Exit Area

Exit Area
Όχι η Ιστορία, αλλά τα είδωλα είναι που κατέρρευσαν. Επιτέλους, μπορούμε να ανασάνουμε ελεύθερα και να χαρούμε τη νέα αρχή δίχως περιττά εμπόδια να μας φράζουν τη θέα.

Φυγή προς τα εμπρός

Φυγή προς τα εμπρός
Καθ' οδόν ανακαλύπτουμε, συνθέτουμε, προσδιορίζουμε και επαναπροσδιοριζόμαστε, δοκιμάζουμε και δοκιμαζόμαστε. γινόμαστε δημιουργοί δεδομένων και αξιών.

Το Αιώνιο Διάβα της Ζωής

Το Αιώνιο Διάβα της Ζωής
Τώρα εμείς δημιουργούμε τον Χάρτη και η Οδός είναι τα δικά μας βήματα. Εμείς θέτουμε τους οδοδείκτες για όσους θέλουν να ταξιδέψουν μαζί μας.

_

_

Περιοδικό "Μηδέν Τελεία": διαθέσιμα σε ψηφιακή μορφή τα πρώτα τέσσερα τεύχη

Από το 2011 και με συνέπεια, η διαχειριστική ομάδα του Exit Area εκδίδει το περιοδικό "Μηδέν Τελεία". Στα τέσσερα τεύχη του, προσπαθήσαμε και συνεχίζουμε να επιχειρούμε την υπέρβαση των στεγανών, με μια ξεχωριστή αρθρογραφία απέναντι στην ιδεολογική και πολιτική ορθότητα, ενάντια στο καταστροφικό δίπολο Δεξιάς και Αριστεράς, με κεντρικούς θεματικούς άξονες τον Φυλετισμό και την Αναρχία. Με τις τόσες δυσκολίες που συναντούμε καθημερινά, με τη δεδομένη κρίση που περνάει η έντυπη έκδοση, το περιοδικό μας στέκεται ακόμα όρθιο, και το πιο σημαντικό, στην ποιοτική βάση που έχουμε θέσει εξ'αρχής ως προαπαιτούμενο. Τρία χρόνια έπειτα από τη σύλληψη της ιδέας για ένα έντυπο διαφορετικό από κάθε αντίστοιχο που κυκλοφορούσε μέχρι τότε, θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε τους συντρόφους, φίλους και γενικότερα όσους μας γνώρισαν μέσω αυτού και στήριξαν την προσπάθειά μας. Ανακοινώνουμε με ιδιαίτερη χαρά ότι τα τεύχη #0, #1 και #2 έχουν εξαντληθεί. Διαθέτουμε πλέον μονάχα το τεύχος #3, που κυκλοφόρησε στις αρχές του χρόνου, σε πολύ περιορισμένο αριθμό αντιτύπων. Παρ' όλα αυτά, σε ό,τι αφορά τα παλαιότερα περιοδικά, υπάρχει η δυνατότητα για download σε ψηφιακή μορφή. Για το λόγο αυτό, παραθέτουμε πιο κάτω τους σχετικούς συνδέσμους.


Το νέο μας τεύχος, αναμένεται να κυκλοφορήσει σύντομα! Συνεχίζουμε μέσα από την έντυπή μας έκδοση να θέλουμε να κρατήσουμε όσο μπορούμε ζωντανό τον ρομαντισμό και τον ρεαλισμό του χειροπιαστού. Επιθυμούμε απέναντι στο εφήμερο και το απρόσωπο, να δώσουμε διάρκεια και σχήμα, να έρθουμε σε άμεση επαφή με όσους έχουν παρόμοιες ανησυχίες και να αγγίξουμε την ψυχή τους. Το "Μηδέν Τελεία" είναι εδώ, σε πείσμα των καιρών και των δυσκολιών. Και αυτό κάνει την κάθε ξεχωριστή κυκλοφορία του ακόμα πιο σημαντική.

Ισπανία: πρώτη διεθνής συνάντηση Εθνικοαναρχικών

| Κυριακή, 26 Μαρτίου 2017
Μία πολύ σημαντική στιγμή για το Εθνικοαναρχικό Κίνημα αποτελεί η πρώτη διεθνής συνάντηση που πρόκειται να πραγματοποιηθεί στις 17 και 18 Ιουνίου στην Ισπανία. Ακριβώς επειδή πάντοτε ο προγραμματισμός ενός ταξιδιού είναι κάτι που μπορεί να χρειαστεί σχεδιασμό και πλάνο, οι διοργανωτές θέλουν να δώσουν τον απαιτούμενο χρόνο για προετοιμασία στον κάθε ενδιαφερόμενο ώστε να εξασφαλίσει τη συμμετοχή του. Οι προσδοκίες είναι πολλές, καθώς όλοι οι άμεσα εμπλεκόμενοι φιλοδοξούν αυτό το project να γίνει ένα σημείο αναφοράς για την εξελικτική πορεία του Εθνικοαναρχισμού.

Οι εκδηλώσεις, οι οποίες θα συγκροτήσουν ένα πλούσιο διήμερο, θα περιλαμβάνουν ομιλίες, ανοικτές συζητήσεις, εκθέσεις φωτογραφίας και έντυπου υλικού του Εθνικοαναρχικού Κινήματος, workshops, συναυλίες, δείπνο γνωριμίας και άλλα events. Ήδη το ενδιαφέρον είναι έντονο τόσο στο κομμάτι του σχεδιασμού όσο και της γενικότερης συμμετοχής, και το μόνο σίγουρο είναι ότι όλα προμηνύουν μια πολλά υποσχόμενη συνάντηση.

Σύντομα πρόκειται να δοθούν περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το πλήρες πρόγραμμα, τον τρόπο μετάβασης και την τοποθεσία. Για όσους φίλους από Ελλάδα ενδιαφέρονται, μπορούν να επικοινωνήσουν με το email της ιστοσελίδας μας exitarea@yahoo.gr.

Το διαδικτυακό φόρουμ του Εθνικοαναρχικού Κινήματος για περισσότερες πληροφορίες: 
Διαβάστε περισσότερα »

Εάν βάζαμε σκύλο στο πιτόγυρο

| Τρίτη, 21 Μαρτίου 2017
Υπάρχει μια «Ηθική» ή μάλλον «Ηθικολογία» που συγγενεύει ετυμολογικά με το «είθισται» και στην πραγματική του προέκταση σημαίνει ένα ξερό «συνηθίζεται».

Οι -ανά τα έτη και τους πολιτισμούς- κανόνες, διαμορφώθηκαν με μία μικρή δόση ενστίκτου, εξ ίσου μικρή δόση λογικής και πολύ περισσότερο με την καθολική υποταγή σε μια στείρα κοινωνική συνέπεια.

