Exit Area

Exit Area
Όχι η Ιστορία, αλλά τα είδωλα είναι που κατέρρευσαν. Επιτέλους, μπορούμε να ανασάνουμε ελεύθερα και να χαρούμε τη νέα αρχή δίχως περιττά εμπόδια να μας φράζουν τη θέα.

Φυγή προς τα εμπρός

Φυγή προς τα εμπρός
Καθ' οδόν ανακαλύπτουμε, συνθέτουμε, προσδιορίζουμε και επαναπροσδιοριζόμαστε, δοκιμάζουμε και δοκιμαζόμαστε. γινόμαστε δημιουργοί δεδομένων και αξιών.

Το Αιώνιο Διάβα της Ζωής

Το Αιώνιο Διάβα της Ζωής
Τώρα εμείς δημιουργούμε τον Χάρτη και η Οδός είναι τα δικά μας βήματα. Εμείς θέτουμε τους οδοδείκτες για όσους θέλουν να ταξιδέψουν μαζί μας.

_

_

Περιοδικό "Μηδέν Τελεία": διαθέσιμα σε ψηφιακή μορφή τα πρώτα τέσσερα τεύχη

Από το 2011 και με συνέπεια, η διαχειριστική ομάδα του Exit Area εκδίδει το περιοδικό "Μηδέν Τελεία". Στα τέσσερα τεύχη του, προσπαθήσαμε και συνεχίζουμε να επιχειρούμε την υπέρβαση των στεγανών, με μια ξεχωριστή αρθρογραφία απέναντι στην ιδεολογική και πολιτική ορθότητα, ενάντια στο καταστροφικό δίπολο Δεξιάς και Αριστεράς, με κεντρικούς θεματικούς άξονες τον Φυλετισμό και την Αναρχία. Με τις τόσες δυσκολίες που συναντούμε καθημερινά, με τη δεδομένη κρίση που περνάει η έντυπη έκδοση, το περιοδικό μας στέκεται ακόμα όρθιο, και το πιο σημαντικό, στην ποιοτική βάση που έχουμε θέσει εξ'αρχής ως προαπαιτούμενο. Τρία χρόνια έπειτα από τη σύλληψη της ιδέας για ένα έντυπο διαφορετικό από κάθε αντίστοιχο που κυκλοφορούσε μέχρι τότε, θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε τους συντρόφους, φίλους και γενικότερα όσους μας γνώρισαν μέσω αυτού και στήριξαν την προσπάθειά μας. Ανακοινώνουμε με ιδιαίτερη χαρά ότι τα τεύχη #0, #1 και #2 έχουν εξαντληθεί. Διαθέτουμε πλέον μονάχα το τεύχος #3, που κυκλοφόρησε στις αρχές του χρόνου, σε πολύ περιορισμένο αριθμό αντιτύπων. Παρ' όλα αυτά, σε ό,τι αφορά τα παλαιότερα περιοδικά, υπάρχει η δυνατότητα για download σε ψηφιακή μορφή. Για το λόγο αυτό, παραθέτουμε πιο κάτω τους σχετικούς συνδέσμους.


Το νέο μας τεύχος, αναμένεται να κυκλοφορήσει σύντομα! Συνεχίζουμε μέσα από την έντυπή μας έκδοση να θέλουμε να κρατήσουμε όσο μπορούμε ζωντανό τον ρομαντισμό και τον ρεαλισμό του χειροπιαστού. Επιθυμούμε απέναντι στο εφήμερο και το απρόσωπο, να δώσουμε διάρκεια και σχήμα, να έρθουμε σε άμεση επαφή με όσους έχουν παρόμοιες ανησυχίες και να αγγίξουμε την ψυχή τους. Το "Μηδέν Τελεία" είναι εδώ, σε πείσμα των καιρών και των δυσκολιών. Και αυτό κάνει την κάθε ξεχωριστή κυκλοφορία του ακόμα πιο σημαντική.

Moshpit - An eternal torch can light a million

| Τρίτη, 2 Ιανουαρίου 2018


Οι Moshpit αποτελούν ένα γερμανικό συγκρότημα από την ευρύτερη περιοχή της Δρέσδης και αυτή είναι η τρίτη δισκογραφική τους δουλειά. Μουσικά κινούνται στο χώρο του metalcore, ενώ η στιχουργική τους προσέγγιση έχει να κάνει με κοινωνικοπολιτικά θέματα, από εμφανή μη πολιτικά ορθή πλευρά.

Πρώτα απ' όλα θα ήθελα να κάνω ιδιαίτερη μνεία στο εκπληκτικό artwork του album και την όλη συσκευασία. Η digipack έκδοση, την οποία έλαβα, αποτελεί αισθητικά ένα κόσμημα και ήδη κατέχει περίοπτη θέση στη δισκοθήκη μου. Το layout έχει ως βασικό θεματικό φωτογραφίες από τοπία της βόρειας Ευρώπης, και δένει απόλυτα με το μουσικό περιεχόμενο και τους στίχους, οι οποίοι έχουν μια φανερή ρομαντική και μεταπολιτική διάσταση.

