Ζώνη διαφυγής

Ζώνη διαφυγής
Όχι η Ιστορία, αλλά τα είδωλα είναι που κατέρρευσαν. Επιτέλους, μπορούμε να ανασάνουμε ελεύθερα και να χαρούμε τη νέα αρχή δίχως περιττά εμπόδια να μας φράζουν τη θέα.

Φυγή προς τα εμπρός

Φυγή προς τα εμπρός
Καθ' οδόν ανακαλύπτουμε, συνθέτουμε, προσδιορίζουμε και επαναπροσδιοριζόμαστε, δοκιμάζουμε και δοκιμαζόμαστε. γινόμαστε δημιουργοί δεδομένων και αξιών.

Το Αιώνιο Διάβα της Ζωής

Το Αιώνιο Διάβα της Ζωής
Τώρα εμείς δημιουργούμε τον Χάρτη και η Οδός είναι τα δικά μας βήματα. Εμείς θέτουμε τους οδοδείκτες για όσους θέλουν να ταξιδέψουν μαζί μας.

_

_

Περιοδικό "Μηδέν Τελεία": διαθέσιμα σε ψηφιακή μορφή τα πρώτα τέσσερα τεύχη μας

Από το 2011 και με συνέπεια, η διαχειριστική ομάδα του Exit Area εκδίδει το περιοδικό "Μηδέν Τελεία". Στα τέσσερα τεύχη του, προσπαθήσαμε και συνεχίζουμε να επιχειρούμε την υπέρβαση των στεγανών, με μια ξεχωριστή αρθρογραφία απέναντι στην ιδεολογική και πολιτική ορθότητα, ενάντια στο καταστροφικό δίπολο Δεξιάς και Αριστεράς, με κεντρικούς θεματικούς άξονες τον Φυλετισμό και την Αναρχία. Με τις τόσες δυσκολίες που συναντούμε καθημερινά, με τη δεδομένη κρίση που περνάει η έντυπη έκδοση, το περιοδικό μας στέκεται ακόμα όρθιο, και το πιο σημαντικό, στην ποιοτική βάση που έχουμε θέσει εξ'αρχής ως προαπαιτούμενο. Τρία χρόνια έπειτα από τη σύλληψη της ιδέας για ένα έντυπο διαφορετικό από κάθε αντίστοιχο που κυκλοφορούσε μέχρι τότε, θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε τους συντρόφους, φίλους και γενικότερα όσους μας γνώρισαν μέσω αυτού και στήριξαν την προσπάθειά μας. Ανακοινώνουμε με ιδιαίτερη χαρά ότι τα τεύχη #0, #1 και #2 έχουν εξαντληθεί. Διαθέτουμε πλέον μονάχα το τεύχος #3, που κυκλοφόρησε στις αρχές του χρόνου, σε πολύ περιορισμένο αριθμό αντιτύπων. Παρ' όλα αυτά, σε ό,τι αφορά τα παλαιότερα περιοδικά, υπάρχει η δυνατότητα για download σε ψηφιακή μορφή. Για το λόγο αυτό, παραθέτουμε πιο κάτω τους σχετικούς συνδέσμους.


Το νέο μας τεύχος, αναμένεται να κυκλοφορήσει σύντομα! Συνεχίζουμε μέσα από την έντυπή μας έκδοση να θέλουμε να κρατήσουμε όσο μπορούμε ζωντανό τον ρομαντισμό και τον ρεαλισμό του χειροπιαστού. Επιθυμούμε απέναντι στο εφήμερο και το απρόσωπο, να δώσουμε διάρκεια και σχήμα, να έρθουμε σε άμεση επαφή με όσους έχουν παρόμοιες ανησυχίες και να αγγίξουμε την ψυχή τους. Το "Μηδέν Τελεία" είναι εδώ, σε πείσμα των καιρών και των δυσκολιών. Και αυτό κάνει την κάθε ξεχωριστή κυκλοφορία του ακόμα πιο σημαντική.

