Ζώνη διαφυγής

Ζώνη διαφυγής
Όχι η Ιστορία, αλλά τα είδωλα είναι που κατέρρευσαν. Επιτέλους, μπορούμε να ανασάνουμε ελεύθερα και να χαρούμε τη νέα αρχή δίχως περιττά εμπόδια να μας φράζουν τη θέα.

Φυγή προς τα εμπρός

Φυγή προς τα εμπρός
Καθ' οδόν ανακαλύπτουμε, συνθέτουμε, προσδιορίζουμε και επαναπροσδιοριζόμαστε, δοκιμάζουμε και δοκιμαζόμαστε. γινόμαστε δημιουργοί δεδομένων και αξιών.

Το Αιώνιο Διάβα της Ζωής

Το Αιώνιο Διάβα της Ζωής
Τώρα εμείς δημιουργούμε τον Χάρτη και η Οδός είναι τα δικά μας βήματα. Εμείς θέτουμε τους οδοδείκτες για όσους θέλουν να ταξιδέψουν μαζί μας.

_

_

Περιοδικό "Μηδέν Τελεία": διαθέσιμα σε ψηφιακή μορφή τα πρώτα τέσσερα τεύχη μας

Από το 2011 και με συνέπεια, η διαχειριστική ομάδα του Exit Area εκδίδει το περιοδικό "Μηδέν Τελεία". Στα τέσσερα τεύχη του, προσπαθήσαμε και συνεχίζουμε να επιχειρούμε την υπέρβαση των στεγανών, με μια ξεχωριστή αρθρογραφία απέναντι στην ιδεολογική και πολιτική ορθότητα, ενάντια στο καταστροφικό δίπολο Δεξιάς και Αριστεράς, με κεντρικούς θεματικούς άξονες τον Φυλετισμό και την Αναρχία. Με τις τόσες δυσκολίες που συναντούμε καθημερινά, με τη δεδομένη κρίση που περνάει η έντυπη έκδοση, το περιοδικό μας στέκεται ακόμα όρθιο, και το πιο σημαντικό, στην ποιοτική βάση που έχουμε θέσει εξ'αρχής ως προαπαιτούμενο. Τρία χρόνια έπειτα από τη σύλληψη της ιδέας για ένα έντυπο διαφορετικό από κάθε αντίστοιχο που κυκλοφορούσε μέχρι τότε, θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε τους συντρόφους, φίλους και γενικότερα όσους μας γνώρισαν μέσω αυτού και στήριξαν την προσπάθειά μας. Ανακοινώνουμε με ιδιαίτερη χαρά ότι τα τεύχη #0, #1 και #2 έχουν εξαντληθεί. Διαθέτουμε πλέον μονάχα το τεύχος #3, που κυκλοφόρησε στις αρχές του χρόνου, σε πολύ περιορισμένο αριθμό αντιτύπων. Παρ' όλα αυτά, σε ό,τι αφορά τα παλαιότερα περιοδικά, υπάρχει η δυνατότητα για download σε ψηφιακή μορφή. Για το λόγο αυτό, παραθέτουμε πιο κάτω τους σχετικούς συνδέσμους.


Το νέο μας τεύχος, αναμένεται να κυκλοφορήσει σύντομα! Συνεχίζουμε μέσα από την έντυπή μας έκδοση να θέλουμε να κρατήσουμε όσο μπορούμε ζωντανό τον ρομαντισμό και τον ρεαλισμό του χειροπιαστού. Επιθυμούμε απέναντι στο εφήμερο και το απρόσωπο, να δώσουμε διάρκεια και σχήμα, να έρθουμε σε άμεση επαφή με όσους έχουν παρόμοιες ανησυχίες και να αγγίξουμε την ψυχή τους. Το "Μηδέν Τελεία" είναι εδώ, σε πείσμα των καιρών και των δυσκολιών. Και αυτό κάνει την κάθε ξεχωριστή κυκλοφορία του ακόμα πιο σημαντική.

