Exit Area

Exit Area
Όχι η Ιστορία, αλλά τα είδωλα είναι που κατέρρευσαν. Επιτέλους, μπορούμε να ανασάνουμε ελεύθερα και να χαρούμε τη νέα αρχή δίχως περιττά εμπόδια να μας φράζουν τη θέα.

Φυγή προς τα εμπρός

Φυγή προς τα εμπρός
Καθ' οδόν ανακαλύπτουμε, συνθέτουμε, προσδιορίζουμε και επαναπροσδιοριζόμαστε, δοκιμάζουμε και δοκιμαζόμαστε. γινόμαστε δημιουργοί δεδομένων και αξιών.

Το Αιώνιο Διάβα της Ζωής

Το Αιώνιο Διάβα της Ζωής
Τώρα εμείς δημιουργούμε τον Χάρτη και η Οδός είναι τα δικά μας βήματα. Εμείς θέτουμε τους οδοδείκτες για όσους θέλουν να ταξιδέψουν μαζί μας.

_

_

Περιοδικό "Μηδέν Τελεία": διαθέσιμα σε ψηφιακή μορφή τα πρώτα τέσσερα τεύχη

Από το 2011 και με συνέπεια, η διαχειριστική ομάδα του Exit Area εκδίδει το περιοδικό "Μηδέν Τελεία". Στα τέσσερα τεύχη του, προσπαθήσαμε και συνεχίζουμε να επιχειρούμε την υπέρβαση των στεγανών, με μια ξεχωριστή αρθρογραφία απέναντι στην ιδεολογική και πολιτική ορθότητα, ενάντια στο καταστροφικό δίπολο Δεξιάς και Αριστεράς, με κεντρικούς θεματικούς άξονες τον Φυλετισμό και την Αναρχία. Με τις τόσες δυσκολίες που συναντούμε καθημερινά, με τη δεδομένη κρίση που περνάει η έντυπη έκδοση, το περιοδικό μας στέκεται ακόμα όρθιο, και το πιο σημαντικό, στην ποιοτική βάση που έχουμε θέσει εξ'αρχής ως προαπαιτούμενο. Τρία χρόνια έπειτα από τη σύλληψη της ιδέας για ένα έντυπο διαφορετικό από κάθε αντίστοιχο που κυκλοφορούσε μέχρι τότε, θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε τους συντρόφους, φίλους και γενικότερα όσους μας γνώρισαν μέσω αυτού και στήριξαν την προσπάθειά μας. Ανακοινώνουμε με ιδιαίτερη χαρά ότι τα τεύχη #0, #1 και #2 έχουν εξαντληθεί. Διαθέτουμε πλέον μονάχα το τεύχος #3, που κυκλοφόρησε στις αρχές του χρόνου, σε πολύ περιορισμένο αριθμό αντιτύπων. Παρ' όλα αυτά, σε ό,τι αφορά τα παλαιότερα περιοδικά, υπάρχει η δυνατότητα για download σε ψηφιακή μορφή. Για το λόγο αυτό, παραθέτουμε πιο κάτω τους σχετικούς συνδέσμους.


Το νέο μας τεύχος, αναμένεται να κυκλοφορήσει σύντομα! Συνεχίζουμε μέσα από την έντυπή μας έκδοση να θέλουμε να κρατήσουμε όσο μπορούμε ζωντανό τον ρομαντισμό και τον ρεαλισμό του χειροπιαστού. Επιθυμούμε απέναντι στο εφήμερο και το απρόσωπο, να δώσουμε διάρκεια και σχήμα, να έρθουμε σε άμεση επαφή με όσους έχουν παρόμοιες ανησυχίες και να αγγίξουμε την ψυχή τους. Το "Μηδέν Τελεία" είναι εδώ, σε πείσμα των καιρών και των δυσκολιών. Και αυτό κάνει την κάθε ξεχωριστή κυκλοφορία του ακόμα πιο σημαντική.

O Peter Töpfer για τον γερμανικό Εθνικοαναρχισμό

| Τρίτη, 4 Ιουλίου 2017
Ο Peter Töpfer αποτελεί έναν από τους πρωτεργάτες στη διαδικασία σύστασης του Εθνικοαναρχικού Κινήματος και διάδοσης του Εθνικοαναρχισμού. Είναι Γερμανός και επί σειρά ετών ακτιβιστής, συγγραφέας του εγχειριδίου "Nationalanarchismus, Manifest und Texte", που κυκλοφόρησε το 2004. Στο βίντεο που ακολουθεί μπορείτε να παρακολουθήσετε την ομιλία του από το πρώτο εθνικοαναρχικό συνέδριο που πραγματοποιήθηκε στη Μαδρίτη τον περασμένο Ιούνιο. Ο Peter εξηγεί το πώς ανακάλυψε τον Εθνικοαναρχισμό και το τι σημαίνει για εκείνον. Προερχόμενος σε νεαρή ηλικία από την Άκρα Αριστερά και αργότερα συμμετέχοντας στο "Anarchist Pogo Party" της Γερμανίας, πέρασε μετά από πολλά χρόνια προσωπικής αναζήτησης σε ελευθεριακές οργανώσεις και πολιτικούς φορείς στον Εθνικοαναρχισμό, μετά από επαφή του με Γάλλους συντρόφους.

Ο Peter είναι ψυχοθεραπευτής, ασκώντας το λειτούργημα αυτό μέσα από τη δική του εξελιγμένη τεχνική του "Deep Truthing", επηρεασμένος από τους Wilhelm Reich και Arthur Janov. Η βασική επιδίωξή του μέσα από το "Deep Truthing" είναι "να γνωρίσουμε ξανά τον εαυτό μας και να αφήσουμε τα παιδιά μας να αναπτυχθούν ελεύθερα ώστε να γνωρίσουν και εκείνα τον εαυτό τους. Δίχως να ζουν για κάποιους άλλους και για τις επιδιώξεις κάποιων άλλων, απλά για την ευτυχία τους και για την κοινότητά τους". Μπορείτε να παρακολουθήσετε το video από τον παρακάτω σύνδεσμο: https://youtu.be/EDiRAB7MjXM

Για περισσότερες πληροφορίες:


Διαβάστε περισσότερα »

Αμήχανος Οδυσσέας

| Κυριακή, 2 Ιουλίου 2017
«Πρόκειται να έρθει το νέο είδος των ανθρώπων ένα άλλο είδος ξαφνικό. Μια νέα ράτσα κι απόλυτοι θα έχουν μια αφάνταστη τελειότητα. Οι παληοί άνθρωποι κι αυτός ο τρομαγμένος λαός πρέπει να εξαφανιστούν. Κανονίστηκε να πεθάνουν σε μια ωρισμένη μέρα. Αλλά πρέπει να γυρίσουν ο καθένας στον τόπο του κι εκεί να πεθάνει».

