Exit Area

Exit Area
Όχι η Ιστορία, αλλά τα είδωλα είναι που κατέρρευσαν. Επιτέλους, μπορούμε να ανασάνουμε ελεύθερα και να χαρούμε τη νέα αρχή δίχως περιττά εμπόδια να μας φράζουν τη θέα.

Φυγή προς τα εμπρός

Φυγή προς τα εμπρός
Καθ' οδόν ανακαλύπτουμε, συνθέτουμε, προσδιορίζουμε και επαναπροσδιοριζόμαστε, δοκιμάζουμε και δοκιμαζόμαστε. γινόμαστε δημιουργοί δεδομένων και αξιών.

Το Αιώνιο Διάβα της Ζωής

Το Αιώνιο Διάβα της Ζωής
Τώρα εμείς δημιουργούμε τον Χάρτη και η Οδός είναι τα δικά μας βήματα. Εμείς θέτουμε τους οδοδείκτες για όσους θέλουν να ταξιδέψουν μαζί μας.

_

_

Περιοδικό "Μηδέν Τελεία": διαθέσιμα σε ψηφιακή μορφή τα πρώτα τέσσερα τεύχη

Από το 2011 και με συνέπεια, η διαχειριστική ομάδα του Exit Area εκδίδει το περιοδικό "Μηδέν Τελεία". Στα τέσσερα τεύχη του, προσπαθήσαμε και συνεχίζουμε να επιχειρούμε την υπέρβαση των στεγανών, με μια ξεχωριστή αρθρογραφία απέναντι στην ιδεολογική και πολιτική ορθότητα, ενάντια στο καταστροφικό δίπολο Δεξιάς και Αριστεράς, με κεντρικούς θεματικούς άξονες τον Φυλετισμό και την Αναρχία. Με τις τόσες δυσκολίες που συναντούμε καθημερινά, με τη δεδομένη κρίση που περνάει η έντυπη έκδοση, το περιοδικό μας στέκεται ακόμα όρθιο, και το πιο σημαντικό, στην ποιοτική βάση που έχουμε θέσει εξ'αρχής ως προαπαιτούμενο. Τρία χρόνια έπειτα από τη σύλληψη της ιδέας για ένα έντυπο διαφορετικό από κάθε αντίστοιχο που κυκλοφορούσε μέχρι τότε, θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε τους συντρόφους, φίλους και γενικότερα όσους μας γνώρισαν μέσω αυτού και στήριξαν την προσπάθειά μας. Ανακοινώνουμε με ιδιαίτερη χαρά ότι τα τεύχη #0, #1 και #2 έχουν εξαντληθεί. Διαθέτουμε πλέον μονάχα το τεύχος #3, που κυκλοφόρησε στις αρχές του χρόνου, σε πολύ περιορισμένο αριθμό αντιτύπων. Παρ' όλα αυτά, σε ό,τι αφορά τα παλαιότερα περιοδικά, υπάρχει η δυνατότητα για download σε ψηφιακή μορφή. Για το λόγο αυτό, παραθέτουμε πιο κάτω τους σχετικούς συνδέσμους.


Το νέο μας τεύχος, αναμένεται να κυκλοφορήσει σύντομα! Συνεχίζουμε μέσα από την έντυπή μας έκδοση να θέλουμε να κρατήσουμε όσο μπορούμε ζωντανό τον ρομαντισμό και τον ρεαλισμό του χειροπιαστού. Επιθυμούμε απέναντι στο εφήμερο και το απρόσωπο, να δώσουμε διάρκεια και σχήμα, να έρθουμε σε άμεση επαφή με όσους έχουν παρόμοιες ανησυχίες και να αγγίξουμε την ψυχή τους. Το "Μηδέν Τελεία" είναι εδώ, σε πείσμα των καιρών και των δυσκολιών. Και αυτό κάνει την κάθε ξεχωριστή κυκλοφορία του ακόμα πιο σημαντική.

Δεύτερη Εθνικοαναρχική Διεθνής, Αγγλία, Ιούνιος 2018

| Παρασκευή, 16 Μαρτίου 2018
Έπειτα από μια απόλυτα επιτυχημένη πρώτη Εθνικοαναρχική διεθνή συνάντηση, την περασμένη χρονιά στην Μαδρίτη της Ισπανίας (για την οποία μπορείτε να διαβάσετε εδώ), η οργανωτική επιτροπή αποφάσισε να προχωρήσει στην καθιέρωση της συγκεκριμένης εκδήλωσης σε ετήσια βάση. Έτσι λοιπόν, το ραντεβού των Εθνικοαναρχικών συντρόφων ανανεώνεται για το τελευταίο σαββατοκύριακο του Ιούνη, συγκεκριμένα στις 23 και 24 του μήνα, στην Αγγλία.

Οι εκδηλώσεις, οι οποίες θα συγκροτήσουν ένα πλούσιο διήμερο, θα περιλαμβάνουν ομιλίες, ανοικτές συζητήσεις, εκθέσεις φωτογραφίας και έντυπου υλικού του Εθνικοαναρχικού Κινήματος, workshops, δείπνο γνωριμίας και άλλα events. Ήδη το ενδιαφέρον είναι έντονο τόσο στο κομμάτι του σχεδιασμού όσο και της γενικότερης συμμετοχής, και το μόνο σίγουρο είναι ότι όλα προμηνύουν μια πολλά υποσχόμενη συνάντηση, για δεύτερη συνεχή χρονιά.

Πληθώρα εισηγήσεων έχουν ήδη προγραμματιστεί, συνοδευόμενες όπως πάντα από τον προαπαιτούμενο προγραμματισμένο χρόνο για εποικοδομητικές συζητήσεις, πάνω σε θέματα που αφορούν στην οικολογία και τον περιβαλλοντισμό, την ιστορία, τη φιλοσοφία, την οικονομία και την πολιτική.

Το διήμερο συνδιοργανώνει η συλλογικότητα Anhaga, η οποία έχει εξασφαλίσει όλα τα απαραίτητα για τη διαμονή των συμμετεχόντων σε camping. Για περισσότερες πληροφορίες, μπορείτε να επικοινωνήσετε με το email μας: exitarea@yahoo.gr ή απευθείας με τους διοργανωτές: thepowerremains@protonmail.com

Γνωρίστε το Εθνικοαναρχικό Κίνημα, μέσα από το διαδικτυακό του forum:


Διαβάστε περισσότερα »

Οι «φασίστες», οι «εθνικιστές» και ο «μίτος» της Βαρδαρίας

| Σάββατο, 10 Φεβρουαρίου 2018
Είναι εθνικιστικό το συλλαλητήριο για τη Μακεδονία;

Η επαναφορά στο προσκήνιο του λεγόμενου Μακεδονικού ζητήματος και ο «Μαύρος Κύκνος»(*) του ογκώδους συλλαλητηρίου για τη Μακεδονία, μας υποχρεώνει να τοποθετηθούμε συνολικά για τα εν λόγω ζητήματα.

Και τα ζητήματα που ανοίγονται είναι πράγματι πολλά και ευρεία. Θεωρούμε, πως είναι μια καλή ευκαιρία ξεκαθαρίσματός τους από την πλευρά μας, καθώς η περίοδος που διανύουμε είναι κρίσιμης σημασίας για την ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων και της Ανατολικής Μεσογείου.