Εφημεριδάκι δρόμου "Exit Area", φύλλο 5

| Σάββατο, 12 Ιανουαρίου 2019
Αυτό είναι το πέμπτο φύλλο του τετρασέλιδου εντύπου δρόμου "Exit Area". Φιλοξενεί άρθρα που δημοσιεύτηκαν στην ιστοσελίδα μας και άπτονται κοινωνικών, πολιτικών, οικονομικών, ιδεολογικών και άλλων θεμάτων γύρω από την καθημερινότητα. Ο σκοπός της μικρής αυτής εκδοσης είναι η αναπαραγωγή και το μοίρασμα χέρι με χέρι και πόρτα - πόρτα, ώστε όλο και περισσότεροι συμπολίτες μας να πληροφορηθούν την ύπαρξη και λειτουργία του μέσου ως πηγής αντιπληροφόρησης και εναλλακτικής ενημέρωσης. Τυπώστε το και διαδώστε το παντού, αυτή είναι η φωνή μας.


Παράλληλα, από τους ακόλουθους συνδέσμους μπορείτε να κατεβάσετε και τα προηγούμενα τέσσερα φύλλα. 



Διαβάστε περισσότερα »

Φυλές που χάνονται (μέρος α'): Μαορί

| Παρασκευή, 4 Ιανουαρίου 2019
Μέσα από αυτή τη θεματική σειρά άρθρων, σκοπεύουμε να κινήσουμε το ενδιαφέρον των αναγνωστών μας σχετικά με τις φυλές των οποίων τα ίχνη χάνονται με το πέρασμα των χρόνων. Μια λυπηρή πραγματικότητα, καθώς ο πολιτισμός τους, τα ήθη, τα έθιμα και οι παραδόσεις τους απειλούνται με εξαφάνιση από τον σύγχρονο τρόπο ζωής.

Θα ξεκινήσουμε το όμορφο ταξίδι μας από τους Μαορί, τους γηγενείς της Νέας Ζηλανδίας. Η ιστορία των Μαορί είναι ενδιαφέρουσα από κάθε άποψη, αφού έχει ένα ιδιαίτερο βάρος, λόγω του σχεδόν μυθικού χαρακτήρα της φυλής. Οι Μαορί, μια κατεξοχήν πολεμική φυλή, με καταγωγή από την ανατολική Πολυνησία, έφτασαν στο νησί και το πρωτοκατοίκησαν τον 13ο αιώνα,  με τα ίχνη τους να γίνοται γνωστά λόγω των πολλών ταξιδιών τους με τη χρήση κανό ("waka"). Ο μύθος λέει πως οι πρώτοι εξ' αυτών κατέφτασαν από τη γενέτειρά τους "Hawaiki", με δώδεκα κανό, κάθε ένα εκ των οποίων έφερε πολεμιστές διαφορετικής φυλής. Ακόμα και σήμερα, οι περισσότεροι Μαορί μπορούν με σιγουριά να πουν σε ποια από τις φυλές αυτές ανήκουν. Λόγω του απομονωτικού χαρακτήρα τους, οι Μαορί κατάφεραν όλα αυτά τα χρόνια να αναπτύξουν έναν ξεχωριστό πολιστισμό, μια τέχνη με τόσο έκδηλα τα χαρακτηριστικά τους, διακριτή γλώσσα και μυθολογία. 

Στις πρώτες επαφές μαζί τους, οι Ευρωπαίοι έδειχναν τρομοκρατημένοι, περιγράφοντάς τους ως πελώριους πολεμιστές με υπερφυσικές δυνάμεις. Οι Ευρωπαίοι προσπάθησαν να ανακαλύψουν περισσότερα για εκείνους και προφανώς να τους υποτάξουν, μέσα από άτακτες επιθέσεις, όμως πάντοτε έφευγαν ηττημένοι. Μόλις τον 18ο αιώνα, με την αποικιοκρατία σε έξαρση, οι Ευρωπαίοι έφτασαν στη Νέα Ζηλανδία και ξεκίνησαν σταδιακά να αφανίζουν τους γηγενείς πληθυσμούς, μειώνοντας τον αριθμό τους κατά 50.000. Αυτή τη στιγμή, στη Νέα Ζηλανδία ζουν περίπου 600.000 Μαορί.

