Burning the Forgotten: η μνήμη ως κοινός τόπος

Υπάρχουν έργα που δημιουργούνται για να ακουστούν και έργα που δημιουργούνται για να κατοικηθούν. Το "...Of Winter and Past", το νέο άλμπουμ - ουσιαστικά EP - των Burning the Forgotten, ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Δεν ζητά από εμάς να παρακολουθήσουμε απλώς μια σειρά από μουσικά κομμάτια, αλλά πολύ περισσότερο, μας καλεί να διασχίσουμε έναν κόσμο όπου ο χειμώνας δεν είναι εποχή, αλλά κατάσταση ύπαρξης, και το παρελθόν δεν είναι ανάμνηση, αλλά ζωντανό κομμάτι της ταυτότητάς μας. 

Σε μια εποχή που η καθημερινότητα επιβάλλει τη λήθη ως τρόπο ζωής, που οι εικόνες διαδέχονται η μία την άλλη με τέτοια ταχύτητα ώστε τίποτα δεν προλαβαίνει να ριζώσει μέσα μας, η επιλογή του Αντώνη Δασκαλάκη να δημιουργήσει ένα concept album γύρω από τη μνήμη μοιάζει σχεδόν αντισυμβατική. Κι όμως, ίσως γι' αυτό να είναι τόσο αναγκαία. Ο χειμώνας και το παρελθόν παρουσιάζονται ως δύο όψεις της ίδιας εμπειρίας. Ο χειμώνας είναι η περίοδος της σιωπής, της περισυλλογής, της δοκιμασίας. Το παρελθόν είναι ό,τι επιμένει να μας ακολουθεί, άλλοτε σαν βάρος και άλλοτε σαν πυξίδα. Ανάμεσα στα δύο, καλούμαστε να βρούμε τον δρόμο μας. 

Η μουσική υπηρετεί αυτή την αφήγηση με αρκετή συνέπεια. Οι μελωδίες - με άξονα αναφοράς τη μεγάλη του Gothenburg σχολή - οι εναλλαγές ανάμεσα στην ένταση και την ηρεμία, οι στιγμές που αφήνουν χώρο στη σιωπή, συνθέτουν ένα τοπίο περισσότερο κινηματογραφικό παρά απλώς μουσικό. Δεν είναι τυχαίο ότι το άλμπουμ ακούγεται καλύτερα όταν αντιμετωπίζεται ως μία ενιαία διαδρομή. Κάθε κομμάτι λειτουργεί σαν κεφάλαιο ενός συνόλου και κάθε μετάβαση σαν αλλαγή σκηνικού σε μια ιστορία που εξελίσσεται αργά, αφήνοντας τον χρόνο να αποκτήσει σημασία.

Σε αυτό το πλαίσιο, ανάμεσα στις πιο ενδιαφέρουσες στιγμές του δίσκου βρίσκεται το "Fotia sto Mnima tou Katahana". Η αναφορά στον Καταχανά δεν αποτελεί μια εύκολη επίκληση της ελληνικής λαογραφίας, ούτε μια προσπάθεια για δημιουργία εντυπώσεων μέσω της παράδοσης. Οι Burning the Forgotten, φέρνουν στο προσκήνιο έναν παλιό συλλογικό φόβο, μια αφήγηση που ταξίδεψε από στόμα σε στόμα, από γενιά σε γενιά. Η φωτιά στον τάφο γίνεται μια τελετουργία απελευθέρωσης, μια προσπάθεια της κοινότητας να συμφιλιωθεί με όσα δεν μπορεί να εξηγήσει. Και ίσως εκεί βρίσκεται η ουσία κάθε λαϊκού μύθου: όχι στην ύπαρξη του τέρατος, αλλά στην ανάγκη των ανθρώπων να σταθούν ο ένας δίπλα στον άλλο απέναντι στον φόβο. Αυτό είναι ίσως και το πιο ουσιαστικό στοιχείο του "...Of Winter and Past": οι ιστορίες του, παρά το ότι είναι προσωπικές, μετατρέπονται σε συλλογική εμπειρία. Γιατί όλοι έχουμε γνωρίσει τον δικό μας χειμώνα. Όλοι κουβαλάμε αναμνήσεις που άλλοτε μας προστατεύουν και άλλοτε μας πληγώνουν. Όλοι έχουμε βρεθεί αντιμέτωποι με το ερώτημα αν το παρελθόν είναι κάτι που πρέπει να αφήσουμε πίσω ή κάτι που οφείλουμε να διαφυλάξουμε. 

Ίσως τελικά αυτή να είναι και η βαθύτερη σημασία του ονόματος "Burning the Forgotten". Μοιάζει με μια ποιητική αντίσταση απέναντι στη λήθη. Σα να καίγεται όχι ο ξεχασμένος, αλλά η ίδια η λησμονιά. Σα να υπενθυμίζει ότι κάθε ιστορία που αφηγούμαστε, κάθε τραγούδι που γράφεται, κάθε μύθος που επιβιώνει, αποτελεί μια μικρή νίκη απέναντι στον χρόνο. Και εδώ είναι που ένας τέτοιος δίσκος ξεπερνά τα όρια της μουσικής. Δεν αφορά μόνο όσους αγαπούν το melodic death metal. Αφορά κάθε ακροατή και άνθρωπο που πιστεύει ότι οι ιστορίες έχουν ακόμη δύναμη, με τη μνήμη να αποτελεί ένα ζωντανό οργανισμό που διαμορφώνει ανθρώπους και κοινότητες. Οι κοινότητες χτίζονται γύρω από έναν χώρο αλλά και γύρω από αφηγήσεις, αξίες και κοινές εμπειρίες. Το "...Of Winter and Past" θυμίζει ακριβώς αυτό: ότι πριν υπάρξουν οι κοινότητες υπήρξαν οι ιστορίες τους. Και όσο υπάρχουν άνθρωποι που συνεχίζουν να τις αφηγούνται, κανένας χειμώνας δεν είναι πραγματικά ατελείωτος.

Ακούστε το EP από τον σύνδεσμο: Burning the Forgotten - ...Of Winter and Past

Read more »

Μπέλφαστ και η επιστροφή της ταυτότητας

Οι πρόσφατες ταραχές στο Μπέλφαστ ερμηνεύτηκαν αποκλειστικά μέσα από το πρίσμα της μετανάστευσης, της ξενοφοβίας ή της επιρροής της ακροδεξιάς. Αναμφίβολα, τα στοιχεία αυτά υπάρχουν και διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο. Ωστόσο, αν περιοριστούμε σε αυτή την ανάγνωση, κινδυνεύουμε να παραβλέψουμε κάτι άλλο, κάτι βαθύτερο: το γεγονός ότι η Βόρεια Ιρλανδία εξακολουθεί να παράγει μορφές συλλογικής εξέγερσης σε μια εποχή όπου αρκετές δυτικές κοινωνίες μοιάζουν πολιτικά αδρανείς.

Το ερώτημα δεν είναι απλώς γιατί ξέσπασαν ταραχές αλλά γιατί το Μπέλφαστ εξακολουθεί να διαθέτει τη σπίθα, τη δυνατότητα της εξέγερσης. Η απάντηση βρίσκεται ίσως σε μια ιστορική ιδιαιτερότητα της Βόρειας Ιρλανδίας. Εδώ, η πολιτική δεν οργανώθηκε ποτέ αποκλειστικά γύρω από θεσμούς, κόμματα ή αφηρημένα προγράμματα. Η πολιτική υπήρξε πάντοτε υπόθεση κοινοτήτων, γειτονιών, οικογενειακών παραδόσεων και ιστορικής μνήμης. Το άτομο δεν νοούνταν ως απομονωμένος πολίτης αλλά ως μέλος μιας κοινότητας με παρελθόν, σύμβολα και συλλογικές αφηγήσεις. Αυτό ακριβώς είναι που συχνά αποκαλείται "ταυτότητα". Όμως, ο όρος είναι παραπλανητικός. Διότι υποδηλώνει κάτι στατικό, σχεδόν ψυχολογικό. Στην πραγματικότητα πρόκειται για μια μορφή ιστορικής συνείδησης. Για έναν τρόπο να βιώνει κανείς τον εαυτό του ως κρίκο μιας αλυσίδας δυναμικής, με έκταση σε παρελθόν, παρόν και μέλλον.

Ανέκαθεν η πολιτική δύναμη των κοινοτήτων της Βόρειας Ιρλανδίας αντλούνταν από αυτή την αίσθηση ιστορικής συνέχειας. Οι άνθρωποι δεν κινητοποιούνται μόνο από υλικά συμφέροντα ή θεσμικές διεκδικήσεις. Κινητοποιούνται όταν αισθάνονται ότι αποτελούν μέρος μιας ιστορίας μεγαλύτερης από τους ίδιους. Η "αίσθηση του ανήκειν" σε μια αλυσίδα γενεών προσδίδει στην πολιτική ένα υπαρξιακό βάθος που κανένα οικονομικό αίτημα δεν μπορεί από μόνο του να δημιουργήσει. Η μεγάλη μεταβολή των τελευταίων δεκαετιών δεν είναι ότι οι άνθρωποι έπαψαν να αναζητούν κοινότητες. Είναι ότι οι κοινότητες έχασαν τον ιδεολογικό τους ορίζοντα. Η Συμφωνία της Μεγάλης Παρασκευής τερμάτισε σε μεγάλο βαθμό τον ένοπλο ανταγωνισμό μεταξύ των δύο παραδόσεων. Ταυτόχρονα όμως απορρόφησε και μεγάλο μέρος της πολιτικής ενέργειας που παρήγαγαν. Οι μεγάλες αφηγήσεις εξασθένησαν. Η ένωση με τη Βρετανία δεν εμπνέει πλέον το πάθος του παρελθόντος. Παράλληλα, η ενοποίηση της Ιρλανδίας παραμένει στόχος για πολλούς, αλλά δεν διαθέτει την υπαρξιακή ένταση που διέθετε τον 20ό αιώνα. Ωστόσο, η ανάγκη για συλλογική ταυτότητα δεν εξαφανίστηκε. Παρέμεινε. Και ακριβώς επειδή παρέμεινε, αναζητά νέα πεδία έκφρασης.

Σε αυτό το σημείο εμφανίζεται η μετανάστευση. Το λάθος πολλών αναλύσεων είναι ότι θεωρούν πως η μετανάστευση αποτελεί την μοναδική αιτία των ταραχών. Στην πραγματικότητα λειτουργεί περισσότερο ως καταλύτης. Ενεργοποιεί βαθύτερους φόβους που αφορούν τη συνέχεια μιας κοινότητας μέσα στον χρόνο. Πίσω από τις εκφράσεις αυτές κρύβεται συχνά ένα θεμελιώδες πολιτικό ερώτημα: "Ποιοι είμαστε;" Και ακόμη περισσότερο: "Θα συνεχίσουμε να υπάρχουμε ως αυτό που είμαστε;" Το ερώτημα αυτό δεν είναι κατ' ανάγκη αντιδραστικό. Είναι ένα από τα αρχαιότερα πολιτικά ερωτήματα της ανθρώπινης ιστορίας. Κάθε εθνικό κίνημα, κάθε επανάσταση, κάθε αγώνας ανεξαρτησίας θεμελιώθηκε πάνω σε αυτό. Η ειρωνεία είναι ότι η σύγχρονη Δύση δυσκολεύεται να κατανοήσει αυτή τη διάσταση. Ο φιλελεύθερος πολιτισμός αναγνωρίζει εύκολα τα ατομικά δικαιώματα, αλλά δυσκολεύεται να μιλήσει για τη συλλογική ανάγκη του ανήκειν. Αναγνωρίζει τον πολίτη. Δυσκολεύεται να αναγνωρίσει την κοινότητα. Έτσι, κάθε συλλογική αγωνία μεταφράζεται αμέσως ως παθολογία. Κάθε αναφορά στην ιστορική συνέχεια μιας ομάδας ερμηνεύεται ως φοβία. Αυτό όμως αφήνει αναπάντητο το βασικό ερώτημα της εποχής μας: πού θα βρουν οι άνθρωποι το αίσθημα της κοινής μοίρας;

Υπό αυτή την έννοια, οι ταραχές του Μπέλφαστ δεν αποτελούν απλώς ένα επεισόδιο κοινωνικής αναταραχής. Αποκαλύπτουν μια βαθύτερη ιστορική μετάβαση. Η επανάσταση ως πολιτικό σχέδιο έχει αποδυναμωθεί. Η ταυτότητα όμως παραμένει. Και μάλιστα αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία ακριβώς επειδή οι υπόλοιπες μορφές συλλογικής πίστης έχουν εξασθενήσει. Στο Μπέλφαστ βλέπουμε ίσως μια από τις πρώτες ευρωπαϊκές κοινωνίες που βιώνουν αυτή τη μετάβαση με τόσο έντονο τρόπο: τη μετάβαση από την εποχή των μεγάλων ιδεολογιών στην εποχή των μεγάλων ταυτοτήτων. Η εξέγερση δεν εξαφανίζεται, αλλά εξελίσσεται, αλλάζει αντικείμενο. Δεν στρέφεται πλέον προς την κατάκτηση ενός νέου κόσμου. Στρέφεται προς την υπεράσπιση ενός κόσμου που πολλοί αισθάνονται ότι χάνεται. Και γι' αυτό οι φωτιές στους δρόμους του Μπέλφαστ, όσο διαφορετικές κι αν είναι από εκείνες των προηγούμενων γενεών, εξακολουθούν να μεταφέρουν κάτι από την παλιά επαναστατική ενέργεια της Ιρλανδίας: όχι την πίστη σε μια ουτοπία, αλλά την πεποίθηση ότι οι κοινότητες έχουν δικαίωμα να υπερασπίζονται τη δική τους ιστορική ύπαρξη.

Κώστας Κ.

