Exit Area

Exit Area
Όχι η Ιστορία, αλλά τα είδωλα είναι που κατέρρευσαν. Επιτέλους, μπορούμε να ανασάνουμε ελεύθερα και να χαρούμε τη νέα αρχή δίχως περιττά εμπόδια να μας φράζουν τη θέα.

Φυγή προς τα εμπρός

Φυγή προς τα εμπρός
Καθ' οδόν ανακαλύπτουμε, συνθέτουμε, προσδιορίζουμε και επαναπροσδιοριζόμαστε, δοκιμάζουμε και δοκιμαζόμαστε. γινόμαστε δημιουργοί δεδομένων και αξιών.

Το Αιώνιο Διάβα της Ζωής

Το Αιώνιο Διάβα της Ζωής
Τώρα εμείς δημιουργούμε τον Χάρτη και η Οδός είναι τα δικά μας βήματα. Εμείς θέτουμε τους οδοδείκτες για όσους θέλουν να ταξιδέψουν μαζί μας.

_

_

Περιοδικό "Μηδέν Τελεία": διαθέσιμα σε ψηφιακή μορφή τα πρώτα τέσσερα τεύχη

Από το 2011 και με συνέπεια, η διαχειριστική ομάδα του Exit Area εκδίδει το περιοδικό "Μηδέν Τελεία". Στα τέσσερα τεύχη του, προσπαθήσαμε και συνεχίζουμε να επιχειρούμε την υπέρβαση των στεγανών, με μια ξεχωριστή αρθρογραφία απέναντι στην ιδεολογική και πολιτική ορθότητα, ενάντια στο καταστροφικό δίπολο Δεξιάς και Αριστεράς, με κεντρικούς θεματικούς άξονες τον Φυλετισμό και την Αναρχία. Με τις τόσες δυσκολίες που συναντούμε καθημερινά, με τη δεδομένη κρίση που περνάει η έντυπη έκδοση, το περιοδικό μας στέκεται ακόμα όρθιο, και το πιο σημαντικό, στην ποιοτική βάση που έχουμε θέσει εξ'αρχής ως προαπαιτούμενο. Τρία χρόνια έπειτα από τη σύλληψη της ιδέας για ένα έντυπο διαφορετικό από κάθε αντίστοιχο που κυκλοφορούσε μέχρι τότε, θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε τους συντρόφους, φίλους και γενικότερα όσους μας γνώρισαν μέσω αυτού και στήριξαν την προσπάθειά μας. Ανακοινώνουμε με ιδιαίτερη χαρά ότι τα τεύχη #0, #1 και #2 έχουν εξαντληθεί. Διαθέτουμε πλέον μονάχα το τεύχος #3, που κυκλοφόρησε στις αρχές του χρόνου, σε πολύ περιορισμένο αριθμό αντιτύπων. Παρ' όλα αυτά, σε ό,τι αφορά τα παλαιότερα περιοδικά, υπάρχει η δυνατότητα για download σε ψηφιακή μορφή. Για το λόγο αυτό, παραθέτουμε πιο κάτω τους σχετικούς συνδέσμους.


Το νέο μας τεύχος, αναμένεται να κυκλοφορήσει σύντομα! Συνεχίζουμε μέσα από την έντυπή μας έκδοση να θέλουμε να κρατήσουμε όσο μπορούμε ζωντανό τον ρομαντισμό και τον ρεαλισμό του χειροπιαστού. Επιθυμούμε απέναντι στο εφήμερο και το απρόσωπο, να δώσουμε διάρκεια και σχήμα, να έρθουμε σε άμεση επαφή με όσους έχουν παρόμοιες ανησυχίες και να αγγίξουμε την ψυχή τους. Το "Μηδέν Τελεία" είναι εδώ, σε πείσμα των καιρών και των δυσκολιών. Και αυτό κάνει την κάθε ξεχωριστή κυκλοφορία του ακόμα πιο σημαντική.