Ξεκινώντας από το πρόσφατο συλλαλητήριο, ας πούμε ευθύς εξ αρχής πως το θεωρούμε περισσότερο εθνικού παρά εθνικιστικού χαρακτήρα και πως ως τέτοιο θα το προσεγγίσουμε. Πολύ περισσότερο, δε, όταν είναι φανερό, για όσους θέλουν να το δουν, πως πίσω από τον εθνικό χαρακτήρα υποκρύπτονται βαθιές  κοινωνικές διεργασίες που σχετίζονται άμεσα με τον οικονομικής υφής εξανδραποδισμό της τελευταίας δεκαετίας.

Έχοντας αναφέρει το παραπάνω, δεν αγνοούμε πως στο συλλαλητήριο συμμετείχαν – φυσικά – άπαντες οι εθνικιστές, αλλά δεν ήταν αυτοί που έδωσαν το «εσωτερικό χρώμα» της κινητοποίησης παρά μόνον, ίσως, το επίχρισμά της. Σε 300 – 400 χιλιάδες κόσμου (με μια μάλλον προσγειωμένη εκτίμηση) η παρουσία τους ήταν μειοψηφική και η ανάδειξή τους προήλθε κυρίως από την προσοχή που, βεβαίως, τους έδωσαν οι «αντίπαλοί» τους ως απόπειρα δικής τους άμυνας.

Για εμάς υπάρχει μια λεπτή αλλά υπαρκτή και πολύ σημαντική διαφορά μεταξύ εθνισμού και εθνικισμού. Ο εθνισμός συνδέεται με την ύπαρξη και κυρίως τη συνειδητοποίηση πολιτιστικών συγγενειών, κυρίως γλωσσικών, συγγενειών «έθους» και αντιλήψεων για τη ζωή και τον θάνατο, βασικό ρόλο στις οποίες παίζουν και οι θρησκευτικές ή άλλες φιλοσοφικές αντιλήψεις. Συνδέεται, επίσης και με την αντίληψη μιας ιστορικής συνέχειας αυτών των χαρακτηριστικών, που μπορεί να είναι σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό υπαρκτή. Αντίθετα, ο εθνικισμός συνδέεται, αναγκαία, με την ύπαρξη μιας κρατικής οντότητας, η οποία οργανώνει τον πυρήνα και την ιδεολογική συνοχή της στη βάση μιας κυρίαρχης εθνότητας– είτε υπαρκτής είτε υπό κατασκευή – σε έναν γεωγραφικό χώρο, προσδοκώντας στην μακροημέρευσή της μέσω της ταύτισης των συμφερόντων της εξουσίας με τα συμφέροντα των μελών της εθνότητας.

Ο εθνισμός, λοιπόν, δεν διαθέτει τα επιθετικά χαρακτηριστικά του εθνικισμού που επιθυμεί να ενσωματώσει δια της καταπίεσης ή του πολέμου άλλους πληθυσμούς με διαφορετικά χαρακτηριστικά. Αποτελεί μια λογική ιστορική διεργασία η οποία μπορεί να συνδέεται ή να μην συνδέεται καθόλου με μια οργανωμένη δομή εξουσίας.

Οι συμμετέχοντες στο συλλαλητήριο δεν επέδειξαν στην πλειοψηφία τους τέτοιας μορφής επιθετικά χαρακτηριστικά προς τον πληθυσμό των Σκοπίων, επομένως ο χαρακτηρισμός τους συλλήβδην ως «εθνικιστών» είναι πλήρως ανεδαφικός.

Κάποιοι θα απέρριπταν τη διάκριση που κάνουμε, θεωρώντας πως δεν μπορεί να υφίσταται το ένα δίχως το άλλο, ο εθνικισμός δηλαδή δίχως τον εθνισμό και το αντίστροφο. Ο εθνισμός, όμως, είναι πανάρχαια υπόθεση. Έχει να κάνει με τα «νομιζόμενα» και «πρέπει» ενός τόπου με κυρίαρχο στοιχείο φυσικά τη γλώσσα, επειδή η γλώσσα αποτελεί θεμελιώδες εργαλείο της σκέψης και συγχρόνως τρόπο διαμόρφωσής της. Ο εθνικισμός, όμως, αφορά τη νεωτερική εποχή στα πλαίσια κυρίως της βιομηχανικής ανάπτυξης και συνδέεται με τη διαδικασία διάλυσης των παλιών αυτοκρατοριών και τη συγκρότηση της εξουσίας γύρω από το λεγόμενο εθνικό ιδεώδες. Προσοχή, το εθνικό ιδεώδες, όμως, εδώ νοείται ως μια ιδεολογικοποιημένη κατασκευή και όχι ως μια βιωμένη κατάσταση εθνισμού σε συνθήκες πραγματικής ζωής.

Εδώ είναι σημαντικό να σημειώσουμε πως και ο εθνικισμός, όταν πρωτοεμφανίστηκε στο προσκήνιο, ήταν ένα επαναστατικό ρεύμα που πρέσβευε την απελευθέρωση από τη δεσποτική εξουσία είτε των αυτοκρατόρων είτε των αποικιοκρατών. Τον 19ο αιώνα έως τις αρχές του 20ου, σχεδόν όλες οι ανερχόμενες εξουσιαστικές συγκροτήσεις ήταν εθνικιστικές. Οπότε το ευρύτερο γεωπολιτικό παιχνίδι παιζόταν γύρω από το πλαίσιο της «αυτοδιάθεσης των λαών». Θέλουμε να πούμε πως εκείνη την εποχή ο εθνικισμός δεν είχε καθόλου «κακό» όνομα. Αυτό άρχισε να το αποκτά μετά το 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο και ειδικότερα τα τελευταία 40 περίπου χρόνια. Ο λόγος γι’ αυτό είναι απλός. Μεταπολεμικά άρχισε να συγκροτείται βήμα – βήμα η σύγχρονη Δυτική αυτοκρατορία (ΕΕ – ΝΑΤΟ). Η αυτοκρατορική δόμηση της εξουσίας που προϋποθέτουν οι νέοι σχηματισμοί είναι εξ ορισμού ανταγωνιστική  προς τον εθνικισμό, εφ’ όσον αυτή  φιλοδοξεί να κυριαρχήσει σε ένα πλήθος διαφορετικών εθνοτήτων με έναν ενιαίο τρόπο δίχως τη «δυσκολία» προσαρμογής της στις επί μέρους πληθυσμιακές διαφοροποιήσεις. Επί πλέον, ήδη πριν τον πόλεμο, με την επικράτηση των μπολσεβίκων στη Ρωσσία και την συγκρότηση της 3ης Διεθνούς, είχαμε τη γέννηση ενός άλλου αυτοκρατορικού επεκτατικού οράματος με όχημα την δήθεν «κοινωνική απελευθέρωση», το οποίο, ενώ ήταν εξ ίσου εχθρικό προς τον εθνικισμό, τον αντιμετώπιζε ωστόσο εργαλειακά κατά τόπους για την επίτευξη των δικών του σκοπών.