Read more »

Οικοδομώντας το μέλλον του Εθνικοαναρχισμού

Κανένας από εμάς δεν μπορεί να προβλέψει το μέλλον, αλλά ένα πράγμα που φαίνεται αρκετά βέβαιο είναι η τελική κατάρρευση του καπιταλισμού και, όταν αυτό συμβεί, η μαζική παραγωγή θα εξαλειφθεί και τα εργοστάσια θα μείνουν ανενεργά. Ταυτόχρονα, θα υπάρξει μια ασταμάτητη τεχνολογική οπισθοδρόμηση. Η αποτυχία της διεθνιστικής οικονομίας θα οδηγήσει στην εξάλειψη του συστήματος μεταφορών και στον θάνατο της υπάρχουσας οδικής και σιδηροδρομικής υποδομής, έτσι ώστε τα αντικείμενα που σήμερα θεωρούμε δεδομένα να μην παράγονται ή να μην εξάγονται πλέον, και τα πλοκάμια του ιμπεριαλιστικού χταποδιού θα αρχίσουν να αποσύρονται. Θα χάσουμε επίσης το διαδίκτυο, οπότε πολλές από τις συσκευές που χρησιμοποιούμε καθημερινά θα γίνουν εντελώς περιττές και ο κόσμος θα μοιάζει πολύ μεγαλύτερος.

Στις τελευταίες δύο δεκαετίες του εικοστού αιώνα συνέβη κάτι εντελώς απρόβλεπτο στα Βρετανικά Νησιά, όταν τόσο η βιομηχανία άνθρακα όσο και τα ναυπηγεία σταμάτησαν απότομα. Από τότε, οι «χοντρές γάτες» έχουν μεταφέρει όλο και περισσότερο τις δραστηριότητές τους στο εξωτερικό, επειδή με χαμηλούς μισθούς και κακές συνθήκες τα πράγματα παράγονται φθηνότερα στον λεγόμενο «Τρίτο Κόσμο». Γι’ αυτό η Δύση, όπως και εκείνα τα μέρη της Αφρικής και της Ασίας που ήδη βιώνουν μια μετα-πολιτισμική διολίσθηση προς τον ημι-πρωτογονισμό, θα μοιάζει τελικά σαν να την έχει σαρώσει ο καπιταλισμός σαν ανεμοστρόβιλος, έχοντας αποσπάσει όλους τους πόρους που επιθυμούσε και αφήνοντας πίσω του απόλυτο χάος. Ένα χάος που μπορούμε να μετατρέψουμε σε πολιτική, κοινωνική και οικονομική τάξη.

Οι Εθνικοαναρχικοί απορρίπτουν το πολιτικό κατεστημένο και τα διεφθαρμένα κόμματα που μας διχάζουν και επιθυμούν να ξαναχτίσουν τη ζωή στην περιφέρεια μέσα από την αγγειοπλαστική, τη σιδηρουργία, την καλαθοπλεκτική, τη σκεποποιία με άχυρο, την ξυλουργική, τη λιθοδομή, τη ραπτική, το σπιτικό ψήσιμο, τη βοτανοθεραπεία, την περμακουλτούρα και άλλα πρακτικά γνωρίσματα μιας αναβιωμένης βιοτεχνικής βιομηχανίας. Οι άνθρωποι θα επιστρέψουν στο να παράγουν οι ίδιοι πράγματα, συμπεριλαμβανομένων των τροφίμων και εναλλακτικών μορφών ενέργειας, και θα πάψουν να εξαρτώνται από άλλους. Επιπλέον, δεν υπάρχει κανένας λόγος οι άνθρωποι να μην μπορούν να δημιουργήσουν εναλλακτικά νομίσματα ή να χρησιμοποιήσουν τον αντιπραγματισμό ως τρόπο ενίσχυσης της περιφέρειας εις βάρος του χρηματοπιστωτικού πυρήνα. Καμία από αυτές τις μεθόδους δεν χρειάζεται να περιμένει μέχρι ο καπιταλισμός να φτάσει στο τέλος της αργής και ταπεινωτικής του παρακμής· μπορούν να εφαρμοστούν αμέσως. Η σωτηρία μας βρίσκεται στην αντιοικονομία που θα αντικαταστήσει την παλιά τάξη και θα οδηγήσει στην εθνική ελευθερία και την κοινωνική δικαιοσύνη. Σταματήστε να ψηφίζετε εκείνους που θέλουν να μεταρρυθμίσουν το διεφθαρμένο σύστημα και αρχίστε να οικοδομείτε τις επαναστατικές δομές του αύριο.

Troy Southgate

πηγή: Attack The System

Read more »

Hemlokk - Letter to the Buried

Κάπου - κάπου στο Exit Area κάνουμε μια μικρή εκτροπή από τα υπόλοιπα και στρέφουμε την προσοχή μας στη μουσική. Και μέσα σε αυτό το πνεύμα, ερχόμαστε να παρουσιάσουμε μια δουλειά που μοιάζει να αναδύεται από χώμα παλιό, σχεδόν λησμονημένο. Mε ιδιαίτερη χαρά λοιπόν στεκόμαστε στο πιο πρόσφατο έργο της Æthelheid και των Hemlokk, "Letter to the Buried" ("Γράμμα προς τους θαμμένους"). 

Η διαδρομή της καλλιτέχνιδας μοιάζει με μια αργή, υπόγεια μεταμόρφωση: από πρωτόγονους, σχεδόν τελετουργικούς ήχους και ομιχλώδες, υπναγωγικό dungeon synth, μέσα από κοσμικές εξάρσεις και μια σκιά μεσαιωνικού σκοταδιού, όπως μας συστήθηκε στο ντεμπούτο "In the Shade of Irminsul", φτάνει τώρα σε έναν ήχο πιο γυμνό, πιο γήινο. Σε αυτή τη νέα ενσάρκωση των Hemlokk, η μουσική γίνεται ένα μοιρολόι για "τις γενιές που χάθηκαν και τα φαντάσματα" της ζωής στα χωριά της ιδιαίτερης πατρίδας της. Οι ηχογραφήσεις πεδίου από τα δάση της περιοχής δεν λειτουργούν απλώς ως φόντο, αλλά σαν ζωντανός ιστός που ποτίζει τον ήχο: το κρώξιμο των κορακιών, το τρίξιμο των παλιών βελανιδιών, διαπερνούν την εύθραυστη, συναισθηματική λιτότητα της ακουστικής κιθάρας, του πιάνου και της φωνής. Το αποτέλεσμα είναι ένα έργο βαθιά ριζωμένο στις παλιές, σχεδόν αρχέγονες μνήμες της αγγλικής υπαίθρου, μια ηχητική αφήγηση που συνεχίζει την εξερεύνηση της τοπικής ιστορίας του Σάσεξ, αλλά στρέφεται πλέον και προς πιο προσωπικούς μύθους, σαν οικογενειακές ιστορίες που ψιθυρίζονται δίπλα στη φωτιά.

Η κυκλοφορία έρχεται από τη γερμανική House of Inkantation και είναι διαθέσιμη σε κασέτα, CD (με πέντε επιπλέον κομμάτια και ένθετο με τους στίχους), καθώς και σε ψηφιακή μορφή, σε περιορισμένα αντίτυπα μέσα από τη δισκογραφική και το Bandcamp των Hemlokk. Ένα υπέροχο neofolk άλμπουμ, κυκλοφορία του 2026, που αξίζει της προσοχής σας.

Ακούστε όλο το άλμπουμ από τον σύνδεσμο: Hemlokk - Letter to the Buried

Read more »

Η πρακτική εφαρμογή του Εθνικοαναρχισμού

[...] Ο Εθνικοαναρχισμός αποτελεί μία από τις πιο πολυδιάστατες και ανεκτικές μορφές αναρχικής σκέψης και θεώρησης. Παρά το ότι ορισμένες κοινότητες μπορεί να επιλέγουν να μη συνδέονται με άλλες, η βασική αρχή παραμένει η ίδια: κάθε άνθρωπος και κάθε κοινότητα έχει δικαίωμα στην αυτονομία και την αυτοδιάθεση. Αυτή η αντίληψη δημιουργεί έναν αμοιβαίο σεβασμό που σπανίζει στις περισσότερες εσωτερικές διαμάχες του αναρχικού χώρου. Και όταν οι αναρχικοί σταματούν να αναλώνονται στο να ορίζουν τι είναι ο «αληθινός» αναρχισμός, μπορούν επιτέλους να αφιερώσουν περισσότερη ενέργεια στο να εφαρμόσουν τις ιδέες τους στην πράξη. 

Για τον Εθνικοαναρχισμό, η θεωρία αποκτά νόημα μόνο όταν παίρνει πρακτική μορφή. Αν κάθε κοινότητα έχει δικαίωμα στην ελευθερία και την αυτοδιάθεση, τότε αυτό πρέπει να εκφράζεται και στην καθημερινή ζωή. Αν το κράτος θεωρείται καταπιεστικό και εκμεταλλευτικό, τότε η αντίσταση απέναντί του δεν μπορεί να μένει απλώς σε επίπεδο συνθημάτων. Σε αντίθεση με τον Μαρξ, που πίστευε πως το κράτος θα «μαραζώσει» μόνο του μετά την επικράτηση του κομμουνισμού, οι εθνικοαναρχικοί θεωρούν ότι το κράτος και οι εταιρικοί μηχανισμοί που το στηρίζουν θα χάσουν τη δύναμή τους μόνο όταν οι άνθρωποι δημιουργήσουν βιώσιμες εναλλακτικές δομές έξω από αυτούς. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο εμφανίζεται η δημιουργία παράλληλων οικονομιών και ανεξάρτητων θεσμών που λειτουργούν έξω από τον κρατικό και εταιρικό έλεγχο. Η λογική αυτή δεν περιορίζεται σε μποϊκοτάζ απέναντι στις υπάρχουσες δομές εξουσίας, αλλά στοχεύει στη δημιουργία πραγματικών εναλλακτικών. Κοινότητες βασισμένες σε αυτές τις ιδέες θα μπορούσαν να οργανώσουν τοπικά νομίσματα, δίκτυα ανταλλαγών, λαϊκές τράπεζες χωρίς τοκογλυφία, συνεταιρισμούς, κοινωνικές δομές πρόνοιας και υγείας, ομάδες αυτοάμυνας και ανεξάρτητα εκπαιδευτικά εγχειρήματα. Σύμφωνα με αυτή τη λογική, το κράτος δεν θα καταρρεύσει μέσα από μια επανάσταση που θα το αντικαταστήσει με ένα νέο συγκεντρωτικό σύστημα, αλλά θα καταστεί σταδιακά άχρηστο, επειδή οι άνθρωποι θα έχουν πάψει να εξαρτώνται από αυτό. 

Παρ' ότι κάθε κοινότητα μπορεί να αντιλαμβάνεται διαφορετικά την έννοια της κυριαρχίας και της ανεξαρτησίας, υπάρχουν ορισμένα κοινά στοιχεία που θεωρούνται απαραίτητα. Η πλήρης οικονομική αυτάρκεια ίσως να μην είναι εφικτή ή επιθυμητή για όλους, όμως η μέγιστη δυνατή αυτοδυναμία θεωρείται βασικό βήμα προς την αποκέντρωση. Γι’ αυτό δίνεται ιδιαίτερη έμφαση στην αυτάρκη εγκατάσταση γης και στην άμεση παραγωγή αγαθών. Άτομα, οικογένειες ή κοινότητες επιδιώκουν να παράγουν μόνα τους τροφή, υλικά και προϊόντα, να αξιοποιούν τη γη τους, να κατασκευάζουν χειροποίητα αντικείμενα, να εκτρέφουν ζώα και να περιορίζουν όσο γίνεται την εξάρτησή τους από τις μαζικές αγορές και τους κρατικούς μηχανισμούς. Μέσα από αυτή τη διαδικασία, η ελευθερία παύει να είναι αφηρημένη ιδέα και μετατρέπεται σε τρόπο ζωής.

Αυτή η σύνδεση ανάμεσα στη θεωρία και την πράξη παραπέμπει στην αρχαιοελληνική έννοια της «πράξης», της πρακτικής εφαρμογής (praxis). Για τους αρχαίους Έλληνες, και ιδιαίτερα για τον Αριστοτέλη, ο ελεύθερος άνθρωπος δεν αρκεί να σκέφτεται ή να μιλά· πρέπει και να δρα. Η θεωρία, η δημιουργία και η δράση αποτελούν αλληλένδετες πλευρές της ανθρώπινης ύπαρξης. Με αυτή την έννοια, ένας αναρχισμός που περιορίζεται μόνο σε κείμενα, συζητήσεις και ιδεολογικές αναλύσεις δεν αποτελεί πραγματική απειλή για το υπάρχον σύστημα. Οι ιδέες αποκτούν ουσία μόνο όταν μεταφράζονται σε πράξεις και σε μορφές ζωής που αντανακλούν την ελευθερία και την προσωπική ευθύνη. Η έννοια της πράξης ταιριάζει με τον Εθνικoαναρχισμό ακριβώς επειδή δεν επιβάλλει έναν ενιαίο ηθικό κανόνα για όλους. Δεν υπαγορεύει τι πρέπει να κάνει κάθε άτομο ή κοινότητα, αλλά λειτουργεί ως τρόπος αυτοαξιολόγησης με βάση τις αξίες που το ίδιο το άτομο ή η ίδια η κοινότητα έχει επιλέξει. Η πράξη είναι η υλοποίηση της θεωρίας, οποιασδήποτε θεωρίας. Στην εκπαίδευση, αυτό μεταφράζεται σε βιωματική μάθηση και άμεση εμπειρία· στη ζωή γενικότερα, σημαίνει ότι η ελευθερία σκέψης και η ελευθερία δράσης δεν μπορούν να υπάρξουν χωριστά. Το ένα συμπληρώνει το άλλο. Παρ’ όλα αυτά, πολλοί δυσκολεύονται να κατανοήσουν αυτή τη σχέση. 