Στα μουσικά, οι Moshpit μας προσφέρουν ένα σύγχρονο δείγμα πολιτικοποιημένου metalcore, συνεχίζοντας από εκεί που σταμάτησαν με το "We carry the heart", όμως τώρα έχουν ενισχύσει την πολυπλοκότητα των θεμάτων τους, σε όλα μπορώ να πω τα όργανα, ενώ την ίδια στιγμή η χρήση πλήκτρων είναι πιο εμφανής από ποτέ, ειδικά σαν intro κομματιών, κάτι το οποίο μου έφερε στο νου τους Bring me the Horizon. 13 συνολικά κομμάτια, συμπεριλαμβανομένης της ακουστικής έκδοσης του "Phoenix" από την προηγούμενη δουλειά τους, με κορυφαία τα "Overcome", "Fault in our stars", "Golden remedy", "Price to pay", "Left behind" και "Still dreaming".

Συμπερασματικά πρόκειται για μια εξαιρετική δουλειά, η οποία συγκαταλέγεται αναμφίβολα στις καλύτερες του ακραίου ήχου για τη χρονιά που μας πέρασε. Δείγμα μπορείτε να ακούσετε παρακάτω.


Διαβάστε περισσότερα »

Η γη πεθαίνει (μέρος β')

| Παρασκευή, 29 Δεκεμβρίου 2017

Οι πολύ πρόσφατες εικόνες από τις φονικές πλημμύρες στη Δυτική Αττική είναι ενδεικτικές των όσων θέλω να καταδείξω μέσα από τη μικρή σειρά αυτή των άρθρων σχετικά με τη βιοποικιλότητα, την υγεία του πλανήτη και την υγεία της ανθρωπότητας. Πολλοί, με αφορμή τα όσα τραγελαφικά εκτυλίχθηκαν, στέκονται στις ευθύνες του Κράτους και της Περιφέρειας, και ορθώς το κάνουν, από τη στιγμή που οι ανεύθυνες κυβερνήσεις και τοπικές αρχές για χρόνια υπόσχονταν αντιπλημμυρικά έργα, δίχως καμία ενέργεια, ενώ ήταν δεδομένο πως οι αντιπλημμυρικές ελλείψεις ήταν γνωστές εκ των προτέρων. Δημιούργησαν ένα γραφειοκρατικό τέρας, ενώ παράλληλα αρκέστηκαν στο γνωστό πινγκ πονγκ ευθυνών, το οποίο τείνει να κουράζει και τους πλέον έχοντες υπομονή. Αυτό το οποίο θα ήθελα να επισημάνω πέρα από τις δεδομένες ευθύνες της Πολιτείας και των Υπηρεσιών της, που είναι αποδεδειγμένα διαβρωμένες από τη διαφθορά και χαρακτηρίζονται από την αδιαφορία για το φυσικό περιβάλλον, είναι η εγκληματική μας νοοτροπία, η οποία με μαθηματική ακρίβεια μας οδηγεί κυριολεκτικά σε αυτοκτονία.

Η Μάνδρα είναι μία από τις περιοχές της Αττικής που είναι χτισμένη κυριολεκτικά πάνω σε μπαζωμένα ρέματα. Και αυτά τα μπαζώματα υπήρξαν καταστροφικά. Ο όγκος της βροχής δεν ήταν δυνατόν να συγκρατηθεί φυσικά από το βουνό, το οποίο ήδη υπέφερε από πυρκαγιές μόλις πριν έναν χρόνο και σε συνδυασμό με την άναρχη οικοδόμηση ουσιαστικά αποψιλώθηκε. Έτσι, το νερό δεν ήταν δυνατόν να περάσει στη θάλασσα αλλά πέρασε πάνω από τους δρόμους και τα σπίτια των κατοίκων της περιοχής. Με ανυπολόγιστες για τους ανθρώπους και τα ζώα συνέπειες. Η κλιματική αλλαγή είναι γεγονός, ο θερμοστάτης της γης έχει πειραχτεί και αντί να γίνουμε πιο ενσυνείδητοι, συνεχίζουμε να ολισθαίνουμε τον κατήφορο της απόλυτης παρακμής, τσιμεντώνοντας ό,τι βρούμε μπροστά μας, καίγοντας τα δάση, και έπειτα, όταν αντιλαμβανόμαστε το πρόβλημα που δημιουργήσαμε, μιλούμε για τεχνητά πάλι αντιπλημμυρικά έργα. Όμως, το κακό έχει ήδη συμβεί, λόγω της ματαιοδοξίας μας. Και έπειτα οι πολιτικές παρατάξεις σπεύδουν να διαφωνούν σε κοινή θέα και να κατηγορούν η μία την άλλη για το ποιος έφταιξε περισσότερο. Τα ΜΜΕ έχουν αρκετό πόνο στο σακούλι ώστε να τροφοδοτήσουν τα νέα της επικαιρότητας και να έχουν υλικό να ασχολούνται για μέρες, και οι υπόλοιποι αναρωτιόμαστε τι συμβαίνει γύρω μας.

Ποιος φταίει λοιπόν;