Κάπου εδώ θα συναντήσουμε αργότερα και την κατασκευή του Μακεδονικού ζητήματος ως μέρους της πολιτικής της Κομιντέρν (Κομμουνιστική Διεθνής) για τα Βαλκάνια, πολιτική που εφάρμοσε το ΚΚΕ σε μια προσπάθεια αναίρεσης των αποτελεσμάτων των Βαλκανικών πολέμων και ενοποίησης των Βαλκανίων υπό την εποπτεία των Σοβιετικών. Στις μέρες μας, η σύγκρουση αυτοκρατορίας και εθνο-κρατικών δομήσεων εντείνεται και τα πράγματα περιπλέκονται ακόμη περισσότερο σε κοινωνικό επίπεδο, καθώς η Δυτική αυτοκρατορία ενσωματώνει και χρησιμοποιεί στοιχεία του πάλαι ποτέ επαναστατικού διεθνισμού, για να υποσκάψει τη βάση του εθνο-κράτους, θέλοντας πλέον να το απορροφήσει ολοκληρωτικά στις δομές της. Το κράτος δηλαδή πρέπει να ισχυροποιηθεί μεν εφ’ όσον θα κάνει τη δουλειά του αυτοκρατορικού ελεγκτή μιας γεωγραφικής επαρχίας, αλλά να χάσει τα εθνικά του χαρακτηριστικά, που δημιουργούν «περιττές» διαφοροποιήσεις στα πλαίσια της αυτοκρατορίας.

Τα λέμε όλα αυτά (εξ ανάγκης κι εν συντομία) για να ξεκαθαρίσουμε πως δεν έχουμε κανένα πρόβλημα με τον εθνισμό του οποιουδήποτε, αρκεί αυτό να εκφράζει μια βιωματική και όχι φαντασιακή συνθήκη και κυρίως να είναι ειλικρινής, δηλαδή να μην τροφοδοτείται από ιστορικά ψεύδη. Όχι κραυγαλέα ιστορικά ψεύδη τουλάχιστον, όπως συμβαίνει τώρα με την περίπτωση των Σλαύων των Σκοπίων, γιατί, δυστυχώς, το σύνολο της Ιστορικής αλήθειας και γενικότερα του παρελθόντος θεωρούμε πως δεν μπορούμε να το γνωρίζουμε στην πληρότητά του. Ειλικρίνεια, επίσης, σημαίνει το να δεχόμαστε το σύνολο της αλήθειας (σε όση ιστορική αλήθεια έχουμε πρόσβαση) είτε μας βολεύει είτε όχι.

Στα πλαίσια που περιγράφηκαν, λοιπόν, ο διεθνισμός μεταπολεμικά άρχισε να κερδίζει έδαφος, είτε ήταν ο κομμουνιστικός διεθνισμός, είτε ο διεθνισμός από τον οποίον διεπόταν η εξελισσόμενη Ευρωπαϊκή «ολοκλήρωση». Μετά το 1990, με την επικράτηση μιας τάσης των οραμάτων για παγκόσμια κυριαρχία, ο κομμουνιστικός διεθνισμός, σταδιακά (και ολοκληρωτικά στις μέρες μας) ενσωματώθηκε στον διεθνισμό της παγκοσμιοποίησης. Δεν χρειάστηκε και πολύ προσπάθεια γι’ αυτό· άλλωστε και οι δύο, όπως είπαμε προηγουμένως, είχαν παρόμοιες λογικές με στόχευση την ουτοπία μιας παγκόσμιας αυτοκρατορίας. Στις μέρες μας είναι εύκολο το να καταφέρεται κάποιος εναντίον του εθνικισμού, γιατί πλέον έχει την ολόπλευρη ιδεολογική υποστήριξη της επικρατούσας τάσης της διεθνούς εξουσίας. Ο διεθνισμός, όμως, πλέον, έχει αποδειχθεί χειρότερος του εθνικισμού, γιατί έχει ευρύτερες φιλοδοξίες και έχει ισχυρότερη εμμονή στην κατασκευή πλαστών ταυτοτήτων. Κατασκεύασε επί 70 χρόνια την ανύπαρκτη ταυτότητα του Σοβιετικού πολίτη και σήμερα κατασκευάζει την εξ ίσου ανύπαρκτη ταυτότητα του Ευρωπαίου πολίτη. Δεν είμαστε βέβαιοι για το ποιος από τους δύο θα αποδειχθεί ο χειρότερος υπήκοος, αλλά είμαστε σίγουροι πως και το σημερινό οικοδόμημα έχει ημερομηνία λήξεως όπως η οποιαδήποτε κατασκευή που δεν συμβαίνει με αβίαστο τρόπο. Πάντως, ο εντόπιος επαναστατικός διεθνισμός στην ουσία κλείνει το μάτι, ευνοώντας από το δικό του μετερίζι αυτήν την εξέλιξη.

Οι εθνικιστές, λοιπόν, βρέθηκαν με την πλάτη στον τοίχο. Όχι όμως μόνον αυτοί. Το σύνολο των ανθρώπων που δεν έβλεπαν το λόγο για να απορρίψουν τον εθνισμό τους βρέθηκαν απολογούμενοι, βιώνοντας μια άνευ προηγουμένου επίθεση ανακατασκευής στη γλώσσα και την ιστορία τους. Ιστορία που μπορεί να την έμαθαν μερικώς στρεβλά υπό τα κελεύσματα είτε της πάλαι ποτέ «εθνικοφροσύνης» είτε αντίστοιχα της μεταπολεμικής «αριστεροσύνης», αλλά που στη γενικότητά της δεν ήταν ψεύτικη. Λέμε στη «γενικότητα», επειδή οι λεπτομέρειες έχουν τη σημασία τους. Επίθεση συγκεκαλυμμένη αρχικά και απροκάλυπτη στη συνέχεια. Θα λέγαμε πως τα τελευταία 20 χρόνια ο Ελλαδικός χώρος εισέρχεται και βιώνει τα τελικά στάδια της νεωτερικότητας και του μοντερνισμού της Δύσης και, όπως όλες οι τάσεις που τον επηρέασαν τα τελευταία 40 χρόνια, αυτό συνέβη πολύ γρήγορα, ασυνάρτητα και βίαια, αλλά πάντως μεθοδευμένα. Το αποτέλεσμα είναι πως σήμερα η συντριπτική πλειοψηφία ψάχνει σταθερό έδαφος να πατήσει και δεν το βρίσκει πουθενά, κάτι που επιτείνεται φυσικά και από τον καθημερινό οικονομικό πόλεμο.

Κάποιοι, βεβαίως, θα βρουν – και βρίσκουν – αυτό το έδαφος με το να γίνουν περισσότερο υποτακτικοί ως υπήκοοι μέσα στη «θαλπωρή» μιας κομματικής στρούγκας. Κάποιοι άλλοι ακόμα βρίσκονται σε αναζήτηση, την ώρα που πολλοί έχουν ήδη ξεκινήσει την Οδύσσειά τους στο εξωτερικό, αφήνοντας πίσω τους ένα δυσαναπλήρωτο κενό. Παρασκηνιακές πολιτικές δυνάμεις περιμένουν την ευκαιρία τους, καθώς το «άστρο» της «πρώτης φοράς αριστερά» δύει. Υπάρχει, ωστόσο, αυτήν τη στιγμή, μία ακαθόριστη μεν, ευδιάκριτη δε, τάση διάσπαρτων ανθρώπων που αναζητά μια περισσότερο βαθιά και ειλικρινή σχέση με την ιστορία και το «είναι» τόσο του εαυτού τους όσο και αυτού του τόπου με όλες του τις αντιφάσεις, με άγνωστη, προς το παρόν, κατάληξη. Αυτή η βαθύτερη ζύμωση είναι, κατ’ αρχήν, από εμάς καλοδεχούμενη.