Κάποτε κάποιοι επιστήμονες έβαλαν σε ένα δωμάτιο μερικούς πιθήκους, όπου τοποθέτησαν μια σκάλα. Η σκάλα οδηγούσε σε φαγητό ωστόσο όποιος πίθηκος προσπαθούσε να την ανέβει, τότε το δωμάτιο ψεκαζόταν με κρύο νερό – γεγονός ανεπιθύμητο στο σύνολο του πληθυσμού. Έτσι, έπειτα από μερικές απόπειρες, οι πίθηκοι εμπόδιζαν τον πίθηκο που επιθυμούσε να φτάσει στο φαγητό. Όταν αυτό έγινε συνείδηση, ανακύκλωσαν σταδιακά τον πληθυσμό και το αποτέλεσμα ήταν εντυπωσιακό: κοινωνοί του δωματίου, οι οποίοι ουδέποτε είδαν το φαγητό ή ένιωσαν το κρύο νερό, κατέβαζαν με την βία όποιον προσπαθούσε να ανέβει την σκάλα. Δηλαδή έπρατταν χωρίς να γνωρίζουν τον λόγο.

Στους ανθρώπους δεν συμβαίνει κάτι διαφορετικό – μάλλον σε εμάς είναι και πιο χάλια η κατάσταση.

Καταρχάς να σημειωθεί ότι ο  τίτλος του κειμένου μπορεί φαντάζει αρκετά υπερβολικός, δεν επιλέχθηκε φυσικά για να τραβήξει το ενδιαφέρον του αναγνώστη, αλλά για να αποδείξει σαφώς ότι, παρόλη την φαινομενική υπερβολή του, αντικατοπτρίζει απόλυτα την πραγματικότητα.

Εάν αναφερθούμε στα ζώα και στην σχέση μας με αυτά, υπάρχει τα τελευταία χρόνια ένα «κίνημα» που προασπίζεται τα δικαιώματα των κατοικιδίων, και κυρίως των σκύλων. Η ένσταση δεν αφορά την ποιότητα της πράξης, αλλά την προέλευση της πράξης. Η συμπάθεια προς τα –πράγματι- συμπαθή τετράποδα, δεν προέρχεται δυστυχώς [από την συντριπτική μάζα τουλάχιστον] από την ενστικτώδη και φυσική ανάγκη και ωριμότητα του ανθρώπου να προστατεύσει την πανίδα και την χλωρίδα του Πλανήτη. Συγκεκριμένα οι σκύλοι είναι συμπαθείς διότι μας κολακεύουν: ότι κι αν είσαι, κι ο πιο ανωμαλάρας αντικοινωνικός άνθρωπος, ο σκύλος θα σου δείξει αγάπη – και για να είμαστε πιο ειλικρινείς, λειτουργεί ως δούλος, άρα είμαστε ο αφέντης – κι αυτό όπως είπαμε είναι κολακευτικό πάρα πολύ. Επίσης, σε έναν Δυτικό Κόσμο στον οποίο τα Υποκατάστατα έχουν αντικαταστήσει τα Φυσικά, τα κατοικίδια αποτελούν υποκατάστατο τεκνοποίησης.

Το τυχαίο αυτής της μοντέρνας κουλτούρας, που έχει λάβει μορφή επιδημίας και αυτό αντικατοπτρίζεται στα Social Media, με ανθρώπους να εκθέτουν ακόμα και.... τούρτα για τα γενέθλια του κατοικιδίου τους, αποδεικνύεται αρκεί να αναλύσουμε τους πολιτισμούς του σήμερα: στην Κίνα τρώνε σκύλο [ένα δις], στην Ιταλία άλογο [πολιτισμός], στον Αραβικό κόσμο απαγορεύεται το χοιρινό [εμείς τρώμε], στις Ινδίες απαγορεύεται το βοδινό [εμείς τρώμε]. Με άλλα λόγια, έτυχε να βρισκόμαστε εδώ και να έχουμε αυτές τις συνήθειες, όπως οι πίθηκοι του πειράματος.

Σκοπός της ανάπτυξης της σκέψεως αυτού του κειμένου είναι η καθαρή και ορθολογική συνείδηση του καθενός ανθρώπου. Σε πρώτο βαθμό είναι υποχρέωση του ανθρώπινου γένους να σέβεται κάθε ζωντανό οργανισμό. Εκεί λοιπόν βρίσκεται η ηλιθιότητα και η υποκρισία, ένα παχύσαρκο γένος να λέει ότι αγαπάει τα ζώα, την στιγμή που καταναλώνει απίστευτες ποσότητες ζώων προς τέρψιν και γεύσιν.

Άποψη του γραφόντα – ο οποίος δεν αρνείται ότι καταναλώνει κρέας κι ούτε αρνείται ότι έχει σφάξει ζώο κατά την αγροτική του ζωή στην επαρχία – είναι ότι κάθε άνθρωπος ο οποίος επιθυμεί να τρώει κρέας ζώων, θα πρέπει με την ενηλικίωσή του να συμμετέχει στην σφαγή ενός εξ αυτών. Όχι να παραστεί στην σφαγή, να συμμετάσχει. Το μπιφτέκι είναι ζουμερό στο supermarket και απολαυστικό στο πιάτο, αλλά μέχρι να φτάσεις εκεί, κοίτα τα μάτια της αγελάδας πριν την σφάξεις. Εκεί θα καταλάβεις τον πόνο που προκαλείς και έτσι θα αποκτήσεις ισορροπίες ως οντότητα. Ακόμα κι αν γίνουμε όλοι φυτοφάγοι, η φύση έχει αμέτρητα σαρκοφάγα και άρα συνεχή πόνο. Οπότε δεν είναι εκεί το ζήτημα. Το ζήτημα είναι ο καταναλωτισμός που ανακυκλώνει τους ανθρώπους [δηλαδή παχαίνουν για να πάνε μετά στο γυμναστήριο να αδυνατίσουν] ανακυκλώνουν δυστυχώς και τα ζώα τα οποία στο βωμό του κέρδους εισάγονται σε μια ανελέητη βιομηχανία κρέατος, την οποία ο ελεύθερος άνθρωπος του μέλλοντος θα πρέπει να καταστρέψει ολοκληρωτικά.

Εάν λοιπόν στο πιτόγυρο έμπαινε σκύλος, τότε πιθανότατα να μην μας ένοιαζε καθόλου ο πόνος αυτών των ζώων που τώρα λατρεύουμε - και στην θέση των ψυχολογικών μας κενών να βάζαμε ένα γουρουνάκι, όπως αυτό της φωτογραφίας, που τώρα φυσικά το σφάζουμε και το τρώμε.
Τόσο απλά.