Φυλές που χάνονται (μέρος β'): Τσούκτσι

| Σάββατο, 2 Φεβρουαρίου 2019
Οι Τσούκτσι αποτελούν μια φυλή αυτόχθονων νομάδων που ζουν στη Σιβηρία, και συγκεκριμένα εκεί που συναντώνται ο Αρκτικός με τον Ειρηνικό Ωκεανό, στην περιοχή Τσουκότκα. Οι ίδιοι αυτοπροσδιορίζονται ως "Λιγιοραβετλάν", που σημαίνει "αληθινοί άνθρωποι". Όντας αυτόχθονες, δεν εχουν καμία φυλετική συγγένεια με τους Μογγόλους ή τους Τούρκους, ενώ συγγενεύουν με τους γείτονές τους Κοριάκες. Έχουν δύο διακριτές κουλτούρες, από τη μία πρόκειται για τους Τσαούτσου, που ζουν στο εσωτερικό της πενίνσουλα, και είναι νομάδες εκτροφείς ταράνδων, και από την άλλη τους Ανκαλίτ, οι οποίοι ζουν στις ακτές του Αρκτικού Ωκεανού, της θάλασσας Τσούκτσι και της θάλασσας Μπέρινγκ και ασχολούνται με το κυνήγι θαλάσσιων θηλαστικών και το ψάρεμα. Διατηρούν έναν ιδιότυπο λοιπόν ενδοφυλετικό διαχωρισμό ανάμεσα σε αλιείς και κτηνοτρόφους, κάτι που ανέκαθεν τους χαρακτήριζε.

Στις μέρες μας οι Τσούκτσι αριθμούν περί τους 15.000. Το κλίμα στις παγωμένες τούνδρες που ζουν είναι σκληρό και οι θερμοκρασίες το χειμώνα αγγίζουν μέχρι και τους -55°C. Ο λαός των Τσούκτσι ήταν στο παρελθόν, σε αντίθεση με άλλους λαούς της ευρύτερης περιοχής, ένας πολεμικός λαός, τον οποίο δεν κατάφεραν ποτέ να υποδουλώσουν οι Ρώσοι. Κατά τη διάρκεια του Σοβιετικού καθεστώτος, οι Τσούκτσι υπέφεραν από βασανιστήρια, φυλακίσεις και την προσπάθεια καταστροφής της παραδοσιακής τους κουλτούρας. Οι Σοβιετικοί είχαν θέσει την περιοχή ένα πρόγραμμα εκσυγχρονισμού το οποίο αποδείχτηκε καταστροφικό για την τοπική οικονομία και ευρύτερα για τον τρόπο ζωής των Τσούκτσι, τις συνέπειες του οποίου αντιμετωπίζουν ακόμα και σήμερα οι πληθυσμοί αυτοί.

Η Τέχνη των Τσούκτσι χαρακτηρίζεται από τα γλυπτά και το σκάλισμα σε κόκκαλα και βράχους. Τα πιο συνηθισμένα μοτίβα είναι τα φυσικά τοπία καθώς και σκηνές από την καθημερινή ζωή, όπως κυνήγι, ζώα της περιοχής, προσωπικές ασχολίες των Τσούκτσι κλπ. Κυρίως οι άνδρες ήταν που ασχολούνταν με αυτές τις μορφές τέχνης, ενώ οι γυναίκες ασχολούνταν με τη ραπτική και την παρασκευή κεντημάτων. Οι γυναίκες ντύνονταν με το "κέρκερ", μια φορεσιά από δέρμα τάρανδου ή φάλαινας, που εξωτερικά καλυπτόταν από γούνα λύκου ή αλεπούς. Λόγω της κακοκαιρίας και του πολύ δύσκολου κλίματος, η αξία της φιλοξενίας ήταν ιδιαίτερα μεγάλη στους Τσούκτσι. Σχεδόν απαγορευόταν το να μην προσφέρει κανείς φαγητό ή καταφύγιο σε κάποιον που το είχε ανάγκη. Η κοινότητα των Τούκτσι έδινε άμεση προτεραιότητα στα ορφανά, στις χήρες, στους φτωχούς και έπειτα στους ξένους και τους επισκέπτες.