[1] Γιώργος Χειμώνας, Ο γιατρός Ινεότης

«Κι εκείνος στη στιγμή με γνώρισε θωρώντας με μπροστά του,
και μες στα κλάματα ανεμάρπαστα μου
συντυχαίνει λόγια:
Γιέ του Λαέρτη αρχοντογέννητε,
πολύτεχνε Οδυσσέα,
ίδια και συ τραβάς, βαριόμοιρε,
τρισάθλια μοίρα, βλέπω,
σαν που κι εγώ τραβούσα αδιάκοπα
κάτω απ᾿ το φως, του γήλιου!»

Ομήρου Οδύσσεια, Ραψωδία Λ΄ (Νέκυια), στίχοι 615-619

Σε καιρούς που χάνονται τα ονόματα και ένας παλιός κόσμος πεθαίνει, ακόμη κι ένας πολυμήχανος Οδυσσέας χάνει το δρόμο του· στέκει αμήχανος και λέει τα τελευταία του λόγια. Πριν περάσει στο βουβό σκοτάδι, θ’ αντικρύσει στα μάτια τις βουβές σκιές δίχως ψυχή. Μόνο που αυτές αναπνέουν αδιάφορες για τη ζωή τους. Και τον αφήνουν μεταίωρο ταξιδιώτη του σήμερα και του πάντα.

Την προσοχή σας σύντροφοι, θέλω να σας μιλήσω, ίσως για φορά τελευταία, που, όμως, στα χείλη μου σαν πρώτη μοιάζει. Εγώ, ο πολυμήχανος Οδυσσέας, της Τροίας πορθητής, που της Κίρκης τον έρωτα και την χολή βύζαξα στο κορμί μου, εδώ εμπρός σας στέκομαι, ξαρμάτωτος, ξέσκεπος, δίχως σκουτάρι δρύινο, δίχως φωτόσπαθο λαμπρό να σχίζει τον αέρα. Εν πλήρη συνειδήσει, το προσωνύμιό μου, που, από θεούς κι ανθρώπους φέρω κατάρα κι ευλογία, αρνιέμαι μια για πάντα. Νιώθω πια αμήχανος, στα χέρια και την ψυχή, το ταξίδι άλλο δεν ξέρω πώς να συνεχίσω. Στην πέτρα τούτη, της Γαίας οστό, καθήμενος αναστοχάζομαι το πριν, το τώρα, το μετά.

Έρχεται η μέρα που όλες οι τριήρεις και τα αστρόπλοια, θα γίνουν κονιορτός μες τους αιώνες. Οι αρχαίοι χάρτες, οι αστρολάβοι, τα GPS, ήδη φθίνουν, κουράζουν και κουράζονται, δεν δείχνουν μήτε την πορεία, μήτε της επιστροφής την γλύκα· ήλοι, γρανάζια και μικροτσίπ, γύρω μας άχρηστος σορός. Κι αν πιστέψαμε για μια στιγμή, πως εμείς, σαν από μηχανής θνητοί, στου Κρόνου-Χρόνου το άυλο κορμί απείρως θα περιδιαβαίναμε, πόσο μα πόσο κάναμε λάθος. Ο οργισμένος Ποσειδώνας, οι Λαιστρυγόνες και οι Κύκλωπες, δεν ήταν γύρω, αλλά μέσα μας. Ειδ’ άλλως, το ταξίδι μας θα ήταν πληκτικό, όπως των φιλήσυχων ανθρώπων τ’ άδειο βλέμμα. Περάσαμε πολλά μαζί. Μας κατάπιαν γαλαξίες και μας ξέβρασαν ωκεανοί. Μα σώοι βγήκαμε. Άλλοτε με την τουρμπίνα, άλλοτε με το κουπί. Δώσαμε μάχες, ερμηνεύσαμε χρησμούς, παραστήσαμε τους σοβαρούς ή τους γελοίους κατά περίπτωση. Αρνηθήκαμε ακόμη και τα εγκόσμια, με την αίγλη του λαμπρού κοσμοπολίτη, στου Άδη το πικρό βασίλειο φευγαλέοι οδοιπόροι. Με δόρατα ή ακτίνες λέιζερ διασκεδάσαμε τον κίνδυνο, πάντοτε ετοιμοπόλεμοι, πάντοτε εκλεκτικοί. Διαλέξαμε, όμως, την γραμμικότητα της ευθείας, ταξιδεύοντας ακούραστα στου χωροχρόνου το πολύεδρο κουφάρι. Και τούτο είναι τ’ αληθινό το κρίμα μας, όχι του Πολύφημου ο άδειος οφθαλμός. Η αλαζονεία μας δεν υπήρξε πλήγμα στων θεών τα παλάτια, μα στων ανθρώπων την ουσία. Αλλά μήτε σχοινί, μήτε κερί μας γλίτωσε απ’ των Σειρήνων το τραγούδι, κορόιδα πιαστήκαμε και την φιλία εγκαταλείψαμε για των ομιλούντων οθονών τις νεκρικές κραυγές. Λατρέψαμε την μηχανή και την παντρέψαμε βίαια με τον κόσμο. Και γεννήσαμε θηρίο, το απόλυτο θηρίο, που, εμπρός του, η Σκύλλα και η Χάρυβδις μοιάζουν πάνινες κούκλες.