Σ.Α.
Διαβάστε περισσότερα »

Όταν το αδύνατο γίνεται δυνατό

| Δευτέρα, 13 Φεβρουαρίου 2017
Τρομάζεις όταν, ύστερα από πικρές δοκιμασίες, καταλάβεις πως μέσα μας υπάρχει μια δύναμη που μπορεί να ξεπεράσει τη δύναμη του ανθρώπου.

Τρομάζεις, γιατί από τη στιγμή που θα καταλάβεις πως υπάρχει η δύναμη αυτή δεν μπορείς πια να βρεις δικαιολογίες για τις ασήμαντες ή άναντρες πράξεις σου, για τη ζωή σου τη χαμένη, ρίχνοντας το φταίξιμο στους άλλους.

Ξέρεις πια πως εσύ, όχι η τύχη, όχι η μοίρα, μήτε οι άνθρωποι γύρα σου, εσύ μονάχα έχεις, ό,τι κι αν κάμεις, ό,τι κι αν γίνεις, ακέραιη την ευθύνη. Και ντρέπεσαι τότε να γελάς, ντρέπεσαι να περιγελάς αν μια φλεγόμενη ψυχή ζητάει το αδύνατο. Καλά πια καταλαβαίνεις πως αυτή ‘ναι η αξία του ανθρώπου: να ζητάει και να ξέρει πως ζητάει το αδύνατο.

Και να ‘ναι σίγουρος πως θα το φτάσει, γιατί ξέρει πως αν δεν λιποψυχήσει, αν δεν ακούσει τι του κανοναρχάει η λογική, μα κρατάει με τα δόντια την ψυχή του κι εξακολουθεί με πίστη, με πείσμα να κυνηγάει το αδύνατο, τότε γίνεται το θάμα, που ποτέ ο αφτέρουγος νους δε θα μπορούσε να μαντέψει:

Tο αδύνατο γίνεται δυνατό.

Νίκος Καζαντζάκης
"Καπετάν Μιχάλης"
Διαβάστε περισσότερα »

Heaven Shall Burn - Wanderer

| Κυριακή, 5 Φεβρουαρίου 2017
Οι Heaven Shall Burn είναι μια μελωδική death metal μπάντα από τη Γερμανία, με αρκετά ενδιαφέρουσα στιχουργική προσέγγιση και ανάλογη μουσική αισθητική. Αποτελούν ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα γκρουπ στο είδος τους και αυτό που μας έκανε να εξερευνήσουμε το νέο album τους, ήταν κατά κύριο λόγο το στιχουργικό περιεχόμενο ενός από τα νέα κομμάτια τους, με τίτλο "Bring the War Home". Κλείνοντας με τα των συστάσεων, οι Heaven Shall Burn αποτελούν εκτός από αξιόλογη μπάντα και ενδιαφέρουσες προσωπικότητες, όντας όλοι τους vegans/vegeterians και straight edge.

To "Wanderer" ξεκινά ουσιαστικά με το κομμάτι που προαναφέραμε και μας βάζει κατευθείαν στο κλίμα του album. Υπάρχουν πολλές καλές στιγμές, όπως τα "Downshifter", "Passage of the Crane", "They Shall not Pass", "Save Me" και "A River of Crimson". Οι Heaven Shall Burn συνεχίζουν από εκεί που σταμάτησαν με το "Veto" τους 2013, παραμένοντας το ίδιο οργισμένοι, έχοντας όμως καθαρίσει αρκετά τον ήχο τους, έτσι που αφήνουν αρκετό χώρο στις μελωδικές γραμμές των εγχόρδων τους. Το αποτέλεσμα είναι για μια ακόμη φορά πειστικό και υψηλού επιπέδου, σαφέστατα πιο ώριμο και "ραδιοφωνικό" (αν μου επιτρέπεται ο όρος σε ένα τέτοιο είδος μουσικής). Στιχουργικά, υπάρχουν αναφορές στα δικαιώματα των ζώων, στην αναζήτηση του εσωτερικού εαυτού του ανθρώπου, στην περιπλάνηση και την αναθεώρηση (για αυτό και ο γενικός τίτλος "Wanderer"), ιστορικές αναφορές όπως η μάχη της Cable Street και γενικά υπάρχει ένας έντος κοινωνικοπολιτικός μανδύας για ακόμα μια φορά, που κάνει το αποτέλεσμα εξαιρετικά ενδιαφέρον και ενθουσιώδες.

Δεκατέσσερα συνολικά κομμάτια στη limited έκδοσή του, συμπεριλαμβανομένων δύο διασκευών των γνωστών Sodom και My Dying Bride. Fair enough. 

"I threw my useless life into their wars and riots
For the ideal to serve the ones I love
Yes, all too soon, no recognition for
My pointless sacrifice, and far too late I saw

I left my home defenceless, this world's a slaughterhouse
And men like me are not the butchers, I brought justice to no one
But there was no doubt, it always stands to reason
Protect the just, conquer the felons

Returned, wounded and broken, but I never left these barren fields

And now I understand, there is no war to end all wars, take it from me
Drowning your honest love in mindless violence
I bring the war home, still raging within me"

Διαβάστε περισσότερα »

Το άγχος και ο φόβος στη σύγχρονη μητρόπολη

| Πέμπτη, 19 Ιανουαρίου 2017
Οι κοι­νω­νί­ες των σύγ­χρο­νων με­γα­λου­πό­λε­ων, ε­δραιω­μέ­νες και ορ­γα­νω­μέ­νες σύμ­φω­να με την πα­γκό­σμια χάρ­τα της οι­κο­νο­μι­κής δι­κτα­το­ρί­ας, α­σφυ­κτιού­σες κά­τω α­πό τη διαρ­κώς αυ­ξα­νό­με­νη πί­ε­ση του κρα­τι­κού ζυ­γού, πα­ρου­σιά­ζουν δε­κα­ε­τί­ες τώ­ρα –απ’ ά­κρη σ’ ά­κρη της γης– κά­ποια κοι­νά χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά στην έκ­φρα­ση και τη δρα­στη­ριο­ποί­η­σή τους. Το άγ­χος λοι­πόν, η α­πο­μό­νω­ση, ο φό­βος και η α­βε­βαιό­τη­τα α­πο­τε­λούν α­να­πό­σπα­στα στοι­χεί­α της κα­θη­με­ρι­νό­τη­τας των κα­τα­πιε­σμέ­νων, οι ο­ποί­οι αιώ­νες τώ­ρα υ­φί­στα­νται στο σώ­μα και την ψυ­χή τους τα θε­σμο­θε­τη­μέ­να βα­σα­νι­στή­ρια του κρά­τους και της κάθε μορφής ε­ξου­σί­ας.