Οι κύριες παραδόσεις τους περιλαμβάνουν μύθους, διάφορες μορφές τέχνης, τη δερματοστιξία ("ta moko"), το εμπόριο, επιδείξεις, τα στοιχεία της φιλοξενίας και της κοινότητας. Ο χορός "χάκα" ("haka"), τον οποίο σήμερα συχνά βλέπουμε σε αγώνες ως εναρκτήριο γεγονός, αποτελεί παραδοσιακό χορό των Μαορί, έναν πολεμικό χορό, με στόχο την τρομοκράτηση του εχθρού. Ο χορός αυτός περιλαμβάνει μουσική υπόκρουση με τα χέρια και τα πόδια, η οποία θεωρείται τόσο σημαντική, ώστε η παραβίαση ή η διακοπή της σημαίνει ότι ένα πολύ σοβαρό γεγονός, όπως μια φυσική καταστροφή ή ένας θάνατος, έχει συμβεί. Η δερματοστιξία επίσης αποτελούσε ένα πολύ σημαντκό στοιχείο της παράδοσης των Μαορί. Το να φέρει κανείς τατού αποτελούσε δείγμα ωριμότητας και υπήρχαν πολλές σχετικές διαδικασίες που είχαν τελετουργικό χαρακτήρα. 

Ως πολυθεϊστικές φυλές, οι Μαορί, λάτρευαν διάφορους θεούς και πνεύματα. Πίστευαν στη μοίρα, και στο ότι οι πρόγονοί τους είχαν σημαντική ευθύνη για το μέλλον, έτσι όταν έβλεπαν αδικίες, ή καταστάσεις κατά τις οποίες έπρεπε να παρέμβουν, το έκαναν για να προστατέψουν τη φυλή. Η μυθολογία τους περιλαμβάνει θεματικά γύρω από τα στοιχεία της φύσης, τον καιρό και τα φυσικά φαινόμενα, τη θάλασσα, τα άστρα και τον ουρανό, τα δάση και τα ζώα. Οι Μαορί πίστευαν στον "Πατέρα Ουρανό" ("Papa") και τη "Μητέρα Γη" ("Rangi"), ως φορείς της εξέλιξης του Κόσμου, με το γάμο τους να παράγει τους θεούς και τα γήινα όντα.

Ενώ η άφιξη των Ευρωπαίων είχε μεγάλες επιπτώσεις στην κουλτούρα και την καθημερινότητα των Μαορί, εντούτοις εκείνοι κατάφεραν να διατηρήσουν αρκετές πτυχές της δικής τους ταυτότητας και καθημερινότητας ακόμα και μέχρι σήμερα. Συμμετέχουν λοιπόν σε πολλά από τα τοπικά δρώμενα της Νέας Ζηλανδίας, προσπαθώντας να επικρατήσουν στην άτυπη μάχη για τη διατήρηση της ταυτότητας του νησιού, ειδικά στα χωριά και τους μικρούς οικισμούς. Ξεχωριστό μέρος της κουλτούρας αποτελεί το φαγητό ("kai"). To φαγητό τους περιλαμβάνει πουλιά και ψάρια, ενώ αρκετά πιάτα τους συνοδεύονται από βολβούς, φρούτα, λαχανικά, όπως η γλυκοπατάτα, και άγρια χόρτα. Συνήθως μαγειρεύουν στο χώμα ή σε υπόγειους φούρνους ("hangi"). Η διατροφική τους βάση έχει εξαπλωθεί σε ολόκληρο το νησί και χρησιμοποιείται σε ευρεία βάση, ειδικά σε ξεχωριστές περιπτώσεις, ακόμα και σε επίσημα γεύματα.