Σύντροφοι, είμαστε σαν τον άμυαλο εκείνον άνθρωπο, που ολημερίς έχτιζε κι έχτιζε την οικία του, για να αντιληφθεί, όταν το σκότος κέρδισε την μέρα, πως είχε λησμονήσει μέρος για την πόρτα. Έτσι κι εμείς. Μια φυλακή φτιάξαμε με καλώδια κι ελάσματα και την είπαμε «κόσμο».

Μα θρύμματα είναι πια αυτός ο κόσμος, θρύμματα απ’ ατσάλι και μπετόν, γελοίες παραστάσεις κι ασύνδετες εικόνες. Κι όσο κι αν προσπαθούν χείρες μηχανικές να τα μοντάρουν, μένουν άψυχα κι ατροφικά, σαν λαίμαργα κλωνάρια. Δεν υπάρχει επιστροφή στον κόσμο τούτο, το γνωρίζω και το γνωρίζετε καλά κι εσείς· οι μηχανές μας σαπίζουν και σκουριάζουν στο χώμα, σαν ιδέες που δεν αγάπησε ειλικρινά κανείς. Είμαστε όμως της Γαίας γεννήματα, ας μην το ξεχνούμε, με το φως των αστεριών στο στήθος μας, αλάνθαστη πυξίδα, τον Βορρά της απλότητας και της αλήθειας να μας δείχνει συνεχώς. Εμείς έχουμε για σύμμαχο την ανθρωπιά μας· οι βίδες και οι στρόφαλοι μας είναι περιττοί για το ταξίδι, καθώς τ’ αληθινά ταξίδια είναι ενδόμυχα, εσωτερικά· μοιάζουν με καλειδοσκόπιο σε κύκλο τέλειο, από τα μάτια, απ’ την πνοή και πάλι μέσα μας.

Ο κόσμος προχώρησε παραπέρα. Με άλματα, με θλίψη, με βρυχηθμούς. Πριν η λάμψη των σπινθήρων καταπιεί τα σύννεφα, καθένας ήταν ένα πρόσωπο, προστάτευε, αγαπούσε, βοηθούσε ένα πρόσωπο. Έκανε λάθη και σωστά ως πρόσωπο. Η ευθύνη προσωπική. Τώρα δεν έχουμε πρόσωπα. Έχουμε τα πάντα δίχως όψη. Το καλό και το κακό απρόσωπα. Το σωστό, το λάθος, το δίκαιο και το άδικο. Απρόσωπα. Αυτοί που ξεχωρίζουν δεν είναι πρόσωπα, είναι διάσημοι. Είναι διάσημες και γνωστές εκδοχές της αποπροσωποποίησης. Είναι εκδοχές της, που οι άλλοι θέλουν να μοιάσουν. Κι όσοι έχουν πρόσωπο μοιάζουν με τους παραμορφωμένους ανθρώπους του τσίρκου. 

Τους κοιτούν όλοι και τους μελετούν. Τους βλέπουν πίσω απ’ τη βιτρίνα. Το πολύ να θέλουν να τους αγγίξουν από περιέργεια, από απλή περιέργεια οι απρόσωποι. Το νέο γένος ανθρώπων είναι μια μάσκα. Φιλοδοξεί να παράγεται από τεκνοποιητές υψηλής πιστότητας κι ευκρίνειας. Να έχει προδιαγραφές. Δε θα χρειάζονται ιδρύματα πια, γιατί όλος ο κόσμος θα είναι ένα ίδρυμα. Ένα ίδρυμα παραγωγής πιστοποιημένης απροσωπείας. 

Ο νέος θεός θα έχει τετράγωνο σχήμα. Δε θα έχει σύμβολα τον κεραυνό, την σπείρα ή τον σταυρό. Θα έχει σύμβολα το @, το / και το {. Η γλώσσα του δε θα μιλιέται, ούτε θα τυπώνεται. Θα είναι ένα ολόγραμμα, που θα χάνεται αυτοστιγμή στο φάσμα του χρόνου, που διπλώνει και ξεδιπλώνει, σα λευκό σεντόνι, απλωμένο στον ήλιο. Κι ούτε νοιάζεται για νέο και παλιό. Ο χρόνος ο αδιάφορος.

Δείτε τι απέγιναν σήμερα οι παράξενοι τόποι, η καρδιά του απρόσωπου, του νέου κόσμου που συνθλίβει και αφανίζει τη μνήμη. Ή όλα ή τίποτε. Το παρόν μας υποθηκεύτηκε κάποτε, στα ζάρια που έριξαν οι παλιές αυτοκρατορίες. Από τα σάπια τους σπόρια φύτρωσε ο νέος κόσμος. Η ζαριά δεν υλοποίησε την Ουτοπία.

Η ελευθερία δεν περιορίζεται στο να έχει κάποιος πολλές επιλογές. Ούτε στο να διαλέγει. Χρειάζεται κι ένα επόμενο βήμα. Είναι απαραίτητο να είμαστε σε θέση να συνθέσουμε την ολότητα.

Κάθε άνθρωπος φέρει μέσα του όλο το σύμπαν. Ακόμη κι αυτό που η επιστήμη δεν έχει εξερευνήσει ακόμα. Μπορεί να διασχίσουμε τη ζωή μας, ανακαλύπτοντας το σύμπαν, μπορεί να μείνουμε καρφωμένοι σε ένα μικρό δωμάτιο, νιώθοντας ότι βρήκαμε τον κόσμο. Κι αυτό να γίνει η δική μας προσωπική αλήθεια.

Η σύνθεση αυτή, η αντίληψη της ενότητας, μάς απελευθερώνει από κάθε τι που μπορεί να φυλακίσει την ίδια μας τη φύση. Μπορεί να αποδεσμεύσει τόσο την αντίληψή μας, ώστε να φαίνεται γελοία οποιαδήποτε προσπάθεια κάποιου να μας καλουπώσει. Η αποσπασματικότητα και η διάσπαση του σύμπαντός μας είναι εχθροί της ελευθερίας κάθε πλάσματος. Ακόμη κι ένα ζώο, που ζει περιορισμένο στη σκλαβιά, έχει λησμονήσει την φύση του. Όταν, μάλιστα, μιλάμε για ανθρώπους, τότε τα πράγματα γίνονται ακόμη πιο δύσκολα.