Η σύγχρονη κουλτούρα της άμεσης ικανοποίησης έχει επηρεάσει ακόμη και τους αναρχικούς, οδηγώντας αρκετούς στην αναζήτηση γρήγορων και ακραίων μορφών σύγκρουσης με το σύστημα. Όμως η δημιουργία πραγματικών, βιώσιμων κοινοτήτων που μπορούν να επιβιώσουν για γενιές δεν είναι κάτι που χτίζεται από τη μια μέρα στην άλλη. Είναι μια αργή και σταδιακή διαδικασία. Γι’ αυτό και το σύνθημα των Ζαπατίστας «lento pero avanzo», «αργά αλλά προχωρώ», εκφράζει ίσως καλύτερα αυτή τη λογική. Η οικοδόμηση ανεξάρτητων δομών αυτάρκειας και παράλληλων κοινωνιών απαιτεί χρόνο, υπομονή και συνεχή προσπάθεια, όπως και η μακροπρόθεσμη επίδρασή τους απέναντι στη σύγχρονη παγκόσμια τάξη.

Craig Fitzgerald/Troy Southgate: National-Anarchism, Ideas and Concepts

Read more »

Rome - The Hierophant & The Tower

Το 2025 σηματοδότησε μια σημαντική επέτειο για τους αγαπημένους ROME, καθώς συμπλήρωσαν δύο δεκαετίες πορείας. Για να το γιορτάσουν, κυκλοφόρησαν στα τέλη του έτους δύο έργα που λειτουργούν σαν «δίδυμα», αλλά με κάποιες μικρές ουσιώδεις διαφορές στην κατεύθυνσή τους. Αν και τα δύο χαρακτηρίζονται από έντονη εσωστρέφεια, το «The Tower» στρέφεται προς τα μέσα, ενώ το «The Hierophant» κοιτάζει προς τα έξω, αναζητώντας κάτι πιο υπερβατικό.

Δεν ξέρω αν είναι απλώς η επέτειος των 20 χρόνων ή κάτι βαθύτερο, αλλά το «The Hierophant» μου δίνει την αίσθηση ότι οι ROME βρίσκονται σε μια φάση αναζήτησης, και ταυτόχρονα συμφιλίωσης. Ακούγοντάς το, αισθάνθηκα ότι μοιάζει να σε τραβάει σιγά-σιγά μέσα του, χωρίς διάθεση για εντυπωσιασμούς, μα για ουσία. Ξεκινά ήρεμα, σχεδόν διστακτικά, με εκείνη τη γνώριμη ακουστική λιτότητα του κορυφαίου «The Secret Harbour», και σε βάζει σε μια διάθεση εσωτερικής περισυλλογής. Είναι από αυτά τα άλμπουμ που δεν τα «πιάνεις» αμέσως, μα χρειάζονται χρόνο. Κάπου στη μέση, άρχισα να νιώθω ότι κάτι αλλάζει. Όχι απότομα, αλλά υπόγεια. Σαν να αποκτά κατεύθυνση, σαν να φωτίζει λίγο περισσότερο. Δεν χάνει τη μελαγχολία του, αλλά δεν βυθίζεται κιόλας σε αυτήν. Υπάρχει μια περίεργη ισορροπία, σχεδόν σαν συγκρατημένη αισιοδοξία. Το άλμπουμ δεν βασίζεται σε ένταση ή θεαματικές κορυφώσεις. Αντίθετα, κινείται σε πιο στοχαστικά μονοπάτια, σαν μια πνευματική διαδρομή που ξεφεύγει από το υλικό, μα απλώνει καρδιά και νου και αγγίζει το συμβολικό. Η έννοια του «Ιεροφάντη» λειτουργεί εδώ περισσότερο ως ιδέα παρά ως εικόνα, ένας χώρος περισυλλογής και αναζήτησης νοήματος.

Το «The Tower» σηματοδοτείται από την έννοια του «πύργου», του οχυρού. Ενός συμβόλου απομόνωσης, μα όχι απαραίτητα αρνητικής. Περισσότερο σαν μια συνειδητή απόσταση από τον θόρυβο της εποχής, έναν χώρο όπου μπορείς να σκεφτείς καθαρά, ίσως και να προστατευτείς. Κάτι σαν άμυνα απέναντι σε όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας. Μοιραία μου ήρθε στο νου η ρήση του Ιούλιου Έβολα: «Δεν βλέπω τίποτα παρά έναν κόσμο ερειπίων, όπου ένα είδος πρώτης γραμμής είναι δυνατό μόνο στις κατακόμβες». Οι στίχοι είναι απαιτητικοί και συχνά σκοτεινοί, αντικατοπτρίζοντας το εσωτερικό δράμα του σύγχρονου κόσμου. Ο Reuter γράφει με έναν τρόπο που δεν χαρίζεται στον ακροατή, χρειάζεται να μπεις ενεργά στη διαδικασία κατανόησης, να ακολουθήσεις τις σκιές και να αποκωδικοποιήσεις το νόημα. Μουσικά, είναι κι αυτό ακουστικό, χαμηλότονο, σχεδόν λιτό σε σημεία, αλλά έχει μια εσωτερική ένταση που δουλεύει υπόγεια. «The Lighthouse and the Catacombs», «The Slaughter Behold», «Remember to Dare», «The Baron», πολύ όμορφες ακουστικές στιγμές που κοιτούν προς τα πίσω, σα να κουβαλούν μαζί τους το παρελθόν, χωρίς όμως να εγκλωβίζονται σε αυτό. 

Στο τέλος, με την back-to-back ακρόαση και των δύο άλμπουμ, μου έμεινε μια αίσθηση βαρύτητας. Όχι απαραίτητα σκοτεινή, μα σίγουρα αξιοσημείωτη και σοβαρή. Σαν να έχεις περάσει χρόνο με τον εαυτό σου, και να βγαίνεις διαφορετικός. Σε μια εποχή που κυριαρχεί η ευκολία, η επιφάνεια και ο θόρυβος, τα «The Hierophant» και «The Tower» λειτουργούν σχεδόν ως αντίδοτο. Δίσκοι που επιλέγουν τη δυσκολία, τη σιωπή και την εσωτερικότητα. Απέναντι στο Εφήμερο, τα δύο αυτά άλμπουμ προτάσσουν με ειλικρινή και αποφασιστικό τρόπο τη Διαχρονία.

Η επίσημη ιστοσελίδα των ROME: Home | Romepage

Δείγμα από το «The Hierophant»: Secret Harbour

Δείγμα από το «The Tower»: The Lighthouse and the Catacombs

Read more »

Οι αχαρτογράφητες χώρες της ψυχής

Στους αρρώστους οι γιατροί σοφά συνιστούν αλλαγή αέρα και τοπίου. Δόξα τω Θεώ, δεν είναι όλος ο κόσμος εδώ. Το μπάκαϊ δεν φυτρώνει στη Νέα Αγγλία, και η τσίχλα σπάνια ακούγεται εδώ. Η άγρια χήνα είναι πιο κοσμοπολίτισσα από εμάς: παίρνει το πρωινό της στον Καναδά, γευματίζει στον Οχάιο, και στολίζεται για τη νύχτα σε έναν νότιο βάλτο. Ακόμη και ο βίσονας, ως έναν βαθμό, ακολουθεί τις εποχές, βόσκοντας στα λιβάδια του Κολοράντο μέχρι να τον περιμένει πιο πράσινο και γλυκό χορτάρι στο Γέλοουστοουν. Κι όμως εμείς νομίζουμε ότι αν γκρεμιστούν οι ξύλινοι φράχτες και υψωθούν πέτρινοι τοίχοι στα χωράφια μας, τίθενται από δω και πέρα όρια στη ζωή μας και καθορίζεται η μοίρα μας. Αν σε εκλέξουν γραμματέα της κοινότητας, τάχα δεν μπορείς να πας στη Γη του Πυρός αυτό το καλοκαίρι. Aλλά μπορείς να πας, παρ’ όλα αυτά, στη χώρα της κολάσεως. Το σύμπαν είναι ευρύτερο από τις αντιλήψεις μας γι’ αυτό. 

Κι όμως θα έπρεπε συχνότερα να κοιτάμε πέρα από την πρύμνη του σκάφους μας, σαν περίεργοι επιβάτες, και όχι να κάνουμε το ταξίδι σαν ανόητοι ναύτες που ξηλώνουν παλιά σκοινιά. Η άλλη πλευρά της γης δεν είναι παρά το σπίτι του ανταποκριτή μας. Το ταξίδι μας είναι απλώς πλεύση σε μέγιστο κύκλο, και οι γιατροί θεραπεύουν μόνο ασθένειες του δέρματος. Κάποιος σπεύδει στη Νότια Αφρική για να κυνηγήσει καμηλοπαρδάλεις· αλλά σίγουρα αυτό δεν είναι το θήραμα που πραγματικά επιδιώκει. Πόσο καιρό, άραγε, θα κυνηγούσε κανείς καμηλοπαρδάλεις αν μπορούσε; Και οι μπεκάτσες και οι τσίχλες μπορεί να προσφέρουν σπάνια διασκέδαση· αλλά πιστεύω πως πιο ευγενές θήραμα θα ήταν να πυροβολήσει κανείς τον ίδιο του τον εαυτό.

"Στρέψε το βλέμμα σου προς τα μέσα, και θα βρεις

χίλιες περιοχές στο νου σου ακόμη ανεξερεύνητες.

Ταξίδεψέ τες, και γίνε έμπειρος,

στη χαρτογραφία του ίδιου σου του κόσμου."

Τι σημαίνει η Αφρική, τι σημαίνει η Δύση; Δεν είναι άραγε το ίδιο μας το εσωτερικό λευκό στον χάρτη; Μαύρο ίσως αποδειχθεί, όπως η ακτή, όταν ανακαλυφθεί. Είναι οι πηγές του Νείλου ή του Νίγηρα ή του Μισισιπή, ή ένα Βορειοδυτικό Πέρασμα γύρω από αυτή την ήπειρο, που θέλουμε να βρούμε; Είναι αυτά τα προβλήματα που αφορούν περισσότερο την ανθρωπότητα; Είναι ο Φράνκλιν ο μόνος χαμένος άνθρωπος, ώστε η γυναίκα του να αγωνιά τόσο να τον βρει; Ξέρει ο ίδιος ο κύριος Γκρίνελ πού βρίσκεται; Γίνε μάλλον ο Μάνγκο Παρκ, ο Λιούις και Κλαρκ και ο Φρόμπισερ των δικών σου ποταμών και ωκεανών. Εξερεύνησε τα δικά σου υψηλότερα γεωγραφικά πλάτη, με φορτία κονσερβών αν χρειάζεται, και στοίβαξε τα άδεια κουτιά ως σημάδι. Εφευρέθηκαν άραγε οι κονσέρβες μόνο για να διατηρούν το κρέας; Όχι, γίνε ένας Κολόμβος για νέες ηπείρους και κόσμους μέσα σου, ανοίγοντας νέους δρόμους όχι εμπορίου αλλά σκέψης. Κάθε άνθρωπος είναι άρχοντας ενός βασιλείου, δίπλα στο οποίο η αυτοκρατορία του Τσάρου δεν είναι παρά ένα μικρό κράτος, ένας λοφίσκος που άφησε ο πάγος.

Κι όμως μερικοί μπορούν να είναι πατριώτες χωρίς να έχουν αυτοσεβασμό, και θυσιάζουν το μεγαλύτερο για το μικρότερο. Αγαπούν το χώμα που θα γίνει ο τάφος τους, αλλά δεν έχουν καμία συμπάθεια για το πνεύμα που μπορεί ακόμη να ζωντανεύει τον πηλό τους. Ο πατριωτισμός είναι ένα σκουλήκι στο κεφάλι τους. Τι άλλο ήταν εκείνη η αποστολή εξερεύνησης των Νότιων Θαλασσών, με όλη της τη φανφάρα και τη δαπάνη, παρά μια έμμεση αναγνώριση ότι υπάρχουν ήπειροι και θάλασσες στον ηθικό κόσμο, για τις οποίες κάθε άνθρωπος είναι ένας ισθμός ή ένας κόλπος, αλλά που παραμένουν ανεξερεύνητες από τον ίδιο· και όμως είναι ευκολότερο να ταξιδέψει κανείς χιλιάδες μίλια μέσα από κρύο και καταιγίδες και κανίβαλους, με κυβερνητικό πλοίο και πεντακόσιους βοηθούς, παρά να εξερευνήσει τη δική του ιδιωτική θάλασσα - τον Ατλαντικό και τον Ειρηνικό της ίδιας του της ύπαρξης.

"Ας περιπλανιέται άλλος και ας εξετάζει τους μακρινούς Ίβηρες.

Αυτός έχει περισσότερη ζωή, εκείνος περισσότερη διαδρομή."

"Ας περιπλανώνται λοιπόν και ας εξετάζουν τους εξωτικούς Αυστραλούς.

Εγώ έχω περισσότερο Θεό, εκείνοι περισσότερο δρόμο."

Δεν αξίζει να γυρίσεις τον κόσμο για να μετρήσεις τις γάτες στη Ζανζιβάρη. Κι όμως κάν’ το ώσπου να μπορέσεις κάτι καλύτερο, και ίσως βρεις κάποια "τρύπα του Symmes" για να φτάσεις επιτέλους στο εσωτερικό. Η Αγγλία και η Γαλλία, η Ισπανία και η Πορτογαλία, η Χρυσή Ακτή και η Ακτή των Δούλων, όλες βλέπουν προς αυτή την ιδιωτική θάλασσα· αλλά κανένα πλοίο δεν τόλμησε να χαθεί από τη στεριά, αν και χωρίς αμφιβολία είναι ο άμεσος δρόμος προς την Ινδία. Αν θέλεις να μάθεις όλες τις γλώσσες και να προσαρμοστείς στα έθιμα όλων των λαών, να ταξιδέψεις πιο μακριά από όλους τους ταξιδιώτες, να πολιτογραφηθείς σε όλα τα κλίματα και να κάνεις τη Σφίγγα να χτυπήσει το κεφάλι της σε μια πέτρα, υπάκουσε στην προτροπή του αρχαίου φιλοσόφου: Εξερεύνησε τον εαυτό σου. Εδώ χρειάζονται μάτι και θάρρος. Μόνο οι ηττημένοι και οι λιποτάκτες πηγαίνουν στους πολέμους, δειλοί που φεύγουν και κατατάσσονται.