Ποιοί εί­ναι ό­μως οι πα­ρά­γο­ντες ε­κεί­νοι και ποιά τα ι­διαί­τε­ρα χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά της λει­τουρ­γί­ας και της μορ­φής των σύγ­χρο­νων κοι­νω­νιών, που ευ­θύ­νο­νται γι’ αυ­τή την κα­τά­στα­ση; Εί­ναι α­να­ντίρ­ρη­το γε­γο­νός ο­τι κρά­τος και κε­φά­λαιο, α­πό­λυ­τα ε­ναρ­μο­νι­σμέ­να προς έ­να κοι­νό σκο­πό, την δια­τή­ρη­ση της κυ­ριαρ­χί­ας τους και την διαιώ­νι­ση της προ­λε­τα­ριο­ποί­η­σης των αν­θρώ­πων, προ­πα­ρα­σκευά­ζουν –μέ­σα α­πό θε­α­μα­τι­κές δια­δι­κα­σί­ες δια­με­σο­λά­βη­σης και α­ντι­στρο­φής της πραγ­μα­τι­κό­τη­τας– τις συν­θή­κες και τα χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά της α­πο­συ­ντι­θε­μέ­νης κα­θη­με­ρι­νό­τη­τας του κα­θε­νός α­πό ε­μάς. Συ­νε­πώς η α­στι­κή κυ­ριαρ­χί­α που ε­δώ και τρεις αιώ­νες πα­ρα­σι­τεί εις βά­ρος των λα­ών μπο­ρεί και κα­τα­νέ­μει σω­στά τους ε­ξα­να­γκα­σμούς τους ο­ποί­ους προ­σπα­θεί να κα­λύ­ψει με το γε­λοί­ο έν­δυ­μα των νό­μων, που προ­στα­τεύ­ουν (ποιούς ά­ρα­γε και α­πό τι;) και βγαί­νουν στο ό­νο­μα των πιο α­προ­κά­λυ­πτων και βρώ­μι­κων ε­ξου­σια­στι­κών ε­πι­τα­γών. Αυ­τές κά­θε φο­ρά εί­τε εί­ναι κοι­νω­νι­κές, εί­τε οι­κο­νο­μι­κές, πο­λε­ο­δο­μι­κές, πο­λι­τι­κές ή α­κό­μα και η­θι­κές υ­πο­βι­βά­ζουν τον άν­θρω­πο σε α­ντι­κεί­με­νο το ο­ποί­ο ή θα εί­ναι κλει­δω­μέ­νο σε κά­ποια φυ­λα­κή (ή ψυ­χια­τρεί­ο) ή θα βρί­σκε­ται στοι­βαγ­μέ­νο κά­που στα κέ­ντρα πα­ρα­γω­γής και κα­τα­νά­λω­σης. Α­λί­μο­νο λοι­πόν αν σε μια τέ­τοια ορ­γά­νω­ση για τη διά­θε­ση της ζω­ής δεν πα­ρου­σιά­ζο­νται στους αν­θρώ­πους εκ­δη­λώ­σεις μό­νι­μού άγ­χους, φό­βου, και α­βε­βαιό­τη­τας.

Ο χώ­ρος και η μορ­φή των πό­λε­ων, που διά­φο­ροι αρ­χι­τέ­κτο­νες και πο­λε­ο­δό­μοι (ά­ξιοι ερ­γά­τες και σύμ­βου­λοι της κρα­τι­κής-οι­κο­νο­μι­κής αυ­το­κρα­το­ρί­ας) έ­χτι­σαν και δη­μιούρ­γη­σαν για τους αν­θρώ­πους, μό­νο αν­θρω­πιά δεν έ­χει. Οι σύγ­χρο­νες μη­τρο­πό­λεις α­πο­τε­λούν ά­ξια τέ­κνα των με­γα­λου­πό­λε­ων που προ­έ­κυ­ψαν α­πό τη βιο­μη­χα­νι­κή ε­πα­νά­στα­ση. Με­γα­λου­πό­λεις που ε­ξυ­πη­ρε­τού­σαν φυ­σι­κά τη συσ­σώ­ρευ­ση ερ­γα­τι­κού δυ­να­μι­κού, τη δη­μιουρ­γί­α προ­λε­τα­ρια­κών ζω­νών και τον ευ­κο­λό­τε­ρο έ­λεγ­χο. Πρό­κει­ται για έ­να πε­ρι­βάλ­λον α­πρό­σω­πο ό­που ε­πι­κρα­τεί το πνεύ­μα και η νο­ο­τρο­πί­α της «αρ­χι­τε­κτο­νι­κής του κα­τα­να­γκα­σμού». Μια αρ­χι­τε­κτο­νι­κή, που προ­σπα­θεί α­πό τη μια με την ε­ξω­τε­ρι­κή ει­κό­να της να δη­λώ­σει το «με­γα­λεί­ο» και την «ε­πι­βλη­τι­κό­τη­τα» της ε­ξου­σί­ας και α­πό την άλ­λη με την ε­σω­τε­ρι­κή της εμ­φά­νι­ση να ι­κα­νοποι­ή­σει τις α­παι­τή­σεις της ε­ξου­σί­ας για έ­λεγ­χο, μα­ζο­ποί­η­ση και α­πο­μό­νω­ση. Το πε­ρι­βάλ­λον αυ­τό δια­χω­ρι­σμέ­νο σε γκέ­το, πε­ριο­χές ερ­γα­σί­ας, φτω­χών και πλού­σιων, και ε­πι­βα­ρη­μέ­νο α­πό τη μό­λυν­ση των το­ξι­κών α­πο­βλή­των α­πό τα ερ­γο­στά­σια α­πο­τε­λεί­ται συ­νή­θως α­πό πα­νύ­ψη­λα κτί­ρια και πο­λυ­κα­τοι­κί­ες που κρύ­βουν τον ου­ρα­νό δρό­μους που ε­ξυ­πη­ρε­τούν την διέ­λευ­ση των τρο­χο­φό­ρων και α­σφα­λώς τη δια­κί­νη­ση των ε­μπο­ρευ­μά­των. Οι δρό­μοι αυ­τοί ευ­θύ­νο­νται για το α­σφυ­κτι­κό μπο­τι­λιά­ρι­σμα και για τα κα­θη­με­ρι­νά τρο­χαί­α που α­πει­λούν τις ζω­ές ο­δη­γών και πε­ζών. Πρό­κει­ται λοι­πόν για έ­να πε­ρι­βάλ­λον που στο σύ­νο­λο του εκ­φρά­ζε­ται μέ­σα α­πό α­κα­λαί­σθη­τους ό­γκους του μπε­τόν αρ­μέ κά­τω α­πό τους ο­ποί­ους με­γα­λώ­νουν παι­διά και ζουν άν­θρω­ποι νευ­ρω­τι­κοί, αγ­χώ­δεις, κα­τα­δι­κα­σμέ­νοι να υ­φί­στα­νται έ­ναν πε­ρί­γυ­ρο που σε κα­μί­α πε­ρί­πτω­ση δεν εί­ναι ο φυ­σι­κός τους.