Φταις άχρηστε Πρωθυπουργέ, γιατί σκοτώθηκαν εκατοντάδες ζώα και 23 συμπολίτες μας, και όχι μόνον αυτό, αλλά δεν επισκέφτηκες καν την περιοχή, αλλά ούτε και βοήθησες να πάψει η γραφειοκρατία και η ταλαιπωρία όσων δικαιούνται αποζημίωση και τους τρέχουν για γελοία χαρτιά.
Φταις Υπουργέ που αδιαφόρησες τόσο πριν, όσο και μετά τις καταστροφικές πυρκαγιές και πλημμύρες. Που δεν διέθεσες κονδύλια ώστε να ληφθούν μέτρα προστασίας.
Φταίτε Βουλευτές της Περιφέρειας Αττικής διότι δεν συνεννοηθήκατε καταλλήλως ώστε να αποτραπεί η καταστροφή αλλά βάλατε για άλλη μια φορά το κομματικό συμφέρον πάνω από το συλλογικό, και ακόμα και σήμερα περιορίζεστε σε μικροκομματικές έριδες.
Φταις Περιφερειάρχη και Δήμαρχε διότι δεν συνεννοηθήκατε καταλλήλως με τις κρατικές αρχές αλλά και διότι δεν αποτρέψατε ανεγκέφαλες ενέργειες όπως αυτές της κατασκευής αμαξοστασίου στο ρέμα. Διότι επίσης οι μηχανισμοί που ελέγχετε είναι διεφθαρμένοι και δεν κάνετε τίποτα για αυτό.
Φταίτε κύριοι της Πολεοδομίας γιατί εγκρίνατε παράνομα της κατασκευή του εν λόγω αμαξοστασίου στο ρέμα.
Φταίτε υπεύθυνοι του δασαρχείου για την αμέλειά σας όταν ζητήθηκε να πραγματοποιηθεί η εκτροπή του ρέματος και συμβάλλατε στο να αρχειοθετηθεί η υπόθεση.

Τέλος, φταίμε λίγο ως πολύ όλοι μας. Όλοι όσοι συντηρούμε με την ανοχή μας τους σάπιους μηχανισμούς των υπηρεσιών, της τοπικής αυτοδιοίκησης και του κράτους. Όλοι όσοι σφυρίζουμε αδιάφορα στις καταστροφικές συνέπειες της κλιματικής αλλαγής, όλοι όσοι με την πρώτη ευκαιρία, όταν πρόκειται για ίδιον όφελος, προσπερνούμε το χρέος μας απέναντι στους συνανθρώπους μας, απέναντι στη διατήρηση της αρμονίας του φυσικού περιβάλλοντος και της βιοποικιλότητας. Ο καθένας μας έχει ευθύνη και πρέπει να αντιληφθεί το βάρος της, έστω την ύστατη στιγμή.


(συνεχίζεται...)
Διαβάστε περισσότερα »

Φιλία για λίγους

| Πέμπτη, 30 Νοεμβρίου 2017
Ο Φίλος, άραγε στα δύσκολα φαίνεται; Αυτή είναι η σύγχρονη πεποίθηση που επικρατεί στις μέρες μας. Κατ' αυτό τον τρόπο έχει εδραιωθεί στις συνειδήσεις μας πλέον η έννοια της φιλίας. Πόσες φορές έχει τύχει να αναρωτηθείτε, πόσοι και ποιοι φίλοι σας ήταν παρόντες όταν πραγματικά χρειάστηκε και στάθηκαν στο ύψος της Φιλίας πέρα από θετικές στιγμές, στιγμές προσωπικής ''νίκης'' και χαράς; Συνηθίζουμε να μετρούμε τους φίλους μας με τον πήχυ στην εμφανώς πιο δύσκολη στιγμή που περάσαμε. 

Οι άνθρωποι επινοούν και δημιουργούν χίλια δυο κατασκευάσματα - φτιάχνουν πλοία, κατασκευάζουν πόλεις, κάνουν πολέμους, καθιερώνουν αθλητικούς και πολιτιστικούς αγώνες. Και όλα αυτά πάντοτε με κάποια πρόθεση, ποτέ ανιδιοτελώς, μα για κάποιο σκοπό. Τίποτε, για την πλειοψηφία γύρω μας, στη ζωή μας, δεν είναι άσκοπο. Το κάθε τι παραπέμπει σε κάτι άλλο, το κάθε τι γίνεται για κάποιο απώτερο σκοπό. Δε συμβαίνει όμως το ίδιο και με τις φιλίες... Μια φιλία έχει διαφορετική ''βάση''. Μια φιλία δεν είναι μόνο μια κοινωνική σχέση. Χαρακτηρίζεται από συναίσθημα, το οποίο βασίζεται στη σταθερότητα και στην εμπιστοσύνη. Στοιχεία απαραίτητα στη ζωή του ανθρώπου και αυτό γιατί στη ζωή, πέρα από τον εαυτό μας, έχουμε ανάγκη απο συνοδοιπόρους και συνακροατές για να ανταλλάζουμε τις απόψεις μας, να μοιραζόμαστε συναισθήματα αλλα και να διαμορφώνουμε τον χαρακτήρα μας, δίπλα σε ανθρώπους που τους χρειαζόμαστε και μας χρειάζονται.

Αναμφίβολα ο φίλος στην ανάγκη και στις δυσκολίες φαίνεται. Όμως όχι μόνο τότε. Όταν κάτι άσχημο συμβεί, πολύ πιθανόν να δεις κάποιους να στέκονται στο πλάι σου. Θα σου συμπαρασταθούν είτε σε κάποια ανάγκη, είτε σε κάποια απώλεια. Αρκετοί θα λυπηθούν και θα στεναχωρηθούν. Θα μετρήσεις και τους λίγους, εκείνους που θα συνεχίσουν να σου στέκονται και η αλληλοεκτίμηση αυτή θα είναι βάση για την οικοδόμηση μακράς και διαρκούς εμπιστοσύνης. Ας περάσουμε όμως σε κάτι άλλο, στις στιγμές που κάποιος διακρίνεται για κάτι μεγάλο ή πετυχαίνει στη ζωή του κάτι ιδιαίτερα σημαντικό, ειδικά όταν γνωρίζει πόσο έχει παλέψει για να το κατακτήσει. Στις μέρες μας, με τα τόσα προβλήματα και τη δεδομένη συμπόνοια για τα ζητήματα που κάποιος αντιμετωπίζει, κάποιες φορές το να πεις ένα "λυπάμαι που σου συνέβη αυτό", ακόμα και αν πραγματικά το εννοείς, είναι πιο εύκολο από το "μπράβο, χαίρομαι πολύ για σένα" και να το εννοείς. Και αυτό, γιατι απλά πολλοί δεν έχουν την απαιτούμενη δύναμη για να δουν τον πλησίον τους χαρούμενο, η ανασφάλεια και η ζήλια τότε εκδηλώνονται, ακριβώς διότι όλα στις μέρες μας τείνουν να γίνονται μετρήσιμα και συγκρίσιμα. Υπάρχουν λοιπόν χαρακτηριστικά του ανθρώπου που τότε εκδηλώνονται.