Η παραδοσιακή θρησκεία των Τσούκτσι διέπεται από σαμανιστικά στοιχεία. Κάθε τι, έμψυχο ή άψυχο, συνδέεται με κάποιο πνεύμα που μπορεί να είναι είτε καλό, είτε κακό. Τα ζώα, τα φυτά, ο άνεμος, τα ποτάμια, τα βουνά, οι θάλασσες, τα δάση και άλλα φυσικά στοιχεία και φαινόμενα, είναι μέρος και σημείο αναφοράς των τελετών τους, αφού συνδέονταν με πνεύματα και οι Τσούκτσι Σαμάνοι έρχονταν σε πνευματική επαφή μαζί τους.

Οι Τσούκτσι ζουν εδώ και κάποιες εκατοντάδες χρόνια σε παραδοσιακά σπίτια σχήματος κώνου, τα λεγόμενα "γιαράνγκα", τα οποία στήνουν χρησιμοποιώντας πάνω από ογδόντα δέρματα ταράνδου για το καθένα. Οι κάτοικοι χρησιμοποιούν για τη μεταφορά τους έλκηθρα και βάρκες. Το φαγητό τους είναι κυριώς βραστό, με τα πιο συνηθισμένα πιάτα να αποτελούνται από κρέας ελαφιού, κρέας, εντόσθια και μυαλό ταράνδου, σούπες από στομάχια ταράνδου, ρίζες και λαχανικά, κρέας φάλαινας και άλλων μεγάλων θαλάσσιων θηλαστικών.

Κώστας Κ.
Διαβάστε περισσότερα »

Αλέξη Τσίπρα...

| Παρασκευή, 25 Ιανουαρίου 2019
Έγραψες σήμερα, σε μια ανακοίνωση που ξεχειλίζει πολιτική ορθότητα, μα και τη χαρακτηριστική σου ανοησία:

"Σήμερα είναι μια μέρα ιστορική. Η Ελλάδα θωρακίζει σημαντικό κομμάτι της ιστορίας της, την κληρονομιά της αρχαίας ελληνικής Μακεδονίας. Σήμερα γράφουμε μια νέα σελίδα για τα Βαλκάνια. Το μίσος των εθνικισμών, οι διενέξεις και οι συγκρούσεις δίνουν τη θέση τους στη φιλία, την ειρήνη και τη συνεργασία. Οι επόμενες γενιές και στις δυο χώρες θα χρωστούν ευγνωμοσύνη στους βουλευτές που με θάρρος και τόλμη, έβαλαν τα θεμέλια για ένα μέλλον ειρήνης, αλληλεγγύης και αρμονικής συνύπαρξης ανάμεσα στους δυο λαούς. Η Βόρεια Μακεδονία που σήμερα γεννήθηκε, θα είναι μια φίλη χώρα. Σύμμαχος και συμπαραστάτης της Ελλάδας στις προσπάθειές της για την ασφάλεια, τη σταθερότητα και τη συνανάπτυξη στη περιοχή."

Είσαι απαράδεκτος, ανεύθυνος και θα αποτιμηθείς ως μια θλιβερή προσωπικότητα της Ελληνικής Ιστορίας, αφού τόσο η οικονομική σου όσο και η εθνική σου πολιτική αγνόησαν τη βούληση των Ελλήνων και εφαρμόστηκαν σύμφωνα με τις επιταγές των διεθνών τοκογλύφων και των ξένων κέντρων αποφάσεων, υπηρετώντας το τέρας της ΕΕ. Καμία Βόρεια Μακεδονία δε γεννήθηκε σήμερα. Για την ακρίβεια, αποφασίσατε και κατασκευάσατε μια καρικατούρα, ενάντια στη βούληση των δύο λαών, συνεχίζοντας την πλαστογράφηση της Ιστορίας που ξεκίνησε κάποτε ο Τίτο. Δυστυχώς για εσάς, αυτή θα είναι η ταφόπλακά σας. Ευτυχώς για εμάς, τελειώσατε. Οι Έλληνες επιβίωσαν στο χρόνο και ποτέ δεν έπαψαν να αγωνίζονται και να ελπίζουν, παρά τις προδοσίες και τον ανθελληνισμό των πολιτικών. Έτσι θα κάνουν και τώρα. Θα απομονωθείτε σύντομα και θα μείνετε στα αζήτητα της πολιτικής, αυτό είναι το μόνο σίγουρο, να το θυμάστε. Και όταν πλέον δε θα έχετε κανέναν δίπλα σας, θα αντιμετωπίσετε την Αλήθεια. Κανένας δε ξεχνά και τίποτε δεν ξεχνιέται.
Διαβάστε περισσότερα »