Τα λέμε αυτά, γιατί πιστεύουμε πως όλα τα παραπάνω έπαιξαν το ρόλο τους στη μεγάλη παρουσία κόσμου στο συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης. Ας τα σκεφθούν όλα αυτά όσοι πιπιλάνε την καραμέλα του «εθνικιστή» και του «φασίστα», επειδή έτσι συμφέρει στην ιδεολογική τους τύφλωση και ας βάλουν (επί τέλους!) έναν καθρέφτη ενώπιων τους.

Ποιος είναι τελικά ο φασίστας;

Η κατά κόρον και καταχρηστική χρήση του όρου «φασίστας», εδώ και πολλά χρόνια, δεν συμβαίνει τυχαία και έρχεται να καλύψει την ολοκληρωτική γύμνια της Αριστεράς, «επαναστατικής» και μη, έως και τις παρυφές του αναρχισμού, απέναντι στην διαμορφούμενη πραγματικότητα. Το ίδιο συμβαίνει και με άλλους όρους, όπως για παράδειγμα ο ρατσισμός. Διόλου τυχαία οι όροι αυτοί μπήκαν στο καθημερινό «οπλοστάσιο» και χρησιμοποιούνται σαν σφαίρες, επιβεβλημένοι από το ρεύμα της «πολιτικής ορθότητας», που είναι ουσιαστικά ιδεολογικό αποκύημα της αριστερής πτέρυγας της παγκοσμιοποίησης με έδρα τις ΗΠΑ, η οποία μέχρι πρότινος καθοδηγούσε το άρμα της παγκοσμιοποιητικής διαδικασίας. Λέμε, μέχρι πρότινος, γιατί εσχάτως φαίνεται πως η καρέκλα της τρίζει, αλλά οψόμεθα. Ουσιαστικά «φασίστας» τείνει να είναι απλά όποιος δεν συμφωνεί μαζί τους. Ο οποιοσδήποτε πρέπει πρώτα να αποδείξει πως δεν είναι «φασίστας» και μετά να αναπτύξει την επιχειρηματολογία του. Πρόκειται για μια πονηρή τακτική συντριβής του αντιπάλου σου δίχως να μπεις στον κόπο να επιχειρηματολογήσεις σοβαρά. Επί προσθέτως, δείχνεις ότι προτιμάς να ετεροπροσδιοριστείς, επιλέγοντας τον αντίπαλό σου και συγκρινόμενος σταθερά μ’ αυτόν. Η σύγκριση με τον «φασίστα» θα σε βγάζει πάντα ασπροπρόσωπο ακόμα κι αν οι πράξεις σου είναι εξ ίσου ελεεινές. Επί πλέον, οποιαδήποτε διαφορετική άποψη υποχρεωτικά θα πρέπει να συγκλίνει στο δικό σου δίπολο: «φασισμός» και «αντιφασισμός», οπότε τα στρατόπεδα γίνονται συγκεκριμένα και ο καθένας απορροφά το μερίδιό του, συνθλίβοντας όλες τις υπόλοιπες απόψεις. Νομίζουμε πως η πραγματική γύμνια της πρακτικής είναι ολοφάνερη, αν και ομολογουμένως έχει αποδειχθεί ιδιαίτερα αποτελεσματική.

Για να μπορούμε να συνεννοηθούμε σαν άνθρωποι, θα πρέπει πρωτίστως να αποκαταστήσουμε την αξία και σημασία των λέξεων. Ο φασισμός, όπως εκφράστηκε από τον Μουσολίνι (πρώην σοσιαλιστής), ήταν ένα επαναστατικό[1] ρεύμα που διακήρυττε την θεσμοθετημένη σύμπηξη κράτους και κεφαλαίου και την συμπαγή και άρρηκτη ενότητα κεφαλαιοκρατών και εργατών στη βάση του έθνους, που βρίσκει την έκφρασή της στο πρόσωπο του Αρχηγού. Αυτό, συγκεκριμένα, είναι ο φασισμός και τίποτε άλλο, οπότε οποιαδήποτε άλλη μορφή απολυταρχίας ας κατονομάζεται συγκεκριμένα. Το ότι ο φασισμός είχε και εθνικιστικά χαρακτηριστικά, δεν μετατρέπει αυτόματα όλους τους εθνικιστές σε φασίστες. Ας κρίνεται ο καθένας γι’ αυτό που είναι και όχι γι’ αυτό που βολεύει.

Επίσης, η παραπάνω πρακτική αιτιολογεί και το γιατί το πολιτικό σύστημα στα χρόνια των Μνημονίων είχε την απόλυτη ανάγκη της Χρυσής Αυγής. Μπροστά στα τερατώδη που έπραξαν, τί παραπάνω θα είχε κάνει ένας πραγματικός φασίστας; Η Χρυσή Αυγή αποτέλεσε κυριολεκτικά την ασπίδα τους. «Δεν είμαστε εμείς οι φασίστες, αλλά αυτοί οι φουσκωτοί με τα ξυρισμένα κεφάλια». Οι πραγματικοί εκφραστές του ολοκληρωτισμού κρύφτηκαν πίσω από τους νεοναζιστές και έβγαλαν τον εαυτό τους από το κάδρο. Έκτοτε, όποιος εξέφραζε μια διαφορετική άποψη θα έβλεπε μπροστά του το σκιάχτρο της Χρυσής Αυγής. «Είσαι μαζί τους». Έτσι έγινε εφικτή η σύμπηξη του «δημοκρατικού τόξου», στη βάση του οποίου ένας-ένας με τη σειρά προχωρούσε το σχέδιο των Μνημονίων ένα βήμα παρακάτω. Και οι «επαναστάτες» ψάχνουν στα σοκκάκια και τις γωνιές να βρουν τους φασίστες. Ο αποπροσανατολισμός τους είναι πλήρης.

Η άποψη περί «φασιστών» έχει και μία ακόμη πονηρή παράμετρο, ενισχύοντας τα «στερεότυπα» επιβολής. «Οι Έλληνες δεν είναι απλά τεμπέληδες. Είναι και φασίστες. Επομένως, δεν τους αξίζουν μόνον όσα έχουν ήδη πάθει αλλά ακόμη χειρότερα». Ας αναρωτηθεί κάποιος (νοών φυσικά…), στις παρούσες συνθήκες οικονομικού πολέμου και καταπίεσης, ποιους εξυπηρετεί ένα τέτοιο συμπέρασμα.

Αυτές οι τακτικές πλέον δεν πιάνουν και όσοι είτε ατυχώς είτε εσκεμμένα τις εξέθρεψαν θα τις βρουν μπροστά τους. Συνθήματα του τύπου «Έλληνας δεν γεννιέσαι, καταντάς» που εμφανίστηκαν στον Λευκό Πύργο, πέρα από το ότι φανερώνουν την προσωπική τραγωδία των εμπνευστών τους, εκδηλώνουν και έναν ξεκάθαρο ανθελληνισμό ρατσιστικού χαρακτήρα. Τα δήθεν «αντιρατσιστικά» αισθήματα ισχύουν μόνο για τους άλλους και όχι για τους Έλληνες; Κάποιοι παραμυθιάζονται ότι είναι δυνατόν να ενδιαφέρεσαι πραγματικά για τους ανθρώπους σε άλλα μέρη της Γης, μισώντας αυτούς που ζουν και αναπνέουν δίπλα σου. Γελιούνται. Δεν ενδιαφέρονται για τίποτε άλλο παρά μόνον για τον εαυτό τους.