Και εδώ είναι ένα σημείο, πέρα από αυτό των δυσκολιών που αντιμετωπίζει κανείς, στο οποίο θα ήθελα να σταθώ. Εδώ είναι που διακρίνεται επίσης η αληθινή και άφθαρτη φιλία. Στη δύναμη και στην προσπάθεια που θα δείξουμε με σκοπό να υπερνικήσουμε τον εκ φύσεως εγωισμό μας. Πέρα από ηλικίες, χρώμα, καταγωγή ή φύλο ανθρώπων, η αληθινή φιλία βρίσκεται μέσα μας, καλλιεργείται και υπάρχει για να δομήσει ανιδιοτελείς δεσμούς και συνείδηση. Πού όμως; Ζούμε σε έναν κόσμο όπου κυριαρχούν η εκμετάλλευση και ο φθόνος. Οι σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων χαρακτηρίζονται από ιδιοτέλεια και το προσωπικό συμφέρον και ο εγωισμός του καθενός αποτελούν σημεία αναφοράς. Μπορεί κάποιος όμως, να αναφέρεται στη φιλία, όταν μπορεί ακόμα και να μην την έχει νιώσει; Το μόνο σίγουρο είναι οτι εάν κάποιος νιώθει την ανάγκη να διαφοροποιήσει την κόσμο του ''σήμερα'', όπως τόσοι πολλοί ευαγγελίζονται, καλό θα ήταν να αρχίσει με κάτι το οποίο έχει καταντήσει στοιχείο της σύγχρονης κοινωνίας που χαρακτηρίζεται από μια "τυπικότητα" και φθείρεται με την πάροδο του χρόνου. Την ανιδιοτελή και αληθινή φιλία, γιατί ''αληθινός φίλος είναι αυτός που παραβλέπει τις αποτυχίες σου και αντέχει τις επιτυχίες σου'' (Doug Larson).

Μιχάλης Κ.
Διαβάστε περισσότερα »

Η γη πεθαίνει (μέρος α')

| Σάββατο, 11 Νοεμβρίου 2017
Στο Hong Kong, οι αρχές τοποθετούν πάνελ με ψεύτικους καθαρούς ορίζοντες. Η πραγματικότητα φαίνεται στο βάθος, όπου ο ορίζοντας είναι πνιγμένος στο νέφος.
Η γη πεθαίνει, και πεθαίνουμε κι εμείς μαζί της.  Κάθε τι το οποίο ανέκαθεν χρειαζόμασταν για την επιβίωσή μας, υπήρχε διαθέσιμο και σε αφθονία σε αυτήν. Όμως, εκείνο το οποίο το ανθρώπινο είδος εξακολουθούσε να επιθυμεί διακαώς, μέσα στην απληστία του για κυριαρχία και αυταρέσκεια, είναι να αλλάξει τη Φύση. Και κάθε ξεχωριστή μεταβολή που επιχειρεί ο άνθρωπος φέρει επίσης μια σειρά από παρενέργειες, έχοντας ως αποτέλεσμα το να ενεργοποιεί την αυτοάμυνα της γης. Τα αποτελέσματα είναι καταστροφικά, άλλωστε τα ζούμε στην εποχή μας, με την έξαρση των ασθενειών, τη μόλυνση της γης και των θαλασσών και την κλιματική αλλαγή να προμηνύουν μια εποχή προκλήσεων για την γενικότερη σταθερότητα στον πλανήτη μας.

Είναι καιρός να πάρουμε παράδειγμα από άλλα στοιχεία της φύσης, τα οποία δίχως κανέναν καταναγκασμό, ζουν σε μια τέλεια αρμονία με το υπόλοιπο οικοσύστημα. Όπως για παράδειγμα η ζωή ενός δέντρου, το οποίο, απόλυτα φυσιολογικά, λαμβάνοντας ενέργεια από τον ήλιο, τη μεγιστοποιεί  προς όφελός του. Όταν δε τα φύλλα του πέφτουν και σταδιακά σαπίζουν, γίνονται λίπασμα για εκείνο, δίχως να προκαλούν μόλυνση ή να κάνουν κακό σε κανέναν. Η πραγματικότητα, σε ό,τι αφορά τον ανθρώπινο παράγοντα, είναι τελείως διαφορετική και δε χαρακτηρίζεται από την ίδια φυσιολογικότητα. Πάρτε για παράδειγμα τα γενετικά μεταλλαγμένα φυτικά και ζωικά προϊόντα. Πώς άραγε σκέφτηκε ο άνθρωπος στις περιπτώσεις αυτές; Απομόνωσε και αναπαρήγαγε τεχνητά τα χαρακτηριστικά εκείνα που ήταν επιθυμητά για εκείνον, τα εισήγαγε στο γονιδίωμα του οργανισμού που θέλησε να μεταβάλλει και στη θέση εκείνη πλέον, ταυτοποίησε τα γονίδια ώστε να εκδηλωθεί το επιθυμητό χαρακτηριστικό. Τόσο εμείς, όσο και τα παιδιά μας τρέφονται με αυτά τα προϊόντα, με καταστροφικές συνέπειες σε αρκετές περιπτώσεις για τη δημόσια υγεία αλλά και τη βιοποικιλότητα, τόσο από το γενετικά τροποποιημένο αποτέλεσμα, όσο και από την όλη διαδικασία και την κατασπατάληση πόρων. Οι υποδομές για την απορρόφηση αποβλήτων, γενικότερα όσων απομένουν από τις διαδικασίες αυτές, είναι ελάχιστες και ο πλανήτης επιβαρύνεται τελικά την όλη ματαιοδοξία μας.

