Rome - The Hierophant & The Tower

Το 2025 σηματοδότησε μια σημαντική επέτειο για τους αγαπημένους ROME, καθώς συμπλήρωσαν δύο δεκαετίες πορείας. Για να το γιορτάσουν, κυκλοφόρησαν στα τέλη του έτους δύο έργα που λειτουργούν σαν «δίδυμα», αλλά με κάποιες μικρές ουσιώδεις διαφορές στην κατεύθυνσή τους. Αν και τα δύο χαρακτηρίζονται από έντονη εσωστρέφεια, το «The Tower» στρέφεται προς τα μέσα, ενώ το «The Hierophant» κοιτάζει προς τα έξω, αναζητώντας κάτι πιο υπερβατικό.

Δεν ξέρω αν είναι απλώς η επέτειος των 20 χρόνων ή κάτι βαθύτερο, αλλά το «The Hierophant» μου δίνει την αίσθηση ότι οι ROME βρίσκονται σε μια φάση αναζήτησης, και ταυτόχρονα συμφιλίωσης. Ακούγοντάς το, αισθάνθηκα ότι μοιάζει να σε τραβάει σιγά-σιγά μέσα του, χωρίς διάθεση για εντυπωσιασμούς, μα για ουσία. Ξεκινά ήρεμα, σχεδόν διστακτικά, με εκείνη τη γνώριμη ακουστική λιτότητα του κορυφαίου «The Secret Harbour», και σε βάζει σε μια διάθεση εσωτερικής περισυλλογής. Είναι από αυτά τα άλμπουμ που δεν τα «πιάνεις» αμέσως, μα χρειάζονται χρόνο. Κάπου στη μέση, άρχισα να νιώθω ότι κάτι αλλάζει. Όχι απότομα, αλλά υπόγεια. Σαν να αποκτά κατεύθυνση, σαν να φωτίζει λίγο περισσότερο. Δεν χάνει τη μελαγχολία του, αλλά δεν βυθίζεται κιόλας σε αυτήν. Υπάρχει μια περίεργη ισορροπία, σχεδόν σαν συγκρατημένη αισιοδοξία. Το άλμπουμ δεν βασίζεται σε ένταση ή θεαματικές κορυφώσεις. Αντίθετα, κινείται σε πιο στοχαστικά μονοπάτια, σαν μια πνευματική διαδρομή που ξεφεύγει από το υλικό, μα απλώνει καρδιά και νου και αγγίζει το συμβολικό. Η έννοια του «Ιεροφάντη» λειτουργεί εδώ περισσότερο ως ιδέα παρά ως εικόνα, ένας χώρος περισυλλογής και αναζήτησης νοήματος.

Το «The Tower» σηματοδοτείται από την έννοια του «πύργου», του οχυρού. Ενός συμβόλου απομόνωσης, μα όχι απαραίτητα αρνητικής. Περισσότερο σαν μια συνειδητή απόσταση από τον θόρυβο της εποχής, έναν χώρο όπου μπορείς να σκεφτείς καθαρά, ίσως και να προστατευτείς. Κάτι σαν άμυνα απέναντι σε όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας. Μοιραία μου ήρθε στο νου η ρήση του Ιούλιου Έβολα: «Δεν βλέπω τίποτα παρά έναν κόσμο ερειπίων, όπου ένα είδος πρώτης γραμμής είναι δυνατό μόνο στις κατακόμβες». Οι στίχοι είναι απαιτητικοί και συχνά σκοτεινοί, αντικατοπτρίζοντας το εσωτερικό δράμα του σύγχρονου κόσμου. Ο Reuter γράφει με έναν τρόπο που δεν χαρίζεται στον ακροατή, χρειάζεται να μπεις ενεργά στη διαδικασία κατανόησης, να ακολουθήσεις τις σκιές και να αποκωδικοποιήσεις το νόημα. Μουσικά, είναι κι αυτό ακουστικό, χαμηλότονο, σχεδόν λιτό σε σημεία, αλλά έχει μια εσωτερική ένταση που δουλεύει υπόγεια. «The Lighthouse and the Catacombs», «The Slaughter Behold», «Remember to Dare», «The Baron», πολύ όμορφες ακουστικές στιγμές που κοιτούν προς τα πίσω, σα να κουβαλούν μαζί τους το παρελθόν, χωρίς όμως να εγκλωβίζονται σε αυτό. 

Στο τέλος, με την back-to-back ακρόαση και των δύο άλμπουμ, μου έμεινε μια αίσθηση βαρύτητας. Όχι απαραίτητα σκοτεινή, μα σίγουρα αξιοσημείωτη και σοβαρή. Σαν να έχεις περάσει χρόνο με τον εαυτό σου, και να βγαίνεις διαφορετικός. Σε μια εποχή που κυριαρχεί η ευκολία, η επιφάνεια και ο θόρυβος, τα «The Hierophant» και «The Tower» λειτουργούν σχεδόν ως αντίδοτο. Δίσκοι που επιλέγουν τη δυσκολία, τη σιωπή και την εσωτερικότητα. Απέναντι στο Εφήμερο, τα δύο αυτά άλμπουμ προτάσσουν με ειλικρινή και αποφασιστικό τρόπο τη Διαχρονία.