Η υποδούλωση της ανθρωπότητας δεν περιορίζεται σε φυλακές, μανίες κάθε είδους κι εξαρτήσεις. Το τέχνασμα τους απλό, αλλά, έως τα σήμερα, επιτυχές: συγκεντρώνουν με γητείες ή με κάθε είδους βία την ανθρωπότητα στις μητροπόλεις, μετατρέπουν κάθε πτυχή της καθημερινότητάς τους σε ντελίριο άγχους και τρόμου, ενώ, παράλληλα, επιχειρούν να ελέγξουν το σύνολο της φύσης, ώστε άπαντες να διαθέτουν μηδενική πρόσβαση σε φυσικούς πόρους. Όσο πιο ιδρυματοποιημένοι, τόσο πιο χειραγωγήσιμοι.

Μας πήρανε τους φίλους μας και μας δώσανε «έξυπνες» συσκευές, να «επικοινωνούμε» μαζί τους. Κι εμείς το δεχτήκαμε, ανταλλάξαμε του γαλαξία την πνοή με σκέτη τέφρα, αλλά δεν είχαμε πια μάτια για να δούμε, μας τα αφαίρεσαν κι αυτά. Μας αποξένωσαν, μετατρέποντας τον καθένα μας σε ναό αδιαφορίας, αλλά, τι φοβερό, ήρθαν με τις τεχνολογικές τους καινοτόμες υπερβάσεις, να δώσουν «λύσεις», να χρωματίσουν τα γκρίζα όνειρά μας, όμοια με την στάχτη που μας σφράγισαν το στόμα.

Τελικά, ποια είναι τα όρια μας; Ποιες οι κόκκινες γραμμές μας; Κρατάμε τον λόγο μας ακόμη ή γίναμε άνανδρα-ανδράποδα; Ξέρετε πόσο οριστικό είναι να χάσεις τον εαυτό σου; Συχνά όσο κι ο θάνατος. Θέλετε να μάθετε τι κάνει αδιάφορους τους ανθρώπους; Το πρόσωπο-απρόσωπο του φόβου. Κι όσο φοβούνται, τόσο κλείνονται στους εαυτούς τους. Περπατάς, περπατάς ανάμεσα στα πλήθη κι αισθάνεσαι την μοναξιά να σου τρυπάει τα κόκαλα. Κάποιες φορές νιώθω σα να σπαράσσεται ο εαυτός μου και τα κομμάτια-σπαράγματά του να χάνονται σε βάλτους ανυποληψίας, αργά-αργά. Κι εγώ να είμαι ο μοναδικός θεατής του δράματος, έχοντας πληρώσει ωστόσο τα εισιτήρια κι όσων θέσεων έμειναν κενές, μιας και θεωρούμαι, αγνοώ το γιατί, αποκλειστικά υπεύθυνος για την άδεια ζωή μου. Θέλει αρετή και τόλμη η μοναξιά. Η ελευθερία εξ άλλου είναι κάτι τόσο λαμπερό, μα, ίσως, κι απροσδιόριστο, που θα ήταν καλύτερα να την αφήσουμε, επί του παρόντος, στην ησυχία της, τούτες τις έσχατές μας κοινές στιγμές.

Ίσως εκείνο που θα βοηθούσε κάπως τα πράγματα θα ήταν να είχε ο καθένας πλάι του μια προσωπική μαϊμού, που θα τον μιμείται, χωρίς να του μιλάει. Θα επαναλαμβάνει σαν καθρέφτης τις κινήσεις του, κοροϊδεύοντας τους νόμους της εξέλιξης και θυμίζοντας στην εναπομείνασα νοημοσύνη πόσο γελοία εικόνα παρουσιάζει η ανθρωπότητα, που χώνει τα μούτρα της σε «έξυπνες» συσκευές, προσποιείται τη μοιραία με στυλ ομοιόμορφο, ετεροκαθορίζεται από την ισοπέδωση, κυνηγάει την επιφάνεια από τον φόβο του ξεχωριστού.

Η απόπειρα εγκαθίδρυσης μιας παγκόσμιας τάξης, δηλαδή μιας παγκόσμιας ενιαίας αντίληψης για όλους κι από όλους, είναι τόσο ισοπεδωτική, που, από τα σπάργανά της είναι θνησιγενής. Όσο κι αν οι δυνάμεις μοιάζουν μεγάλες και πανίσχυρες παραβλέπουν ένα απλό στοιχείο, που γίνεται το τρωτό τους σημείο. Ότι δηλαδή ο κόσμος διέπεται από αέναη ποικιλομορφία, τρέφεται από τη σύνθεση των αντιθέσεων. Ένας ισοπεδωμένος κόσμος, που θα επιβάλλει μια ενιαία αντίληψη είναι καταδικασμένος από τη φύση του. Η ανησυχία δεν είναι αν θα καθιερωθεί η παγκοσμιοποίηση, αλλά ποιους θα πάρει πεθαίνοντας μαζί της και τι θα απομείνει από την έκρηξη.

Ας αναπνέουμε κι ας θωρούμε τον κόσμο που φεύγει. Θα περάσουμε σαν φύλλα και θα περάσει κι αυτός από μέσα μας. Θα ακουμπήσουμε κάποτε και θα ξεκουραστούμε. Απ’ το βλέμμα μας θα μείνουν μόνο δυο άδειες κόγχες; Απ’ τα αγγίγματά μας θα μείνουν η ωλένη κι η κερκίδα; Απ’ τα βήματά μας θα μείνει μονάχα ένα θρυμματισμένο οστό με ηλικία χρόνων; Ποιος ξέρει… Ας περάσουμε. Με το μεγαλείο του δάσους, με το μεγαλείο της στιγμής, που έχουμε ρίζες βαθιά στο χώμα της αγάπης και βλέπουμε τη φωτιά να πλησιάζει. Κι εμείς δε φωνάζουμε και δεν τρέχουμε. Στρέφουμε τα κλαδιά μας στον ουρανό. Ο κόσμος πεθαίνει και πιο πολύ εμείς, οι παλιοί άνθρωποι, φεύγουμε μαζί του. Κοιτώντας τον ουρανό, που δεν τελειώνει ποτέ και φτιάχνει φωλιές σε όλους τους θεούς, σ’ όλη την απέραντη απελπισία κι όλη τη μνήμη του σύμπαντος.