Όλα αυτά, όμως, είναι αποκυήματα της Λενινιστικής λογικής και πρακτικής που πρέσβευε την ενίσχυση και υποστήριξη των ασθενέστερων εθνοτήτων έναντι των ισχυρότερων με σκοπό να τις ελέγξει όλες. Η (προσωρινά…) ασθενέστερη εθνότητα που λαμβάνει ολόπλευρη υποστήριξη, εάν πριμοδοτηθεί και ισχυροποιηθεί, ασφαλώς θα χρωστά τα πάντα στους διεθνιστές υποστηρικτές της και θα ελέγχεται από αυτούς. Το έχουμε ξαναγράψει: Ο «έσχατος» που θα γίνει «πρώτος» με τις πλάτες άλλων, θα είναι δούλος τους και θα βοηθήσει ώστε να γίνουν δούλοι και οι υπόλοιποι.

Είμαστε Αναρχικοί και μιλάμε Ελληνικά. Αυτό σημαίνει, αναπόφευκτα, ότι σκεφτόμαστε Ελληνικά (εφ’ όσον η γλώσσα είναι το εργαλείο της σκέψης). Δεν θα μπούμε στην τραγωδία να πολεμάμε τον εαυτό μας, δημιουργώντας τρικυμία και στους υπόλοιπους. Οι απόψεις μας για το κράτος, την εξουσία, τον εθνικισμό ή ότι άλλο, είναι απόσταγμα αυτού του εαυτού. Δεν είμαστε, ούτε θα γίνουμε εκούσιοι ή ακούσιοι πράκτορες της παγκοσμιοποίησης και των τωρινών σχεδιασμών των αυτοκρατόρων στα Βαλκάνια, ως χρήσιμοι ηλίθιοι, απλά για να μην κινδυνεύουμε να μας κατονομάσουν, δήθεν, ως «εθνικιστές» και «φασίστες». Οι καταστάσεις είναι πολύ σοβαρές.


Τα αληθινά σχέδια των εξουσιαστών για τη Μακεδονία

Όσοι θέλουν να προσεγγίσουν το Μακεδονικό ζήτημα, απ’ όποια θέση κι αν προέρχονται, θα πρέπει να το σκεφτούν ως εξής: Από την εποχή που εμφανίστηκε το Μακεδονικό ζήτημα (ήδη πριν την εποχή των Βαλκανικών πολέμων) έως και σήμερα, σημαίνει ένα – και μόνον ένα – πράγμα: Επαναχάραξη συνόρων και επανασχεδιασμό όρων κυριαρχίας. Αυτό το δεδομένο οφείλει ο καθένας να αντικρύσει κατάματα και με ειλικρίνεια και να αναρωτηθεί τί ακριβώς σημαίνει αυτό σήμερα σε ευρύτερο κοινωνικό επίπεδο. Οι μειονότητες, είτε υπαρκτές είτε ανύπαρκτες, με τα «δίκαια» ή τα «άδικά» τους σ’ αυτήν τη διαδικασία χρησιμοποιούνταν και θα χρησιμοποιούνται ως όχημα είτε των εθνικιστικών είτε των διεθνιστικών – αυτοκρατορικών επιδιώξεων, οπότε ας τ’ αφήσουν αυτά, κάποιοι, κατά μέρος. Και δεν υπάρχει λόγος να φανταζόμαστε την αλλαγή συνόρων δια του πολέμου: πόλεμος στα πλαίσια του ΝΑΤΟ δεν θα γίνει, εκτός κι αν μιλάμε πλέον για παγκόσμιο πόλεμο. Μπορούμε, όμως, να τη φανταστούμε υπό τη μορφή των «Ειδικών Οικονομικών Ζωνών» (ΕΟΖ). Είναι ο «πολιτισμένος» τρόπος αλλαγής συνόρων. Εντός μιας ΕΟΖ δεν ασκείται ουσιαστικά κρατική κυριαρχία παρά μόνον κατ’ όνομα. Ισχύουν ειδικοί νόμοι και τα θεσμοθετημένα, πλέον, αφεντικά της περιοχής γίνονται οι εταιρείες που αναλαμβάνουν την «αξιοποίησή» τους. Δεν μας είναι δύσκολο λοιπόν να φανταστούμε μια ευρύτερη ΕΟΖ στο σύνολο της γεωγραφικής Μακεδονίας στο βαθμό που και το Ελληνικό και το κράτος των Σκοπίων θα βρίσκονται εντός του ΝΑΤΟ και της ΕΕ. Τι σημαίνει ΕΟΖ; Το έσχατο όριο του κορπορατισμού, άρα σκληρότερες συνθήκες επιβολής για όλους με ακόμη  μικρότερες δυνατότητες αντίδρασης.

Πολλοί θεωρούν την αλλαγή συνόρων ως φαιδρό σενάριο, λόγω της δεδομένης αδυναμίας του γειτονικού κράτους να αντιπαρατεθεί στο Ελληνικό. Το ζήτημα, όμως δεν είναι στα Σκόπια, δεν αφορά καν σχεδόν τους άμεσα εμπλεκόμενους εκατέρωθεν των συνόρων. Αφορά τους αυτοκράτορες στην άλλη όχθη του Ατλαντικού οι οποίοι είναι πάτρωνες και των δύο κρατών. Στην Ελλάδα οι Αμερικανοί πανηγυρίζουν για το γεγονός ότι «ποτέ οι σχέσεις μας δεν ήταν καλύτερες», εννοώντας πως ποτέ δεν είχαν τέτοιον έλεγχο και ευήκοα ώτα στο Ελλαδικό κράτος, και όσο για τα Σκόπια, αυτά απλώς δεν θα υπήρχαν χωρίς τους Αμερικανούς. Επομένως, όπως έλεγε ο Taleb, όταν το χέρι που σε ταΐζει είναι και το ίδιο που μπορεί να σε δολοφονήσει, η πρόβλεψη των πραγμάτων γίνεται πολύ δυσχερής. Ενώπιων των αποφάσεων, μάλιστα, «ανησυχεί» και ο Αμερικανός πρέσβης για ενδεχόμενο «ατύχημα» στο Αιγαίο με την Τουρκία. Νομίζουμε πως όλοι αντιλαμβάνονται την «πολιτισμένη» του απειλή…

Ελπίζουμε  να έχει γίνει αντιληπτό το τι εννοούμε όταν λέμε να μην μετατρεπόμαστε σε χρήσιμους ηλίθιους.