Η γη πεθαίνει (μέρος γ')

| Τρίτη, 31 Ιουλίου 2018
...και μαζί της παρασέρνονται σε μαρτυρικό θάνατο δεκάδες συμπατριώτες μας. Θλίψη και οργή. Η εικόνα μιλάει από μόνη της και αποτελεί μικρογραφία της ελληνικής κοινωνίας. Από τη μία πλευρά ο πόνος και η δυστυχία και από την άλλη όχι μόνο η αποποίηση κάθε ευθύνης, αλλά πολύ περισσότερο η διάθεση για εκφοβισμό. Η πολιτική αλητεία. Την ίδια ώρα, ανόητοι δημοσιογράφοι διψούν για ακόμα περισσότερο αίμα, γεμίζοντας με ύλη τα δελτία ειδήσεων της υποκρισίας.

Πολλά τα γιατί, ενώ μοιάζει να περισσεύει η όποια προσπάθεια να καταλογιστούν πλέον ευθύνες προς οποιαδήποτε πλευρά. Άλλωστε, με τον βομβαρδισμό πληροφοριών, σχολιασμού και κριτικής των τελευταίων ημερών, έχουν πλήρως καλυφθεί όλα τα μέτωπα και όλοι λίγο πολύ έχουν κάνει τον απολογισμό τους και έχουν σε διαφορετικές κατευθύνσεις υποδείξει τους υπαίτιους της τραγικής αυτής ιστορίας.

Για άλλη μια φορά γινόμαστε μάρτυρες ενός βραδυκίνητου κρατικού μηχανισμού, ο οποίος σε τέτοιες περιπτώσεις είναι απών, τόσο προπαρασκευαστικά, όσο και κατά τη διάρκεια τέτοιων φαινομένων. Προπαρασκευαστικά, αναφερόμενοι ασφαλώς στο σχέδιο εκκένωσης, το οποίο ποτέ δεν εκτελέστηκε. Κάνοντας όμως λόγο και για επιπρόσθετες ενέργειες πρόληψης όπως περιπολίες, ασκήσεις εκκένωσης, μα πρώτα απ'όλα στον έλεγχο της ανεξέλεγκτης τα τελευταία χρόνια οικιστικής ανάπτυξης της περιοχής, δίχως κανένα σχεδιασμό και στις περισσότερες των περιπτώσεων, χωρίς άδειες.

Οι προκλήσεις φέρνουν στην επιφάνεια το πραγματικό πρόσωπο των ανθρώπων και ο πρωθυπουργός της χώρας απέδειξε για μία ακόμη φορά, πόσο αναίσθητος και εγωπαθής είναι μπροστά σε μία τέτοια κατάσταση. Κανένα ειλικρινές ενδιαφέρον, καμία επίσκεψη στις πληγείσες περιοχές, έδειχνε συνεχώς να τα έχει χαμένα, με το επιτελείο του να είναι από απαθές ως και προκλητικό. Μάλιστα πέντε ολόκληρες ημέρες μετά τα τραγικά γεγονότα, και υπό την πίεση της γενικής κατακραυγής, ανέλαβε τελικά την πολιτική ευθύνη, χωρίς όμως καμία περαιτέρω ενέργεια από μέρους του, για να δεχτεί ξανά τα πυρά όλων.

Τέλος, θα πρέπει να τονιστεί κάτι. Είναι καιρός να πάψουν οι πολίτες να αναζητούν μοιρολατρικά πλέον καταφύγιο στην Πολιτεία. Είναι αντιληπτό ότι η ευθύνη βαραίνει κυρίως τους τοπικούς άρχοντες και τον κρατικό μηχανισμό, όμως οι συνέπειες είναι συντριπτικές και η αντίδραση τόσο αργή, που οι πολίτες πρέπει να μεριμνήσουν και να πάρουν την τύχη στα χέρια τους, σε ό,τι αφορά στην πρόληψη, με όσα μέσα εκείνοι διαθέτουν.


Διαβάστε περισσότερα »

Ανταπόκριση από τη δεύτερη Εθνικοαναρχική συνάντηση

| Τετάρτη, 11 Ιουλίου 2018
Ένα διαφορετικό διήμερο είχαν την ευκαιρία να ζήσουν οι συμμετέχοντες στη δεύτερη Εθνικοαναρχική συνάντηση, η οποία διοργανώθηκε από το National-Anarchist Movement, αυτή τη χρονιά σε ένα χωριό έξω από το Λονδίνο. Το χωριό αυτό αποτελεί ήδη μια ελεύθερη εθνικοαναρχική κοινότητα, που προς το παρόν κατοικείται και αναπτύσσεται από λίγους συντρόφους. Να θυμίσουμε ότι η αντίστοιχη περσυνή συνάντηση είχε γίνει στη Μαδρίτη, ενώ στόχος είναι να καθιερωθεί σε ετήσια βάση, σε διαφορετικές χώρες ανά τον κόσμο.