Α­πό τη άλ­λη πλευ­ρά, οι ρυθ­μοί της σύγ­χρο­νης κοι­νω­νι­κής «ε­ξε­λί­ξε­ως» -λό­γω της ερ­γα­σί­ας του κα­πι­τα­λι­σμού για την πα­γί­ω­ση και ο­λο­έ­να ι­σχυ­ρο­ποί­η­ση του σε πα­γκό­σμιο ε­πί­πε­δο- αυ­ξά­νο­νται ι­λιγ­γιω­δώς και οι ρυθ­μοί πα­ρα­γω­γής και κα­τα­νά­λω­σης που έ­χουν ε­πι­βλη­θεί στους «δού­λους της δη­μο­κρα­τί­ας» εί­ναι συμ­με­τρι­κά α­ντί­θε­τοι προς τις α­ντο­χές και τις ε­πι­θυ­μί­ες τους. Προ­κει­μέ­νου να α­ντε­πε­ξέλ­θουν στις α­παι­τή­σεις της κυ­ριαρ­χί­ας θα δου­λέ­ψουν πολ­λές ώ­ρες και μά­λι­στα σε συν­θή­κες, ό­που θα κρί­νε­ται διαρ­κώς ε­πι­σφα­λής η υ­γεί­α και η ζω­ή. Θα μπουν σε δια­δι­κα­σί­ες α­ντα­γω­νι­σμού και ε­ξει­δί­κευ­σης και γε­νι­κά θα κα­τα­βά­λουν ό­λη τους τη δυ­να­μι­κή, προ­κει­μέ­νου να φέ­ρουν εις πέ­ρας την ε­παγ­γελ­μα­τι­κή τους α­πο­στο­λή. Τον ε­ξα­να­γκα­σμό αυ­τό για την προ­ε­τοι­μα­σί­α μιας α­πο­δε­κτής και λει­τουρ­γι­κής μο­νά­δας του συ­στή­μα­τος, βιώ­νει ο άν­θρω­πος α­πό την παι­δι­κή η­λι­κί­α κα­τά τη σχο­λι­κή πε­ρί­ο­δο.

Ε­πι­πρό­σθε­τα η ε­ξέ­λι­ξη της ε­πι­στή­μης σε συν­δυα­σμό με την τα­χύ­τα­τη ε­ξά­πλω­ση της τε­χνο­λο­γί­ας έ­χει σα­φώς α­πε­λευ­θε­ρώ­σει τον άν­θρω­πο α­πό το άγ­χος για την κά­λυ­ψη βα­σι­κών α­να­γκών, α­πό την άλ­λη ό­μως τον έ­χει ε­γκλω­βί­σει μέ­σα σε μια πλη­θώ­ρα α­γα­θών που πρέ­πει να κα­τα­να­λώ­σει κα­θώς οι ε­πι­θυ­μί­ες του δεν α­να­πτύσ­σο­νται σύμ­φω­να με τις ε­πι­τα­γές του «ε­γώ» του αλ­λά α­νά­λο­γα με τις ρυθ­μί­σεις των θε­α­μα­τι­κών μη­χα­νι­σμών, που λει­τουρ­γούν στα α­στι­κά κέ­ντρα.

Μέ­σα σ’ αυ­τές τις κοι­νω­νί­ες της α­φθο­νί­ας και της υ­λι­κής ευ­η­με­ρί­ας, το ά­το­μο α­σφυ­κτιά κά­τω α­πό τον ο­λο­κλη­ρω­τι­σμό των ε­μπο­ρευ­μά­των που κα­θη­με­ρι­νά α­πα­σχο­λούν το χώ­ρο, το χρό­νο του, τις α­νά­γκες και γε­νι­κά τη διά­θε­ση της ζω­ής του. Ο σύγ­χρο­νος σκλά­βος των με­γα­λου­πό­λε­ων εί­ναι ε­ξα­να­γκα­σμέ­νος κα­θη­με­ρι­νά να κα­τα­να­λώ­νει φάρ­μα­κα, συ­σκευα­σμέ­νες τρο­φές, κουλ­τού­ρα, γνώ­ση, ψυ­χα­γω­γί­α και να α­να­λώ­νε­ται σ’ ο­τι­δή­πο­τε κα­τα­να­λώ­νει τον ε­αυ­τό του προς ό­φε­λος της κε­φα­λαιο­κρα­τι­κής τρο­μο­κρα­τί­ας.

Ε­πι­πρό­σθε­τα, ό­λες οι α­νέ­σεις που προ­σφέ­ρει η πα­γκό­σμια βιο­μη­χα­νί­α σε συν­δυα­σμό με την αυ­το­μα­το­ποί­η­ση της τε­χνο­λο­γί­ας -συ­στή­μα­τα ε­πι­κοι­νω­νί­ας, κλι­μα­τι­σμού, αυ­τό­μα­τοι πω­λη­τές, η­λε­κτρο­νι­κά μη­χα­νή­μα­τα κτλ-, α­πο­τε­λούν την κλει­στή πα­ρα­γω­γι­κή λει­τουρ­γί­α ε­νός μη­χα­νι­σμού, κα­τά τη διάρ­κεια του ο­ποί­ου, ή πα­ρα­γκω­νί­ζε­ται ή ε­νί­ο­τε εκ­μη­δε­νί­ζε­ται ε­ντε­λώς η πα­ρέμ­βα­ση του α­τό­μου και η διά­θε­σή του για δη­μιουρ­γι­κό­τη­τα.