Τα γενετικά τροποποιημένα τρόφιμα μπορεί να φαίνονται εκ πρώτης όψης τέλεια, όμως δεν είναι... Μπορεί να έχουν το "σωστό" σχήμα, μεγαλύτερο μέγεθος και μεγάλη διάρκεια ζωής, επειδή τα νέα γονίδια τους επιτρέπουν να αντιστέκονται σε αρνητικές εξωτερικές επιπτώσεις. Για παράδειγμα, το γονίδιο Bacillus thuringiensis που προστίθεται στα γενετικά τροποποιημένα φυτά παράγει μια τοξίνη που δηλητηριάζει τα παράσιτα. Όμως, ίσως μαζί με τα παράσιτα δηλητηριάζονται και όλοι οι ζωντανοί οργανισμοί που τα καταναλώνουν.

Ο άνθρωπος πιέζει το φυσικό παράγωγο της γης να παρουσιάσει επιθυμητά χαρακτηριστικά ως προς το μέγεθος, το σχήμα, το χρώμα, τη διάρκεια ζωής ή τη γεύση. Πιέζει τα ζώα να παράγουν περισσότερο, σε λιγότερο χρόνο. Τρέφει τα ζώα με γενετικά μεταλλαγμένα και αντιβιοτικά και κυριολεκτικά σύντομα δε θα τρώμε κρέας με κάποια αντιβιοτικά, αλλά θα παίρνουμε κατευθείαν το αντιβιοτικό που υποτίθεται προορίζεται για το ζώο, απλά σε διάφορες γεύσεις, αφού η αναλογία των φαρμάκων θα είναι μεγαλύτερη από αυτή της τροφής. Ενδεικτικό είναι ότι το 80% των αντιβιοτικών που πωλούνται αυτή τη στιγμή στις ΗΠΑ πηγαίνουν στο κοτόπουλο, το χοιρινό ή το μοσχάρι. Επιπρόσθετα, η αποτελεσματικότητα των αντιβιοτικών τείνει να χαθεί, οι δυνατότητές τους έχουν εξαντληθεί, και πρόκειται απλά για μια extra δόση χημείας στο πιάτο μας.

(συνεχίζεται...)
Διαβάστε περισσότερα »

Περσινά ξινά σταφύλια...

| Σάββατο, 19 Αυγούστου 2017
Αφορμή για τις αράδες αυτές στάθηκε η ανάγνωση ενός άρθρου σε ένα από τα ενημερωτικά sites με μεγάλη επισκεψιμότητα σχετικά με τον ρατσισμό των Ελλήνων και μια έρευνα του Ευρωβαρόμετρου. Δεν καταλαβαίνω ειλικρινά γιατί δημοσιεύτηκε το άρθρο τώρα, ενώ η έρευνα έγινε πριν από δύο χρόνια (στο άρθρο αναφέρεται η αστειότητα ότι τώρα δόθηκε στη δημοσιότητα η έρευνα, ενώ έχει δημοσιευτεί τουλάχιστον ένα χρόνο πριν), ή μάλλον καταλαβαίνω... Έγινε ένα ακόμα τρομοκρατικό χτύπημα και οι υπεύθυνοι της ιστοσελίδας έκριναν ότι ταιριάζει γάντι ένα άρθρο που να μας σταμπάρει ως λαό κατ' αυτό τον τρόπο. Λάδι στη φωτιά ως συνήθως.

Πατήστε στον παρακάτω σύνδεσμο για να να διαβάσετε το άρθρο:
http://news247.gr/eidiseis/koinonia/xarths-poso-ratsistes-einai-oi-ellhnes.4808820.html

Προς ενημέρωση: Από το 2006 γίνονται αυτές οι έρευνες του Ευρωβαρόμετρου και το ερωτηματολόγιο περιλαμβάνει κομμάτια που έχουν να κάνουν γενικά με "διακρίσεις" (discrimination"), από ηλικιακή διάκριση, σεξουαλική μέχρι εθνική - φυλετική. Από το 2006 μέχρι σήμερα, έχουν μεταβληθεί οι τάσεις σε αρκετές χώρες, όμως και η διατύπωση των ερωτήσεων είναι διαφορετική. Στη δική μας περίπτωση, στο ζήτημα μειονοτήτων και ανεκτικότητας, φαίνεται πως αργά και σταδιακά υπάρχει μια μεταβολή προς τα χαρακτηριστικά πιο ανοικτών κοινωνιών. Ο τίτλος του άρθρου εδώ "Πόσο ρατσιστές είναι οι Έλληνες" έχει σκοπό να προκαλέσει ενοχή στους Έλληνες ότι είναι ρατσιστές, με φυσικά αρνητική διάθεση, αφού ο όρος έχει αρνητικό πρόσημο. Σκόπιμα δεν γίνεται γνωστή η μεταβολή που προανέφερα, η οποία είναι σαφώς δυσανάλογη των κονδυλίων, του χρόνου και της προσπάθειας που δαπανάται προς αυτή την κατεύθυνση από την ΕΕ, τις κυβερνήσεις και τα ΜΜΕ την τελευταία δεκαετία.