Ξεκίνα τώρα προς εκείνον τον πιο δυτικό δρόμο, που δεν σταματά στον Μισισιπή ή στον Ειρηνικό, ούτε οδηγεί σε μια φθαρμένη Κίνα ή Ιαπωνία, αλλά προχωρά ευθεία, σαν εφαπτομένη σε αυτή τη σφαίρα - καλοκαίρι και χειμώνα, μέρα και νύχτα, με τον ήλιο να δύει, το φεγγάρι να δύει, και στο τέλος και η γη να δύει.

[…]

Όσο ταπεινή κι αν είναι η ζωή σου, αντιμετώπισέ την και ζήσε την· μην την αποφεύγεις και μην τη βρίζεις. Δεν είναι τόσο κακή όσο εσύ. Φαίνεται πιο φτωχή όταν εσύ είσαι πιο πλούσιος. Ο επικριτής βρίσκει ελαττώματα ακόμη και στον παράδεισο. Αγάπησε τη ζωή σου, όσο φτωχή κι αν είναι. Μπορεί να έχεις στιγμές ευχάριστες, συγκλονιστικές, ένδοξες, ακόμη και σε ένα φτωχοκομείο. Ο ήλιος που δύει αντανακλάται εξίσου λαμπρά στα παράθυρα του φτωχού όσο και στο σπίτι του πλούσιου· το χιόνι λιώνει μπροστά στην πόρτα του το ίδιο νωρίς την άνοιξη.

[…]

Καλύτερα από την αγάπη, από τα χρήματα, από τη φήμη - δώσε μου την αλήθεια.

[…]

Αν κάποιος δεν βαδίζει στον ίδιο ρυθμό με τους άλλους, ίσως είναι γιατί ακούει διαφορετικό τύμπανο.

Ας βαδίσει στον ρυθμό που ακούει, όσο μακρινός κι αν είναι.

[…]

Το φως που μας τυφλώνει είναι για εμάς σκοτάδι. Μόνο εκείνη η μέρα ξημερώνει για την οποία είμαστε ξύπνιοι. Υπάρχει περισσότερη μέρα να ξημερώσει. Ο ήλιος είναι απλώς ένα πρωινό αστέρι. 

Henry David Thoreau: Walden, η ζωή στο δάσος

Read more »

Τέμπη: από τις ράγες της αδιαφορίας στο χάος της δίκης

Σήμερα ξεκίνησε η δίκη για το έγκλημα των Τεμπών, ένα έγκλημα που αποτέλεσε την κορύφωση μιας μακράς αλυσίδας πολιτικών επιλογών, παραλείψεων και διαχρονικής αδιαφορίας. Δεν επρόκειτο για μια τραγική "στιγμή", αλλά για ένα προδιαγεγραμμένο αποτέλεσμα. Ένα έγκλημα με ευθύνες που δεν βαραίνουν μόνο πρόσωπα, αλλά ένα ολόκληρο πολιτικό σύστημα που έμαθε να λειτουργεί χωρίς λογοδοσία. Και σήμερα, τρία χρόνια μετά, η ίδια αυτή λογική επιστρέφει με τον πιο προκλητικό τρόπο μέσα από τη διεξαγωγή της δίκης. Όσα εκτυλίχθηκαν στην έναρξή της δεν συνιστούν απλώς οργανωτική ανεπάρκεια. Μια αίθουσα ακατάλληλη, συγγενείς θυμάτων να διαμαρτύρονται και μια διαδικασία που διακόπτεται μέσα σε ένταση και χάος. Αν αυτό είναι το "κράτος δικαίου" που υποσχέθηκαν, τότε πρόκειται για μια κυνική αυταπάτη. Εμείς θα γράψουμε ότι αυτό είναι το πραγματικό πρόσωπο του κράτους.

Η εικόνα αυτή δεν είναι τυχαία. Είναι η φυσική συνέχεια όσων προηγήθηκαν: ενός σιδηροδρομικού δικτύου χωρίς βασικά συστήματα ασφαλείας, χωρίς τηλεδιοίκηση, χωρίς στοιχειώδη συντονισμό, ερωτήματα που ακόμη και σήμερα παραμένουν αναπάντητα. Ενός κράτους που επί χρόνια γνώριζε, δεν έπραξε αλλά και συγκάλυψε. Που υπέγραφε συμβάσεις, εξήγγειλε έργα και άφηνε τις υποδομές να καταρρέουν. Και όταν ήρθε η στιγμή της αλήθειας, αντί για κάθαρση, είδαμε καθυστερήσεις, αναβολές, κλείσιμο της προανάκρισης κακήν κακώς, διαδικαστικά προσκόμματα. Δίκες που διακόπτονται επανειλημμένα, κρίσιμα στοιχεία που "εξαφανίζονται" ή εμφανίζονται με αντιφάσεις, ακόμη και φιάσκα στη διαχείριση αποδεικτικού υλικού. Ένα σκηνικό που γεννά εύλογα το ερώτημα: πρόκειται για ανικανότητα ή για συνειδητή υπονόμευση της αλήθειας; Την ίδια ώρα, στο εδώλιο κάθονται μόνο μη πολιτικά πρόσωπα, ενώ η τραγωδία των Τεμπών υπήρξε αποτέλεσμα πολιτικών αποφάσεων και προτεραιοτήτων.

Η κοινωνία ζητά δικαιοσύνη. Και η δικαιοσύνη δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς αλήθεια, χωρίς λογοδοσία και χωρίς πολιτική ευθύνη. Όσο αυτή αποσιωπάται, όσο μετατίθεται στους "τελευταίους της αλυσίδας", τόσο η πληγή θα παραμένει ανοιχτή. Τα Τέμπη δεν είναι παρελθόν. Είναι μια διαρκής υπενθύμιση ότι η αδιαφορία σκοτώνει και ότι η συγκάλυψη είναι η δεύτερη πράξη του ίδιου εγκλήματος. Αν κάτι αποκαλύπτει το σημερινό φιάσκο της δίκης, είναι ότι το πολιτικό σύστημα δεν έχει ακόμη διδαχθεί τίποτα. Και αυτό, ίσως, είναι το πιο επικίνδυνο απ’ όλα.

Αργύρης Στρατής

Read more »

Το Ιράν και η αποδόμηση των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή

Για δεκαετίες, η κυρίαρχη δυτική αφήγηση παρουσίαζε το Ιράν ως έναν "αποσταθεροποιητικό παράγοντα". Ωστόσο, μια πιο προσεκτική ανάγνωση αποκαλύπτει κάτι βαθύτερο: μια συνεκτική, μακροπρόθεσμη στρατηγική αντίστασης απέναντι σε μια επιβαλλόμενη τάξη πραγμάτων. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η Τεχεράνη δεν ακολούθησε τον δρόμο της άμεσης στρατιωτικής αναμέτρησης, αλλά ανέπτυξε σταδιακά μια σύνθετη και πολυεπίπεδη στρατηγική αντίστασης, βασισμένη στην ιδέα ότι η ισχύς δεν μετριέται μόνο με τα όπλα, αλλά και με την ανθεκτικότητα, τη γεωπολιτική ευελιξία και τη μακροχρόνια φθορά του αντιπάλου. Κεντρικό στοιχείο αυτής της προσέγγισης είναι η αξιοποίηση περιφερειακών συμμαχιών και κινημάτων που εντάσσονται σε αυτό που πολλοί αποκαλούν "Άξονα της Αντίστασης". 

Αντί να στηρίζεται αποκλειστικά σε κρατικούς μηχανισμούς, το Ιράν έχει συμβάλει στη διαμόρφωση ενός δικτύου δυνάμεων που δρουν σε διάφορα μέτωπα της περιοχής, δημιουργώντας ένα πλέγμα πίεσης που δυσκολεύει κάθε προσπάθεια στρατιωτικής κυριαρχίας από τις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους. Αυτή η μορφή αντίστασης δεν είναι μονοδιάστατη, αλλά αποκεντρωμένη και ανθεκτική, καθώς δεν εξαρτάται από μία μόνο ηγεσία ή έναν ενιαίο πυρήνα που μπορεί εύκολα να εξουδετερωθεί. Παράλληλα, το Ιράν έχει επιλέξει να κινηθεί σε μια στρατηγική πυρηνικής ασάφειας, παραμένοντας σε ένα επίπεδο τεχνολογικής εξέλιξης που το φέρνει κοντά στην ικανότητα παραγωγής πυρηνικών όπλων, χωρίς όμως να προχωρά σε μια ανοιχτή και πλήρη οπλοποίηση. Με αυτόν τον τρόπο δημιουργεί ένα διαρκές πεδίο αβεβαιότητας, το οποίο λειτουργεί αποτρεπτικά για πιθανές επιθέσεις, ενώ ταυτόχρονα αποφεύγει μια πλήρη στρατιωτική κλιμάκωση που θα μπορούσε να οδηγήσει σε καταστροφικές συνέπειες.

Η γεωγραφία, επίσης, παίζει καθοριστικό ρόλο σε αυτή τη στρατηγική. Το Στενό του Ορμούζ αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα σημεία διέλευσης για την παγκόσμια ροή ενέργειας, και το Ιράν βρίσκεται σε θέση να επηρεάσει αυτή τη ροή, όχι απαραίτητα μέσω πλήρους αποκλεισμού, αλλά μέσω της ίδιας της δυνατότητας να προκαλέσει διαταραχή. Αυτή η προοπτική αρκεί για να επηρεάσει τις διεθνείς αγορές, να αυξήσει τις τιμές και να δημιουργήσει αλυσιδωτές οικονομικές επιπτώσεις, αποδεικνύοντας ότι η ισχύς δεν ασκείται μόνο στο πεδίο της μάχης αλλά και στα παγκόσμια οικονομικά δίκτυα. Σε οικονομικό επίπεδο, το Ιράν συμμετέχει ενεργά σε προσπάθειες αποδυνάμωσης της κυριαρχίας του δολαρίου στο διεθνές εμπόριο ενέργειας, σε συνεργασία με άλλες χώρες που επιδιώκουν έναν πιο πολυπολικό οικονομικό κόσμο. Η σταδιακή απομάκρυνση από το δολάριο και η δημιουργία εναλλακτικών χρηματοπιστωτικών συστημάτων δεν αποτελούν απλώς τεχνικές επιλογές, αλλά πολιτικές πράξεις με βαθιές γεωστρατηγικές συνέπειες, καθώς περιορίζουν την αποτελεσματικότητα των οικονομικών κυρώσεων και αποδυναμώνουν ένα από τα βασικά εργαλεία πίεσης των Ηνωμένων Πολιτειών.

Την ίδια στιγμή, η στρατιωτική δομή του Ιράν ακολουθεί μια διαφορετική λογική από τα κλασικά δυτικά πρότυπα. Αντί για μια αυστηρά ιεραρχική και συγκεντρωτική οργάνωση, έχει υιοθετηθεί μια μορφή "μωσαϊκής άμυνας", όπου μικρές και ευέλικτες μονάδες μπορούν να δρουν ανεξάρτητα, καθιστώντας εξαιρετικά δύσκολη την πλήρη εξουδετέρωση του συστήματος. Η χρήση φθηνών αλλά αποτελεσματικών τεχνολογιών, όπως τα drones, ενισχύει αυτή τη λογική, επιβάλλοντας δυσανάλογο κόστος στον αντίπαλο και μετατρέποντας την οικονομία σε καθοριστικό παράγοντα του πολέμου. Όλα αυτά τα στοιχεία δεν λειτουργούν απομονωμένα, αλλά συνθέτουν ένα ενιαίο στρατηγικό πλαίσιο που στοχεύει όχι στην άμεση ήττα του αντιπάλου, αλλά στη σταδιακή αποδυνάμωσή του. Η πίεση ασκείται ταυτόχρονα σε πολλαπλά επίπεδα, στρατιωτικό, οικονομικό, πολιτικό και κοινωνικό, δημιουργώντας μια συνεχή κατάσταση φθοράς. Σε αυτό το πλαίσιο, ο στόχος δεν είναι η επικράτηση σε μια καθοριστική μάχη, αλλά η μετατόπιση του συσχετισμού δυνάμεων μέσα στον χρόνο.

Αυτό που προκύπτει τελικά είναι μια στρατηγική που επιδιώκει να αυξήσει το κόστος της αμερικανικής παρουσίας στη Μέση Ανατολή, να περιορίσει τη δυνατότητα επιβολής της και να ενισχύσει την τάση προς έναν πιο πολυκεντρικό κόσμο. Οι συνέπειες αυτής της δυναμικής δεν περιορίζονται μόνο στο επίπεδο των κρατών, αλλά επηρεάζουν και τις κοινωνίες, καθώς η αύξηση των τιμών ενέργειας, η άνοδος του πληθωρισμού και η οικονομική αστάθεια επιστρέφουν ως πιέσεις στην καθημερινότητα των πολιτών. Μέσα από αυτή τη μακροχρόνια διαδικασία, το Ιράν δεν εμφανίζεται απλώς ως ένας παίκτης στο γεωπολιτικό παιχνίδι, αλλά ως ένας παράγοντας που επιχειρεί να αμφισβητήσει τους όρους του ίδιου του παιχνιδιού. Και ίσως αυτό να είναι το πιο καθοριστικό στοιχείο: ότι η σύγκρουση δεν αφορά μόνο τη δύναμη, αλλά και το ποιος ορίζει την ίδια την έννοια της ισχύος στον σύγχρονο κόσμο.

Κώστας Κ.

Read more »

Δεν ήταν ατύχημα, μα το σύστημα, που δουλεύει όπως πρέπει

Τη βάφτισαν "τραγωδία" για να κουκουλώσουν ένα μάτσο ευθύνες. Δεν πρόκειται για "τραγωδία". Δεν πρόκειται για "κακιά στιγμή". Και σίγουρα δεν πρόκειται για μια ατυχία που δεν μπορούσε να προβλεφθεί. Η έκρηξη στο εργοστάσιο της "Βιολάντα", που σκότωσε πέντε εργαζόμενες, είναι το αναμενόμενο αποτέλεσμα ενός τρόπου οργάνωσης της παραγωγής που βάζει το κέρδος πάνω από την ανθρώπινη ζωή. Είναι η κανονική λειτουργία ενός συστήματος που μετράει τα πάντα, ακόμη και τον κίνδυνο, σε όρους κόστους. 