Κώστας Κ.
Διαβάστε περισσότερα »

Στην αυγή της νέας χρονιάς...

| Πέμπτη, 3 Ιανουαρίου 2019
H αυγή του 2019 μας βρίσκει σε ένα κομβικό σημείο, που σηματοδοτείται από την καταστροφική διαχείριση της Γης, του Ζωικού βασιλείου και των Ανθρώπων. Υπεύθυνος για αυτό το αδιέξοδο είναι ο Άνθρωπος, ο οποίος αδιάκοπα εξακολουθεί να υποτάσει τη Φύση στο όνομα του κέρδους, συντηρώντας μια γενική ανισορροπία σε ολόκληρο τον Πλανήτη. Το περιβάλλον νοσεί όλο και περισσότερο, το φυσικό βασίλειο μετατρέπεται αδίστακτα σε προϊόν που εξυπηρετεί το Κεφάλαιο, εις βάρος  της υγείας μας, και τα ζώα βασανίζονται και δολοφονούνται σε εργαστήρια, σφαγεία και μονάδες παραγωγής προς όφελος πότε της τεχνολογίας, πότε της καταναλωτικής μανίας και της απόλαυσης των ανθρώπων.

Οι αλυσίδες της δυστυχίας σφίγγουν στο κορμί όλων, ενώ την ίδια στιγμή οι "μεγάλοι" αυτού του κόσμου προσπαθούν με παυσίπονα να παρατείνουν μια ψευδαίσθηση ευτυχίας και ευημερίας. Εκατομμύρια ανθρώπων πεθαίνουν ή αυτοκτονούν λόγω ανεπάρκειας εξασφάλισης αξιοπρεπών συνθηκών διαβίωσης, ένω άλλοι εγκαταλείπουν τις πατρογονικές τους εστίες, αναζητώντας ένα καλύτερο αύριο, αντιμετωπίζοντας την προκατάληψη και την εχθρικότητα των τερατογενέσεων που ακούν στο όνομα "σύγχρονα εθνοκράτη".  Οι κοινωνίες χάνουν τη συνοχή τους, οι άνθρωποι τις Αξίες τους, ο ένας πολύ εύκολα στρέφεται έναντι του άλλου, διότι έχουν χαθεί ακριβώς αυτός ο αλληλοσεβασμός, η ενσυνείδητη εγκράτεια, η αυτοεκτίμηση και η αλληλοβοήθεια. Αντ' αυτού κυριαρχούν το μίσος, η ιδιοτέλεια, ο φθόνος και η ικανοποίηση του "αυτοεγώ". Ο θρησκευτικός φανατισμός, η μονομορφοποίηση στο όνομα μιας "πολύχρωμης ποικιλομορφίας", η παρακμή των σύγχρονων μεγαλουπόλεων, αποτελούν θλιβερές πραγματικότητες χωρίς επιστροφή.

Στην Ελλάδα, οι πολιτικοί δημιουργούν συχνά συνθήκες δήθεν πόλωσης για να στρέψουν το λαό μακρυά από τα πραγματικά προβλήματα και έτσι παρατείνουν καταστροφικές πολιτικές και κρατούν σε καταστολή τους πολίτες. Το έργο παίζεται χρόνια και η μόνη διαφοροποίηση είναι οι εναλλαγές στο κοινοβουλευτικό κάδρο, διάφορων παικτών, για την ποικιλία στην πολιτική ρουτίνα. Η Αριστερά, ως Κυβέρνηση πλέον, φανερώνει μέρα με τη μέρα το αληθινό της πρόσωπο, όμηρη της ματαιοδοξίας και της αλαζονείας της. Οι Έλληνες έχουν χάσει κάθε Ελπίδα. Ή μήπως όχι;

Η πραγματικότητα του σήμερα, πόσο του αύριο, δεν αφήνει περιθώρια φτηνής αισιοδοξίας, μα μόνο ελπίδας που προέρχεται μέσα από συμβόλαιο Αγώνα. Ενός Αγώνα για πνευματική ανάταση, γιατί μονάχα αποκτώντας πνευματικά εφόδια θα είναι σε θέση κανείς να αισθανθεί το άδικο και το παράλογο της σημερινής εποχής, έχοντας παράλληλα ανοικτά τα αυτιά και τα μάτια του για την επόμενη μέρα. Στην οικοδόμηση ενός κόσμου αναγέννησης, απελευθέρωσης και επαναδημιουργίας, μακρυά από εκμεταλλευτικές και εξουσιαστικές λογικές.
Διαβάστε περισσότερα »