Σύντροφοι για την Αναρχική απελευθερωτική δράση
Από την ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, φ. 155, Δεκέμβριος 2015
Πηγή: Anarchy Press
Διαβάστε περισσότερα »

Λέγοντας τα πράγματα ως έχουν...

| Σάββατο, 24 Ιουνίου 2017
Όπως πολλοί από εμάς γνωρίζουν από την εμπειρία, τόσο οι αποκαλούμενοι Αριστεροί όσο και οι Δεξιοί έχουν μια αποδεδειγμένη ροπή ως προς το να οικειοποιούνται διάφορα πολιτικά ζητήματα προς το δικό τους όφελος. Ασχολούνται με το κόμμα ή την οργάνωσή τους και χρησιμοποιούν το οτιδήποτε, από γενοκτονίες μέχρι την αστυνομική βία, για να προωθήσουν τα συμφέροντά τους. "Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα", κατά το κοινώς λεγόμενον. Και πού στεκόμαστε εμείς; Πρέπει ομολογουμένως να αναμένουμε ότι άνθρωποι που έχουν έρθει μόλις πρόσφατα σε επαφή με τις ιδέες μας μπορεί να φέρουν κάποια από τα αρνητικά συμπλέγματα της Δεξιάς και της Αριστεράς, συμπεριλαμβανομένων των ακραίων μορφών τους. Όμως όσο ανοιχτοί και αν είμαστε σε όλους όσους επιθυμούν να μας προσεγγίσουν, τόσο κάθετοι πρέπει να είμαστε στο ότι αν δεν θέλουν οι ίδιοι να αφήσουν πίσω τους το παρελθόν τους, δεν έχουν καμία θέση στο Κίνημά μας.

Οι Εθνικοαναρχικοί προφανώς και δεν υποστηρίζουν κανέναν πολιτικό τύπου Trump, Putin, Assad ή Le Pen. Οι Εθνικοαναρχικοί δεν υιοθετούν ρατσιστικές και μειωτικές προς άλλους ανθρώπους συμπεριφορές. Είμαστε αντίθετοι και πολεμούμε τον Φασισμό και τον Νεοναζισμό, τον ιμπεριαλισμό και την αποικιοκρατία. Είμαστε αντικομμουνιστές, όμως την ίδια στιγμή δεν ξεχνούμε ότι κύριο ρόλο για την σημερινή παγκόσμια κατάσταση παίζουν οι καπιταλιστές. Αναγνωρίζουμε δε όλες τις προσπάθειες και τους αγώνες που έγιναν στο διάβα των αιώνων ενάντια στην επιβολή, την εκμετάλλευση και την αδικία. Και η λίστα δεν τελειώνει εδώ.

Υπάρχουν υποστηρικτές της Αριστεράς που ψάχνουν διακαώς να μας δαιμονοποιήσουν σχετίζοντάς μας με την Άκρα Δεξιά και φυσικά άλλοι οι οποίοι μας κατηγορούν ότι παίζουμε βολικά παιχνίδια υποστηρίζοντας ψευδώς ότι είμαστε Αναρχικοί ή ότι χρησιμοποιούμε την Αναρχία για να καλύπτουμε τις φασιστικές εμμονές μας. Κάποιες φορές φυσικά υπάρχουν και όσοι αντιλαμβάνονται ότι χάνουν τα "κεκτημένα" τους και ότι αποτελούμε την πραγματική απειλή, τη φωνή την οποία δεν είναι σε θέση να έχουν ενάντια στον καπιταλισμό και την παγκοσμιοποίηση.

Παρομοίως, υπάρχουν και άνθρωποι που κινούνται στα δεξιά του πολιτικού φάσματος που αναμφίβολα μας μισούν και άλλοι που προσπάθησαν στο παρελθόν να χρησιμοποιήσουν τον Εθνικοαναρχισμό ως ένα βολικό για εκείνους και για το φασιστικό δηλητήριό τους όχημα.

Ας πούμε λοιπόν ορθά κοφτά σε όλους αυτούς πως ως ελεύθεροι στο πνεύμα και στην ψυχή, εμείς οι Εθνικοαναρχικοί, είτε όλοι αυτοί το θέλουν, είτε όχι, είμαστε Αναρχικοί. Δεχόμαστε στην Κοινότητά μας ανθρώπους διαφόρων φυλών, πολιτισμών, θρησκειών και σεξουαλικών προτιμήσεων και παραμένουμε πιστά και σθεναρά Αντιφασίστες, με την έννοια του ότι αντιστεκόμαστε στην προπαγάνδα και τις φασιστικές πρακτικές τόσο της Δεξιάς όσο και της Αριστεράς, που δρα υπό την παρακμιακή και απόλυτα υποκριτική οργάνωση της Antifa. 

Έτσι, καλό είναι να θυμάστε ότι αν επιθυμείτε να ασχοληθείτε με τον Εθνικοαναρχισμό, πρέπει να διαβάσετε πρώτα και να μάθετε τι σημαίνει να είναι κανείς Αναρχικός και επίσης να είστε έτοιμοι να αφήσετε πίσω σας τις παρηκμασμένες ιδεολογίες που στο διάβα της Ιστορίας προσέφεραν το θάνατο εκατομμυρίων αθώων ανθρώπων σε ολόκληρο τον κόσμο. Δείξτε σεβασμό, και για τον εαυτό σας, και για εμάς.