Ο κίνδυνος δεν εμφανίστηκε ξαφνικά. Υπήρχε, ήταν αισθητός, είχε επισημανθεί έγκαιρα και με διάφορους τρόπους. Η παρουσία αερίου στον χώρο εργασίας δεν ήταν μυστικό. Ήταν μια καθημερινή πραγματικότητα που οι εργαζόμενοι αναγκάζονταν να αποδέχονται για να συνεχίσουν να δουλεύουν. Αυτό από μόνο του λέει πολλά: σε πόσες ακόμη περιπτώσεις η "ρουτίνα" κρύβει μέσα της έναν διαρκή κίνδυνο; Όταν μια επικίνδυνη κατάσταση διαρκεί για μήνες και δεν αντιμετωπίζεται, δεν μιλάμε για αμέλεια. Μιλάμε για επιλογή. Για μια σιωπηρή απόφαση ότι το κόστος της αποκατάστασης είναι μεγαλύτερο από το ρίσκο που αναλαμβάνεται. Ότι η πιθανότητα ενός δυστυχήματος είναι αποδεκτή, μέχρι να συμβεί. 

Η τεχνογνωσία υπήρχε. Οι ελλείψεις είχαν καταγραφεί. Οι παρεμβάσεις που έπρεπε να γίνουν ήταν γνωστές. Και όμως, τίποτα από αυτά δεν στάθηκε αρκετό για να αλλάξει η κατάσταση. Γιατί μέσα στο υπάρχον πλαίσιο, η ασφάλεια δεν είναι απόλυτη αξία. Είναι διαπραγματεύσιμη. Και εδώ αποκαλύπτεται και ο ρόλος του κράτους. Ένα κράτος που δεν λειτουργεί ως εγγυητής της προστασίας των εργαζομένων, αλλά ως μηχανισμός που επικυρώνει την "κανονικότητα" της αγοράς. Έλεγχοι που περιορίζονται σε έγγραφα, άδειες που δεν αντικατοπτρίζουν την πραγματική κατάσταση, διαδικασίες που διασφαλίζουν τη συνέχεια της λειτουργίας, όχι την ασφάλεια. Έτσι δημιουργείται ένα καθεστώς όπου όλα φαίνονται νόμιμα, μέχρι τη στιγμή που αποδεικνύονται θανατηφόρα. Και όταν συμβεί το αναπόφευκτο, ξεκινά η γνωστή διαδικασία: δηλώσεις, αποποίηση ευθυνών, διάχυση της ευθύνης σε πολλαπλά επίπεδα. Κανείς δεν φταίει ακριβώς, και ταυτόχρονα φταίνε όλοι λίγο. Με αυτόν τον τρόπο, το σύστημα προστατεύει τον εαυτό του. Γιατί το πρόβλημα δεν είναι ένα πρόσωπο ή μια "κακή πρακτική". Είναι η ίδια η λογική που διέπει τη λειτουργία του.

Οι εργαζόμενοι, από την άλλη, καλούνται να ζήσουν με αυτή την πραγματικότητα. Να δουλεύουν σε συνθήκες που δεν ελέγχουν, να βασίζονται σε μηχανισμούς που δεν τους προστατεύουν, να αναλαμβάνουν κινδύνους που δεν επέλεξαν. Και όταν κάτι πάει στραβά, να μετατρέπονται σε αριθμούς. Οι πέντε γυναίκες που χάθηκαν δεν είναι εξαίρεση. Είναι το αποτέλεσμα μιας συνθήκης που επαναλαμβάνεται καθημερινά, σε μικρότερη ή μεγαλύτερη κλίμακα. Είναι η απόδειξη ότι το σύστημα δεν "απέτυχε". Λειτούργησε ακριβώς όπως έχει σχεδιαστεί να λειτουργεί. 

Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι πώς θα διορθωθούν κάποιες "αστοχίες". Το ερώτημα είναι αν μπορεί να υπάρξει πραγματική ασφάλεια μέσα σε ένα μοντέλο που αντιμετωπίζει την ανθρώπινη ζωή ως μεταβλητή κόστους. Γιατί όσο αυτή η λογική παραμένει άθικτη, τα επόμενα "δυστυχήματα" δεν είναι θέμα ατυχίας. Είναι θέμα χρόνου. 

Αργύρης Στρατής

Read more »

The House of Iconoclast: συνέντευξη με τον Troy Southgate

Πρόσφατα, η συντακτική ομάδα του The House of Iconoclast, είχε την ευκαιρία να κάνει μία ενδιαφέρουσα συζήτηση με τον Troy Southgate, σχετικά με την πολιτική φιλοσοφία του Εθνικοαναρχισμού. Από τη σελίδα του Exit Area και το περιοδικό Μηδέν Τελεία, έχουμε κατ' επανάληψη αναφερθεί στις αρχές του Εθνικοαναρχισμού και έχουμε επίσης φιλοξενήσει τον Troy Southgate.

Ο Troy Southgate αποτελεί μία ενδιαφέρουσα προσωπικότητα στον χώρο των counter politics, που έχει εμπνεύσει αρκετούς νέους - και όχι μόνο, στο να εμπλουτίσουν τη θεώρηση του κόσμου με έναν διαφορετικό τρόπο, απορρίπτοντας το δόγμα Δεξιάς και Αριστεράς. Aποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Kent στο Canterbury το 1997 και είναι κυρίως γνωστός για την παλαιότερη πολιτική του δράση σε διάφορες επαναστατικές εθνικιστικές οργανώσεις. Επιπλέον, συνίδρυσε τη δεξαμενή σκέψης "New Right" μαζί με τον εκλιπόντα Jonathan Bowden, είναι συγγραφέας, μουσικός σε διάφορα projects και υποστηρικτής του Εθνικοαναρχισμού. Έχει επίσης ιδρύσει τον εκδοτικό οίκο Black Front Press το 2010, όπου συνεχίζει να εργάζεται ως αρχισυντάκτης μέχρι σήμερα. 

[HoI] Μπορείτε να δώσετε μια αρχική σύνοψη της πολιτικής φιλοσοφίας του Εθνικοαναρχισμού;

[TS] Ο πιο συνοπτικός τρόπος για να περιγράψουμε τον Εθνικοαναρχισμό είναι να φανταστούμε μια αποκεντρωμένη κοινοτική δομή, τύπου "χωριού", πλήρως αυτάρκη, όπου οι κάτοικοι συμφωνούν σε μια γενική συναίνεση. Ο αναρχισμός είναι φυσικά η πιο σημαντική αρχή, αλλά πρέπει να υπάρχει και ένα κεντρικό ή ενοποιητικό όραμα που να συνδέει την κοινότητα. Αυτό σχετίζεται με μια προκαθορισμένη δέσμευση σε έναν συγκεκριμένο τρόπο ζωής, ο οποίος μπορεί να είναι οτιδήποτε: από χορτοφαγία και φυσιολατρία έως χριστιανισμό, ισλάμ, ιουδαϊσμό ή οτιδήποτε ενδιάμεσο. Θα μπορούσε ακόμη και να περιλαμβάνει φαντασιακά στοιχεία, όπως μεσαιωνικά ή επιστημονικής φαντασίας θέματα. Εφόσον η κοινωνία παραμένει αναρχική, όλα είναι δυνατά.

[HoI] Πώς διαφέρει ο Εθνικοαναρχισμός από τον Αναρχοπριμιτιβισμό;

[TS] Σε πολλές περιπτώσεις δεν διαφέρει, αλλά σε άλλες διαφέρει. Αυτό που εννοώ είναι ότι ο Εθνικοαναρχισμός είναι τόσο δυναμικός, που μπορεί να πάρει πολλές μορφές. Ορισμένες κοινότητες μπορεί να είναι συνειδητά πρωτογονιστικές, επιδιώκοντας έναν τέτοιο τρόπο ζωής, ενώ άλλες μπορεί να βασίζονται σε διαφορετικές αρχές. Δεν είμαστε αντίθετοι στον πρωτογονισμό, προσωπικά τον θεωρώ πολύτιμο. Ωστόσο, η σύγχρονη πολιτισμική δομή είναι από τη φύση της μη βιώσιμη και, όπως όλες οι αυτοκρατορίες, τελικά θα παρακμάσει. Αυτό σημαίνει ότι πολλές τεχνολογίες που θεωρούμε δεδομένες σήμερα δεν θα είναι διαθέσιμες στο μέλλον. Τα εργοστάσια θα σταματήσουν να τις παράγουν και οι μεταφορές θα καταρρεύσουν. Αυτή η διαδικασία δεν θα είναι ξαφνική, αλλά σταδιακή. Το πιο σημαντικό είναι το πώς θα αντιδράσουμε σε αυτήν την εξέλιξη. Το κλειδί είναι να δημιουργήσουμε βιώσιμες εναλλακτικές στο περιθώριο, που θα μπορούν να αντέξουν αυτή τη σταδιακή αποσύνθεση.

[HoI] Ποια είναι η σχέση μεταξύ Εθνικοαναρχισμού και εθνοτικού διαχωρισμού; 

[TS] Ο Εθνικοαναρχισμός συχνά παρερμηνεύεται ως μια μορφή φυλετικού διαχωρισμού, αλλά αυτό δεν είναι ακριβές. Η βασική αρχή είναι η εθελοντική οργάνωση κοινοτήτων γύρω από κοινές αξίες, ταυτότητα ή τρόπο ζωής και όχι η επιβολή διαχωρισμού μέσω κρατικής εξουσίας. Αν κάποιοι άνθρωποι επιλέξουν να ζήσουν σε μια κοινότητα με συγκεκριμένα πολιτισμικά ή εθνοτικά χαρακτηριστικά, αυτό θεωρείται αποδεκτό, εφόσον είναι αποτέλεσμα ελεύθερης επιλογής και όχι εξαναγκασμού. Το βασικό στοιχείο είναι η αυτοδιάθεση και όχι η επιβολή. 

[ΗοΙ] Πώς βλέπετε τον ρόλο του κράτους σε αυτό το μοντέλο; 

[TS] Το κράτος θεωρείται περιττό και συχνά επιζήμιο. Ο Εθνικοαναρχισμός υποστηρίζει την πλήρη κατάργηση των κεντρικών κρατικών δομών και την αντικατάστασή τους με αποκεντρωμένες, αυτόνομες κοινότητες. Οι άνθρωποι θα οργανώνονται τοπικά, λαμβάνοντας αποφάσεις μέσω άμεσης συμμετοχής και συναίνεσης, χωρίς την ανάγκη για ιεραρχικές εξουσίες. 

[ΗοΙ] Πώς μπορεί να εφαρμοστεί πρακτικά μια τέτοια ιδέα στη σύγχρονη κοινωνία; 

[TS] Η εφαρμογή δεν πρόκειται να γίνει μέσα από ξαφνική επανάσταση, αλλά μέσω σταδιακής δημιουργίας εναλλακτικών δομών. Αυτό σημαίνει τη δημιουργία μικρών, αυτάρκων κοινοτήτων που λειτουργούν παράλληλα με το υπάρχον σύστημα, αλλά ανεξάρτητα από αυτό. Με τον καιρό, αυτές οι κοινότητες μπορούν να επεκταθούν και να αποτελέσουν βιώσιμη εναλλακτική. 

[HoI] Ποια είναι η μεγαλύτερη πρόκληση για το κίνημα; 

[TS] Η μεγαλύτερη πρόκληση είναι η παρανόηση και η δαιμονοποίηση. Πολλοί άνθρωποι δεν κατανοούν τις βασικές αρχές και συχνά συνδέουν τον Εθνικοαναρχισμό με ακραίες ιδεολογίες, κάτι που δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Επιπλέον, η εξάρτηση της σύγχρονης κοινωνίας από το κράτος και την τεχνολογία καθιστά δύσκολη τη μετάβαση σε πιο αποκεντρωμένα μοντέλα.

Πηγή: The House of Iconoclast

Απόδοση: ΚΚ

Read more »

Από την έπαρση στην κατάντια

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει καταφέρει κάτι μοναδικό: να μετατρέψει την αλαζονεία σε επίσημη πολιτική γραμμή. Από τις τραγωδίες που συγκλόνισαν τη χώρα, μέχρι τα σκάνδαλα που ακούστηκαν σε όλη την Ευρώπη, η απάντηση είναι πάντα η ίδια: υπεκφυγή, αυτάρεσκη ρητορική και περιφρόνηση προς τον λαό.

Στα Τέμπη, 57 άνθρωποι θυσιάστηκαν στο βωμό της ανευθυνότητας και της διαπλοκής. Αντί για ανάληψη ευθυνών, ακούσαμε ότι «όλα έγιναν σωστά» και πως φταίει «το ανθρώπινο λάθος». Στις πλημμύρες και τις φωτιές, οι πολίτες έμειναν να κοιτούν τα σπίτια και τα χωράφια τους να καταστρέφονται, ενώ η κυβέρνηση μοίραζε υποσχέσεις και επικοινωνιακά σποτάκια. Και όταν ξέσπασε το σκάνδαλο των υποκλοπών, ο ίδιος ο πρωθυπουργός έκανε πως δεν ήξερε τίποτα, λες και η ΕΥΠ είναι παράρτημα κάποιου άλλου κράτους.

Αυτό είναι θέατρο. Και μάλιστα κακοπαιγμένο. Ο Μητσοτάκης και οι υπουργοί του συμπεριφέρονται σαν η χώρα να τους ανήκει, ότι οι πολίτες υπάρχουν για να χειροκροτούν και να πληρώνουν, αλλά ποτέ να ζητούν ευθύνες. Από την «αναπτυξιακή Ελλάδα» των στημένων εγκαινίων, μέχρι την «πράσινη μετάβαση» που κρύβει νέα χαράτσια, η κυβέρνηση έχει αποδείξει ότι ενδιαφέρεται για την εικόνα παρά για την ουσία.