Η τοποθεσία συνδύαζε υπέροχες φυσικές ομορφιές, με τη λειτουργικότητα που απαιτούσαν οι εκδηλώσεις. Τις εισηγήσεις ακολουθούσαν επικοδομητικές συζητήσεις, ενώ υπήρχε πλήθος βιντεοπροβολών, εκθέσεων τέχνης, ενώ παράλληλα στο χώρο λειτουργούσε βιβλιοπωλείο και ένα μικρό μπαρ. Οι συμμετέχοντες, οι οποίοι προέρχονταν από 8 χώρες, είχαν τη δυνατότητα να κάνουν μαζί περιπάτους campimg, αθλητικές δραστηριότητες και συνολικά να συσφίξουν τις σχέσεις μεταξύ τους σε ένα ουσιαστικό κοινοτικό κλίμα.

Φωτογραφίες από την όμορφη τοποθεσία και τις εκδηλώσεις μπορείτε να δείτε από τον παρακάτω σύνδεσμο: [Φωτογραφίες] 

Μπορείτε επίσης να παρακολουθήσετε κάποιες από τις ομιλίες από τους παρακάτω συνδέσμους: [Keith Preston: Αναρχικές κοινότητες, παρελθόν, παρόν και μέλλον], [Gilad Atzmon: Νέα Αριστερά, Ταυτοτιστές, πολιτική ορθότητα], [Troy Southgate: Κυρίαρχοι της μοίρας μας]



Διαβάστε περισσότερα »

Tribes: κυκλοφορεί το πρώτο τεύχος

| Κυριακή, 24 Ιουνίου 2018
Κυκλοφορεί το πρώτο τεύχος του Εθνικοαναρχικού περιοδικού "Tribes". Περιλαμβάνει 22 άρθρα ποικίλου περιεχομένου, σε 64 σελίδες, με βασικά θεματικά μοτίβα την οικολογία, την αποκέντρωση, τον κοινοτισμό, την εκπαίδευση, τις ανθρώπινες σχέσεις, τον φυλετισμό και την αναρχία. Το "Tribes" είναι γραμμένο στην αγγλική γλώσσα και σε αυτό συμμετέχουν ως αρθρογράφοι Εθνικοαναρχικοί σύντροφοι από την Αγγλία, τη Σκωτία, την Ουαλία, τις ΗΠΑ, την Ιταλία, την Ελλάδα, την Ισπανία, τη Δανία, τη Γερμανία, την Πολωνία και τη Γαλλία.

Πρόκειται για μια άρτια δουλειά, τόσο από πλευράς περιεχομένου, όσο και γενικότερης αισθητικής. Μια προσπάθεια που θα συνεχιστεί, γι αυτό και χρειάζεται τη στήριξη όσων ενδιαφέρονται για την οπτική του Εθνικοαναρχισμού.

Όσοι επιθυμείτε λοιπόν να αποκτήσετε το περιοδικό, μπορείτε να επικοινωνήσετε με το email exitarea@yahoo.gr. Διαθέσιμα αντίτυπα θα υπάρχουν από τις 15 Ιουλίου και το κόστος τους είναι 7 €, συμπεριλαμβανομένων των ταχυδρομικών εξόδων.

Ενδεικτικοί τίτλοι άρθρων:

An anarchist view of women and the feminist flaw | Ecology and the ethnosphere | Autonomy and introspection | The challenge of National Anarchism | Tribe, race, ethnicity | Smashing all dogmas | A tlingit nation | Anarchism without adjectives | Plantain | Zero waste | Ethnogenesis | Birth Against the Modern World | Deep roots are not reached by the frost | Anarchy beyond Politics | From the streets in black, to a field in a wide brimmed hat: a left Anarchist’s journey To N-AM

Για περισσότερες πληροφορίες: Tribes Magazine 
Διαβάστε περισσότερα »