Εφημεριδάκι δρόμου "Exit Area", φύλλο 5

| Σάββατο, 12 Ιανουαρίου 2019
Αυτό είναι το πέμπτο φύλλο του τετρασέλιδου εντύπου δρόμου "Exit Area". Φιλοξενεί άρθρα που δημοσιεύτηκαν στην ιστοσελίδα μας και άπτονται κοινωνικών, πολιτικών, οικονομικών, ιδεολογικών και άλλων θεμάτων γύρω από την καθημερινότητα. Ο σκοπός της μικρής αυτής εκδοσης είναι η αναπαραγωγή και το μοίρασμα χέρι με χέρι και πόρτα - πόρτα, ώστε όλο και περισσότεροι συμπολίτες μας να πληροφορηθούν την ύπαρξη και λειτουργία του μέσου ως πηγής αντιπληροφόρησης και εναλλακτικής ενημέρωσης. Τυπώστε το και διαδώστε το παντού, αυτή είναι η φωνή μας.


Παράλληλα, από τους ακόλουθους συνδέσμους μπορείτε να κατεβάσετε και τα προηγούμενα τέσσερα φύλλα. 



Διαβάστε περισσότερα »

Φυλές που χάνονται (μέρος α'): Μαορί

| Παρασκευή, 4 Ιανουαρίου 2019
Μέσα από αυτή τη θεματική σειρά άρθρων, σκοπεύουμε να κινήσουμε το ενδιαφέρον των αναγνωστών μας σχετικά με τις φυλές των οποίων τα ίχνη χάνονται με το πέρασμα των χρόνων. Μια λυπηρή πραγματικότητα, καθώς ο πολιτισμός τους, τα ήθη, τα έθιμα και οι παραδόσεις τους απειλούνται με εξαφάνιση από τον σύγχρονο τρόπο ζωής.

Θα ξεκινήσουμε το όμορφο ταξίδι μας από τους Μαορί, τους γηγενείς της Νέας Ζηλανδίας. Η ιστορία των Μαορί είναι ενδιαφέρουσα από κάθε άποψη, αφού έχει ένα ιδιαίτερο βάρος, λόγω του σχεδόν μυθικού χαρακτήρα της φυλής. Οι Μαορί, μια κατεξοχήν πολεμική φυλή, με καταγωγή από την ανατολική Πολυνησία, έφτασαν στο νησί και το πρωτοκατοίκησαν τον 13ο αιώνα,  με τα ίχνη τους να γίνοται γνωστά λόγω των πολλών ταξιδιών τους με τη χρήση κανό ("waka"). Ο μύθος λέει πως οι πρώτοι εξ' αυτών κατέφτασαν από τη γενέτειρά τους "Hawaiki", με δώδεκα κανό, κάθε ένα εκ των οποίων έφερε πολεμιστές διαφορετικής φυλής. Ακόμα και σήμερα, οι περισσότεροι Μαορί μπορούν με σιγουριά να πουν σε ποια από τις φυλές αυτές ανήκουν. Λόγω του απομονωτικού χαρακτήρα τους, οι Μαορί κατάφεραν όλα αυτά τα χρόνια να αναπτύξουν έναν ξεχωριστό πολιστισμό, μια τέχνη με τόσο έκδηλα τα χαρακτηριστικά τους, διακριτή γλώσσα και μυθολογία. 