Οι Αμερικανοί χειρίζονται το Μακεδονικό ζήτημα σήμερα όπως το έκαναν παλαιότερα οι Σοβιετικοί, δηλαδή σε αντίστοιχες γραμμές και με αντίστοιχες επιδιώξεις: τον έλεγχο των Βαλκανίων. Η πάλαι ποτέ «Βαλκανική Κομμουνιστική Ομοσπονδία» (ΒΚΟ) που υποστήριζε η Κομιντέρν, πριμοδοτώντας τότε κυρίως τη Βουλγαρία στο χώρο της Μακεδονίας, σήμερα προωθείται, κατ’ αντιστοιχία και τηρουμένων των αναλογιών, στα πλαίσια του ΝΑΤΟ και της ΕΕ με την πριμοδότηση των Σκοπίων. Τότε οι Δυτικοί δεν το ήθελαν. Τώρα είναι οι Δυτικοί που θέλουν κάτι αντίστοιχο και οι Ρώσσοι είναι που διαμαρτύρονται. «Εντυπωσιαζόμαστε», όμως, από το γεγονός πως αυτοί που εκείνη την εποχή υποστήριζαν το σχέδιο της Κομιντέρν υπό τα κελεύσματα των Σοβιετικών (ΚΚΕ), είναι  οι ίδιοι ιδεολογικά μ’ αυτούς που σήμερα υποστηρίζουν ένα αντίστοιχο σχέδιο υπό τα κελεύσματα των Αμερικανών. Κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί πως η Ιστορία δεν διαθέτει ισχυρές δόσεις ειρωνείας. Δεν νομίζουμε, όμως, πως θα τους εγγράψει στο ενεργητικό της ως «τραγικούς» ήρωες.

Αναρχική συλλογικότητα "Πυργίται"

Διαβάστε περισσότερα »

Αντίσταση για τη Μακεδονία

| Παρασκευή, 26 Ιανουαρίου 2018
Τις τελευταίες μέρες οι διεργασίες για την ονοματοδοσία του κράτους των Σκοπίων εντείνονται, με προφανείς σκοπούς. Το πολιτικό κατεστημένο επιθυμεί να ξεμπερδεύει με ένα ζήτημα που εκκρεμεί χρόνια και βάζει για μπροστάρη τον ξοφλημένο πολιτικά Τσίπρα για να κλείσει το θέμα με τη λογική του "έντιμου συμβιβασμού".

Μέσα στο θολό πολιτικό τοπίο, και με ετερόκλητες δυνάμεις να πιέζουν προς διαφορετικές κατευθύνσεις, πολλοί ίσως αναρωτηθούν αν η λύση περνά από τη φωνή του λαού, αν βρίσκεται στα χέρια της κυβέρνησης, αν όλα φαντάζουν μια φάρσα, ένα πολιτικό κόλπο που εστιάζει στην άγνοια και στην αποδεδειγμένα μειωμένη αντίληψη του σύγχρονου Έλληνα. Πώς αλλιώς θα μπορούσαμε να ερμηνεύσουμε άλλωστε τη δεδομένη αποτυχία διαχείρισης του σκοπιανού προβλήματος, για την οποία όλοι έχουμε ευθύνη; Σίγουρα δεν πρόκειται μόνο για σύμπτωση από αρνητικές συγκυρίες - διχαστική ψυχοπαθολογία και λανθασμένη πολιτική από αυτοαποκαλούμενους ηγέτες, που συνεχίζουν το έργο τους ρίχνοντας λάσπη στο πρόσωπο του ελληνικού  λαού εδώ και τριάντα χρόνια. Μια ελληνική εσωστρέφεια, "δώρο" στο γειτονικό κράτος, οι πολιτικοί και διπλωμάτες του οποίου εκμεταλλεύονται κάθε μικρή ή μεγάλη ευκαιρία και όλα τα λάθη στα οποία υποπέσαμε.

Όλα δείχνουν ότι ένα θέμα που έπρεπε να ήταν ιστορικά και με βάση την κοινή λογική τετελεσμένο ως προς την έκβασή του, εξελίχτηκε σε διεθνές ζήτημα και από εκεί σε μια ταπεινωτική ήττα. Η Αριστερά είναι βεβαίως όχι μόνο ανίκανη, αλλά και επικίνδυνη να το διαχειριστεί, μη διστάζοντας να "τζογάρει", επιδεικνύοντας τον κενό της διεθνισμό. Μάλιστα, δε διστάζει να προκαλεί το κοινό αίσθημα, προβαίνοντας σε παραποίηση της γνώμης της πλειοψηφίας των Ελλήνων, απλά αξίζει να αναδημοσιεύσουμε δήλωση από πρόσφατο δελτίο τύπου: "Η πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτών επιθυμεί μια λύση που θα διασφαλίζει τα συμφέροντα της χώρας και τη σταθερότητα στα Βαλκάνια, απέναντι στους αλυτρωτισμούς και τους εθνικισμούς. Και τη λύση αυτή υπηρετεί η σημερινή κυβέρνηση, με αίσθημα εθνικής ευθύνης, χωρίς να υποκύπτει σε μικροκομματικούς υπολογισμούς, φραστικούς εξτρεμισμούς, και εθνικιστικές κορώνες".

Η δήθεν διαλλακτικότητα του Ζάεφ, η "νηφαλιότητα" του Νίμιτς και οι δηλώσεις Τσίπρα περί "αλυτρωτισμού", που στην ουσία αποτελούν ένα ατόπημα καθώς αυτό σημαίνει υποχώρηση από το κύριο ζήτημα που είναι αυτό της ονοματοδοσίας, είναι στάχτη στα μάτια του κόσμου. Το παιχνίδι παίζεται αυτή τη στιγμή στο όνομα, και όλες οι προτάσεις περιλαμβάνουν τον όρο "Μακεδονία", ως εκ τούτου όλες τους είναι απαράδεκτες και όποιος συναινεί είναι εθνικά επικίνδυνος και για να είμαστε καθαροί, εθνικά προδότης. Η τεράστια διαδήλωση στη Θεσσαλονίκη αλλά και η διαφαινόμενη επίσης τεράστια διαδήλωση στην Αθήνα σε λίγες μέρες, έρχονται να βάλουν τα πράγματα στη θέση τους, όσο και αν οι κύριοι του ΣΥΡΙΖΑ πολιτικολογούν και διπλωματούν σε μια παράλληλη σφαίρα από αυτή της πραγματικότητας.

Μιχάλης Κ.
Διαβάστε περισσότερα »

Moshpit - An eternal torch can light a million

| Τρίτη, 2 Ιανουαρίου 2018
Οι Moshpit αποτελούν ένα γερμανικό συγκρότημα από την ευρύτερη περιοχή της Δρέσδης και αυτή είναι η τρίτη δισκογραφική τους δουλειά. Μουσικά κινούνται στο χώρο του metalcore, ενώ η στιχουργική τους προσέγγιση έχει να κάνει με κοινωνικοπολιτικά θέματα, από εμφανή μη πολιτικά ορθή πλευρά. Τα τελευταία χρόνια, ειδικά από το υπέροχο "We carry the heart" και έπειτα, οι Moshpit έχουν αποκτήσει ευρεία αναγνωρισιμότητα, ιδιαίτερα στη νεολαία της Γερμανίας.

Ξεκινώντας τη μικρή αυτή αναφορά στη νέα τους δουλειά, πρώτα απ' όλα θα ήθελα να κάνω ιδιαίτερη μνεία στο εκπληκτικό artwork του album και την όλη συσκευασία. Η digipack έκδοση, την οποία έλαβα, αποτελεί αισθητικά ένα κόσμημα και ήδη κατέχει περίοπτη θέση στη δισκοθήκη μου. Το layout έχει ως βασικό θεματικό φωτογραφίες από τοπία της βόρειας Ευρώπης, και δένει απόλυτα με το μουσικό περιεχόμενο και τους στίχους, οι οποίοι έχουν μια φανερή ρομαντική και μεταπολιτική διάσταση. Πρόκειται περί μιας εξαιρετικής απεικόνισης της γαλήνης, της αγνότητας και της ποικιλομορφίας του περιβάλλοντος στο οποίο ζούμε.