Και όλα αυτά τυλίγονται με το μόνιμο χαμόγελο της αυτάρκειας: ένα ύφος χιλίων καρδιναλίων που αποπνέει περιφρόνηση. Όταν ένας πρωθυπουργός αντιμετωπίζει τους πολίτες σαν αριθμούς σε excel, τότε η αλαζονεία δεν είναι χαρακτηριστικό, γίνεται πλέον καθεστώς.

Η Ελλάδα σήμερα κυβερνάται από μια ελίτ που πιστεύει ότι είναι ανώτερη κάστα απέναντι στον ίδιο της τον λαό. Μόνο που πίσω από την ψευδαίσθηση της ανωτερότητας κρύβεται το απόλυτο κενό: ένας «άδειος ντενεκές» που κάνει θόρυβο, αλλά δεν έχει τίποτα να προσφέρει. Και το ερώτημα είναι πλέον αμείλικτο: πόσο ακόμα θα ανεχόμαστε μια κυβέρνηση που μας κοροϊδεύει κατάμουτρα; Γιατί όσο εμείς σιωπούμε, τόσο αυτοί θα συνεχίζουν να παριστάνουν τους σωτήρες, ενώ στην πραγματικότητα οδηγούν τη χώρα στην παρακμή.

Λ.Μ.

Read more »

Αναδρομή στο πρώτο τεύχος του Tribes

Με μια όμορφη αίσθηση ισορροπίας και ποικιλομορφίας, το Tribes αποτελεί κάτι περισσότερο από ένα απλό τεύχος περιοδικού. Κυκλοφόρησε πριν μία πενταετία και πρόκειται για μια προσεγμένη συλλογή πολλών πτυχών του Εθνικού Αναρχισμού. Περιλάμβανε 22 άρθρα ποικίλου περιεχομένου, σε 64 σελίδες, με βασικά θεματικά μοτίβα την οικολογία, την αποκέντρωση, τον κοινοτισμό, την εκπαίδευση, τις ανθρώπινες σχέσεις, τον φυλετισμό και την αναρχία. Το "Tribes" είναι γραμμένο στην αγγλική γλώσσα και σε αυτό συμμετέχουν ως αρθρογράφοι Εθνικοαναρχικοί σύντροφοι από την Αγγλία, τη Σκωτία, την Ουαλία, τις ΗΠΑ, την Ιταλία, την Ελλάδα, την Ισπανία, τη Δανία, τη Γερμανία, την Πολωνία και τη Γαλλία. Πρόκειται για μια άρτια δουλειά, τόσο από πλευράς περιεχομένου, όσο και γενικότερης αισθητικής. 

Η συνοχή του είναι διπλά εντυπωσιακή, καθώς πρόκειται περισσότερο για μια συνολική γενική αίσθηση κοινού πάθους και στόχου παρά για την προσήλωση σε κάποιο δόγμα. Πράγματι, δεν υπάρχει κανένα δόγμα εδώ, όπως δηλώνει ο Troy Southgate σε ένα υπέροχα περιεκτικό editorial-forward: "Οι ιδέες που περιέχονται στο περιοδικό καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα θεμάτων και έχουν παραχθεί από μια πραγματικά διεθνή ομάδα συνεργατών. Σε αυτό έγκειται η ομορφιά του Εθνικού Αναρχισμού, ο οποίος, σε αντίθεση με τις αποφασιστικά διεθνιστικές τάσεις τόσο της Αριστεράς όσο και της Δεξιάς, προσφέρει μια οικουμενική έννοια που είναι σε θέση να εκδηλωθεί με πολλούς διαφορετικούς τρόπους".

Άμεση - και όμορφη θα προσθέσω - συμβολή στη συνολική αίσθηση της ακεραιότητας των Φυλών έχουν οι εικονογραφήσεις. Έργο ενός μόνο καλλιτέχνη, πράγμα ασυνήθιστο, καθώς τα περισσότερα περιοδικά προτιμούν ένα συνονθύλευμα μοτίβων, το καθένα από τα οποία είναι διαφορετικό από το προηγούμενο, αυτά τα παραπλανητικά "απλά" κομμάτια που μοιάζουν με ξυλογραφία, δένουν άψογα το περιεχόμενο του Tribes. Κάθε εικονογράφηση είναι μια εύγλωττη δήλωση από μόνη της - το γεγονός ότι επίσης αναδεικνύουν και υπογραμμίζουν τα άρθρα του περιοδικού είναι απόλυτη τελειότητα. Θέλω να τα δω όλα κρεμασμένα σε κορνίζες, τα θέλω όλα σε τατουάζ, τα θέλω σε αυτοκόλλητα, θέλω να δω ένα ολόκληρο βιβλίο με τη δουλειά του Zbigniew Bogusławski, ο οποίος είναι κάτι παραπάνω από ταλαντούχος, είναι ξεκάθαρα ιδιοφυΐα, και ικανός στο να αποτυπώνει το πνεύμα της Εθνικής Αναρχίας.

Και το πνεύμα της Εθνικής Αναρχίας δεν είναι τόσο εύκολο να αποτυπωθεί - αφού είναι τόσο ιδιαίτερο όσο και γενικό. Το Tribes αποδίδει δικαιοσύνη σε αυτή τη ζωτική διάκριση. Τα άρθρα σε αυτό το τεύχος ποικίλλουν και ποικίλλουν καλά.

Ο Adam Ormes, ο οποίος επιμελήθηκε του Tribes και συντόνισε τα πάντα (συμπεριλαμβανομένου του να μου στείλει ένα αντίτυπο, για το οποίο είμαι αιώνια ευγνώμων!), κάνει επιδέξια δουλειά με την εξέταση και τη διερεύνηση των ριζικών εννοιών της Εθνικής Αναρχίας στο άρθρο του, "Η πρόκληση του Εθνικού Αναρχισμού", το οποίο ανοίγει το περιοδικό. Ο Ormes γράφει με συναρπαστικό τρόπο καθ' όλη τη διάρκεια, καθιστώντας το άρθρο μια ευανάγνωστη, εξαιρετική επιλογή για πρώτο κομμάτι (παρεμπιπτόντως, είναι οι λεπτές λεπτομέρειες όπως αυτή που πραγματικά συσπειρώνουν ένα περιοδικό, το γεγονός ότι οι Εθνικοαναρχικοί το γνωρίζουν αυτό μιλάει για τη δύναμη του οράματός τους και τη σαφήνεια της οργάνωσής τους). Ως άτομο που έχει εγκαταλείψει τον σύγχρονο κόσμο για να μεγαλώσει μια οικογένεια σε δέκα στρέμματα στη μέση του πουθενά, μου αρέσει που τελειώνει την εστίαση του άρθρου του στην πρακτική πλευρά της Εθνικής Αναρχίας: "Η συμβουλή μου είναι η εξής: βρείτε έναν τρόπο να ζήσετε και να δημιουργήσετε βιοποριστικά με εκείνους που σας είναι αγαπητοί, και αν μπορείτε, κάντε το αρκετά μακριά από τις μεγάλες πόλεις ώστε να έχετε μια αξιοπρεπή πιθανότητα να προστατεύσετε αυτό που χτίσατε σε περίπτωση που η κατάρρευση της κοινωνίας προχωρήσει γρήγορα. Η ανάπτυξη μιας κοινής αίσθησης του ιερού είναι πιθανότατα απαραίτητη. Και προσπαθήστε να διατηρήσετε την αίσθηση του χιούμορ σας καθώς το κάνετε αυτό - μπορεί να είναι ένα από τα πιο πολύτιμα περιουσιακά σας στοιχεία".

Ένα από τα αγαπημένα μου άρθρα (προσεκτικά δε λέω ότι είναι ένα από τα καλύτερα, γιατί, ειλικρινά, κάθε άρθρο στο Tribes θα μπορούσε να θεωρηθεί άρτιο, αλλά δεν θα μοιραστούν όλοι τα ίδια αγαπημένα) είναι του Gregor Elliott: "Από τους δρόμους στα μαύρα, σε ένα χωράφι με καπέλο με φαρδύ γείσο / Το ταξίδι ενός αριστερού αναρχικού στο N-AM". Η φωνή του θα μπορούσε τόσο εύκολα να είναι αγανακτισμένη, κλαψιάρικη, κηρυγματική ή αυτομαστιγωτική, αλλά δεν είναι. Ο Elliott έχει μια σταθερά τετράγωνη προοπτική και ένα προσωπικό, λογικό ύφος που κάνει αυτό το κομμάτι να λάμπει. Επιπλέον, το βρήκα πολύ απορροφητικό - να ένας άνθρωπος που το καταλαβαίνει. Καταλαβαίνει γιατί τόσο η Αριστερά όσο και η Δεξιά είναι πάντα τόσο ανυπόφορα λάθος και τόσο συχνά ακούγονται ο ένας σαν τον άλλον: "...Ξέρω ότι ο μόνος τρόπος για να το πετύχουμε είναι να το χτίσουμε για τον εαυτό μας, αλλά να αφήσουμε και τους άλλους να χτίσουν τη ζωή τους όπως θέλουν. Αυτό φαίνεται προφανώς, σε μένα τουλάχιστον, το μόνο για να είναι κανείς "αναρχικός" οποιουδήποτε είδους".

Παρεμπιπτόντως, θέλω συνεχώς να προσθέτω "Μπράβο" στο τέλος όλων των περιλήψεων των άρθρων μου εδώ, καθώς κάθε κομμάτι των Φυλών το αξίζει. Αλλά, θα το αποφύγω.

Η ισορροπία μεταξύ μεγαλύτερων και μικρότερων άρθρων προσδίδει μια αίσθηση δράσης στο περιοδικό. Προσθέστε σε αυτό τα διαφορετικά θέματα και έχετε μια έκδοση που κρατάει και διατηρεί την προσοχή και το ενδιαφέρον του αναγνώστη. Υπάρχουν κριτικές και δημιουργικά μη μυθοπλαστικά κομμάτια καθώς και ακαδημαϊκά και πρακτικά άρθρα. Υπάρχει μια φυσική ροή στη διάταξή τους και - σε αντίθεση με τόσα πολλά πολιτικά περιοδικά εκατέρωθεν- δεν υπάρχει η αίσθηση της άσκοπης συμπερίληψης ή του αποκλεισμού. Κάποια γράφονται από άνδρες, κάποια από γυναίκες, κάποια από άτομα μιας ξεχωριστής εθνικότητας, κάποια από άλλες. Όλα τους δένουν όμορφα μεταξύ τους, όλα τους έχουν κάτι πολύτιμο να μεταδώσουν, αρκετά συναρπαστικό για να το διαβάσετε πριν ελέγξετε τα bylines.

Το "Autonomy and Introspection" της Marykate Morris είναι ένα γρήγορο ανάγνωσμα, αλλά σημαντικό. Δεν είναι τόσο ένα άρθρο για την ανατροφή των παιδιών (οι θεοί ξέρουν ότι όλοι έχουν μια γνώμη για το πώς να το κάνουν αυτό), αλλά ένα άρθρο για τη δημιουργία του ατόμου. "Για όσους από εμάς μπορούν να δουν τα λάθη στους τρόπους του σύγχρονου κόσμου μπορεί να είναι πρόκληση να ζούμε ανάμεσα σε άλλους που δεν καταλαβαίνουν ή που επιλέγουν να μην καταλαβαίνουν. Ως άτομα, μπορούμε να βρούμε τον δρόμο μας, αλλά τι γίνεται αν έχετε οικογένεια; Πώς μπορούμε να ενθαρρύνουμε τα παιδιά να αμφισβητούν τα πράγματα και τον εαυτό τους στη λήψη αποφάσεων;" Δεν θα δώσω τις απαντήσεις της Morris σε αυτά τα ερωτήματα, θα πρέπει να αγοράσετε το περιοδικό για αυτές.

Το "Ecology and the Ethnosphere" του Thom Forester είναι μια έξυπνη και καλά αιτιολογημένη ματιά στο πώς η ακεραιότητα της εθνοσφαίρας αποκαλύπτεται έτσι ως ο ανθρώπινος μηχανισμός με τον οποίο διατηρείται η οικολογική ακεραιότητα της ίδιας της Γης. Τα εδάφη, και οι κοινότητες ανθρώπινης κλίμακας που τα κατοικούν, δημιουργούν πολιτιστικές πεποιθήσεις και πρακτικές μέσω της ανάπτυξης "αφηγήσεων του τόπου", οι οποίες ορίζουν διακριτά οικολογικά βιοτόπια. Οι άνθρωποι σέβονται και διατηρούν αυτά τα βιοτόπια μέσω της "ριζοσπαστικής αίσθησης του ανήκειν τόσο στον τόπο όσο και στους ανθρώπους". Αν εξαλείψουμε αυτή την αίσθηση, (όπως βλέπουμε να γίνεται παντού γύρω μας), οι διαδικασίες της ζωής μας και ο ίδιος ο κόσμος μας γίνονται θήραμα της αυτοκρατορίας. Δεν θα υπάρξουν βιοποικίλα και σταθερά ανθρώπινα έθνη ή φυλές, παρά μόνο "'παγκόσμιοι ηγέτες" που θα είναι υπεύθυνοι για τις διαδικασίες ζωής όλων μας". Η περίληψή μου δύσκολα αποδίδει δικαιοσύνη σε αυτό το άρθρο, φυσικά. Αξίζει να το διαβάσετε και να το ξαναδιαβάσετε.