Troy Southgate
Διαβάστε περισσότερα »

Ανταπόκριση από την 1η Διεθνή Εθνικοαναρχική Συνάντηση

| Παρασκευή, 23 Ιουνίου 2017
Με επιτυχία ολοκληρώθηκε η πρώτη διεθνής συνάντηση Εθνικοαναρχικών στην Ισπανία, στην πόλη της Μαδρίτης το περασμένο σαββατοκύριακο. Σύντροφοι - εκπρόσωποι εθνικοαναρχικών ομάδων εννέα χωρών (Αγγλία, Γερμανία, Ιταλία, Ισπανία, Ελλάδα, Βραζιλία, ΗΠΑ, Πολωνία, Φινλανδία)  είχαν την ευκαιρία μέσα από εισηγήσεις και ανοικτές συζητήσεις να αποτυπώσουν την ως τώρα πορεία του Εθνικοαναρχικού ρεύματος και να χαράξουν τα μετέπειτα βήματά του. Αυτή υπήρξε η πρώτη ολοκληρωμένη προσπάθεια για παγκόσμιο συντονισμό των εθνικοαναρχικών ομάδων από το 2005, χρονιά κατά την οποία δειλά - δειλά ξεκίνησε να πρωτοχρησιμοποιείται ο όρος "Εθνικοαναρχισμός" για να περιγράψει τη σύνθεση τριμπαλισμού και Αναρχίας ως κοσμοθεωρίας "πέρα από το δόγμα Δεξιάς και Αριστεράς". 

Οι εισηγήσεις είχαν μια πολύ καλή ποικολομορφία ως προς τις θεματικές τους και ο τρόπος που διαχειρίστηκε η οργανωτική ομάδα τη δομή και το χρόνο κάθε μιας από αυτές έδωσε την ευκαιρία στους παρευρισκόμενους να διατυπώσουν επίσης τη δική τους άποψη και να την εκφράσουν μέσα από ελεύθερη και ανοικτή συζήτηση.


Οι εισηγήσεις αναλυτικότερα:

Adam Ormes (Αγγλία): Θεώρηση και πτυχές της αρχέγονης υγείας
Thom Forester (Αγγλία): Πράσινη ανεξαρτησία και ζωή στο δάσος στα ουαλικά σύνορα
Piercarlo Bormida (Ιταλία): Οικολογική κοινωνία και αυτάρκεις εθνικοαναρχικές κοινότητες
Troy Southgate (Αγγλία): Oswald Spengler: Άνθρωπος και τεχνολογία
Peter Topfer (Γερμανία): H Ιστορία και οι βάσεις του εθνικοαναρχισμού στη Γερμανία
Kostas Exarchos: (Ελλάδα): Η Αναρχία ενάντια στην Πολιτική
Keith Preston (ΗΠΑ): Η Αναρχία και η Ιστορία των αντι-ιμπεριαλιστικών αγώνων
Sean Jobst (ΗΠΑ): Σιωνισμός και Παγκοσμιοποίηση, απειλή για την κοινότητα 
Welf Herfurth (Γερμανία/Βραζιλία): Ταξιδεύοντας στον κόσμο ως Εθνικοαναρχικός

Ένα διήμερο πολύμορφων δραστηριοτήτων, εποικοδομητικών συζητήσεων και σύσφιξης δεσμών μεταξύ τριάντα και πλέον Συντρόφων, οι οποίοι αφιερώνοντας αρκετό κόπο, χρόνο και χρήμα, έδωσαν ένα ξεχωριστό ραντεβού, πρωτοποριακό για τα δεδομένα της μεταπολιτικής σκηνής. Και όλοι συμφώνησαν πως το άρτια οργανωμένο αυτό γεγονός πρέπει πάση θυσία να γίνει θεσμός και τα επόμενα χρόνια. Η επόμενη διεθνής συνάντηση προγραμματίστηκε ήδη για το 2018, σε πόλη που θα ανακοινωθεί σύντομα.

Διαβάστε περισσότερα »

Ισπανία: πρώτη διεθνής συνάντηση Εθνικοαναρχικών

| Κυριακή, 26 Μαρτίου 2017
Μία πολύ σημαντική στιγμή για το Εθνικοαναρχικό Κίνημα αποτελεί η πρώτη διεθνής συνάντηση που πρόκειται να πραγματοποιηθεί στις 17 και 18 Ιουνίου στην Ισπανία. Ακριβώς επειδή πάντοτε ο προγραμματισμός ενός ταξιδιού είναι κάτι που μπορεί να χρειαστεί σχεδιασμό και πλάνο, οι διοργανωτές θέλουν να δώσουν τον απαιτούμενο χρόνο για προετοιμασία στον κάθε ενδιαφερόμενο ώστε να εξασφαλίσει τη συμμετοχή του. Οι προσδοκίες είναι πολλές, καθώς όλοι οι άμεσα εμπλεκόμενοι φιλοδοξούν αυτό το project να γίνει ένα σημείο αναφοράς για την εξελικτική πορεία του Εθνικοαναρχισμού.

Οι εκδηλώσεις, οι οποίες θα συγκροτήσουν ένα πλούσιο διήμερο, θα περιλαμβάνουν ομιλίες, ανοικτές συζητήσεις, εκθέσεις φωτογραφίας και έντυπου υλικού του Εθνικοαναρχικού Κινήματος, workshops, συναυλίες, δείπνο γνωριμίας και άλλα events. Ήδη το ενδιαφέρον είναι έντονο τόσο στο κομμάτι του σχεδιασμού όσο και της γενικότερης συμμετοχής, και το μόνο σίγουρο είναι ότι όλα προμηνύουν μια πολλά υποσχόμενη συνάντηση.

Σύντομα πρόκειται να δοθούν περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το πλήρες πρόγραμμα, τον τρόπο μετάβασης και την τοποθεσία. Για όσους φίλους από Ελλάδα ενδιαφέρονται, μπορούν να επικοινωνήσουν με το email της ιστοσελίδας μας exitarea@yahoo.gr.

Το διαδικτυακό φόρουμ του Εθνικοαναρχικού Κινήματος για περισσότερες πληροφορίες: 
Διαβάστε περισσότερα »

Εάν βάζαμε σκύλο στο πιτόγυρο

| Τρίτη, 21 Μαρτίου 2017
Υπάρχει μια «Ηθική» ή μάλλον «Ηθικολογία» που συγγενεύει ετυμολογικά με το «είθισται» και στην πραγματική του προέκταση σημαίνει ένα ξερό «συνηθίζεται».

Οι -ανά τα έτη και τους πολιτισμούς- κανόνες, διαμορφώθηκαν με μία μικρή δόση ενστίκτου, εξ ίσου μικρή δόση λογικής και πολύ περισσότερο με την καθολική υποταγή σε μια στείρα κοινωνική συνέπεια.