Στα μουσικά, οι Moshpit μας προσφέρουν ένα σύγχρονο δείγμα πολιτικοποιημένου metalcore, συνεχίζοντας από εκεί που σταμάτησαν με το "We carry the heart", όμως τώρα έχουν ενισχύσει την πολυπλοκότητα των θεμάτων τους, σε όλα μπορώ να πω τα όργανα, ενώ την ίδια στιγμή η χρήση πλήκτρων είναι πιο εμφανής από ποτέ, ειδικά σαν intro κομματιών, κάτι το οποίο μου έφερε στο νου τους Bring me the Horizon. 13 συνολικά κομμάτια, συμπεριλαμβανομένης της ακουστικής έκδοσης του "Phoenix" από την προηγούμενη δουλειά τους, με κορυφαία τα "Overcome", "Fault in our stars", "Golden remedy", "Price to pay", "Left behind" και "Still dreaming".

Συμπερασματικά πρόκειται για μια εξαιρετική δουλειά, η οποία συγκαταλέγεται αναμφίβολα στις καλύτερες του ακραίου ήχου για τη χρονιά που μας πέρασε. Δείγμα μπορείτε να ακούσετε παρακάτω.


Διαβάστε περισσότερα »

Η γη πεθαίνει (μέρος β')

| Παρασκευή, 29 Δεκεμβρίου 2017

Οι πολύ πρόσφατες εικόνες από τις φονικές πλημμύρες στη Δυτική Αττική είναι ενδεικτικές των όσων θέλω να καταδείξω μέσα από τη μικρή σειρά αυτή των άρθρων σχετικά με τη βιοποικιλότητα, την υγεία του πλανήτη και την υγεία της ανθρωπότητας. Πολλοί, με αφορμή τα όσα τραγελαφικά εκτυλίχθηκαν, στέκονται στις ευθύνες του Κράτους και της Περιφέρειας, και ορθώς το κάνουν, από τη στιγμή που οι ανεύθυνες κυβερνήσεις και τοπικές αρχές για χρόνια υπόσχονταν αντιπλημμυρικά έργα, δίχως καμία ενέργεια, ενώ ήταν δεδομένο πως οι αντιπλημμυρικές ελλείψεις ήταν γνωστές εκ των προτέρων. Δημιούργησαν ένα γραφειοκρατικό τέρας, ενώ παράλληλα αρκέστηκαν στο γνωστό πινγκ πονγκ ευθυνών, το οποίο τείνει να κουράζει και τους πλέον έχοντες υπομονή. Αυτό το οποίο θα ήθελα να επισημάνω πέρα από τις δεδομένες ευθύνες της Πολιτείας και των Υπηρεσιών της, που είναι αποδεδειγμένα διαβρωμένες από τη διαφθορά και χαρακτηρίζονται από την αδιαφορία για το φυσικό περιβάλλον, είναι η εγκληματική μας νοοτροπία, η οποία με μαθηματική ακρίβεια μας οδηγεί κυριολεκτικά σε αυτοκτονία.

Η Μάνδρα είναι μία από τις περιοχές της Αττικής που είναι χτισμένη κυριολεκτικά πάνω σε μπαζωμένα ρέματα. Και αυτά τα μπαζώματα υπήρξαν καταστροφικά. Ο όγκος της βροχής δεν ήταν δυνατόν να συγκρατηθεί φυσικά από το βουνό, το οποίο ήδη υπέφερε από πυρκαγιές μόλις πριν έναν χρόνο και σε συνδυασμό με την άναρχη οικοδόμηση ουσιαστικά αποψιλώθηκε. Έτσι, το νερό δεν ήταν δυνατόν να περάσει στη θάλασσα αλλά πέρασε πάνω από τους δρόμους και τα σπίτια των κατοίκων της περιοχής. Με ανυπολόγιστες για τους ανθρώπους και τα ζώα συνέπειες. Η κλιματική αλλαγή είναι γεγονός, ο θερμοστάτης της γης έχει πειραχτεί και αντί να γίνουμε πιο ενσυνείδητοι, συνεχίζουμε να ολισθαίνουμε τον κατήφορο της απόλυτης παρακμής, τσιμεντώνοντας ό,τι βρούμε μπροστά μας, καίγοντας τα δάση, και έπειτα, όταν αντιλαμβανόμαστε το πρόβλημα που δημιουργήσαμε, μιλούμε για τεχνητά πάλι αντιπλημμυρικά έργα. Όμως, το κακό έχει ήδη συμβεί, λόγω της ματαιοδοξίας μας. Και έπειτα οι πολιτικές παρατάξεις σπεύδουν να διαφωνούν σε κοινή θέα και να κατηγορούν η μία την άλλη για το ποιος έφταιξε περισσότερο. Τα ΜΜΕ έχουν αρκετό πόνο στο σακούλι ώστε να τροφοδοτήσουν τα νέα της επικαιρότητας και να έχουν υλικό να ασχολούνται για μέρες, και οι υπόλοιποι αναρωτιόμαστε τι συμβαίνει γύρω μας.

Ποιος φταίει λοιπόν;

Φταις άχρηστε Πρωθυπουργέ, γιατί σκοτώθηκαν εκατοντάδες ζώα και 23 συμπολίτες μας, και όχι μόνον αυτό, αλλά δεν επισκέφτηκες καν την περιοχή, αλλά ούτε και βοήθησες να πάψει η γραφειοκρατία και η ταλαιπωρία όσων δικαιούνται αποζημίωση και τους τρέχουν για γελοία χαρτιά.
Φταις Υπουργέ που αδιαφόρησες τόσο πριν, όσο και μετά τις καταστροφικές πυρκαγιές και πλημμύρες. Που δεν διέθεσες κονδύλια ώστε να ληφθούν μέτρα προστασίας.
Φταίτε Βουλευτές της Περιφέρειας Αττικής διότι δεν συνεννοηθήκατε καταλλήλως ώστε να αποτραπεί η καταστροφή αλλά βάλατε για άλλη μια φορά το κομματικό συμφέρον πάνω από το συλλογικό, και ακόμα και σήμερα περιορίζεστε σε μικροκομματικές έριδες.
Φταις Περιφερειάρχη και Δήμαρχε διότι δεν συνεννοηθήκατε καταλλήλως με τις κρατικές αρχές αλλά και διότι δεν αποτρέψατε ανεγκέφαλες ενέργειες όπως αυτές της κατασκευής αμαξοστασίου στο ρέμα. Διότι επίσης οι μηχανισμοί που ελέγχετε είναι διεφθαρμένοι και δεν κάνετε τίποτα για αυτό.
Φταίτε κύριοι της Πολεοδομίας γιατί εγκρίνατε παράνομα της κατασκευή του εν λόγω αμαξοστασίου στο ρέμα.
Φταίτε υπεύθυνοι του δασαρχείου για την αμέλειά σας όταν ζητήθηκε να πραγματοποιηθεί η εκτροπή του ρέματος και συμβάλλατε στο να αρχειοθετηθεί η υπόθεση.