Η αληθινή ζωή είναι εκεί έξω... (μέρος β')

| Τρίτη, 25 Δεκεμβρίου 2018
Facts please... Αν και κάποιες φορές τα στοιχεία απλά έρχονται να επιβεβαιώσουν μια οδυνηρή πραγματικότητα. Μια έρευνα που πρόσφατα είδε το φως το δημοσιότητας κατέδειξε το πρόβλημα του ελεύθερου χρόνου και των δραστηριοτήτων στο φυσικό περιβάλλον, κρούωντας τον κώδωνα του κινδύνου σχετικά με αυτή την πραγματικότητα και κυρίως, την ακόμα πιο ανησυχητική μελλοντική τάση. Η έρευνα πραγματοποιήθηκε σε δέκα χώρες και περιλάμβανε περί τα δώδεκα χιλιάδες ερωτηματολόγια. Ενώ ο μέσος χρόνος προαυλισμού των κρατούμενων στης φυλακές υψίστης ασφαλείας των ΗΠΑ είναι δύο ώρες σε καθημερινή βάση, περισσότερος από τον μισό πληθυσμό των παιδιών της γης περνά εκτός σπιτιού ημερησίως λιγότερη από μια ώρα. Τα συμπεράσματα παρουσιάζονται ανησυχητικά σε χώρες όπως οι ΗΠΑ, η Κίνα και η Μεγάλη Βρετανία. 

Αρχικά, οι κρατούμενοι, στερούμενοι της ελευθερίας, απαντούν - στην συντριπτική τους πλειοψηφία - ότι οι δύο αυτές ώρες αποτελούν την "καλύτερη στιγμή - το γεγονός - της ημέρας", την οποία προσμένουν με ανυπομονησία. "Όποια προβλήματα και όποιες ανησυχίες έχεις, βγαίνεις έξω και τις αφήνεις εκεί", είπε κάποιος κρατούμενος. Ένας άλλος απάντησε: "έτσι κρατώ το μυαλό μου καθαρό και αυτό με ανανεώνει". Όταν τους ρώτησαν πώς θα αισθάνονταν αν αυτός ο χρόνος μειωνόταν από δύο ώρες στη μία ώρα, εκείνοι απάντησαν ότι θα εξοργίζονταν και θα απογοητεύονταν από αυτή την εξέλιξη. Θα ήταν σίγουρα επιζήμιο για εκείνους και μια πολύ κακή εξέλιξη. Κάποιοι μάλιστα το παρομοίωσαν με βασανιστήριο και απόλυτη καταστροφή, "το απόλυτο κακό".

Οι κρατούμενοι έμειναν σοκαρισμένοι με το γεγονός ότι σύμφωνα με την έρευνα εκατομμύρια παιδιά στον κόσμο έχουν λιγότερη από μία ώρα διαθέσιμη για να βγουν έξω από το σπίτι τους. Οι γονείς των παιδιών δήλωσαν απογοητευμένοι από το γεγονός ότι ένα στα δέκα παιδιά δεν έχουν πατήσει ποτέ το πόδι τους σε πάρκο, δάσος, βουνό ή παραλία, ή οποιοδήποτε άλλο φυσικό περιβάλλον για τους τελευταίους δώδεκα μήνες, ποσοστό επίσης σοκαριστικό. Τα μισά παιδιά μάλιστα απάντησαν ότι δεν έχουν κάνει ποτέ πικνίκ και ένα στα τρία ότι δεν έχει ποτέ παίξει στη λάσπη. Οι γονείς απάντησαν ότι έτσι "παράγουμε ένα μέλλον αντικοινωνικό, μη δημιουργικό και μια μη δραστήρια και ανήσυχη γενιά". Οι γονείς στη συντριπτική τους πλειοψηφία ένιωσαν ένοχοι για αυτό. Κάτι πάει σίγουρα λάθος.