Στις πρώτες επαφές μαζί τους, οι Ευρωπαίοι έδειχναν τρομοκρατημένοι, περιγράφοντάς τους ως πελώριους πολεμιστές με υπερφυσικές δυνάμεις. Οι Ευρωπαίοι προσπάθησαν να ανακαλύψουν περισσότερα για εκείνους και προφανώς να τους υποτάξουν, μέσα από άτακτες επιθέσεις, όμως πάντοτε έφευγαν ηττημένοι. Μόλις τον 18ο αιώνα, με την αποικιοκρατία σε έξαρση, οι Ευρωπαίοι έφτασαν στη Νέα Ζηλανδία και ξεκίνησαν σταδιακά να αφανίζουν τους γηγενείς πληθυσμούς, μειώνοντας τον αριθμό τους κατά 50.000. Αυτή τη στιγμή, στη Νέα Ζηλανδία ζουν περίπου 600.000 Μαορί.

Οι κύριες παραδόσεις τους περιλαμβάνουν μύθους, διάφορες μορφές τέχνης, τη δερματοστιξία ("ta moko"), το εμπόριο, επιδείξεις, τα στοιχεία της φιλοξενίας και της κοινότητας. Ο χορός "χάκα" ("haka"), τον οποίο σήμερα συχνά βλέπουμε σε αγώνες ως εναρκτήριο γεγονός, αποτελεί παραδοσιακό χορό των Μαορί, έναν πολεμικό χορό, με στόχο την τρομοκράτηση του εχθρού. Ο χορός αυτός περιλαμβάνει μουσική υπόκρουση με τα χέρια και τα πόδια, η οποία θεωρείται τόσο σημαντική, ώστε η παραβίαση ή η διακοπή της σημαίνει ότι ένα πολύ σοβαρό γεγονός, όπως μια φυσική καταστροφή ή ένας θάνατος, έχει συμβεί. Η δερματοστιξία επίσης αποτελούσε ένα πολύ σημαντκό στοιχείο της παράδοσης των Μαορί. Το να φέρει κανείς τατού αποτελούσε δείγμα ωριμότητας και υπήρχαν πολλές σχετικές διαδικασίες που είχαν τελετουργικό χαρακτήρα. 

Ως πολυθεϊστικές φυλές, οι Μαορί, λάτρευαν διάφορους θεούς και πνεύματα. Πίστευαν στη μοίρα, και στο ότι οι πρόγονοί τους είχαν σημαντική ευθύνη για το μέλλον, έτσι όταν έβλεπαν αδικίες, ή καταστάσεις κατά τις οποίες έπρεπε να παρέμβουν, το έκαναν για να προστατέψουν τη φυλή. Η μυθολογία τους περιλαμβάνει θεματικά γύρω από τα στοιχεία της φύσης, τον καιρό και τα φυσικά φαινόμενα, τη θάλασσα, τα άστρα και τον ουρανό, τα δάση και τα ζώα. Οι Μαορί πίστευαν στον "Πατέρα Ουρανό" ("Papa") και τη "Μητέρα Γη" ("Rangi"), ως φορείς της εξέλιξης του Κόσμου, με το γάμο τους να παράγει τους θεούς και τα γήινα όντα.

Ενώ η άφιξη των Ευρωπαίων είχε μεγάλες επιπτώσεις στην κουλτούρα και την καθημερινότητα των Μαορί, εντούτοις εκείνοι κατάφεραν να διατηρήσουν αρκετές πτυχές της δικής τους ταυτότητας και καθημερινότητας ακόμα και μέχρι σήμερα. Συμμετέχουν λοιπόν σε πολλά από τα τοπικά δρώμενα της Νέας Ζηλανδίας, προσπαθώντας να επικρατήσουν στην άτυπη μάχη για τη διατήρηση της ταυτότητας του νησιού, ειδικά στα χωριά και τους μικρούς οικισμούς. Ξεχωριστό μέρος της κουλτούρας αποτελεί το φαγητό ("kai"). To φαγητό τους περιλαμβάνει πουλιά και ψάρια, ενώ αρκετά πιάτα τους συνοδεύονται από βολβούς, φρούτα, λαχανικά, όπως η γλυκοπατάτα, και άγρια χόρτα. Συνήθως μαγειρεύουν στο χώμα ή σε υπόγειους φούρνους ("hangi"). Η διατροφική τους βάση έχει εξαπλωθεί σε ολόκληρο το νησί και χρησιμοποιείται σε ευρεία βάση, ειδικά σε ξεχωριστές περιπτώσεις, ακόμα και σε επίσημα γεύματα.