Θα ήθελα να παραθέσω κάποιους άλλους δείκτες που πιστεύω ότι παίζουν ακόμα πολύ σημαντικό ρόλο στο γιατί παραμένουμε σχετικά "κλειστοί" στην ενσωμάτωση της διαφορετικότητας στην κοινωνία μας (χωρίς να διαφωνώ απαραίτητα στο ότι το να διατηρείς επιφυλάξεις είναι απαραίτητα κακό, ειδικά εφ' όσον αυτό υπερπροβάλλεται ετσιθελικά ως φυσιολογικό). 

Επισκεφτείτε τον παρακάτω σύνδεσμο: https://geert-hofstede.com/greece.html.  

Υπάρχουν δείκτες οι οποίοι αντανακλούν συμπεριφορές που χαρακτηρίζονται από μια διάρκεια στο χρόνο και έχουν να κάνουν με τη δομή της ελληνικής κοινωνίας (Power Index, Uncertainty Avoidance, Masculinity), το θεσμό της οικογένειας, την ελληνική ιδιοσυγκρασία μέσα από τα βιώματα της Ιστορίας κλπ. Γι αυτό οποιαδήποτε προσπάθεια γίνεται για μεταβολή αυτών των δεικτών στοχεύει - έμμεσα πολές φορές - σε θεσμούς όπως αυτός της οικογένειας, σε κομμάτια όπως αυτό της Πίστης (άσχετα αν κάποιος είναι ή δεν είναι Χριστιανός, καλό είναι να μην είναι τυφλός), στην κατάργηση των Παραδόσεων και στον αποπροσανατολισμό ενός λαού από τα ταυτοτικά του στοιχεία.
Λ.Μ.
Διαβάστε περισσότερα »

Η Αναρχία απέναντι στην Πολιτική

| Πέμπτη, 17 Αυγούστου 2017
Πράττουμε αυτό που είμαστε. Και εν τέλει γινόμαστε αυτό που πράττουμε. Αυτή η σύνδεση ορίζει το κάθε τι στη ζωή μας. Οι Αξίες μας αποτελούν τον καθρέφτη του ποιοι είμαστε και η συμπεριφορά μας αντικατοπτρίζει τις Αξίες μας, αποτελεί το αποτέλεσμα του να ζούμε τις Αξίες μας. Όταν η συμπεριφορά μας και οι Αξίες μας ζουν σε αρμονία, αυτό δημιουργεί και διατηρεί ένα συναίσθημα εμπιστοσύνης και αλληλλεγγύης μεταξύ μας. Όσο περισσότερο δεμένοι, ανοιχτοί και αξιόπιστοι είμαστε, τόσο μεγαλύτερη εμπιστοσύνη θα κερδίσουμε ο ένας για τον άλλον. Παρά τη φυσική απόσταση μεταξύ μας, η υποστήριξη είναι το ζητούμενο, όχι μονάχα για την επιβίωση του Κινήματός μας, αλλά πολύ περισσότερο ώστε να γίνουμε οι μπροστάρηδες της αλλαγής που τόσο πολύ επιθυμούμε. Η εμπιστοσύνη αποτελεί το επιστέγασμα του να ζούμε πιστά τις Αξίες μας.

Γιατί επέλεξα αυτό το θέμα; Διότι θα ήθελα να δώσω έμφαση στην ιδιαιτερότητα και στη μοναδικότητα του Κινήματός μας. Πρόσφατα γεγονότα που σχετίζονται με το δηλητήριο της πολιτικής και το καταστροφικό έργο της, ήρθαν να δημιουργήσουν σύγχυση, όχι απαραίτητα ανάμεσά μας, αλλά σε ανθρώπους οι οποίοι ξεκίνησαν να έρχονται σε επαφή μαζί μας και να κάνουν τα πρώτα τους βήματα ανακαλύπτοντας τον Εθνικοαναρχισμό.

"Το μίσος συνεχιζόταν ακριβώς όπως πριν, μόνο που ο στόχος είχε αλλάξει. Αυτό που είχε κάνει εντύπωση στον Γουίνστον, όταν τα ξανασκέφτηκε όλα αυτά, ήταν πως ο ομιλητής πέρασε, από τη μια πολιτική γραμμή στην άλλη, ακριβώς στη μέση μιας φράσης, όχι μόνο χωρίς να σταματήσει, αλλά χωρίς να αλλάξει καν τη σύνταξη." (1984, G. Orwell)

Πολιτική σημαίνει συμβιβασμός. Η πολιτική αποτελεί την επιτομή μιας συμβιβαστικής λογικής, και σε ένα σύστημα το οποίο ενθαρρύνει την αναξιοκρατία και την αδικία, η "'άμβλυνση των γωνιών" και ο πάση θυσία συμβιβασμός αποτελούν από τα βασικά στοιχεία τα οποία μπορούν να καταστήσουν κάθε πολιτικό οργανισμό βιώσιμο αλλά και καταστρεπτικό για τους ανθρώπους. Και οι μάζες προφανώς θα ακολουθήσουν. Θα πορευτούν με την "κοινωνική" πλειοψηφία και τα κατεστημένα αξιακά συστήματα, ακόμα και αν πιστεύουν ότι η κατεύθυνση είναι λανθασμένη, απλά για να μην προκαλέσουν καμία αναστάτωση. Αυτό αποτελεί την απόλυτη έννοια της "συμμόρφωσης".