Δεύτερη Εθνικοαναρχική Διεθνής, Αγγλία, Ιούνιος 2018

| Παρασκευή, 16 Μαρτίου 2018
Έπειτα από μια απόλυτα επιτυχημένη πρώτη Εθνικοαναρχική διεθνή συνάντηση, την περασμένη χρονιά στην Μαδρίτη της Ισπανίας (για την οποία μπορείτε να διαβάσετε εδώ), η οργανωτική επιτροπή αποφάσισε να προχωρήσει στην καθιέρωση της συγκεκριμένης εκδήλωσης σε ετήσια βάση. Έτσι λοιπόν, το ραντεβού των Εθνικοαναρχικών συντρόφων ανανεώνεται για το τελευταίο σαββατοκύριακο του Ιούνη, συγκεκριμένα στις 23 και 24 του μήνα, στην Αγγλία.

Οι εκδηλώσεις, οι οποίες θα συγκροτήσουν ένα πλούσιο διήμερο, θα περιλαμβάνουν ομιλίες, ανοικτές συζητήσεις, εκθέσεις φωτογραφίας και έντυπου υλικού του Εθνικοαναρχικού Κινήματος, workshops, δείπνο γνωριμίας και άλλα events. Ήδη το ενδιαφέρον είναι έντονο τόσο στο κομμάτι του σχεδιασμού όσο και της γενικότερης συμμετοχής, και το μόνο σίγουρο είναι ότι όλα προμηνύουν μια πολλά υποσχόμενη συνάντηση, για δεύτερη συνεχή χρονιά.

Πληθώρα εισηγήσεων έχουν ήδη προγραμματιστεί, συνοδευόμενες όπως πάντα από τον προαπαιτούμενο προγραμματισμένο χρόνο για εποικοδομητικές συζητήσεις, πάνω σε θέματα που αφορούν στην οικολογία και τον περιβαλλοντισμό, την ιστορία, τη φιλοσοφία, την οικονομία και την πολιτική.

Το διήμερο συνδιοργανώνει η συλλογικότητα Anhaga, η οποία έχει εξασφαλίσει όλα τα απαραίτητα για τη διαμονή των συμμετεχόντων σε camping. Για περισσότερες πληροφορίες, μπορείτε να επικοινωνήσετε με το email μας: exitarea@yahoo.gr ή απευθείας με τους διοργανωτές: thepowerremains@protonmail.com

Γνωρίστε το Εθνικοαναρχικό Κίνημα, μέσα από το διαδικτυακό του forum:


Διαβάστε περισσότερα »

Οι «φασίστες», οι «εθνικιστές» και ο «μίτος» της Βαρδαρίας

| Σάββατο, 10 Φεβρουαρίου 2018
Είναι εθνικιστικό το συλλαλητήριο για τη Μακεδονία;

Η επαναφορά στο προσκήνιο του λεγόμενου Μακεδονικού ζητήματος και ο «Μαύρος Κύκνος»(*) του ογκώδους συλλαλητηρίου για τη Μακεδονία, μας υποχρεώνει να τοποθετηθούμε συνολικά για τα εν λόγω ζητήματα.

Και τα ζητήματα που ανοίγονται είναι πράγματι πολλά και ευρεία. Θεωρούμε, πως είναι μια καλή ευκαιρία ξεκαθαρίσματός τους από την πλευρά μας, καθώς η περίοδος που διανύουμε είναι κρίσιμης σημασίας για την ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων και της Ανατολικής Μεσογείου.

Ξεκινώντας από το πρόσφατο συλλαλητήριο, ας πούμε ευθύς εξ αρχής πως το θεωρούμε περισσότερο εθνικού παρά εθνικιστικού χαρακτήρα και πως ως τέτοιο θα το προσεγγίσουμε. Πολύ περισσότερο, δε, όταν είναι φανερό, για όσους θέλουν να το δουν, πως πίσω από τον εθνικό χαρακτήρα υποκρύπτονται βαθιές  κοινωνικές διεργασίες που σχετίζονται άμεσα με τον οικονομικής υφής εξανδραποδισμό της τελευταίας δεκαετίας.