Τα γραφικά συχνά παραβλέπονται από τους συντάκτες που επιθυμούν να μεταδώσουν σημαντικά λεκτικά μηνύματα, χωρίς να συνειδητοποιούν ότι τα καλά γραφικά μπορούν να δηλώσουν τα ίδια ακριβώς πράγματα. Όχι όμως όταν πρόκειται για το Tribes. Τα γραφικά είναι έργο του Κώστα Καφρίτσα (ο οποίος έγραψε και το άρθρο "Αναρχία ενάντια στην πολιτική") και αποτελούν μια ακόμη πτυχή που συμβάλλει στη δυναμική δράσης/εξουσίας ολόκληρου του περιοδικού. Η χρήση ορισμένων φράσεων ως γραφικών (για παράδειγμα: WE DO WHAT WE ARE / WE BECOME WHAT WE DO και BEYOND LEFT AND RIGHT / SMASH ALL POLITICAL DOGMAS ) είναι μια ωραία πινελιά. Φαντάζομαι ότι κάποιος που ξεφυλλίζει το ημερολόγιο θα τραβήξει το βλέμμα του σε περισσότερες από μία περιπτώσεις. Και πάλι, θα ήταν θαυμάσιο να δούμε αυτοκόλλητα και πανό να φτιάχνονται με αυτές τις φράσεις, και αυτά τα πανό να κρέμονται από γέφυρες, αυτά τα αυτοκόλλητα να κολλάνε σε τοίχους. Τέτοια πράγματα ενθαρρύνουν, εμπνέουν και μεταδίδουν το μήνυμα. Θα έρθει η μέρα, πιστεύω ότι αυτό θα συμβεί φυσικά, και οι λέξεις δεν θα κατεβούν γρήγορα από ηλίθιους και από τις δύο πλευρές του πολιτικού χάσματος, αλλά αντίθετα θα διατηρηθούν από εθνοσωτήριους ανθρώπους που καταλαβαίνουν τι συμβαίνει και τι πρέπει να γίνει.

Σε πρακτικό επίπεδο, υπάρχουν άρθρα που προσφέρονται περισσότερο για εφαρμογή παρά για πολυμάθεια. Παρόλο που πρέπει να είναι κανείς αρκετά έξυπνος και με κίνητρο για να αντιληφθεί πόσο σημαντικά είναι! Το άρθρο του Hildr Jorgensen (το οποίο κλείνει το περιοδικό, μια έξυπνη και ευχάριστη τοποθέτηση) με τίτλο "Zero.Waste" (Μηδενικά.Απόβλητα) περιέχει πραγματικές εφαρμόσιμες προσεγγίσεις για το πώς να ζούμε χωρίς να παράγουμε απόβλητα, όπως πλαστικό και χαρτόνι.  Από τα βασικά, όπως το μαγείρεμα από το μηδέν (λιγότερη επεξεργασία = λιγότερες συσκευασίες), μέχρι την εισαγωγή επιλογών, όπως το να μπεις σε ένα όγδοο μιας βοοειδούς αγελάδας ή να εκτρέφεις κουνέλια κρέατος, μέχρι το να χτυπήσεις το διαδίκτυο για DIY επαναχρησιμοποιήσιμες προμήθειες - αυτό το κομμάτι είναι μια δύναμη σκέψης που δημιουργεί έμπνευση για μηδενικά απόβλητα.

Ένα μπόνους είναι ότι με τη μείωση της ποσότητας των απορριμμάτων που παράγετε, μειώνετε επίσης το ποσό των χρημάτων που ξοδεύετε - τα βασικά είδη πρώτης ανάγκης και τα επαναχρησιμοποιήσιμα βασικά είδη είναι γενικά πολύ φθηνότερα μακροπρόθεσμα από ό,τι οτιδήποτε για μια φορά. Η συσκευασία κοστίζει χρήματα, και αυτό το κόστος επιβαρύνει τον καταναλωτή και τη γη, ποτέ τη βιομηχανία που την παράγει. Αυτό το άρθρο χρησιμεύει ως ένα εξαιρετικό εφαλτήριο για να γυρίσετε την πλάτη σας στην "επέλαση των τοξικών προϊόντων made in China που συναντάμε σε πολλά σύγχρονα σπίτια". Η Jorgensen έχει επίσης ένα θαυμάσιο άρθρο για τη "Γέννηση ενάντια στο σύγχρονο κόσμο" - ως κριτικός που έχει γεννήσει στο σπίτι τα δικά της παιδιά, το μόνο που μπορώ να πω είναι - είναι υπέροχο να βλέπεις ένα πολιτικό περιοδικό να ξεπερνάει τη συνηθισμένη τροφή και να περιλαμβάνει θέματα που αποφεύγουν το σύστημα όπως αυτό.

Κατά σειρά εμφάνισης, άλλοι συντελεστές αυτού του τεύχους είναι: Linda Hext, Piercarlo Bormida, Alexander Storrsson, Sean Jobst, David Oakspawn, Keith Preston, Troy Southgate, Vince Rinehart, and Marista Solares Rico. Η έλλειψη χώρου, και όχι η έλλειψη ευφυΐας, με εμποδίζει να τους αναλύσω όλους. Αρκεί να πω ότι ο καθένας τους είναι ένας ενδιαφέρων, βαθιά σκεπτόμενος, ευφυής συγγραφέας. Από το εντυπωσιακό έγχρωμο εξώφυλλό του μέχρι την ευφυή ποικιλομορφία του περιεχομένου του, το Tribes διαψεύδει το γεγονός ότι πρόκειται, στην πραγματικότητα, για ένα πολύ νέο περιοδικό. Έχει εκδοθεί μόνο το πρώτο του τεύχος. Αλλά, το Εθνικό-Αναρχικό Κίνημα δεν είναι άγνωστο στα μέσα ενημέρωσης, υπάρχει μια μακρά ιστορία ανθολογιών πίσω από αυτό το περιοδικό. Παρόλα αυτά, άλλο τα βιβλία και άλλο τα περιοδικά, πολλοί από τους επίδοξους εκδότες περιοδικών δεν το έχουν συνειδητοποιήσει αυτό. Οι Εθνικοαναρχικοί το έχουν καταλάβει. Αυτό το πρώτο τεύχος του Tribes είναι λαμπρό στη σκέψη, την ιδέα και την εκτέλεση. Ανυπομονώ ολόψυχα και πολύ να διαβάσω τα επόμενα τεύχη.

Μπράβο!

Πηγή: Attack The System

Read more »

Η Κοινοπολιτεία των Ελεύθερων Πνευμάτων

Μία ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα και σημαντική για τον Εθνικοαναρχικό χώρο διημερίδα έλαβε χώρα στο Πόρτο της Πορτογαλίας την 1η και 2η Ιουνίου. Η "Κοινοπολιτεία των Ελεύθερων Πνευμάτων" ("The Commonwealth of Free Spirits" -  (CoFS)) φιλοξένησε πλήθος ομιλητών, καλλιτεχνών και γενικότερα παρευρισκομένων, με στόχο την ανάδειξη ζητημάτων γύρω από τον Κοινοτισμό, την Οικολογία, τις Ανθρώπινες Σχέσεις και τη Μεταπολιτική. Το πρόγραμμα περιλάμβανε ομιλίες, workshops, ανοιχτές συζητήσεις, ακουστικές συναυλίες και καλλιτεχνικές εκθέσεις και ήταν ένα αυτοοργανωμένο event.  

Η Κοινοπολιτεία των Ελεύθερων Πνευμάτων είναι μια ένωση ανήσυχων πνευμάτων από όλο το πολιτικό φάσμα αλλά και πέρα από αυτό. Από ριζοσπάστες και επαναστάτες μέχρι ποιητές και περμακουλτουραλιστές, από μυστικιστές και μουσικούς μέχρι καλλιτέχνες και τυχοδιώκτες, εκπροσωπούν ένα διαρκώς διευρυνόμενο φάσμα αντιθέσεων προς τις επικρατούσες νόρμες. Καθώς η πνευματικά χρεοκοπημένη παγκόσμια τεχνοκρατία προσπαθεί να καταστρέψει όλους τους αμφισβητίες της ηγεμονίας της, η ομάδα αυτή προσπαθεί να δημιουργήσει πραγματικές και εφαρμόσιμες εναλλακτικές λύσεις που έχουν τις ρίζες τους στην αμοιβαιότητα και τον μη εξαναγκασμό. Εκεί που οι ιδεολόγοι και οι ειδήμονες επιδιώκουν τη διαίρεση και τον ανταγωνισμό, η Κοινοπολιτεία επιδιώκει τη σύνθεση και την ισορροπία. Το όραμα της ομάδας είναι να αναπτυχθεί από τους οριακούς χώρους του κόσμου μας, όπως οι ρίζες κάτω από τις πλάκες του πεζοδρομίου, σχηματίζοντας παραδείσους ζωής και ελευθερίας εν μέσω μιας παρακμάζουσας και δυστοπικής κοινωνίας. Δεν είναι πρόθεση της Κοινοπολιτείας να προδιαγράψει μια συγκεκριμένη πορεία, αλλά να προσκαλέσει κάθε ανήσυχο πνεύμα να συμμετάσχει σε μορφές ανθρώπινης προσπάθειας που διεγείρει τη φυσική δημιουργικότητα, και ως εκ τούτου να χαράξει πιο αυθεντικές πορείες μέσα στα ταραγμένα νερά αυτής της εποχής.

Πιο συγκεκριμένα, οι κεντρικοί ομιλητές της διημερίδας και τα θέματα που ανέπτυξαν ήταν τα παρακάτω: 

 

Adam Ormes: Η τεχνοκρατία, οι Ίνκλινγκς και ο πνευματικός αγώνας της εποχής μας

Arthur Edwards: Το Εγώ στα οικονομικά: Οικονομικά ως Αποκάλυψη

Andrzej Walenkiewicz: Παλιοί Πρώσοι: Πρωτοαναρχικοί από τη Βαλτική

Luke Dodson: Τα όρια της ανάπτυξης και το τέλος της ιστορίας

Emerald Gould: Μουσική παράσταση βασισμένη στο έργο του Φερνάντο Πεσσόα

Troy Southgate: Αναρχία μόνο κατ' όνομα: Ο σοσιαλισμός του Όσκαρ Ουάιλντ

Alexandre Castro: Κοιτάζοντας τα αστέρια: Πώς η αστρολογία μπορεί να μας βοηθήσει να κατανοήσουμε τους σημερινούς καιρούς

Keith Preston: Αναρχική πολιτική οικονομία και θεωρία της ελίτ της εξουσίας: Πώς διασταυρώνονται τα κράτη, οι άρχουσες τάξεις και οι αυτοκρατορίες

Jasun Horsley: Συνέντευξη και ερωτήσεις 

Read more »

1.000.000 επισκέψεις και η ευθύνη μας...

Η ιστοσελίδα Exit Area υπάρχει ως μέσο έκφρασης από το 2011. Παρέμεινε εδώ για 13 συνεχόμενα χρόνια, αν και υπήρξαν μεγάλες περίοδοι, πολλών μηνών ή και χρόνου ακόμα, που ουσιαστικά ήταν ανενεργή. "Ανενεργή"... Ναι, νέες σκέψεις με τη μορφή αρθρογραφίας μπορεί να μη δημοσιεύονταν, παρ' όλα αυτά οι επισκέψεις στη σελίδα συνεχίζονταν, οι αναγνώσεις πλήθαιναν, οι αναδημοσιεύσεις καλά κρατούσαν. Και ήρθε η στιγμή, κάπου στις αρχές του τρέχοντος μήνα, να συμπληρωθούν 1.000.000 επισκέψεις. Δεν είναι μικρό πράγμα για μια σελίδα που ποτέ δε διεκδίκησε την προβολή. Περισσότερο εσωστρεφής, ιδεαλιστική, μα και καίρια αντιπολιτική, όποτε οι καιροί το επίτασσαν, η σελίδα μας διαμόρφωσε έναν μικρό χώρο ζυμώσεων και υγιών συγκρούσεων, αλλά και έναν μεγαλύτερο έμπνευσης και επιρροής, ανεξαρτήτως καταβολών. Συνειδητοποιήσαμε ξανά και ξανά, ότι οι εποχές που ζούμε είναι τόσο βάναυσες, τόσο επιθετικές, "αλλιώτικες" πλέον, που απαιτούν τη συνέχιση της ελεύθερης και ριζοσπαστικής έκφρασής μας. Χωρίς λοιπόν μεγάλους και βαρύγδουπους προλόγους, δηλώνουμε πως είμαστε ξανά εδώ.

Από τη συντακτική ομάδα

Read more »

Ενάντια στον σύγχρονο τρόπο ζωής

Ο σύγχρονος άνθρωπος αναμφίβολα τρέφει αγάπη για το υλικό και το ευκαιριακό, το φτηνό και ανέξοδο συναίσθημα, το σάπιο με το φανταχτερό περιτύλιγμα, πολύ μακριά πια και σε σύγκρουση με τις ρίζες του. Εξυμνώντας πολλές φορές αρρωστημένες και παράταιρες πρακτικές, απομακρύνεται και στρέφεται ενάντια στη φύση, ενάντια στην ίδια τη φύση του. Ο γρήγορος ρυθμός ζωής συχνά οδηγεί σε αυξημένα επίπεδα άγχους και ψυχολογικής πίεσης. Η συνεχής ανάγκη για παραγωγικότητα γίνεται εξαντλητική. Η ψηφιακή επικοινωνία είναι επιφανειακή και δεν προσφέρει την ίδια πληρότητα με τις πρόσωπο-με-πρόσωπο αλληλεπιδράσεις. Η υπερκατανάλωση και οι υλιστικές αξίες ενισχύονται, με αποτέλεσμα οι άνθρωποι να απομακρύνονται από τις βαθύτερες ψυχικές και πνευματικές ανάγκες τους. Ο εγωισμός, η ματαιοδοξία και η αλαζονεία κυριαρχούν. Αποτέλεσμα; Στην εποχή που διανύουμε το πνεύμα και το σώμα εκατομμυρίων ανθρώπων κυριολεκτικά σαπίζουν και η κατάπτωση δεν έχει προηγούμενο.

Και εμείς; Αν θέλουμε να εκφράζουμε το υγιές, ακριβώς όπως οι ιδέες μας, οφείλουμε να σταθούμε απέναντι στον σύγχρονο τρόπο ζωής μέσα από τον δικό μας τρόπο ζωής, να αναζητούμε αδιάκοπα γύρω μας για το υγιές σε ό,τι και αν κάνουμε ή παρατηρούμε, να είμαστε από μόνοι μας - ειδικά σε αυτούς τους περίεργους καιρούς - ένα φωτεινό μονοπάτι και παράδειγμα για τους γύρω μας. Οι αξίες, οι αρχές, η πίστη σε αυτές και τα ιδανικά μας είναι οι οδοδείκτες απέναντι στο παράλογο των ημερών του φτηνού υλισμού, του εφήμερου και ευκαιριακού των "στιγμών".