Κώστας Κ.
Διαβάστε περισσότερα »

Στην αυγή της νέας χρονιάς...

| Πέμπτη, 3 Ιανουαρίου 2019
H αυγή του 2019 μας βρίσκει σε ένα κομβικό σημείο, που σηματοδοτείται από την καταστροφική διαχείριση της Γης, του Ζωικού βασιλείου και των Ανθρώπων. Υπεύθυνος για αυτό το αδιέξοδο είναι ο Άνθρωπος, ο οποίος αδιάκοπα εξακολουθεί να υποτάσει τη Φύση στο όνομα του κέρδους, συντηρώντας μια γενική ανισορροπία σε ολόκληρο τον Πλανήτη. Το περιβάλλον νοσεί όλο και περισσότερο, το φυσικό βασίλειο μετατρέπεται αδίστακτα σε προϊόν που εξυπηρετεί το Κεφάλαιο, εις βάρος  της υγείας μας, και τα ζώα βασανίζονται και δολοφονούνται σε εργαστήρια, σφαγεία και μονάδες παραγωγής προς όφελος πότε της τεχνολογίας, πότε της καταναλωτικής μανίας και της απόλαυσης των ανθρώπων.

Οι αλυσίδες της δυστυχίας σφίγγουν στο κορμί όλων, ενώ την ίδια στιγμή οι "μεγάλοι" αυτού του κόσμου προσπαθούν με παυσίπονα να παρατείνουν μια ψευδαίσθηση ευτυχίας και ευημερίας. Εκατομμύρια ανθρώπων πεθαίνουν ή αυτοκτονούν λόγω ανεπάρκειας εξασφάλισης αξιοπρεπών συνθηκών διαβίωσης, ένω άλλοι εγκαταλείπουν τις πατρογονικές τους εστίες, αναζητώντας ένα καλύτερο αύριο, αντιμετωπίζοντας την προκατάληψη και την εχθρικότητα των τερατογενέσεων που ακούν στο όνομα "σύγχρονα εθνοκράτη".  Οι κοινωνίες χάνουν τη συνοχή τους, οι άνθρωποι τις Αξίες τους, ο ένας πολύ εύκολα στρέφεται έναντι του άλλου, διότι έχουν χαθεί ακριβώς αυτός ο αλληλοσεβασμός, η ενσυνείδητη εγκράτεια, η αυτοεκτίμηση και η αλληλοβοήθεια. Αντ' αυτού κυριαρχούν το μίσος, η ιδιοτέλεια, ο φθόνος και η ικανοποίηση του "αυτοεγώ". Ο θρησκευτικός φανατισμός, η μονομορφοποίηση στο όνομα μιας "πολύχρωμης ποικιλομορφίας", η παρακμή των σύγχρονων μεγαλουπόλεων, αποτελούν θλιβερές πραγματικότητες χωρίς επιστροφή.

Στην Ελλάδα, οι πολιτικοί δημιουργούν συχνά συνθήκες δήθεν πόλωσης για να στρέψουν το λαό μακρυά από τα πραγματικά προβλήματα και έτσι παρατείνουν καταστροφικές πολιτικές και κρατούν σε καταστολή τους πολίτες. Το έργο παίζεται χρόνια και η μόνη διαφοροποίηση είναι οι εναλλαγές στο κοινοβουλευτικό κάδρο, διάφορων παικτών, για την ποικιλία στην πολιτική ρουτίνα. Η Αριστερά, ως Κυβέρνηση πλέον, φανερώνει μέρα με τη μέρα το αληθινό της πρόσωπο, όμηρη της ματαιοδοξίας και της αλαζονείας της. Οι Έλληνες έχουν χάσει κάθε Ελπίδα. Ή μήπως όχι;