Δυστυχώς, η έλλειψη πρασίνου, ο συγκεντρωτισμός - εσωτερική μετανάστευση στις μεγαλουπόλεις, ο περιορισμός του ελεύθερου χρόνου λόγω μαθησιακών ή και επαγγελματικών δραστηριοτήτων των γονιών, ο φόβος τους, αλλά και ο ψηφιακός κόσμος στον οποίο ζούμε τις τελευταίες δεκαετίες, έχουν βαθμιαία περιορίσει τον χρόνο των παιδιών για παιχνίδι στο φυσικό περιβάλλον, τον αντικατέστησαν με τον χρόνο που πλέον περνούν σε μια καρέκλα και έχουν κάνει την καθημερινότητα προβλέψιμη και ανυπόφορη. Βλέπουμε, όλο και λιγότερο, παιδιά να ανεβοκατεβαίνουν τους λόφους, να παίζουν ομαδικά παιχνίδια στη γειτονιά, να σκαρφαλώνουν σε δέντρα, να χτυπούν, να κλαίνε και να γελούν, συνεχίζοντας το παιχνίδι σε ανέμελο ρυθμό. Συν τοις άλλοις, η αδράνεια αυτή, οδηγεί τα παιδιά κατ' αυτό τον τρόπο να είναι πιο ευάλωτα στο να γίνουν σωματικά και πνευματικά άρρωστα. Είναι γεγονός ότι η Φύση μας ενδυναμώνει, ενισχύει τις άμυνες του οργανισμού σε μια σειρά παθήσεων, ενώ ενισχύει επίσης τη θετική μας ενέργεια και την ψυχολογία μας, καταπολεμώντας τις ανησυχίες, το στρες και την αρνητικότητα που μπορεί να έχουμε.

Είναι ανάγκη να συνειδητοποιήσουμε, γυρνώντας το χρόνο λίγο πίσω, το πόσο πολύ έχει αλλάξει η (πραγματική) ποιότητα ζωής. Ο καπιταλισμός και οι οικονομικές αναδιαρθρώσεις που γίνονται μας κάνουν πιο υλιστικούς ως χαρακτήρες, μας αγχώνουν, μας γεμίζουν με ανάγκες και υποχρεώσεις που συχνά τις δημιουργούμε εμείς, πολλές φορές από απλή ανασφάλεια. Μπορούμε να πιστέψουμε στην αλλαγή, τόσο για εμάς, όσο και για τα παιδιά μας. Ίσως το κλείδι να βρίσκεται στην αποκέντρωση και στην φυγή από το αστικό περιβάλλον, στην αναζήτηση πιο ανθρώπινων και υγιών συνθηκών διαβίωσης. Ίσως πάλι, ακόμα και μέσα στα αστικά περιβάλλοντα, με δεδομένο το ότι κάποτε τα πράγματα ήταν και εκεί τελείως διαφορετικά, να μπορούμε να σκεφτούμε πιο καθαρά και να απεξαρτηθούμε από τις νέες μας συνήθειες. Πάντως, η ισορροπία είναι το κλειδί, μπορούμε και είναι ανάγκη συχνά να κάνουμε ένα βήμα πίσω από τα προβλήματα της καθημερινότητας και να σκεφτόμαστε πώς θα βρούμε τον χρόνο να αναπτύξουμε δραστηριότητες που θα μας γεμίζουν, εστιάζοντας στη δημιουργικότητα, την καινοτομία, ακόμα και την ίδια την ονειροπόληση και την ανεμελιά.