Η επίσημη ιστοσελίδα των ROME: Home | Romepage

Δείγμα από το «The Hierophant»: Secret Harbour

Δείγμα από το «The Tower»: The Lighthouse and the Catacombs

Διαβάστε περισσότερα »

Οι αχαρτογράφητες χώρες της ψυχής

Στους αρρώστους οι γιατροί σοφά συνιστούν αλλαγή αέρα και τοπίου. Δόξα τω Θεώ, δεν είναι όλος ο κόσμος εδώ. Το μπάκαϊ δεν φυτρώνει στη Νέα Αγγλία, και η τσίχλα σπάνια ακούγεται εδώ. Η άγρια χήνα είναι πιο κοσμοπολίτισσα από εμάς: παίρνει το πρωινό της στον Καναδά, γευματίζει στον Οχάιο, και στολίζεται για τη νύχτα σε έναν νότιο βάλτο. Ακόμη και ο βίσονας, ως έναν βαθμό, ακολουθεί τις εποχές, βόσκοντας στα λιβάδια του Κολοράντο μέχρι να τον περιμένει πιο πράσινο και γλυκό χορτάρι στο Γέλοουστοουν. Κι όμως εμείς νομίζουμε ότι αν γκρεμιστούν οι ξύλινοι φράχτες και υψωθούν πέτρινοι τοίχοι στα χωράφια μας, τίθενται από δω και πέρα όρια στη ζωή μας και καθορίζεται η μοίρα μας. Αν σε εκλέξουν γραμματέα της κοινότητας, τάχα δεν μπορείς να πας στη Γη του Πυρός αυτό το καλοκαίρι. Aλλά μπορείς να πας, παρ’ όλα αυτά, στη χώρα της κολάσεως. Το σύμπαν είναι ευρύτερο από τις αντιλήψεις μας γι’ αυτό. 

Κι όμως θα έπρεπε συχνότερα να κοιτάμε πέρα από την πρύμνη του σκάφους μας, σαν περίεργοι επιβάτες, και όχι να κάνουμε το ταξίδι σαν ανόητοι ναύτες που ξηλώνουν παλιά σκοινιά. Η άλλη πλευρά της γης δεν είναι παρά το σπίτι του ανταποκριτή μας. Το ταξίδι μας είναι απλώς πλεύση σε μέγιστο κύκλο, και οι γιατροί θεραπεύουν μόνο ασθένειες του δέρματος. Κάποιος σπεύδει στη Νότια Αφρική για να κυνηγήσει καμηλοπαρδάλεις· αλλά σίγουρα αυτό δεν είναι το θήραμα που πραγματικά επιδιώκει. Πόσο καιρό, άραγε, θα κυνηγούσε κανείς καμηλοπαρδάλεις αν μπορούσε; Και οι μπεκάτσες και οι τσίχλες μπορεί να προσφέρουν σπάνια διασκέδαση· αλλά πιστεύω πως πιο ευγενές θήραμα θα ήταν να πυροβολήσει κανείς τον ίδιο του τον εαυτό.

"Στρέψε το βλέμμα σου προς τα μέσα, και θα βρεις

χίλιες περιοχές στο νου σου ακόμη ανεξερεύνητες.

Ταξίδεψέ τες, και γίνε έμπειρος,

στη χαρτογραφία του ίδιου σου του κόσμου."

Τι σημαίνει η Αφρική, τι σημαίνει η Δύση; Δεν είναι άραγε το ίδιο μας το εσωτερικό λευκό στον χάρτη; Μαύρο ίσως αποδειχθεί, όπως η ακτή, όταν ανακαλυφθεί. Είναι οι πηγές του Νείλου ή του Νίγηρα ή του Μισισιπή, ή ένα Βορειοδυτικό Πέρασμα γύρω από αυτή την ήπειρο, που θέλουμε να βρούμε; Είναι αυτά τα προβλήματα που αφορούν περισσότερο την ανθρωπότητα; Είναι ο Φράνκλιν ο μόνος χαμένος άνθρωπος, ώστε η γυναίκα του να αγωνιά τόσο να τον βρει; Ξέρει ο ίδιος ο κύριος Γκρίνελ πού βρίσκεται; Γίνε μάλλον ο Μάνγκο Παρκ, ο Λιούις και Κλαρκ και ο Φρόμπισερ των δικών σου ποταμών και ωκεανών. Εξερεύνησε τα δικά σου υψηλότερα γεωγραφικά πλάτη, με φορτία κονσερβών αν χρειάζεται, και στοίβαξε τα άδεια κουτιά ως σημάδι. Εφευρέθηκαν άραγε οι κονσέρβες μόνο για να διατηρούν το κρέας; Όχι, γίνε ένας Κολόμβος για νέες ηπείρους και κόσμους μέσα σου, ανοίγοντας νέους δρόμους όχι εμπορίου αλλά σκέψης. Κάθε άνθρωπος είναι άρχοντας ενός βασιλείου, δίπλα στο οποίο η αυτοκρατορία του Τσάρου δεν είναι παρά ένα μικρό κράτος, ένας λοφίσκος που άφησε ο πάγος.