Η πραγματικότητα του σήμερα, πόσο του αύριο, δεν αφήνει περιθώρια φτηνής αισιοδοξίας, μα μόνο ελπίδας που προέρχεται μέσα από συμβόλαιο Αγώνα. Ενός Αγώνα για πνευματική ανάταση, γιατί μονάχα αποκτώντας πνευματικά εφόδια θα είναι σε θέση κανείς να αισθανθεί το άδικο και το παράλογο της σημερινής εποχής, έχοντας παράλληλα ανοικτά τα αυτιά και τα μάτια του για την επόμενη μέρα. Στην οικοδόμηση ενός κόσμου αναγέννησης, απελευθέρωσης και επαναδημιουργίας, μακρυά από εκμεταλλευτικές και εξουσιαστικές λογικές.
Διαβάστε περισσότερα »

Η αληθινή ζωή είναι εκεί έξω... (μέρος β')

| Τρίτη, 25 Δεκεμβρίου 2018
Facts please... Αν και κάποιες φορές τα στοιχεία απλά έρχονται να επιβεβαιώσουν μια οδυνηρή πραγματικότητα. Μια έρευνα που πρόσφατα είδε το φως το δημοσιότητας κατέδειξε το πρόβλημα του ελεύθερου χρόνου και των δραστηριοτήτων στο φυσικό περιβάλλον, κρούωντας τον κώδωνα του κινδύνου σχετικά με αυτή την πραγματικότητα και κυρίως, την ακόμα πιο ανησυχητική μελλοντική τάση. Η έρευνα πραγματοποιήθηκε σε δέκα χώρες και περιλάμβανε περί τα δώδεκα χιλιάδες ερωτηματολόγια. Ενώ ο μέσος χρόνος προαυλισμού των κρατούμενων στης φυλακές υψίστης ασφαλείας των ΗΠΑ είναι δύο ώρες σε καθημερινή βάση, περισσότερος από τον μισό πληθυσμό των παιδιών της γης περνά εκτός σπιτιού ημερησίως λιγότερη από μια ώρα. Τα συμπεράσματα παρουσιάζονται ανησυχητικά σε χώρες όπως οι ΗΠΑ, η Κίνα και η Μεγάλη Βρετανία. 

Αρχικά, οι κρατούμενοι, στερούμενοι της ελευθερίας, απαντούν - στην συντριπτική τους πλειοψηφία - ότι οι δύο αυτές ώρες αποτελούν την "καλύτερη στιγμή - το γεγονός - της ημέρας", την οποία προσμένουν με ανυπομονησία. "Όποια προβλήματα και όποιες ανησυχίες έχεις, βγαίνεις έξω και τις αφήνεις εκεί", είπε κάποιος κρατούμενος. Ένας άλλος απάντησε: "έτσι κρατώ το μυαλό μου καθαρό και αυτό με ανανεώνει". Όταν τους ρώτησαν πώς θα αισθάνονταν αν αυτός ο χρόνος μειωνόταν από δύο ώρες στη μία ώρα, εκείνοι απάντησαν ότι θα εξοργίζονταν και θα απογοητεύονταν από αυτή την εξέλιξη. Θα ήταν σίγουρα επιζήμιο για εκείνους και μια πολύ κακή εξέλιξη. Κάποιοι μάλιστα το παρομοίωσαν με βασανιστήριο και απόλυτη καταστροφή, "το απόλυτο κακό".

Οι κρατούμενοι έμειναν σοκαρισμένοι με το γεγονός ότι σύμφωνα με την έρευνα εκατομμύρια παιδιά στον κόσμο έχουν λιγότερη από μία ώρα διαθέσιμη για να βγουν έξω από το σπίτι τους. Οι γονείς των παιδιών δήλωσαν απογοητευμένοι από το γεγονός ότι ένα στα δέκα παιδιά δεν έχουν πατήσει ποτέ το πόδι τους σε πάρκο, δάσος, βουνό ή παραλία, ή οποιοδήποτε άλλο φυσικό περιβάλλον για τους τελευταίους δώδεκα μήνες, ποσοστό επίσης σοκαριστικό. Τα μισά παιδιά μάλιστα απάντησαν ότι δεν έχουν κάνει ποτέ πικνίκ και ένα στα τρία ότι δεν έχει ποτέ παίξει στη λάσπη. Οι γονείς απάντησαν ότι έτσι "παράγουμε ένα μέλλον αντικοινωνικό, μη δημιουργικό και μια μη δραστήρια και ανήσυχη γενιά". Οι γονείς στη συντριπτική τους πλειοψηφία ένιωσαν ένοχοι για αυτό. Κάτι πάει σίγουρα λάθος.