Κάποτε κάποιοι επιστήμονες έβαλαν σε ένα δωμάτιο μερικούς πιθήκους, όπου τοποθέτησαν μια σκάλα. Η σκάλα οδηγούσε σε φαγητό ωστόσο όποιος πίθηκος προσπαθούσε να την ανέβει, τότε το δωμάτιο ψεκαζόταν με κρύο νερό – γεγονός ανεπιθύμητο στο σύνολο του πληθυσμού. Έτσι, έπειτα από μερικές απόπειρες, οι πίθηκοι εμπόδιζαν τον πίθηκο που επιθυμούσε να φτάσει στο φαγητό. Όταν αυτό έγινε συνείδηση, ανακύκλωσαν σταδιακά τον πληθυσμό και το αποτέλεσμα ήταν εντυπωσιακό: κοινωνοί του δωματίου, οι οποίοι ουδέποτε είδαν το φαγητό ή ένιωσαν το κρύο νερό, κατέβαζαν με την βία όποιον προσπαθούσε να ανέβει την σκάλα. Δηλαδή έπρατταν χωρίς να γνωρίζουν τον λόγο.

Στους ανθρώπους δεν συμβαίνει κάτι διαφορετικό – μάλλον σε εμάς είναι και πιο χάλια η κατάσταση.

Καταρχάς να σημειωθεί ότι ο  τίτλος του κειμένου μπορεί φαντάζει αρκετά υπερβολικός, δεν επιλέχθηκε φυσικά για να τραβήξει το ενδιαφέρον του αναγνώστη, αλλά για να αποδείξει σαφώς ότι, παρόλη την φαινομενική υπερβολή του, αντικατοπτρίζει απόλυτα την πραγματικότητα.

Εάν αναφερθούμε στα ζώα και στην σχέση μας με αυτά, υπάρχει τα τελευταία χρόνια ένα «κίνημα» που προασπίζεται τα δικαιώματα των κατοικιδίων, και κυρίως των σκύλων. Η ένσταση δεν αφορά την ποιότητα της πράξης, αλλά την προέλευση της πράξης. Η συμπάθεια προς τα –πράγματι- συμπαθή τετράποδα, δεν προέρχεται δυστυχώς [από την συντριπτική μάζα τουλάχιστον] από την ενστικτώδη και φυσική ανάγκη και ωριμότητα του ανθρώπου να προστατεύσει την πανίδα και την χλωρίδα του Πλανήτη. Συγκεκριμένα οι σκύλοι είναι συμπαθείς διότι μας κολακεύουν: ότι κι αν είσαι, κι ο πιο ανωμαλάρας αντικοινωνικός άνθρωπος, ο σκύλος θα σου δείξει αγάπη – και για να είμαστε πιο ειλικρινείς, λειτουργεί ως δούλος, άρα είμαστε ο αφέντης – κι αυτό όπως είπαμε είναι κολακευτικό πάρα πολύ. Επίσης, σε έναν Δυτικό Κόσμο στον οποίο τα Υποκατάστατα έχουν αντικαταστήσει τα Φυσικά, τα κατοικίδια αποτελούν υποκατάστατο τεκνοποίησης.

Το τυχαίο αυτής της μοντέρνας κουλτούρας, που έχει λάβει μορφή επιδημίας και αυτό αντικατοπτρίζεται στα Social Media, με ανθρώπους να εκθέτουν ακόμα και.... τούρτα για τα γενέθλια του κατοικιδίου τους, αποδεικνύεται αρκεί να αναλύσουμε τους πολιτισμούς του σήμερα: στην Κίνα τρώνε σκύλο [ένα δις], στην Ιταλία άλογο [πολιτισμός], στον Αραβικό κόσμο απαγορεύεται το χοιρινό [εμείς τρώμε], στις Ινδίες απαγορεύεται το βοδινό [εμείς τρώμε]. Με άλλα λόγια, έτυχε να βρισκόμαστε εδώ και να έχουμε αυτές τις συνήθειες, όπως οι πίθηκοι του πειράματος.

Σκοπός της ανάπτυξης της σκέψεως αυτού του κειμένου είναι η καθαρή και ορθολογική συνείδηση του καθενός ανθρώπου. Σε πρώτο βαθμό είναι υποχρέωση του ανθρώπινου γένους να σέβεται κάθε ζωντανό οργανισμό. Εκεί λοιπόν βρίσκεται η ηλιθιότητα και η υποκρισία, ένα παχύσαρκο γένος να λέει ότι αγαπάει τα ζώα, την στιγμή που καταναλώνει απίστευτες ποσότητες ζώων προς τέρψιν και γεύσιν.

Άποψη του γραφόντα – ο οποίος δεν αρνείται ότι καταναλώνει κρέας κι ούτε αρνείται ότι έχει σφάξει ζώο κατά την αγροτική του ζωή στην επαρχία – είναι ότι κάθε άνθρωπος ο οποίος επιθυμεί να τρώει κρέας ζώων, θα πρέπει με την ενηλικίωσή του να συμμετέχει στην σφαγή ενός εξ αυτών. Όχι να παραστεί στην σφαγή, να συμμετάσχει. Το μπιφτέκι είναι ζουμερό στο supermarket και απολαυστικό στο πιάτο, αλλά μέχρι να φτάσεις εκεί, κοίτα τα μάτια της αγελάδας πριν την σφάξεις. Εκεί θα καταλάβεις τον πόνο που προκαλείς και έτσι θα αποκτήσεις ισορροπίες ως οντότητα. Ακόμα κι αν γίνουμε όλοι φυτοφάγοι, η φύση έχει αμέτρητα σαρκοφάγα και άρα συνεχή πόνο. Οπότε δεν είναι εκεί το ζήτημα. Το ζήτημα είναι ο καταναλωτισμός που ανακυκλώνει τους ανθρώπους [δηλαδή παχαίνουν για να πάνε μετά στο γυμναστήριο να αδυνατίσουν] ανακυκλώνουν δυστυχώς και τα ζώα τα οποία στο βωμό του κέρδους εισάγονται σε μια ανελέητη βιομηχανία κρέατος, την οποία ο ελεύθερος άνθρωπος του μέλλοντος θα πρέπει να καταστρέψει ολοκληρωτικά.