Κι όμως μερικοί μπορούν να είναι πατριώτες χωρίς να έχουν αυτοσεβασμό, και θυσιάζουν το μεγαλύτερο για το μικρότερο. Αγαπούν το χώμα που θα γίνει ο τάφος τους, αλλά δεν έχουν καμία συμπάθεια για το πνεύμα που μπορεί ακόμη να ζωντανεύει τον πηλό τους. Ο πατριωτισμός είναι ένα σκουλήκι στο κεφάλι τους. Τι άλλο ήταν εκείνη η αποστολή εξερεύνησης των Νότιων Θαλασσών, με όλη της τη φανφάρα και τη δαπάνη, παρά μια έμμεση αναγνώριση ότι υπάρχουν ήπειροι και θάλασσες στον ηθικό κόσμο, για τις οποίες κάθε άνθρωπος είναι ένας ισθμός ή ένας κόλπος, αλλά που παραμένουν ανεξερεύνητες από τον ίδιο· και όμως είναι ευκολότερο να ταξιδέψει κανείς χιλιάδες μίλια μέσα από κρύο και καταιγίδες και κανίβαλους, με κυβερνητικό πλοίο και πεντακόσιους βοηθούς, παρά να εξερευνήσει τη δική του ιδιωτική θάλασσα - τον Ατλαντικό και τον Ειρηνικό της ίδιας του της ύπαρξης.

"Ας περιπλανιέται άλλος και ας εξετάζει τους μακρινούς Ίβηρες.

Αυτός έχει περισσότερη ζωή, εκείνος περισσότερη διαδρομή."

"Ας περιπλανώνται λοιπόν και ας εξετάζουν τους εξωτικούς Αυστραλούς.

Εγώ έχω περισσότερο Θεό, εκείνοι περισσότερο δρόμο."

Δεν αξίζει να γυρίσεις τον κόσμο για να μετρήσεις τις γάτες στη Ζανζιβάρη. Κι όμως κάν’ το ώσπου να μπορέσεις κάτι καλύτερο, και ίσως βρεις κάποια "τρύπα του Symmes" για να φτάσεις επιτέλους στο εσωτερικό. Η Αγγλία και η Γαλλία, η Ισπανία και η Πορτογαλία, η Χρυσή Ακτή και η Ακτή των Δούλων, όλες βλέπουν προς αυτή την ιδιωτική θάλασσα· αλλά κανένα πλοίο δεν τόλμησε να χαθεί από τη στεριά, αν και χωρίς αμφιβολία είναι ο άμεσος δρόμος προς την Ινδία. Αν θέλεις να μάθεις όλες τις γλώσσες και να προσαρμοστείς στα έθιμα όλων των λαών, να ταξιδέψεις πιο μακριά από όλους τους ταξιδιώτες, να πολιτογραφηθείς σε όλα τα κλίματα και να κάνεις τη Σφίγγα να χτυπήσει το κεφάλι της σε μια πέτρα, υπάκουσε στην προτροπή του αρχαίου φιλοσόφου: Εξερεύνησε τον εαυτό σου. Εδώ χρειάζονται μάτι και θάρρος. Μόνο οι ηττημένοι και οι λιποτάκτες πηγαίνουν στους πολέμους, δειλοί που φεύγουν και κατατάσσονται.

Ξεκίνα τώρα προς εκείνον τον πιο δυτικό δρόμο, που δεν σταματά στον Μισισιπή ή στον Ειρηνικό, ούτε οδηγεί σε μια φθαρμένη Κίνα ή Ιαπωνία, αλλά προχωρά ευθεία, σαν εφαπτομένη σε αυτή τη σφαίρα - καλοκαίρι και χειμώνα, μέρα και νύχτα, με τον ήλιο να δύει, το φεγγάρι να δύει, και στο τέλος και η γη να δύει.

[…]

Όσο ταπεινή κι αν είναι η ζωή σου, αντιμετώπισέ την και ζήσε την· μην την αποφεύγεις και μην τη βρίζεις. Δεν είναι τόσο κακή όσο εσύ. Φαίνεται πιο φτωχή όταν εσύ είσαι πιο πλούσιος. Ο επικριτής βρίσκει ελαττώματα ακόμη και στον παράδεισο. Αγάπησε τη ζωή σου, όσο φτωχή κι αν είναι. Μπορεί να έχεις στιγμές ευχάριστες, συγκλονιστικές, ένδοξες, ακόμη και σε ένα φτωχοκομείο. Ο ήλιος που δύει αντανακλάται εξίσου λαμπρά στα παράθυρα του φτωχού όσο και στο σπίτι του πλούσιου· το χιόνι λιώνει μπροστά στην πόρτα του το ίδιο νωρίς την άνοιξη.

[…]

Καλύτερα από την αγάπη, από τα χρήματα, από τη φήμη - δώσε μου την αλήθεια.