Μα κυρίως, πέρα από την αντίσταση και αντίδραση, μπορούμε και οφείλουμε να εξελιχθούμε σε ένα υγιές πρότυπο πνευματικό και σωματικό, πρώτα απ' όλα γιατί το χρωστάμε στον εαυτό μας. Ο καπιταλισμός σήμερα υπάρχει και θα συνεχίζει να επιβιώνει σε κάθε έκφανση της καθημερινότητάς μας. Όμως ο καθένας από εμάς μπορεί να αποποιηθεί του υλιστικού που πρεσβεύει και της νοοτροπίας που πηγάζει από αυτό και έχει γνώμονα μόνο το παρόν. Μπορεί με άλλα λόγια να γίνουμε όσο το δυνατό πιο αυτάρκεις, ουσιαστικά αυτόνομοι αλλά και όσο το δυνατόν εγκρατείς. Να καλλιεργούμε πνεύμα και σώμα, να αναζητούμε την ποιότητα και την υγεία σε ό,τι κάνουμε, να δημιουργούμε και όχι να καταστρέφουμε, να ακούμε με υπομονή, να συνομιλούμε και όχι να φθονούμε, να αποζητάμε καθημερινά την αυτοβελτίωση ως απαράβατο κανόνα της ζωής και της εξέλιξης. Να σεβόμαστε τη φύση, να λαμβάνουμε με ευγνωμοσύνη τα αγαθά που μας προσφέρει και να αποφεύγουμε να την εκμεταλλευόμαστε.

Η έκπτωση αξιών, ιδεών και προτύπων, η απαξίωση των ανθρώπινων σχέσεων. η στροφή και η αναζήτηση της ευτυχίας στην απληστία, η ασύδοτη εκμετάλλευση της φύσης και η ανάδειξη του χρήματος ως αυτοσκοπού, είναι από τα μεγαλύτερα δεινά που μπορούσε ο ανθρώπος να επιβάλλει στην ίδια του την ύπαρξη. Από τη στιγμή που σταμάτησε να εκτιμά την ολότητα της φύσης, έπαψε να εκτιμά τον ίδιο του τον εαυτό.

 

Read more »

Μία σχέση ουσίας

Επτά το βράδυ. Περνάει μπροστά μου. Πρέπει να είναι γύρω στα εξήντα. Χαμογελάει διάπλατα μέσα από τα αψεγάδιαστα δόντια της μασέλας του. Είναι σουφρωμένος, το πρόσωπό του χάρτης ρυτίδων. Αλλά χαμογελάει διάπλατα καθώς βγάζει βόλτα το σκυλί του. Εκείνος είναι σχετικά μικρόσωμος, το σκυλί μεγαλόσωμο. Τύπου λυκόσκυλο, αλλά όχι ακριβώς. Χαμογελάει κι εκείνο διάπλατα. Είναι η ώρα της βόλτας, σκύλος και κύριος είναι εξίσου ευτυχισμένοι. 

Είναι βράδυ Κυριακής, ο σκύλος δεν το ξέρει, δεν του κάνει καμία διαφορά, δεν ξέρει από μέρες και τέτοιες κατηγοριοποιήσεις, ξέρει από βόλτες κι από ανθρώπους που τον αγαπούν. Ένας άνθρωπος και το οικιακό του ζώο. Μια σχέση ανταλλακτικής αγάπης, μια σχέση έντιμης συναλλαγής, μια σχέση τίμια, μια σχέση χωρίς ενοχές, μια σχέση ουσίας. Ο κόσμος είναι καμωμένος καλά. Και για τους δύο.

Old Boy

Read more »

Τα οκτώ βουνά

Το βουνό δεν είναι μόνο χιόνι, κορυφογραμμές, δάση, ρυάκια, λίμνες, βοσκοτόπια. Δεν είναι μόνο τα τοπία. Το βουνό είναι τρόπος ζωής. Ο βηματισμός, η σιωπή, η διάσταση του χρόνου και ο σεβασμός. Ο Ιταλός συγγραφέας Paolo Cognetti έγραψε μια ωραία ιστορία φιλίας μεταξύ δύο αγοριών και αργότερα ενήλικων ανδρών πλέον, το οποίο πρόσφατα έγινε μια πολύ αξιόλογη ταινία.

Δύο φίλοι διαφορετικοί μεταξύ τους, ο ένας παιδί της πόλης που αγαπά την ορειβασία και βλέπει την ζωή από διαφορετικές οπτικές και ο άλλος στον αντίποδα, ένα παιδί του χωριού που για αυτόν έξω από το βουνό του δεν υπάρχει ζωή. Δύο εντελώς διαφορετικοί τρόποι ζωής του βουνού από δύο οπτικές γωνίες που έχουν ως κοινό τους στοιχείο το Βουνό και για το λόγο αυτό θα γεννηθεί μια αληθινή και βαθιά φιλία μεταξύ τους. Αυτοί οι δύο χαρακτήρες συνθέτουν ένα πνευματικό ταξίδι φτιαγμένο από αποδράσεις και προσπάθειες επιστροφής, αναζητώντας συνεχώς έναν τρόπο να αναγνωρίσουν ο ένας τον άλλον.

Η ταινία «Τα οκτώ βουνά», με αναφορές στον βουδιστικό μύθο, θέλει να μιλήσει για την σχέση του ανθρώπου με το βουνό και πώς αυτό με τη σειρά του επηρεάζει τις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων. Το βουνό είναι το στοιχείο γύρω από το οποίο περιστρέφονται τα πάντα, η γνώση των γονιών του Πιέτρο, η βαθιά φιλία του Πιέτρο και του Μπρούνο και η επαναπροσέγγισή τους μετά από χρόνια απόστασης, για να οικοδομήσουν μαζί ένα πέτρινο σπίτι – το καταφύγιό τους, ψηλά στα αλπικά τοπία. Δύο εντελώς διαφορετικές ζωές, η μία του Bruno ανάμεσα στα βουνά και τα βοσκοτόπια του και η άλλη αυτή του Pietro που θα ταξιδέψει στον κόσμο μέχρι να φτάσει στο Νεπάλ.

πηγή: Λυκώρεια

Read more »

Αρθρογραφία ενάντια στην εκλογική διαδικασία

Η ουσία είναι ότι μπορεί τα κόμματα να αλλάζουν, όμως το θεσμικό πλαίσιο παραμένει ακριβώς το ίδιο. Οι αριθμοί, τα ποσοστά, η εναλλαγή πολιτικών κομμάτων και προσώπων δε λένε τίποτε απολύτως, αφού όλα συνεχίζουν να κινούνται εντός του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος και στερούν την αυτοοργάνωση του λαού και τη δυνατότητά του να αναλάβει εκείνος την τύχη του. Όσο οι δομές παραμένουν ίδιες, δεν υπάρχει καμιά απολύτως πιθανότητα για αλλαγή, παρά μόνο για μικρές ίσως "αποκλίσεις", που απλά συντηρούν την κατάσταση και εγκλωβίζουν υγιή κόσμο σε αυτήν. Τα κύρια θύματα λοιπόν όλου αυτού του παραλογισμού είναι οι ψηφοφόροι, καθώς στην πλειοψηφία τους τα κόμματα υπάρχουν με σκοπό να στηρίζουν το εκάστοτε σύστημα, όμως οι ψηφοφόροι έχουν πάντοτε την πολιτικά ορθή ψευδαίσθηση ότι επηρεάζουν τα πράγματα και ότι με την επιλογή ενός κόμματος μπορούν να το ανατρέψουν.

Αργύρης Στρατής,  Exit Area: Αυτές οι εκλογές είναι ακριβώς όπως οι άλλες

Η αντιμετώπιση της διαδικασίας στη βάση της εκλογικής απεργίας έγκειται στην ουσία της πρώτης ως δομικού στοιχείου του κράτους και της δημοκρατίας. Δεν προτάσσουμε την αποχή από τις εκλογές ως μια καιροσκοπική άρνηση (τέτοιες κατά καιρούς είδαμε πολλές), αλλά ως σαφή θέση, ως μια από τις απελευθερωτικές διεργασίες από τη μέγγενη του κρατισμού και της πολιτικής, από την αιχμαλωσία των ανθρώπων από τους επίδοξους διαχειριστές του. Σας καλούμε να μην ενδώσετε σε αυτό τον προφανή υποβιβασμό της ανθρώπινης αξιοπρέπειας στο επίπεδο ενός αριθμού, ενός ψηφοφόρου, και να αγνοήσετε με όλη τη συνειδητή σας δύναμη τις επερχόμενες εκλογές. Η αποχή όλων μας, είναι μια πράξη ειλικρινής, μια στάση αγέρωχη που μας φέρνει ένα ακόμα βήμα πιο κοντά σε έναν νέο κόσμο δημιουργίας και ελευθερίας, που θα ανατείλλει από τα συντρίμμια του σύγχρονου αυτού εκτρώματος.

Από τη συντακτική ομάδα,  Exit Area: Εκλογική Απεργία, επιλογή ενάντια στο πολιτικό σύστημα

Το σημαντικό λοιπόν δεν είναι η ψήφος. Κάθε άλλο. Να κρατήσουμε το κεφάλι ψηλά, τον σεβασμό στη ράτσα μας, να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων και να χτυπήσουμε όταν μας δοθεί η ευκαιρία. Να δώσουμε κοινωνικούς αγώνες εκεί που πλειστηριάζονται σπίτια, που κόβονται βασικά αγαθά όπως το ρεύμα και το νερό, εκεί που στενάζουν οι δικοί μας άνθρωποι. Αυτό έιναι σημαντικό. Να δώσουμε τον καλό αγώνα, τότε που πραγματικά θα είμαστε χρήσιμοι και όχι για  ένα πρωινό πίσω από ένα "αιματοβαμμένο" παραβάν.

Δημήτρης Λ.,  Exit Area: περασμένα, αλλά όχι ξεχασμένα

Ας σημειώσουμε στο σημείο αυτό ότι με την προτροπή μας για αποχή δεν τρέφουμε αυταπάτες ότι μια μέρα θα αφυπνιστούν οι μάζες και δεν θα πάνε να ψηφίσουν, θα καταρρεύσει το πολιτικό σύστημα και τότε όλα θα είναι καλά και όμορφα. Αναγνωρίζουμε ότι μια κοινωνία για να αλλάξει χρειάζονται σκληρές διαδικασίες και πρώτα απ’ όλα διαμόρφωση ανθρώπων. Παρ’ όλα αυτά δεν είμαστε για κανένα λόγο διατεθειμένοι να συμβιβαστούμε και να μπούμε στη λογική του ψηφοφόρου. Ούτε επειδή για πολλούς ίσως είναι πιο συνετό, ούτε διότι φαινομενικά δεν έχουμε άλλη επιλογή. H αποχή όχι μόνο από την εκλογική διαδικασία, αλλά γενικώς από αυτό που σήμερα καλείται πολιτική, αν αυτό γίνεται με συνείδηση είναι δείγμα πνευματικής ανωτερότητας και ποιοτικών χαρακτηριστικών, τα οποία απουσιάζουν εμφανώς από τόσο από το μέσο ψηφοφόρο, όσο και από το μέσο «αγανακτισμένο», τον οποίο όλοι έχουμε ακούσει να διαμαρτύρεται για τους "προδότες πολιτικούς" και ο οποίος ως εκ τούτου αδυνατεί να κατανοήσει μια προτροπή σαν κι αυτήν του Ιουλίου Έβολα: "πρέπει να πράττουμε έτσι, ώστε εκείνο επάνω στο οποίο δεν μπορούμε να επιδράσουμε να μην μπορεί και αυτό να επιδράσει επάνω σε εμάς."

Pacceka, Exit Area: Απολιτεία, στάση ζωής

Η συμμετοχή στις εκλογές αναπαράγει την καθεστηκυία τάξη. Ακόμα και η ψήφος σε ένα "μικρό" κόμμα δηλώνει την αποδοχή του τέλματος της αστικής δημοκρατίας. Τι πρέπει να γίνει: 1. Αντίσταση στο δημοκρατικό πολίτευμα, τις πολιτικές διαδικασίες του, τις κρατικές δυνάμεις καταστολής και στον εκτραχηλισμό των ανθρώπων. 2. Αυτοοργάνωση σε αυτοδιαχειριζόμενες κοινότητες, με γνώμονα το κοινό καλό της συλλογικότητας. 3. Αλληλεγγύη στους απόκληρους του κοινωνικού κατεστημένου. Μόνο έτσι θα κατορθώσουμε να οικοδομήσουμε μία νέα κοινωνία, όπου θα μεταρσιωθεί το ευ ζην σε αυταξία, ενώ ο homo consumens θα καεί στην νεκρική πυρά του τεθνηκότος καθεστώτος.

O Άγνωστος Χ, Exit Area: περί αποχής από τις εκλογές

Στον επόμενο λοιπόν που (καλοπροαίρετα ή μη) σας κουνήσει το δάχτυλο για να σας στείλει στην κάλπη, απαντήστε του κατάλληλα χωρίς να αισθάνεστε καμία ενοχή για την πράξη (ή "απραξία") σας, και αποδείξτε του τη δική του ενοχή, για τη συμβολή του στην ξεκάθαρη στήριξη των θεσμών του κράτους, εφ' όσον εκείνος διαθέτει έστω ένα μικρό ψήγμα επαναστικότητας μέσα του. Πείτε του ότι η προσπάθειά του για να σας σύρει στον εξευτελισμό προσκρούει σε τοίχο, διότι δεν είστε ένας νέος ή μια νέα που δεν έχει ενδιαφέρον, αλλά που καθημερινά αγωνίζεται με όση δύναμη διαθέτει για να πέσει το κράτος που εκείνος στηρίζει. Και ότι θα πρέπει να σκεφτεί καλά πώς προσδιορίζει την ουσία στη δική του συμμετοχή σε όλο αυτό το θέατρο του παραλόγου.

Κώστας Κ., Exit Area: εκλογές και αυταπάτες

Read more »