Κώστας Κ.
Διαβάστε περισσότερα »

Rome - Le Ceneri di Heliodoro

| Δευτέρα, 17 Δεκεμβρίου 2018
Οι Rome είναι ένα από τα πιο ποιοτικά σχήματα στο χώρο της neofolk. Με καταγωγή από το Λουξεμβούργο και περισσότερα από 15 albums στην 15ετή πορεία τους, τα περισσότερα με τον χαρακτήρα των θεματικών albums, μας μεταφέρουν μέσω μουσικής και στίχου στην Ιστορία της Ευρώπης, με μια προσέγγιση που αναδεικνύει τα στοιχεία της νοσταλγίας, του ρομαντισμού, της μελαγχολίας αλλά και της ενέργειας. Ο Jerome Reuter, ιθύνων νους πίσω από το μουσικό project, εκπροσωπεί άξια το ρόλο του ως καλλιτέχνη. Προσδίδει στη μουσική του ένα γενικότερο βάρος, το οποίο της προσδίδει έναν πολύ προσωπικό τόνο, έναν χαρακτήρα κατάθεσης ψυχής, αγγίζοντας θεματικά πεδία που η πλειοψηφία των μουσικών εκεί έξω αγνοεί ή και αποφεύγει να ασχοληθεί. Και το κάνει με έναν σεβασμό και μια διακριτικότητα που εξυψώνει το τελικό αποτέλεσμα. Ναι, αυτό είναι σίγουρα Τέχνη αριστουργηματική. Το νέο album, με τίτλο "Le Ceneri di Heliodoro", κυκλοφορεί τον Ιανουάριο, και με το παραλλαγμένο Εβολιανό μήνυμα, δίνει από την αρχή τον τόνο: "Κάθε όμορφο δημιούργημα αποτελεί μια εξέγερση ενάντια στο σύγχρονο κόσμο". Οι Rome μας δίνουν ένα ακόμα μουσικό αριστούργημα, στα χνάρια των αγαπημένων "Nos Chants Perdus" και "Flowers from Exile". Μια σύζευξη neofolk και martial μουσικής που ακούγεται μονορούφι και δημιουργεί εξαιρετικά συναισθήματα. Η άγρια ομορφιά του πόνου, της οργής, της ανυπομονησίας, της κάθαρσης και της εξιλέωσης, είναι εδώ. 

Ακούστε ένα δείγμα παρακάτω από τον παρακάτω σύνδεσμο:



Διαβάστε περισσότερα »

Henry David Thoreau: η ζωή στο δάσος

| Πέμπτη, 13 Δεκεμβρίου 2018
Λίγα έργα προσεγγίζουν τόσο εύστοχα την ολιστική διάσταση της σχέσης ανθρώπου και φύσης, όσο το εμβληματικό και ουσιαστικά έργο ζωής του Αμερικάνου στοχαστή και συγγραφέα Henry David Thoreau με τίτλο "Walden" ή "Η ζωή στο δάσος". Στο βιβλίο του αυτό o Thoreau περιγράφει τη βιωματική επιστροφή του ανθρώπου στο καταφύγιο του φυσικού περιβάλλοντος, και η λέξη "βιωματική" έχει μεγάλη σημασία, διότι η ίδια η σύνταξή του από ένα πακέτο σημειώσεων, είναι προϊόν της φυγής του συγγραφέα από την πολιτισμένη κοινωνία και της εγκατάστασής του σε ένα μικρό σπίτι κοντά στη Μασαχουσέτη, στις όχθες της λίμνης Walden, τίτλο που τελικά έδωσε στο δημιούργημά του. Εκεί έμεινε δύο χρόνια, δύο μήνες και δύο ημέρες, επισκευάζοντας ένα παλιό καλύβι και γεμίζοντάς το με τα απολύτως απαραίτητα για τις παραγματικές ανάγκες και για την επιβίωσή του. "Είμαι ευγνώμων", έγραφε, "που η λίμνη αυτή φτιάχτηκε τόσο βαθιά και τόσο παρθένα, έτσι που να λειτουργεί σαν σύμβολο".