[…]

Αν κάποιος δεν βαδίζει στον ίδιο ρυθμό με τους άλλους, ίσως είναι γιατί ακούει διαφορετικό τύμπανο.

Ας βαδίσει στον ρυθμό που ακούει, όσο μακρινός κι αν είναι.

[…]

Το φως που μας τυφλώνει είναι για εμάς σκοτάδι. Μόνο εκείνη η μέρα ξημερώνει για την οποία είμαστε ξύπνιοι. Υπάρχει περισσότερη μέρα να ξημερώσει. Ο ήλιος είναι απλώς ένα πρωινό αστέρι. 

Henry David Thoreau: Walden, η ζωή στο δάσος

Διαβάστε περισσότερα »

Τέμπη: από τις ράγες της αδιαφορίας στο χάος της δίκης

Σήμερα ξεκίνησε η δίκη για το έγκλημα των Τεμπών, ένα έγκλημα που αποτέλεσε την κορύφωση μιας μακράς αλυσίδας πολιτικών επιλογών, παραλείψεων και διαχρονικής αδιαφορίας. Δεν επρόκειτο για μια τραγική "στιγμή", αλλά για ένα προδιαγεγραμμένο αποτέλεσμα. Ένα έγκλημα με ευθύνες που δεν βαραίνουν μόνο πρόσωπα, αλλά ένα ολόκληρο πολιτικό σύστημα που έμαθε να λειτουργεί χωρίς λογοδοσία. Και σήμερα, τρία χρόνια μετά, η ίδια αυτή λογική επιστρέφει με τον πιο προκλητικό τρόπο μέσα από τη διεξαγωγή της δίκης. Όσα εκτυλίχθηκαν στην έναρξή της δεν συνιστούν απλώς οργανωτική ανεπάρκεια. Μια αίθουσα ακατάλληλη, συγγενείς θυμάτων να διαμαρτύρονται και μια διαδικασία που διακόπτεται μέσα σε ένταση και χάος. Αν αυτό είναι το "κράτος δικαίου" που υποσχέθηκαν, τότε πρόκειται για μια κυνική αυταπάτη. Εμείς θα γράψουμε ότι αυτό είναι το πραγματικό πρόσωπο του κράτους.

Η εικόνα αυτή δεν είναι τυχαία. Είναι η φυσική συνέχεια όσων προηγήθηκαν: ενός σιδηροδρομικού δικτύου χωρίς βασικά συστήματα ασφαλείας, χωρίς τηλεδιοίκηση, χωρίς στοιχειώδη συντονισμό, ερωτήματα που ακόμη και σήμερα παραμένουν αναπάντητα. Ενός κράτους που επί χρόνια γνώριζε, δεν έπραξε αλλά και συγκάλυψε. Που υπέγραφε συμβάσεις, εξήγγειλε έργα και άφηνε τις υποδομές να καταρρέουν. Και όταν ήρθε η στιγμή της αλήθειας, αντί για κάθαρση, είδαμε καθυστερήσεις, αναβολές, κλείσιμο της προανάκρισης κακήν κακώς, διαδικαστικά προσκόμματα. Δίκες που διακόπτονται επανειλημμένα, κρίσιμα στοιχεία που "εξαφανίζονται" ή εμφανίζονται με αντιφάσεις, ακόμη και φιάσκα στη διαχείριση αποδεικτικού υλικού. Ένα σκηνικό που γεννά εύλογα το ερώτημα: πρόκειται για ανικανότητα ή για συνειδητή υπονόμευση της αλήθειας; Την ίδια ώρα, στο εδώλιο κάθονται μόνο μη πολιτικά πρόσωπα, ενώ η τραγωδία των Τεμπών υπήρξε αποτέλεσμα πολιτικών αποφάσεων και προτεραιοτήτων.

Η κοινωνία ζητά δικαιοσύνη. Και η δικαιοσύνη δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς αλήθεια, χωρίς λογοδοσία και χωρίς πολιτική ευθύνη. Όσο αυτή αποσιωπάται, όσο μετατίθεται στους "τελευταίους της αλυσίδας", τόσο η πληγή θα παραμένει ανοιχτή. Τα Τέμπη δεν είναι παρελθόν. Είναι μια διαρκής υπενθύμιση ότι η αδιαφορία σκοτώνει και ότι η συγκάλυψη είναι η δεύτερη πράξη του ίδιου εγκλήματος. Αν κάτι αποκαλύπτει το σημερινό φιάσκο της δίκης, είναι ότι το πολιτικό σύστημα δεν έχει ακόμη διδαχθεί τίποτα. Και αυτό, ίσως, είναι το πιο επικίνδυνο απ’ όλα.