Ο χώρος της πολιτικής έχει από τη φύση του άμεση σχέση με την επίδειξη ισχύος και εξουσίας. Με την επικράτηση με βάση την επιβολή, κάτι το οποίο έχει ως αφετηρία του την αναξιοκρατία. Συνεπώς, στηρίζοντας κανείς έναν πολιτικό σχηματισμό μέσω δικτύων, ζημώσεων, διασικασιών και λοιπών δομών, όχι μόνο αναγνωρίζει τη δηλητηριώδη φύση της πολιτικής, αλλά πολύ περισσότερο  την ενδυναμώνει, παρέχοντας την απαραίτητη κοινωνική νομιμοποίηση, κυρίως σε περιόδους όπου εκείνη διέρχεται κρίση, μαζί με τη γενικότερη οικονομική και κοινωνική αποσταθεροποίηση. Ένα ξεκάθαρο μήνυμα εναντίωσης στην πολιτική και το κράτος είναι σίγουρα μια αξιοπρεπής στάση, και είναι και πιο εύκολη, διότι στη βάση της μια τέτοια στάση μπορεί να σημαίνει την απαρχή μιας εξέγερσης.

"Μία µειοψηφία είναι ανίσχυρη όταν συµµορφώνεται µε την πλειοψηφία, τότε δεν είναι ούτε καν µειοψηφία, τουναντίον, είναι ακατανίκητη όταν συσσωρεύεται όλη της η δύναµη. Εάν οι λύσεις είναι είτε να πάνε όλοι οι άνθρωποι στη φυλακή είτε να εγκαταλειφθούν ο πόλεµος και η δουλεία, η Πολιτεία δεν θα έχει κανένα δισταγµό ως προς το τι θα επιλέξει." ("Πολιτική Ανυπακοή", Henry David Thoreau)

Το κύριο πρόβλημα με την κοινοβουλευτική δημοκρατία είναι το γεγονός ότι είναι αντιπροσωπευτική. Την ίδια στιγμή που είναι πιθανό για τους ανθρώπους να ψηφίσουν ένα πολιτικό κόμμα και έναν πολιτικό άνδρα από την περιφέρειά τους, αυτός ο πολιτικός άνδρας δεν είναι δυνατό να αποσυρθεί ή να αντικατασταθεί για κάποια χρόνια, φυσικά κάτι τέτοιο διαφέρει από χώρα σε χώρα και πολιτικό σύστημα όμως το πλαίσιο και η λογική είναι κοινά. Οι πολιτικοί αυτοί άνδρες, ενώ υπόσχονται πολλά προεκλογικά, είναι πολύ ικανοί στο να εξαπατούν τους ψηφοφόρους τους και να κάνουν στροφές 360 μοιρών, πολύ εύκολα, προβάλλοντας δικαιολογίες και εξηγήσεις για το κάθε τι, θυματοποιώντας τους εαυτούς τους. Προφανώς δεν υπηρετούν τον πολίτη αλλά εξυπηρετούν τα συμφέροντα του πολιτικού κόμματος και της άρχουσας τάξης - ελίτ.

Αντί για την αντιπροσωπευτική δημοκρατία, μέσω της οποίας οι πολιτικοί ικανοποιούν τις δικές τους ανάγκες ή αυτές των σχηματισμών στους οποίους ανήκουν, εκ μέρους του κράτους, προτάσσουμε έναν διαφορετικό τρόπο ζωής, οικοδομημένο με βάση το κοινοτικό πρότυπο, καθώς αρνούμαστε τον κεντροποιημένο τρόπο ζωής. Η "κοινότητα" είναι στην περίπτωσή μας είναι η λέξη - κλειδί. Όχι ως αυτοσκοπός, μα ως φυσική εξέλιξη της αναζήτησης της προσωπικής πνευματικότητας και έπειτα την σε κοινή βάση και ανάλογο πλαίσιο συλλογική αφύπνιση. Το γεγονός ότι οι άνθρωποι σπρώχνουν το κράτος με τόσο μεγάλη δύναμη, σημαίνει ότι η ελπίδα που περνάει μέσα από την αυτοοργάνωση σε όλα τα επίπεδα, από την διατροφή μέχρι την εκπαίδευση, έχει αντικατασταθεί από λύσεις που είναι πρόσκαιρες, εύκολες και κυρίως, θέτουν τον καθένα από εμάς σε ρόλο απλού συμμετέχοντα, αν όχι παρατηρητή, αντί του κυρίως υπευθύνου.

Ο Έλληνας Επίκουρος πίστευε ότι η ηρεμία του νου δε θα μπορούσε σε καμία περίπτωση να περάσει μέσα από τη συμμετοχή στην πολιτική. Υπάρχει τρόπος σύμφωνα με τον Επίκουρο να επιλέξουμε τη ζωή δίχως να φοβόμαστε το θάνατο, δίχως να υποκύπτουμε σε εκβιαστικά διλήμματα και ανάλογες προλήψεις και κατεστημένα. Η θεωρία του περί δικαιοσύνης συγκρότησε μια φιλοσοφική παράδοση που έψαχνε να βρει την πηγή της ηθικής μακρυά από τη μολυσματική επιρροή της πολιτικής.