Έ­να άλ­λο χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό των σύγ­χρο­νων α­στι­κών συ­γκρο­τη­μά­των, το ο­ποί­ο ευ­θύ­νε­ται για τη δη­μιουρ­γί­α άγ­χους φό­βου και α­βε­βαιό­τη­τας εί­ναι και η αυ­ξα­νό­με­νη θε­σμο­θε­τη­μέ­νη βί­α α­πό τη με­ριά του κρά­τους εις βά­ρος των κα­τα­πιε­σμέ­νων. Η αυ­το­γνω­σί­α των α­φε­ντι­κών ο­τι πα­ρα­σι­τούν α­να­φο­ρι­κά με την ε­πι­δί­ω­ξη των κοι­νω­νιών για α­πε­λευ­θέ­ρω­ση -και ο φό­βος φυ­σι­κά που συ­νο­δεύ­ει τη γνώ­ση τους αυ­τή- έ­χει ο­δη­γή­σει στη διαρ­κώς αυ­ξα­νό­με­νη α­στυ­νό­μευ­ση των α­στι­κών συ­γκρο­τη­μά­των. Συ­νε­πώς κα­θη­με­ρι­νά, κά­θε «ε­λεύ­θε­ρος δη­μο­κρά­της πο­λί­της» έ­χει να α­ντι­με­τω­πί­σει στο διά­βα του πά­νο­πλους α­στυ­νο­μι­κούς οι ο­ποί­οι με το χέ­ρι σε έ­κτα­ση και το δά­κτυ­λο στη σκαν­δά­λη πραγ­μα­το­ποιούν ε­ξα­κρι­βώ­σεις, α­πει­λές, α­πα­γω­γές, ε­κτε­λέ­σεις α­σκούν μια α­δυ­σώ­πη­τη τρο­μο­κρα­τί­α προ­σω­πο­ποιώ­ντας την κρα­τι­κή ε­πι­βο­λή και θυ­μί­ζο­ντας βέ­βαια ο­τι οι αν­θρώ­πι­νες κοι­νω­νί­ες ορ­γα­νώ­νο­νται και συ­γκρο­τού­νται κά­τω α­πό το κα­θε­στώς των ό­πλων και του φό­βου.

Αυ­τό λοι­πόν εί­ναι έ­να κομ­μά­τι της κα­θη­με­ρι­νής ζω­ής των με­γα­λου­πό­λε­ων, πλημ­μυ­ρι­σμέ­νης α­πό το άγ­χος, την α­πο­μό­νω­ση και α­βε­βαιό­τη­τα, ευ­θυ­γραμ­μι­σμέ­νη στα πλαί­σια της φτώ­χιας και της κα­τα­πί­ε­σης που έ­θε­σαν οι α­παι­τή­σεις της ι­στο­ρί­ας της εκ­με­τάλ­λευ­σης. Α­πό την άλ­λη βέ­βαια οι ε­πί μα­κρόν συ­ζη­τή­σεις των μπα­σκί­νων, δι­κα­στών, αρ­χι­τε­κτό­νων, πο­λε­ο­δό­μων ψυ­χο­λό­γων για τον ε­ξαν­θρω­πι­σμό των με­γά­λων α­στι­κών συ­γκρο­τη­μά­των, α­πο­τε­λούν έ­να φε­να­κι­σμό τό­σο α­στεί­ο ό­σο α­στεί­ος μπο­ρεί να εί­ναι ο ε­ξαν­θρω­πι­σμός του κρά­τους και της ε­ξου­σί­ας.

Α­ναμ­φί­βο­λο λοι­πόν, εί­ναι το γε­γο­νός ο­τι αυ­τή η άρ­ρω­στη κα­τά­στα­ση (της ε­πι­βί­ω­σης και κοι­νω­νι­κής α­πο­δο­χής) που έ­χει ε­πι­βάλ­λει η κρα­τι­κή-οι­κο­νο­μι­κή ε­ξου­σί­α ως σύ­στη­μα για τη διά­θε­ση της αν­θρώ­πι­νης ζω­ής, εί­ναι το α­πο­τέ­λε­σμα των διερ­γα­σιών της για τη διαιώ­νι­ση και ι­σχυ­ρο­ποί­η­σή της πά­νω στον τρά­χη­λο των κα­τα­πιε­σμέ­νων. Α­πό την άλ­λη δε θα πρέ­πει να πα­ρα­βλέ­που­με την ι­στο­ρι­κή α­λή­θεια, το γε­γο­νός ο­τι αυ­τή η κα­τά­στα­ση ε­ξω­θεί τους α­δύ­να­τους στην ε­πι­λο­γή και τη χρή­ση της α­πα­ραί­τη­της α­ντι­βί­ας και τους με­τα­μορ­φώ­νει σ’ έ­να η­φαί­στειο, έ­τοι­μο να ξυ­πνή­σει και να ε­κρα­γεί και του ο­ποί­ου η λά­βα θα σπεί­ρει τον ό­λε­θρο και την κα­τα­στρο­φή σ’ ο­τι­δή­πο­τε ε­πί αιώ­νες τώ­ρα τρο­μο­κρα­τεί και κα­τα­πιέ­ζει…

πηγή: Anarchy Press
Διαβάστε περισσότερα »

Odin's Lore: the magick & symbolism of the runes

| Παρασκευή, 6 Ιανουαρίου 2017
Copies of "Odin's Lore: The Magick and Symbolism of the Runes", written by Troy Southgate, are now available to pre-order. The book is 160 pages in length and costs 20 € with free postage to anywhere in the world. PayPal address is blackfrontpress@yahoo.co.uk and you can find more details below. Cover art by Zbigniew Boguslawski.

According to the ancient historian, Tacitus (56–120 CE), who studied the Germanic peoples living outside the Roman Empire, his barbarian counterparts in the north would "break off a branch of a fruit-tree and slice it into strips; they distinguish these by certain runes and throw them, as random chance will have it, on to a white cloth." Written in 98 CE, this early account of Germanic spirituality remains the earliest literary source available for the discussion of the runes themselves. These striking and enigmatic staves, which appear in three distinct traditions - the Elder Futhark (around 150–800 CE), the Anglo-Saxon Futhorc (400–1100 CE) and the Younger Futhark (800–1100 CE) - represent far more than just an alphabet and once we go beyond the basic transliteration of these Proto-Germanic symbols we discover that each has an accompanying meaning. Some of these definitions relate to everyday objects like trees and animals, but our forefathers - believing that the runes had been obtained by the god Odin, in return for one of his eyes - were also aware of the mystical, divinatory and transcendent qualities of each rune and this knowledge has survived to the present day.

In this latest publication from Black Front Press a group of historians, runologists and magicians have come together to explore the continuing allure of these powerful symbols in an attempt to provide the reader with a fascinating and well-rounded interpretation of their continuing resonance in the contemporary world. Contributors include Troy Southgate (The Sacred Centre: Practical Wodenism in Light of Tradition), Richard J. Levy (Staves of Blood: Finding My Inner Other), Ron McVan (A Selection of Rune Poems), Wulf (Runic Mysteries / The ALU-ULA Runic Mystery), K. R. Bolton (Path-working With Runes), Wyatt Kaldenberg (The Dangers of Dabbling in Runic Magic), Osred (An Unsolved Runic Mystery), Piercarlo Bormida (Runic Yoga), Colin Lockwood (The Windswept Tree), Hamasson (Thoughts on the Hail Rune and its Connection to the Sacred Mountain) and Nikarev Leshy (The Armanen Futharkh: A Controversial Rune-Row?).
Διαβάστε περισσότερα »