Αργύρης Στρατής

Διαβάστε περισσότερα »

Το Ιράν και η αποδόμηση των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή

Για δεκαετίες, η κυρίαρχη δυτική αφήγηση παρουσίαζε το Ιράν ως έναν "αποσταθεροποιητικό παράγοντα". Ωστόσο, μια πιο προσεκτική ανάγνωση αποκαλύπτει κάτι βαθύτερο: μια συνεκτική, μακροπρόθεσμη στρατηγική αντίστασης απέναντι σε μια επιβαλλόμενη τάξη πραγμάτων. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η Τεχεράνη δεν ακολούθησε τον δρόμο της άμεσης στρατιωτικής αναμέτρησης, αλλά ανέπτυξε σταδιακά μια σύνθετη και πολυεπίπεδη στρατηγική αντίστασης, βασισμένη στην ιδέα ότι η ισχύς δεν μετριέται μόνο με τα όπλα, αλλά και με την ανθεκτικότητα, τη γεωπολιτική ευελιξία και τη μακροχρόνια φθορά του αντιπάλου. Κεντρικό στοιχείο αυτής της προσέγγισης είναι η αξιοποίηση περιφερειακών συμμαχιών και κινημάτων που εντάσσονται σε αυτό που πολλοί αποκαλούν "Άξονα της Αντίστασης". 

Αντί να στηρίζεται αποκλειστικά σε κρατικούς μηχανισμούς, το Ιράν έχει συμβάλει στη διαμόρφωση ενός δικτύου δυνάμεων που δρουν σε διάφορα μέτωπα της περιοχής, δημιουργώντας ένα πλέγμα πίεσης που δυσκολεύει κάθε προσπάθεια στρατιωτικής κυριαρχίας από τις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους. Αυτή η μορφή αντίστασης δεν είναι μονοδιάστατη, αλλά αποκεντρωμένη και ανθεκτική, καθώς δεν εξαρτάται από μία μόνο ηγεσία ή έναν ενιαίο πυρήνα που μπορεί εύκολα να εξουδετερωθεί. Παράλληλα, το Ιράν έχει επιλέξει να κινηθεί σε μια στρατηγική πυρηνικής ασάφειας, παραμένοντας σε ένα επίπεδο τεχνολογικής εξέλιξης που το φέρνει κοντά στην ικανότητα παραγωγής πυρηνικών όπλων, χωρίς όμως να προχωρά σε μια ανοιχτή και πλήρη οπλοποίηση. Με αυτόν τον τρόπο δημιουργεί ένα διαρκές πεδίο αβεβαιότητας, το οποίο λειτουργεί αποτρεπτικά για πιθανές επιθέσεις, ενώ ταυτόχρονα αποφεύγει μια πλήρη στρατιωτική κλιμάκωση που θα μπορούσε να οδηγήσει σε καταστροφικές συνέπειες.

Η γεωγραφία, επίσης, παίζει καθοριστικό ρόλο σε αυτή τη στρατηγική. Το Στενό του Ορμούζ αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα σημεία διέλευσης για την παγκόσμια ροή ενέργειας, και το Ιράν βρίσκεται σε θέση να επηρεάσει αυτή τη ροή, όχι απαραίτητα μέσω πλήρους αποκλεισμού, αλλά μέσω της ίδιας της δυνατότητας να προκαλέσει διαταραχή. Αυτή η προοπτική αρκεί για να επηρεάσει τις διεθνείς αγορές, να αυξήσει τις τιμές και να δημιουργήσει αλυσιδωτές οικονομικές επιπτώσεις, αποδεικνύοντας ότι η ισχύς δεν ασκείται μόνο στο πεδίο της μάχης αλλά και στα παγκόσμια οικονομικά δίκτυα. Σε οικονομικό επίπεδο, το Ιράν συμμετέχει ενεργά σε προσπάθειες αποδυνάμωσης της κυριαρχίας του δολαρίου στο διεθνές εμπόριο ενέργειας, σε συνεργασία με άλλες χώρες που επιδιώκουν έναν πιο πολυπολικό οικονομικό κόσμο. Η σταδιακή απομάκρυνση από το δολάριο και η δημιουργία εναλλακτικών χρηματοπιστωτικών συστημάτων δεν αποτελούν απλώς τεχνικές επιλογές, αλλά πολιτικές πράξεις με βαθιές γεωστρατηγικές συνέπειες, καθώς περιορίζουν την αποτελεσματικότητα των οικονομικών κυρώσεων και αποδυναμώνουν ένα από τα βασικά εργαλεία πίεσης των Ηνωμένων Πολιτειών.

Την ίδια στιγμή, η στρατιωτική δομή του Ιράν ακολουθεί μια διαφορετική λογική από τα κλασικά δυτικά πρότυπα. Αντί για μια αυστηρά ιεραρχική και συγκεντρωτική οργάνωση, έχει υιοθετηθεί μια μορφή "μωσαϊκής άμυνας", όπου μικρές και ευέλικτες μονάδες μπορούν να δρουν ανεξάρτητα, καθιστώντας εξαιρετικά δύσκολη την πλήρη εξουδετέρωση του συστήματος. Η χρήση φθηνών αλλά αποτελεσματικών τεχνολογιών, όπως τα drones, ενισχύει αυτή τη λογική, επιβάλλοντας δυσανάλογο κόστος στον αντίπαλο και μετατρέποντας την οικονομία σε καθοριστικό παράγοντα του πολέμου. Όλα αυτά τα στοιχεία δεν λειτουργούν απομονωμένα, αλλά συνθέτουν ένα ενιαίο στρατηγικό πλαίσιο που στοχεύει όχι στην άμεση ήττα του αντιπάλου, αλλά στη σταδιακή αποδυνάμωσή του. Η πίεση ασκείται ταυτόχρονα σε πολλαπλά επίπεδα, στρατιωτικό, οικονομικό, πολιτικό και κοινωνικό, δημιουργώντας μια συνεχή κατάσταση φθοράς. Σε αυτό το πλαίσιο, ο στόχος δεν είναι η επικράτηση σε μια καθοριστική μάχη, αλλά η μετατόπιση του συσχετισμού δυνάμεων μέσα στον χρόνο.