Από την άλλη, Έλληνες επίσης φιλόσοφοι όπως ο Πλάτων, ο Αριστοτέλης και οι Στωικοί, ήταν όλοι τους κρατιστές σε διάφορες εκδοχές, επικροτούσαν και επεδίωκαν την ενασχόληση με την πολιτική και σχεδίαζαν πολιτικά προγράμματα προς το συμφέρον πλουσίων και γενικά επιφανών αριστοκρατών. Ο Επίκουρος εστίαζε στην ατομική αναζήτηση της ευτυχίας, μακρυά από την πολιτική, διότι η πολιτική επηρέαζε αρνητικά το άτομο, προξενώντας προσωπικά προβλήματα, επιπλέον πίστευε ότι η πολιτική γενικά αποτελούσε κάτι άσχετο με την ευτυχία. Δεν είχε συνεπώς κάποιο πολιτικό πρόγραμμα να προσφέρει και όποιος μελετήσει τη φιλοσοφία του θα διαπιστώσει ότι δεν υπάρχει κάποιο θεματικό συλλογικών αρετών, επιβολής τάξης ή δικαιοσύνης. Ο επικούρειος σοφός άνθρωπος δε θα προκαλέσει κακό στους άλλους, και αυτό προέρχεται από την διατήρηση ενός άτυπου "συμβολαίου ηθικής", το οποίο βοηθά την ηρεμία του νου και την ανθρώπινη ευτυχία.

Κατά τη διάρκεια των τελευταίων ετών της ζωής του ο Ιούλιος Έβολα είχε να απαντήσει στο ερώτημα του κατά πώς ένας ακραιφνής υπέρμαχος της παράδοσης θα μπορούσε να αναπτύξει δράση σε έναν κόσμο που ολοένα και αναπτύσσεται προς την αντίθετη κατεύθυνση από αυτό το οποίο πρέσβευε. Ο Έβολα πρότεινε μια ζωή πλήρως αποκομμένη από το μοντερνισμό και τη νεωτερικότητα της εποχής, ή όπως αλλιώς το περιέγραφε, "να ζεις στον κόσμο, αλλά χωρίς να είσαι μέρος αυτού". Υποστήριξε την "Απολιτεία", την απόσυρση από την σύγχρονη πολιτική ζωή και την εγκατάλειψη του πολιτικού ακτιβισμού, προτρέποντας τους συμπολίτες του να απέχουν από την πολιτική και να μη συμμετέχουν στα κοινά, διότι κάτι τέτοιο ερχόταν σε αντίθεση με το μονοπάτι της πνευματικής αφύπνισης. Πρότεινε την εσωτερική διαδικασία της αναζήτησης και την ανάδειξης της πνευματικότητας, ως πράξης απελευθέρωσης από τον δεσμευτικό αυτό κόσμο.

Η σύγχρονη απολιτεία δεν έχει να κάνει με πολιτικές επιδιώξεις και καιροσκοπισμούς. Αποτελεί στάση ζωής απέναντι στην πολιτική, με αφετηρία τις επιπτώσεις που έχει μία τέτοια ανάμειξη για τον καθένα όταν επιλέγει το μονοπάτι της προσωπικής του αφύπνισης.

Ας σκεφτούμε λοιπόν, θέλουμε στα αλήθεια να αφήσουμε το κάθε τι στους πολιτικούς, στους επιχειρηματίες, στους εφοριακούς, στους δικαστικούς, στους δημοσιογράφους, στους στρατιωτικούς, στους δασκάλους, σε κάθε λογής διαμορφωτή της ζωής μας σήμερα ή επιθυμούμε να τραβήξουμε τη διαχωριστική γραμμή, της απεξάρτησης από το κράτος και τα μαφιόζικα όργανά του, οικοδομώντας μόνοι μας το μέλλον μας; Όσο λιγότερο εξαρτώμαστε από το κράτος, τόσο πιο εχθρικό, μα και άσχετο με τις επιδιώξεις μας θα γίνεται κι εκείνο. Όσο λιγότερο εξαρτώμαστε από τους πολιτικούς και τις τακτικές τους, τόσο θα διατηρούμε ο καθένας τη δική του, ιερή αυτονομία, αυθεντικότητα και αμόλυντη πραγματικότητα.

"Θα υπάρξει ένας ποιοτικός μετασχηματισμός, μια νέα ζωή, μια αποκάλυψη, ένας νέος παράδεισος και μια νέα γη, ένας νέος κόσμος στον οποίο όλες οι παρούσες συμφωνίες μας θα ομογενοποιηθούν σε ένα αρμονικό σύνολο." (Mikhail Bakunin)


Κώστας Έξαρχος, "Η Αναρχία απέναντι στην Πολιτική"
* απόσπασμα από την ομιλία στην Πρώτη Εθνικοαναρχική Διεθνή, Μαδρίτη, Ιούνιος 2017
Διαβάστε περισσότερα »

The Life of Death

 

Νο Copyright | www.exitarea.gr | για επικοινωνία: exitarea@yahoo.gr

Επιτρέπεται ελεύθερα η αναδημοσίευση, ακόμα και αν δεν αναφέρεται η πηγή