Ο Thoreau, όχι μόνο μέσα από αυτό το έργο του, αλλά από όλη τη βιβλιογραφία του που έχουμε στη διάθεσή μας σήμερα, εστιάζει στο απλό και στο προφανές, σε μια επιστροφή στις πρωτοαναρχικές ρίζες της ζωής, και οι σκέψεις του αυτές αφορούν στην κοινωνική επανάσταση, στην κριτική απέναντι στο δομικό εργαλείο του κράτους, στην κατάργηση της δουλείας, στην απόρριψη του εκπαιδευτικού συστήματος, στην ανάδειξη της οικολογικής ισορροπίας ως προαπαιτούμενου της ευτυχίας. Έγραψε χαρακτηριστικά σε ένα από τα έργα του: "Χαίρομαι, διαπιστώνοντας πόσο λίγο χώρο καταλαμβάνουν στο τοπίο οι άνθρωποι και οι υποθέσεις τους, η Eκκλησία, το κράτος, το σχολείο, οι συναλλαγές και το εμπόριο, οι βιοτεχνίες και η γεωργία και ακόμα περισσότερο, το πλέον ανησυχητικό, η πολιτική."

Όμως ας επιστρέψουμε στο "Walden", εκεί όπου μεταφερόμαστε μέσω της ομολογουμένως ξεχωριστής εξομολογητικής διάθεσης του συγγραφέα στην "αρχή του παντός", στο περιβάλλον, και στην επαφή του ανθρώπου με αυτό, η οποία περνά μέσα από την αναζήτηση, την επικοινωνία, τη μοναχικότητα, την πνευματικότητα. Πολλοί χαρακτήρισαν ουτοπική την επιστροφή στις ρίζες, με τον τρόπο που τη θέτει ο Thoreau. Δεν παύει όμως αυτή η λιτή και ωμή ειλικρίνεια, να απασχολεί το σήμερα, σε μια εποχή όπου η υλιστική και καταναλωτική φρενίτιδα έχoυν επηρεάσει τόσο πολύ τη θέαση που έχουμε για τη φύση, και η λογική μας προσβάλλεται από το ιδιοκτησιακό καθεστώς απέναντι σε αυτήν. Ο Thoreau απομακρύνεται από τον πολιτισμό ώστε να αποκοπεί από την εξέλιξη και τα νέα ήθη, εξερευνώντας από την αρχή τις ανθρώπινες σχέσεις, τους θεσμούς, την πορεία του ανθρώπινου γένους, αφήνοντας πνεύμα και ψυχή να χαθούν στο μεγαλείο των στοιχείων της φύσης. Σε αυτό το πλαίσιο, είναι ιδιαίτερα σημαντικοί για την πλοκή οι παραλληλισμοί που κάνει με την "προηγούμενη ζωή" του ως πολίτης, καθώς και οι αντιπαραβολές των δύο διαφορετικών μορφών διαβίωσης.

Το "Walden" αποτελεί μια κατάθεση ψυχής ενός ακόμα ανθρώπου που σε υλιστικό επίπεδο τα είχε όλα, όμως αποφάσισε να τα στερηθεί για να επανακαλύψει τον εαυτό του και να μοιραστεί την εμπειρία του με χιλιάδες αναγνώστες. Η σημαντικότητα του βιβλίου του είναι ανεκτίμητη, η διαχρονικότητά του έκδηλη και όσο περνάει ο χρόνος, όσο ακραία και αν θα φαίνεται αυτή η οπτική, τόσο θα έρχεται να μας θυμίζει το μέρος από το οποίο προερχόμαστε και αυτό στο οποίο είμαστε προορισμένοι να καταλήξουμε, ως σημεία αναφοράς της φυσιολογικότητας της αίσθησης του "ανήκειν" στη μεγάλη οικογένεια της Φύσης. "Είναι τάχα αδύνατον, να συνδυάσει κανείς την ευρωστία των αγρίων, με την πνευματικότητα του σύγχρονου ανθρώπου";


Κώστας Κ.
Διαβάστε περισσότερα »

Rome - Who Only Europe Know

 

Νο Copyright | www.exitarea.gr | για επικοινωνία: exitarea@yahoo.gr

Επιτρέπεται ελεύθερα η αναδημοσίευση, ακόμα και αν δεν αναφέρεται η πηγή