Αυτό που προκύπτει τελικά είναι μια στρατηγική που επιδιώκει να αυξήσει το κόστος της αμερικανικής παρουσίας στη Μέση Ανατολή, να περιορίσει τη δυνατότητα επιβολής της και να ενισχύσει την τάση προς έναν πιο πολυκεντρικό κόσμο. Οι συνέπειες αυτής της δυναμικής δεν περιορίζονται μόνο στο επίπεδο των κρατών, αλλά επηρεάζουν και τις κοινωνίες, καθώς η αύξηση των τιμών ενέργειας, η άνοδος του πληθωρισμού και η οικονομική αστάθεια επιστρέφουν ως πιέσεις στην καθημερινότητα των πολιτών. Μέσα από αυτή τη μακροχρόνια διαδικασία, το Ιράν δεν εμφανίζεται απλώς ως ένας παίκτης στο γεωπολιτικό παιχνίδι, αλλά ως ένας παράγοντας που επιχειρεί να αμφισβητήσει τους όρους του ίδιου του παιχνιδιού. Και ίσως αυτό να είναι το πιο καθοριστικό στοιχείο: ότι η σύγκρουση δεν αφορά μόνο τη δύναμη, αλλά και το ποιος ορίζει την ίδια την έννοια της ισχύος στον σύγχρονο κόσμο.

ΚΚ

Διαβάστε περισσότερα »

Δεν ήταν ατύχημα, μα το σύστημα, που δουλεύει όπως πρέπει

Τη βάφτισαν "τραγωδία" για να κουκουλώσουν ένα μάτσο ευθύνες. Δεν πρόκειται για "τραγωδία". Δεν πρόκειται για "κακιά στιγμή". Και σίγουρα δεν πρόκειται για μια ατυχία που δεν μπορούσε να προβλεφθεί. Η έκρηξη στο εργοστάσιο της "Βιολάντα", που σκότωσε πέντε εργαζόμενες, είναι το αναμενόμενο αποτέλεσμα ενός τρόπου οργάνωσης της παραγωγής που βάζει το κέρδος πάνω από την ανθρώπινη ζωή. Είναι η κανονική λειτουργία ενός συστήματος που μετράει τα πάντα, ακόμη και τον κίνδυνο, σε όρους κόστους. 

Ο κίνδυνος δεν εμφανίστηκε ξαφνικά. Υπήρχε, ήταν αισθητός, είχε επισημανθεί έγκαιρα και με διάφορους τρόπους. Η παρουσία αερίου στον χώρο εργασίας δεν ήταν μυστικό. Ήταν μια καθημερινή πραγματικότητα που οι εργαζόμενοι αναγκάζονταν να αποδέχονται για να συνεχίσουν να δουλεύουν. Αυτό από μόνο του λέει πολλά: σε πόσες ακόμη περιπτώσεις η "ρουτίνα" κρύβει μέσα της έναν διαρκή κίνδυνο; Όταν μια επικίνδυνη κατάσταση διαρκεί για μήνες και δεν αντιμετωπίζεται, δεν μιλάμε για αμέλεια. Μιλάμε για επιλογή. Για μια σιωπηρή απόφαση ότι το κόστος της αποκατάστασης είναι μεγαλύτερο από το ρίσκο που αναλαμβάνεται. Ότι η πιθανότητα ενός δυστυχήματος είναι αποδεκτή, μέχρι να συμβεί. 

Η τεχνογνωσία υπήρχε. Οι ελλείψεις είχαν καταγραφεί. Οι παρεμβάσεις που έπρεπε να γίνουν ήταν γνωστές. Και όμως, τίποτα από αυτά δεν στάθηκε αρκετό για να αλλάξει η κατάσταση. Γιατί μέσα στο υπάρχον πλαίσιο, η ασφάλεια δεν είναι απόλυτη αξία. Είναι διαπραγματεύσιμη. Και εδώ αποκαλύπτεται και ο ρόλος του κράτους. Ένα κράτος που δεν λειτουργεί ως εγγυητής της προστασίας των εργαζομένων, αλλά ως μηχανισμός που επικυρώνει την "κανονικότητα" της αγοράς. Έλεγχοι που περιορίζονται σε έγγραφα, άδειες που δεν αντικατοπτρίζουν την πραγματική κατάσταση, διαδικασίες που διασφαλίζουν τη συνέχεια της λειτουργίας, όχι την ασφάλεια. Έτσι δημιουργείται ένα καθεστώς όπου όλα φαίνονται νόμιμα, μέχρι τη στιγμή που αποδεικνύονται θανατηφόρα. Και όταν συμβεί το αναπόφευκτο, ξεκινά η γνωστή διαδικασία: δηλώσεις, αποποίηση ευθυνών, διάχυση της ευθύνης σε πολλαπλά επίπεδα. Κανείς δεν φταίει ακριβώς, και ταυτόχρονα φταίνε όλοι λίγο. Με αυτόν τον τρόπο, το σύστημα προστατεύει τον εαυτό του. Γιατί το πρόβλημα δεν είναι ένα πρόσωπο ή μια "κακή πρακτική". Είναι η ίδια η λογική που διέπει τη λειτουργία του.