Δυστυχώς, η έλλειψη πρασίνου, ο συγκεντρωτισμός - εσωτερική μετανάστευση στις μεγαλουπόλεις, ο περιορισμός του ελεύθερου χρόνου λόγω μαθησιακών ή και επαγγελματικών δραστηριοτήτων των γονιών, ο φόβος τους, αλλά και ο ψηφιακός κόσμος στον οποίο ζούμε τις τελευταίες δεκαετίες, έχουν βαθμιαία περιορίσει τον χρόνο των παιδιών για παιχνίδι στο φυσικό περιβάλλον, τον αντικατέστησαν με τον χρόνο που πλέον περνούν σε μια καρέκλα και έχουν κάνει την καθημερινότητα προβλέψιμη και ανυπόφορη. Βλέπουμε, όλο και λιγότερο, παιδιά να ανεβοκατεβαίνουν τους λόφους, να παίζουν ομαδικά παιχνίδια στη γειτονιά, να σκαρφαλώνουν σε δέντρα, να χτυπούν, να κλαίνε και να γελούν, συνεχίζοντας το παιχνίδι σε ανέμελο ρυθμό. Συν τοις άλλοις, η αδράνεια αυτή, οδηγεί τα παιδιά κατ' αυτό τον τρόπο να είναι πιο ευάλωτα στο να γίνουν σωματικά και πνευματικά άρρωστα. Είναι γεγονός ότι η Φύση μας ενδυναμώνει, ενισχύει τις άμυνες του οργανισμού σε μια σειρά παθήσεων, ενώ ενισχύει επίσης τη θετική μας ενέργεια και την ψυχολογία μας, καταπολεμώντας τις ανησυχίες, το στρες και την αρνητικότητα που μπορεί να έχουμε.

Είναι ανάγκη να συνειδητοποιήσουμε, γυρνώντας το χρόνο λίγο πίσω, το πόσο πολύ έχει αλλάξει η (πραγματική) ποιότητα ζωής. Ο καπιταλισμός και οι οικονομικές αναδιαρθρώσεις που γίνονται μας κάνουν πιο υλιστικούς ως χαρακτήρες, μας αγχώνουν, μας γεμίζουν με ανάγκες και υποχρεώσεις που συχνά τις δημιουργούμε εμείς, πολλές φορές από απλή ανασφάλεια. Μπορούμε να πιστέψουμε στην αλλαγή, τόσο για εμάς, όσο και για τα παιδιά μας. Ίσως το κλείδι να βρίσκεται στην αποκέντρωση και στην φυγή από το αστικό περιβάλλον, στην αναζήτηση πιο ανθρώπινων και υγιών συνθηκών διαβίωσης. Ίσως πάλι, ακόμα και μέσα στα αστικά περιβάλλοντα, με δεδομένο το ότι κάποτε τα πράγματα ήταν και εκεί τελείως διαφορετικά, να μπορούμε να σκεφτούμε πιο καθαρά και να απεξαρτηθούμε από τις νέες μας συνήθειες. Πάντως, η ισορροπία είναι το κλειδί, μπορούμε και είναι ανάγκη συχνά να κάνουμε ένα βήμα πίσω από τα προβλήματα της καθημερινότητας και να σκεφτόμαστε πώς θα βρούμε τον χρόνο να αναπτύξουμε δραστηριότητες που θα μας γεμίζουν, εστιάζοντας στη δημιουργικότητα, την καινοτομία, ακόμα και την ίδια την ονειροπόληση και την ανεμελιά.

Κώστας Κ.
Διαβάστε περισσότερα »

Rome - Who Only Europe Know

 

Νο Copyright | www.exitarea.gr | για επικοινωνία: exitarea@yahoo.gr

Επιτρέπεται ελεύθερα η αναδημοσίευση, ακόμα και αν δεν αναφέρεται η πηγή