Εάν λοιπόν στο πιτόγυρο έμπαινε σκύλος, τότε πιθανότατα να μην μας ένοιαζε καθόλου ο πόνος αυτών των ζώων που τώρα λατρεύουμε - και στην θέση των ψυχολογικών μας κενών να βάζαμε ένα γουρουνάκι, όπως αυτό της φωτογραφίας, που τώρα φυσικά το σφάζουμε και το τρώμε.
Τόσο απλά.

Σ.Α.
Διαβάστε περισσότερα »

Όταν το αδύνατο γίνεται δυνατό

| Δευτέρα, 13 Φεβρουαρίου 2017
Τρομάζεις όταν, ύστερα από πικρές δοκιμασίες, καταλάβεις πως μέσα μας υπάρχει μια δύναμη που μπορεί να ξεπεράσει τη δύναμη του ανθρώπου.

Τρομάζεις, γιατί από τη στιγμή που θα καταλάβεις πως υπάρχει η δύναμη αυτή δεν μπορείς πια να βρεις δικαιολογίες για τις ασήμαντες ή άναντρες πράξεις σου, για τη ζωή σου τη χαμένη, ρίχνοντας το φταίξιμο στους άλλους.

Ξέρεις πια πως εσύ, όχι η τύχη, όχι η μοίρα, μήτε οι άνθρωποι γύρα σου, εσύ μονάχα έχεις, ό,τι κι αν κάμεις, ό,τι κι αν γίνεις, ακέραιη την ευθύνη. Και ντρέπεσαι τότε να γελάς, ντρέπεσαι να περιγελάς αν μια φλεγόμενη ψυχή ζητάει το αδύνατο. Καλά πια καταλαβαίνεις πως αυτή ‘ναι η αξία του ανθρώπου: να ζητάει και να ξέρει πως ζητάει το αδύνατο.

Και να ‘ναι σίγουρος πως θα το φτάσει, γιατί ξέρει πως αν δεν λιποψυχήσει, αν δεν ακούσει τι του κανοναρχάει η λογική, μα κρατάει με τα δόντια την ψυχή του κι εξακολουθεί με πίστη, με πείσμα να κυνηγάει το αδύνατο, τότε γίνεται το θάμα, που ποτέ ο αφτέρουγος νους δε θα μπορούσε να μαντέψει:

Tο αδύνατο γίνεται δυνατό.

Νίκος Καζαντζάκης
"Καπετάν Μιχάλης"
Διαβάστε περισσότερα »

Heaven Shall Burn - Wanderer

| Κυριακή, 5 Φεβρουαρίου 2017
Οι Heaven Shall Burn είναι μια μελωδική death metal μπάντα από τη Γερμανία, με αρκετά ενδιαφέρουσα στιχουργική προσέγγιση και ανάλογη μουσική αισθητική. Αποτελούν ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα γκρουπ στο είδος τους και αυτό που μας έκανε να εξερευνήσουμε το νέο album τους, ήταν κατά κύριο λόγο το στιχουργικό περιεχόμενο ενός από τα νέα κομμάτια τους, με τίτλο "Bring the War Home". Κλείνοντας με τα των συστάσεων, οι Heaven Shall Burn αποτελούν εκτός από αξιόλογη μπάντα και ενδιαφέρουσες προσωπικότητες, όντας όλοι τους vegans/vegeterians και straight edge.

To "Wanderer" ξεκινά ουσιαστικά με το κομμάτι που προαναφέραμε και μας βάζει κατευθείαν στο κλίμα του album. Υπάρχουν πολλές καλές στιγμές, όπως τα "Downshifter", "Passage of the Crane", "They Shall not Pass", "Save Me" και "A River of Crimson". Οι Heaven Shall Burn συνεχίζουν από εκεί που σταμάτησαν με το "Veto" τους 2013, παραμένοντας το ίδιο οργισμένοι, έχοντας όμως καθαρίσει αρκετά τον ήχο τους, έτσι που αφήνουν αρκετό χώρο στις μελωδικές γραμμές των εγχόρδων τους. Το αποτέλεσμα είναι για μια ακόμη φορά πειστικό και υψηλού επιπέδου, σαφέστατα πιο ώριμο και "ραδιοφωνικό" (αν μου επιτρέπεται ο όρος σε ένα τέτοιο είδος μουσικής). Στιχουργικά, υπάρχουν αναφορές στα δικαιώματα των ζώων, στην αναζήτηση του εσωτερικού εαυτού του ανθρώπου, στην περιπλάνηση και την αναθεώρηση (για αυτό και ο γενικός τίτλος "Wanderer"), ιστορικές αναφορές όπως η μάχη της Cable Street και γενικά υπάρχει ένας έντος κοινωνικοπολιτικός μανδύας για ακόμα μια φορά, που κάνει το αποτέλεσμα εξαιρετικά ενδιαφέρον και ενθουσιώδες.

Δεκατέσσερα συνολικά κομμάτια στη limited έκδοσή του, συμπεριλαμβανομένων δύο διασκευών των γνωστών Sodom και My Dying Bride. Fair enough. 

"I threw my useless life into their wars and riots
For the ideal to serve the ones I love
Yes, all too soon, no recognition for
My pointless sacrifice, and far too late I saw

I left my home defenceless, this world's a slaughterhouse
And men like me are not the butchers, I brought justice to no one
But there was no doubt, it always stands to reason
Protect the just, conquer the felons

Returned, wounded and broken, but I never left these barren fields

And now I understand, there is no war to end all wars, take it from me
Drowning your honest love in mindless violence
I bring the war home, still raging within me"

Διαβάστε περισσότερα »

Welf Herfurth: Travelling the world as a National Anarchist

 

Νο Copyright | www.exitarea.gr | για επικοινωνία: exitarea@yahoo.gr

Επιτρέπεται ελεύθερα η αναδημοσίευση, ακόμα και αν δεν αναφέρεται η πηγή