Οι εργαζόμενοι, από την άλλη, καλούνται να ζήσουν με αυτή την πραγματικότητα. Να δουλεύουν σε συνθήκες που δεν ελέγχουν, να βασίζονται σε μηχανισμούς που δεν τους προστατεύουν, να αναλαμβάνουν κινδύνους που δεν επέλεξαν. Και όταν κάτι πάει στραβά, να μετατρέπονται σε αριθμούς. Οι πέντε γυναίκες που χάθηκαν δεν είναι εξαίρεση. Είναι το αποτέλεσμα μιας συνθήκης που επαναλαμβάνεται καθημερινά, σε μικρότερη ή μεγαλύτερη κλίμακα. Είναι η απόδειξη ότι το σύστημα δεν "απέτυχε". Λειτούργησε ακριβώς όπως έχει σχεδιαστεί να λειτουργεί. 

Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι πώς θα διορθωθούν κάποιες "αστοχίες". Το ερώτημα είναι αν μπορεί να υπάρξει πραγματική ασφάλεια μέσα σε ένα μοντέλο που αντιμετωπίζει την ανθρώπινη ζωή ως μεταβλητή κόστους. Γιατί όσο αυτή η λογική παραμένει άθικτη, τα επόμενα "δυστυχήματα" δεν είναι θέμα ατυχίας. Είναι θέμα χρόνου. 

Αργύρης Στρατής

Διαβάστε περισσότερα »

The House of Iconoclast: συνέντευξη με τον Troy Southgate

Πρόσφατα, η συντακτική ομάδα του The House of Iconoclast, είχε την ευκαιρία να κάνει μία ενδιαφέρουσα συζήτηση με τον Troy Southgate, σχετικά με την πολιτική φιλοσοφία του Εθνικοαναρχισμού. Από τη σελίδα του Exit Area και το περιοδικό Μηδέν Τελεία, έχουμε κατ' επανάληψη αναφερθεί στις αρχές του Εθνικοαναρχισμού και έχουμε επίσης φιλοξενήσει τον Troy Southgate.

Ο Troy Southgate αποτελεί μία ενδιαφέρουσα προσωπικότητα στον χώρο των counter politics, που έχει εμπνεύσει αρκετούς νέους - και όχι μόνο, στο να εμπλουτίσουν τη θεώρηση του κόσμου με έναν διαφορετικό τρόπο, απορρίπτοντας το δόγμα Δεξιάς και Αριστεράς. Aποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Kent στο Canterbury το 1997 και είναι κυρίως γνωστός για την παλαιότερη πολιτική του δράση σε διάφορες επαναστατικές εθνικιστικές οργανώσεις. Επιπλέον, συνίδρυσε τη δεξαμενή σκέψης "New Right" μαζί με τον εκλιπόντα Jonathan Bowden, είναι συγγραφέας, μουσικός σε διάφορα projects και υποστηρικτής του Εθνικοαναρχισμού. Έχει επίσης ιδρύσει τον εκδοτικό οίκο Black Front Press το 2010, όπου συνεχίζει να εργάζεται ως αρχισυντάκτης μέχρι σήμερα. 

[HoI] Μπορείτε να δώσετε μια αρχική σύνοψη της πολιτικής φιλοσοφίας του Εθνικοαναρχισμού;

[TS] Ο πιο συνοπτικός τρόπος για να περιγράψουμε τον Εθνικοαναρχισμό είναι να φανταστούμε μια αποκεντρωμένη κοινοτική δομή, τύπου "χωριού", πλήρως αυτάρκη, όπου οι κάτοικοι συμφωνούν σε μια γενική συναίνεση. Ο αναρχισμός είναι φυσικά η πιο σημαντική αρχή, αλλά πρέπει να υπάρχει και ένα κεντρικό ή ενοποιητικό όραμα που να συνδέει την κοινότητα. Αυτό σχετίζεται με μια προκαθορισμένη δέσμευση σε έναν συγκεκριμένο τρόπο ζωής, ο οποίος μπορεί να είναι οτιδήποτε: από χορτοφαγία και φυσιολατρία έως χριστιανισμό, ισλάμ, ιουδαϊσμό ή οτιδήποτε ενδιάμεσο. Θα μπορούσε ακόμη και να περιλαμβάνει φαντασιακά στοιχεία, όπως μεσαιωνικά ή επιστημονικής φαντασίας θέματα. Εφόσον η κοινωνία παραμένει αναρχική, όλα είναι δυνατά.