Λέξεις - σφαίρες

| Δευτέρα, 2 Ιανουαρίου 2017
Η κοινή διαπίστωση ότι η ζωή μοιάζει με θεατρική παράσταση επιβεβαιώνεται κυρίως από το ότι οι άνθρωποι αλλιώς μιλούν και διαφορετικά ενεργούν: πρόκειται για μια κωμωδία στην οποία όλοι σήμερα είναι ηθοποιοί γιατί όλοι μιλούν την ίδια γλώσσα, ενώ κανείς σχεδόν δεν είναι θεατής, αφού όλη αυτή η φλυαρία ξεγελά πια μόνο τα παιδιά και τους ανόητους. Είναι μια παράσταση, εντελώς ερασιτεχνική, αφόρητα παράλογη και βαρετή. Κι ωστόσο θα άξιζε να προσπαθούσαμε σ' αυτόν τον αιώνα να κάνουμε τη ζωή μιαν αληθινή και όχι προσποιητή πράξη και να λύσουμε για πρώτη φορά στην ιστορία την περίφημη αντίθεση ανάμεσα στα λόγια και στις πράξεις. Αλλά, όπως μας διδάσκει η πείρα, αυτά δε διορθώνονται και καθώς δεν μπορούμε να αξιώσουμε απ' τους ανθρώπους να εξαντληθούν επιχειρώντας το αδύνατο, μας απομένει ένα μέσο μοναδικό και συγχρόνως πολύ απλό, αν και αναξιοποίητο μέχρι σήμερα: να χρησιμοποιούμε αλλιώς τις λέξεις και να πούμε μια για πάντα τα πράγματα με το όνομά τους.

Τζιάκομο Λεοπάρντι, Στοχασμοί
Διαβάστε περισσότερα »

Μήνυμα ελήφθη

| Σάββατο, 31 Δεκεμβρίου 2016
Λέγεται ότι οι άνθρωποι έχουν την ανάγκη συνήθως να πουν αυτό που πιστεύουν και αισθάνονται, όχι τόσο για να πείσουν τους ακροατές τους ως προς την ορθότητα της άποψής τους, όσο για να νιώσουν οι ίδιοι την ικανοποίηση ότι είπαν αυτό που πιστεύουν και αισθάνονται. Σε αυτό βασίστηκε το απαραίτητο της ύπαρξης ενός φίλου ή συντρόφου, για να του λέμε αυτό που νιώθουμε, βάσει αυτού εδραιώθηκαν οι παπάδες χθες [εξομολόγηση] και οι ψυχολόγοι σήμερα [συνεδρία], επ’ αυτού στηρίχτηκε ο αρχαίος [σοφότατος] μύθος του κουρέα του Μίδα, που έτρεξε στο βουνό για να φωνάξει για τα γαϊδουρινά αυτιά του Βασιλιά για τα οποία απαγορευόταν ρητά να μιλήσει.

Μερικοί, κυνικοί όντες, θεωρούν ότι ο βαθμός αδυναμίας του ανθρώπου καθορίζει τον βαθμό της εν λόγω ανάγκης και πράγματι, εάν αναλυθεί αυτό πατώντας στην κοινωνική εμπειρία, τότε φαντάζει και ότι είναι και αληθές: τα μικρά παιδιά, καθοδηγούμενα από την αδυναμία του πνεύματός τους πάντοτε λένε την αλήθεια, κι ας «μην πρέπει». Οι γυναίκες, επηρεασμένες από την αδυναμία τη σωματική, αισθάνονται πιο συχνά την ανάγκη να πουν αυτό που νιώθουν, κι ας «μην πρέπει». Οι κυνικοί δε, πετυχημένοι άλλωστε [επιχειρηματίες, πολιτικοί, δημόσια πρόσωπα και δημοφιλείς γνωστοί ή συγγενείς της παρακάτω γειτονιάς], λένε πάντοτε αυτό που «πρέπει», δεν εκφράζουν ποτέ την πραγματική τους άποψη, δημιουργούν φιλίες με βάση το συμφέρον, την ασφάλεια, την ιδιοτέλεια, χτίζουν μια κατάσταση που στο τέλος οι πάντες θεωρούν πετυχημένη.

Πράγματι, εάν είχα 400-500 λέξεις να θυσιάσω, ή καλύτερα, να «επενδύσω», θα ήταν πιο συνετό να τις έγραφα όχι στο Exit Area αλλά σε κάποια μεγάλη κυριακάτικη εφημερίδα, ή σε κάποια μεγάλη ιστοσελίδα όπου, εκμεταλλευόμενος την ικανότητα του λόγου και τις αδυναμίες των πολλών, θα ξεδίπλωνα το κουβάρι της λεκτικής αρμονίας που γλυκαίνει τα αυτιά με τον ρυθμό της - και πετυχαίνει τον σκοπό της. Η αυλή του Βασιλιά όμως, μπορεί να μυρίζει όμορφα και να φαίνεται εντυπωσιακή και πολλά υποσχόμενη, είναι το μπαλκόνι όμως που βρωμάει και είναι ο κόσμος από κάτω που σου προκαλεί αηδία και δεν μπορείς να ανασάνεις παρ' όλο το ύψος, και αυτό το μάθημα μια φορά άμα το μάθεις δεν χρειάζεται δεύτερη. Μπορεί λοιπόν ο κυνικός να καυχιέται ότι δεν νιώθει τίποτα και να αισθάνεται άριστα στο πλάι του Βασιλιά – οποιοδήποτε Βασιλιά – και να σου μιλάει και να λέει ότι τα αληθινά συναισθήματα είναι για τους αδύναμους άρα κι εσύ είσαι αδύναμος άρα λάθος και αποτυχημένος, και είναι και η παρακάτω ιστορία που δεν μπορεί να αφήσει περιθώρια: «...κάποτε, κάποιος, έριξε ένα μπουκάλι στην θάλασσα, με ένα μήνυμα μέσα ίσως σπουδαίο, ίσως όχι, γραμμένο σε ένα χαρτί και καλά κλεισμένο για να μην βραχεί. Αυτός ο άνθρωπος ένιωθε την ανάγκη να πει αυτό που πραγματικά ένιωθε, και δεν ήξερε καν, εάν αυτό που έγραψε ήταν κάτι το άξιο, εάν το μπουκάλι θα έφτανε σε κάποιον προορισμό και εάν αυτός που το λάμβανε, το καταλάβαινε. Κανένας δεν ξέρει ποιος ήταν, πότε το έριξε στην θάλασσα, ποιος το έλαβε [εάν το έλαβε] και τι έγραφε αυτό το μήνυμα...»

Ο κυνικός χαίρεται για αυτό, και θεωρεί ανόητο τον άνθρωπο αυτό και αποτυχημένο και τον βάζει δίπλα στους αδύναμους και τα μωρά παιδιά και τις αδύναμες γυναίκες ΑΛΛΑ... 