Τέλος, φταίμε λίγο ως πολύ όλοι μας. Όλοι όσοι συντηρούμε με την ανοχή μας τους σάπιους μηχανισμούς των υπηρεσιών, της τοπικής αυτοδιοίκησης και του κράτους. Όλοι όσοι σφυρίζουμε αδιάφορα στις καταστροφικές συνέπειες της κλιματικής αλλαγής, όλοι όσοι με την πρώτη ευκαιρία, όταν πρόκειται για ίδιον όφελος, προσπερνούμε το χρέος μας απέναντι στους συνανθρώπους μας, απέναντι στη διατήρηση της αρμονίας του φυσικού περιβάλλοντος και της βιοποικιλότητας. Ο καθένας μας έχει ευθύνη και πρέπει να αντιληφθεί το βάρος της, έστω την ύστατη στιγμή.


(συνεχίζεται...)
Διαβάστε περισσότερα »

Φιλία για λίγους

| Πέμπτη, 30 Νοεμβρίου 2017
Ο Φίλος, άραγε στα δύσκολα φαίνεται; Αυτή είναι η σύγχρονη πεποίθηση που επικρατεί στις μέρες μας. Κατ' αυτό τον τρόπο έχει εδραιωθεί στις συνειδήσεις μας πλέον η έννοια της φιλίας. Πόσες φορές έχει τύχει να αναρωτηθείτε, πόσοι και ποιοι φίλοι σας ήταν παρόντες όταν πραγματικά χρειάστηκε και στάθηκαν στο ύψος της Φιλίας πέρα από θετικές στιγμές, στιγμές προσωπικής ''νίκης'' και χαράς; Συνηθίζουμε να μετρούμε τους φίλους μας με τον πήχυ στην εμφανώς πιο δύσκολη στιγμή που περάσαμε. 

Οι άνθρωποι επινοούν και δημιουργούν χίλια δυο κατασκευάσματα - φτιάχνουν πλοία, κατασκευάζουν πόλεις, κάνουν πολέμους, καθιερώνουν αθλητικούς και πολιτιστικούς αγώνες. Και όλα αυτά πάντοτε με κάποια πρόθεση, ποτέ ανιδιοτελώς, μα για κάποιο σκοπό. Τίποτε, για την πλειοψηφία γύρω μας, στη ζωή μας, δεν είναι άσκοπο. Το κάθε τι παραπέμπει σε κάτι άλλο, το κάθε τι γίνεται για κάποιο απώτερο σκοπό. Δε συμβαίνει όμως το ίδιο και με τις φιλίες... Μια φιλία έχει διαφορετική ''βάση''. Μια φιλία δεν είναι μόνο μια κοινωνική σχέση. Χαρακτηρίζεται από συναίσθημα, το οποίο βασίζεται στη σταθερότητα και στην εμπιστοσύνη. Στοιχεία απαραίτητα στη ζωή του ανθρώπου και αυτό γιατί στη ζωή, πέρα από τον εαυτό μας, έχουμε ανάγκη απο συνοδοιπόρους και συνακροατές για να ανταλλάζουμε τις απόψεις μας, να μοιραζόμαστε συναισθήματα αλλα και να διαμορφώνουμε τον χαρακτήρα μας, δίπλα σε ανθρώπους που τους χρειαζόμαστε και μας χρειάζονται.

Αναμφίβολα ο φίλος στην ανάγκη και στις δυσκολίες φαίνεται. Όμως όχι μόνο τότε. Όταν κάτι άσχημο συμβεί, πολύ πιθανόν να δεις κάποιους να στέκονται στο πλάι σου. Θα σου συμπαρασταθούν είτε σε κάποια ανάγκη, είτε σε κάποια απώλεια. Αρκετοί θα λυπηθούν και θα στεναχωρηθούν. Θα μετρήσεις και τους λίγους, εκείνους που θα συνεχίσουν να σου στέκονται και η αλληλοεκτίμηση αυτή θα είναι βάση για την οικοδόμηση μακράς και διαρκούς εμπιστοσύνης. Ας περάσουμε όμως σε κάτι άλλο, στις στιγμές που κάποιος διακρίνεται για κάτι μεγάλο ή πετυχαίνει στη ζωή του κάτι ιδιαίτερα σημαντικό, ειδικά όταν γνωρίζει πόσο έχει παλέψει για να το κατακτήσει. Στις μέρες μας, με τα τόσα προβλήματα και τη δεδομένη συμπόνοια για τα ζητήματα που κάποιος αντιμετωπίζει, κάποιες φορές το να πεις ένα "λυπάμαι που σου συνέβη αυτό", ακόμα και αν πραγματικά το εννοείς, είναι πιο εύκολο από το "μπράβο, χαίρομαι πολύ για σένα" και να το εννοείς. Και αυτό, γιατι απλά πολλοί δεν έχουν την απαιτούμενη δύναμη για να δουν τον πλησίον τους χαρούμενο, η ανασφάλεια και η ζήλια τότε εκδηλώνονται, ακριβώς διότι όλα στις μέρες μας τείνουν να γίνονται μετρήσιμα και συγκρίσιμα. Υπάρχουν λοιπόν χαρακτηριστικά του ανθρώπου που τότε εκδηλώνονται.

Και εδώ είναι ένα σημείο, πέρα από αυτό των δυσκολιών που αντιμετωπίζει κανείς, στο οποίο θα ήθελα να σταθώ. Εδώ είναι που διακρίνεται επίσης η αληθινή και άφθαρτη φιλία. Στη δύναμη και στην προσπάθεια που θα δείξουμε με σκοπό να υπερνικήσουμε τον εκ φύσεως εγωισμό μας. Πέρα από ηλικίες, χρώμα, καταγωγή ή φύλο ανθρώπων, η αληθινή φιλία βρίσκεται μέσα μας, καλλιεργείται και υπάρχει για να δομήσει ανιδιοτελείς δεσμούς και συνείδηση. Πού όμως; Ζούμε σε έναν κόσμο όπου κυριαρχούν η εκμετάλλευση και ο φθόνος. Οι σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων χαρακτηρίζονται από ιδιοτέλεια και το προσωπικό συμφέρον και ο εγωισμός του καθενός αποτελούν σημεία αναφοράς. Μπορεί κάποιος όμως, να αναφέρεται στη φιλία, όταν μπορεί ακόμα και να μην την έχει νιώσει; Το μόνο σίγουρο είναι οτι εάν κάποιος νιώθει την ανάγκη να διαφοροποιήσει την κόσμο του ''σήμερα'', όπως τόσοι πολλοί ευαγγελίζονται, καλό θα ήταν να αρχίσει με κάτι το οποίο έχει καταντήσει στοιχείο της σύγχρονης κοινωνίας που χαρακτηρίζεται από μια "τυπικότητα" και φθείρεται με την πάροδο του χρόνου. Την ανιδιοτελή και αληθινή φιλία, γιατί ''αληθινός φίλος είναι αυτός που παραβλέπει τις αποτυχίες σου και αντέχει τις επιτυχίες σου'' (Doug Larson).

Μιχάλης Κ.
Διαβάστε περισσότερα »

Rome - Hawker

 

Νο Copyright | www.exitarea.gr | για επικοινωνία: exitarea@yahoo.gr

Επιτρέπεται ελεύθερα η αναδημοσίευση, ακόμα και αν δεν αναφέρεται η πηγή