[HoI] Πώς διαφέρει ο Εθνικοαναρχισμός από τον Αναρχοπριμιτιβισμό;

[TS] Σε πολλές περιπτώσεις δεν διαφέρει, αλλά σε άλλες διαφέρει. Αυτό που εννοώ είναι ότι ο Εθνικοαναρχισμός είναι τόσο δυναμικός, που μπορεί να πάρει πολλές μορφές. Ορισμένες κοινότητες μπορεί να είναι συνειδητά πρωτογονιστικές, επιδιώκοντας έναν τέτοιο τρόπο ζωής, ενώ άλλες μπορεί να βασίζονται σε διαφορετικές αρχές. Δεν είμαστε αντίθετοι στον πρωτογονισμό, προσωπικά τον θεωρώ πολύτιμο. Ωστόσο, η σύγχρονη πολιτισμική δομή είναι από τη φύση της μη βιώσιμη και, όπως όλες οι αυτοκρατορίες, τελικά θα παρακμάσει. Αυτό σημαίνει ότι πολλές τεχνολογίες που θεωρούμε δεδομένες σήμερα δεν θα είναι διαθέσιμες στο μέλλον. Τα εργοστάσια θα σταματήσουν να τις παράγουν και οι μεταφορές θα καταρρεύσουν. Αυτή η διαδικασία δεν θα είναι ξαφνική, αλλά σταδιακή. Το πιο σημαντικό είναι το πώς θα αντιδράσουμε σε αυτήν την εξέλιξη. Το κλειδί είναι να δημιουργήσουμε βιώσιμες εναλλακτικές στο περιθώριο, που θα μπορούν να αντέξουν αυτή τη σταδιακή αποσύνθεση.

[HoI] Ποια είναι η σχέση μεταξύ Εθνικοαναρχισμού και εθνοτικού διαχωρισμού; 

[TS] Ο Εθνικοαναρχισμός συχνά παρερμηνεύεται ως μια μορφή φυλετικού διαχωρισμού, αλλά αυτό δεν είναι ακριβές. Η βασική αρχή είναι η εθελοντική οργάνωση κοινοτήτων γύρω από κοινές αξίες, ταυτότητα ή τρόπο ζωής και όχι η επιβολή διαχωρισμού μέσω κρατικής εξουσίας. Αν κάποιοι άνθρωποι επιλέξουν να ζήσουν σε μια κοινότητα με συγκεκριμένα πολιτισμικά ή εθνοτικά χαρακτηριστικά, αυτό θεωρείται αποδεκτό, εφόσον είναι αποτέλεσμα ελεύθερης επιλογής και όχι εξαναγκασμού. Το βασικό στοιχείο είναι η αυτοδιάθεση και όχι η επιβολή. 

[ΗοΙ] Πώς βλέπετε τον ρόλο του κράτους σε αυτό το μοντέλο; 

[TS] Το κράτος θεωρείται περιττό και συχνά επιζήμιο. Ο Εθνικοαναρχισμός υποστηρίζει την πλήρη κατάργηση των κεντρικών κρατικών δομών και την αντικατάστασή τους με αποκεντρωμένες, αυτόνομες κοινότητες. Οι άνθρωποι θα οργανώνονται τοπικά, λαμβάνοντας αποφάσεις μέσω άμεσης συμμετοχής και συναίνεσης, χωρίς την ανάγκη για ιεραρχικές εξουσίες. 

[ΗοΙ] Πώς μπορεί να εφαρμοστεί πρακτικά μια τέτοια ιδέα στη σύγχρονη κοινωνία; 

[TS] Η εφαρμογή δεν πρόκειται να γίνει μέσα από ξαφνική επανάσταση, αλλά μέσω σταδιακής δημιουργίας εναλλακτικών δομών. Αυτό σημαίνει τη δημιουργία μικρών, αυτάρκων κοινοτήτων που λειτουργούν παράλληλα με το υπάρχον σύστημα, αλλά ανεξάρτητα από αυτό. Με τον καιρό, αυτές οι κοινότητες μπορούν να επεκταθούν και να αποτελέσουν βιώσιμη εναλλακτική. 

[HoI] Ποια είναι η μεγαλύτερη πρόκληση για το κίνημα; 

[TS] Η μεγαλύτερη πρόκληση είναι η παρανόηση και η δαιμονοποίηση. Πολλοί άνθρωποι δεν κατανοούν τις βασικές αρχές και συχνά συνδέουν τον Εθνικοαναρχισμό με ακραίες ιδεολογίες, κάτι που δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Επιπλέον, η εξάρτηση της σύγχρονης κοινωνίας από το κράτος και την τεχνολογία καθιστά δύσκολη τη μετάβαση σε πιο αποκεντρωμένα μοντέλα.

Πηγή: The House of Iconoclast

Απόδοση: ΚΚ

Διαβάστε περισσότερα »