ΔΕΝ είναι που τα παιδιά λένε την αλήθεια από βλακεία - λένε την αλήθεια διότι ΔΕΝ ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ.
ΔΕΝ είναι που οι γυναίκες λένε αυτό που νιώθουν από αδυναμία, ούτε για να καταλάβουν οι άλλοι - λένε αυτό που νιώθουν ΓΙΑ ΝΑ ΝΙΩΣΟΥΝ ΟΙ ΑΛΛΟΙ.
ΔΕΝ είναι ότι δεν ξέρω ποιος έγραψε το μήνυμα στο μπουκάλι και τι έγραψε ακριβώς, ΞΕΡΩ ΟΤΙ ΤΟ ΕΓΡΑΨΕ ΓΙΑ ΜΕΝΑ. Αιώνες τώρα και χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά. Μπορεί και χθες. Σίγουρα και αύριο. Και ξέρω ότι εννοούσε αυτό:

«...Δεν με νοιάζει ποιος θα διαβάσει αυτό το κείμενο και εάν αυτό ή αυτός αξίζει και τι θα καταλάβει, με νοιάζει που τώρα χορεύει στην θάλασσα και στον χρόνο, στο απέραντο του «τίποτα» και των «πάντων», ΕΛΕΥΘΕΡΟ να καθοριστεί από την μοίρα του, ελεύθερο να βυθιστεί από την μοίρα του και [κυρίως] ποτέ μα ποτέ, κανένας από τους «ηγεμόνες» αυτού του κόσμου, δεν θα νιώσει ασφαλής διότι ποτέ δεν θα μάθει που βρίσκεται το μπουκάλι, τι γράφει το χαρτί, και ποιος είναι εκείνος που θα το λάβει, και τι θα αλλάξει με αυτό, τι θα φτιάξει και τι θα γκρεμίσει...».

Γεμίστε λοιπόν την «θάλασσα» των συνειδήσεων με χιλιάδες τέτοια μπουκάλια που φέρουν τόσα «μυστικά» μηνύματα. Δεν με νοιάζει έαν διαβάσει κάποιος αυτό το κείμενο και εάν αυτό αξίζει ή αυτός αξίζει. Με νοιάζει που χορεύει ελεύθερο, στην σκέψη και τον χρόνο.

[μονάδα]/[υποσύνολο]
Διαβάστε περισσότερα »

Μέχρι να γίνω μια αγκαλιά...

| Παρασκευή, 30 Δεκεμβρίου 2016

 Έχω ένα σκοτωμένο όνειρο,
μια αιματοβαμμένη μνήμη
και μια καρδιά
που θα ‘ναι δε θα ‘ναι δέκα χρονών
Έχω πολλές πατρίδες,
έχω χιλιάδες ονόματα,
έχω χιλιάδες πληγές
Είμαι απ’ την Παλαιστίνη,
απ’ τη Συρία,
απ’ το Ιράκ,
απ’ το Αφγανιστάν,
απ’ το Βιετνάμ,
απ’ την Ιρλανδία,
απ’ την Κορέα,
απ’ την Ουκρανία
Με εξόρισαν στη χώρα των κολασμένων
η γη της είναι άγονη,
ο ουρανός της γκρίζος
και η θάλασσά της κόκκινη
Τα πρώτα μου παιχνίδια ήταν θραύσματα από βόμβες,
η πρώτη λέξη που άκουσα ήταν θάνατος,
τα πρώτα μου γράμματα τα έμαθα στο κατώφλι του Άδη,
τα πρώτα μου βήματα τα έκανα
σε έναν δρόμο σπαρμένο με νάρκες
και συρματοπλέγματα
κι από τότε δεν σταμάτησα να βαδίζω
Ταξιδεύω στους αιώνες,
μέχρι να ξαναβρώ το χάδι της μάνας μου,
μέχρι να γίνω μια αγκαλιά
από χιλιάδες κόκκινα γαρύφαλλα
που θα στολίσουν τον κόσμο
Διαβάστε περισσότερα »

Επιστρέψαμε...

| Τετάρτη, 28 Δεκεμβρίου 2016
Φίλες και φίλοι αναγνώστες, έπειτα από έναν ακριβώς χρόνο απραξίας, είμαστε ξανά εδώ. Και είμαστε εδώ κυρίως, γιατί όλον αυτό το χρόνο, δε σταματήσαμε να λαμβάνουμε μηνύματα που μας καλούσαν να κάνουμε ό,τι ήταν δυνατό ώστε η σελίδα να παραμείνει ζωντανή. Και φυσικά ζωντανός είναι κάποιος όταν παράγει, όταν εξακολουθεί να βρίσκεται στο προσκήνιο με δημιουργική διάθεση. Αυτή ακριβώς είναι η πρόθεσή μας, αυτό θα επιχειρήσουμε μέσα από την πολυποίκιλη και πολυεπίπεδη αρθρογραφία μας και με μεγαλύτερη συνέπεια από αυτήν του παρελθόντος. Με την παρούσα συμπληρώνουμε πεντακόσιες αναρτήσεις, σε σχεδόν πέντε χρόνια ενεργής παρουσίας στο διαδίκτυο. Είναι σημαντική η ευθύνη, ειδικά σε καιρούς που η πληροφόρηση είναι χειραγωγούμενη, και ο φανατισμός σαρώνει, αφήνοντας παντού θύματα, με κάθε λέξη που γράφεται να είναι σφαίρα που πυροδοτείται στα χέρια πωρωμένων, κοινωνικοπαθών ατόμων, γαντζωμένων από κάθε λογής σύμβολα.

Θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε τους αναγνώστες και τις αναγνώστριες για τη στήριξή τους και όλα τα θετικά σχόλια για τη δουλειά μας. Χαιρόμαστε να λαμβάνουμε μηνύματα ένδειξης του ότι αυτό που κάνουμε δεν πάει χαμένο, κάθε άλλο μάλιστα, είναι τροφή για σκέψη σε ολοένα και μεγαλύτερο αναγνωστικό κοινό. Ιδιαίτερα θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε τους συντρόφους και τις συντρόφισσες που έχουν συνεισφέρει στην παραγωγή κειμένων, τόσο για την ιστοσελίδα, όσο και για το περιοδικό. Χωρίς το ομαδικό του πράγματος, δε θα είχε νόημα να συνεχίσουμε.

Για άρθρα, συνεργασίες, μεταφράσεις και κάθε είδους συμβολή στην προσπάθειά μας, μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί μας στο exitarea@yahoo.gr.
Διαβάστε περισσότερα »

Rome - This Silver Coil

 

Νο Copyright | www.exitarea.gr | για επικοινωνία: exitarea@yahoo.gr

Επιτρέπεται ελεύθερα η αναδημοσίευση, ακόμα και αν δεν αναφέρεται η πηγή