Έχοντας αναφέρει το παραπάνω, δεν αγνοούμε πως στο συλλαλητήριο συμμετείχαν – φυσικά – άπαντες οι εθνικιστές, αλλά δεν ήταν αυτοί που έδωσαν το «εσωτερικό χρώμα» της κινητοποίησης παρά μόνον, ίσως, το επίχρισμά της. Σε 300 – 400 χιλιάδες κόσμου (με μια μάλλον προσγειωμένη εκτίμηση) η παρουσία τους ήταν μειοψηφική και η ανάδειξή τους προήλθε κυρίως από την προσοχή που, βεβαίως, τους έδωσαν οι «αντίπαλοί» τους ως απόπειρα δικής τους άμυνας.

Για εμάς υπάρχει μια λεπτή αλλά υπαρκτή και πολύ σημαντική διαφορά μεταξύ εθνισμού και εθνικισμού. Ο εθνισμός συνδέεται με την ύπαρξη και κυρίως τη συνειδητοποίηση πολιτιστικών συγγενειών, κυρίως γλωσσικών, συγγενειών «έθους» και αντιλήψεων για τη ζωή και τον θάνατο, βασικό ρόλο στις οποίες παίζουν και οι θρησκευτικές ή άλλες φιλοσοφικές αντιλήψεις. Συνδέεται, επίσης και με την αντίληψη μιας ιστορικής συνέχειας αυτών των χαρακτηριστικών, που μπορεί να είναι σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό υπαρκτή. Αντίθετα, ο εθνικισμός συνδέεται, αναγκαία, με την ύπαρξη μιας κρατικής οντότητας, η οποία οργανώνει τον πυρήνα και την ιδεολογική συνοχή της στη βάση μιας κυρίαρχης εθνότητας– είτε υπαρκτής είτε υπό κατασκευή – σε έναν γεωγραφικό χώρο, προσδοκώντας στην μακροημέρευσή της μέσω της ταύτισης των συμφερόντων της εξουσίας με τα συμφέροντα των μελών της εθνότητας.

Ο εθνισμός, λοιπόν, δεν διαθέτει τα επιθετικά χαρακτηριστικά του εθνικισμού που επιθυμεί να ενσωματώσει δια της καταπίεσης ή του πολέμου άλλους πληθυσμούς με διαφορετικά χαρακτηριστικά. Αποτελεί μια λογική ιστορική διεργασία η οποία μπορεί να συνδέεται ή να μην συνδέεται καθόλου με μια οργανωμένη δομή εξουσίας.

Οι συμμετέχοντες στο συλλαλητήριο δεν επέδειξαν στην πλειοψηφία τους τέτοιας μορφής επιθετικά χαρακτηριστικά προς τον πληθυσμό των Σκοπίων, επομένως ο χαρακτηρισμός τους συλλήβδην ως «εθνικιστών» είναι πλήρως ανεδαφικός.

Κάποιοι θα απέρριπταν τη διάκριση που κάνουμε, θεωρώντας πως δεν μπορεί να υφίσταται το ένα δίχως το άλλο, ο εθνικισμός δηλαδή δίχως τον εθνισμό και το αντίστροφο. Ο εθνισμός, όμως, είναι πανάρχαια υπόθεση. Έχει να κάνει με τα «νομιζόμενα» και «πρέπει» ενός τόπου με κυρίαρχο στοιχείο φυσικά τη γλώσσα, επειδή η γλώσσα αποτελεί θεμελιώδες εργαλείο της σκέψης και συγχρόνως τρόπο διαμόρφωσής της. Ο εθνικισμός, όμως, αφορά τη νεωτερική εποχή στα πλαίσια κυρίως της βιομηχανικής ανάπτυξης και συνδέεται με τη διαδικασία διάλυσης των παλιών αυτοκρατοριών και τη συγκρότηση της εξουσίας γύρω από το λεγόμενο εθνικό ιδεώδες. Προσοχή, το εθνικό ιδεώδες, όμως, εδώ νοείται ως μια ιδεολογικοποιημένη κατασκευή και όχι ως μια βιωμένη κατάσταση εθνισμού σε συνθήκες πραγματικής ζωής.

Εδώ είναι σημαντικό να σημειώσουμε πως και ο εθνικισμός, όταν πρωτοεμφανίστηκε στο προσκήνιο, ήταν ένα επαναστατικό ρεύμα που πρέσβευε την απελευθέρωση από τη δεσποτική εξουσία είτε των αυτοκρατόρων είτε των αποικιοκρατών. Τον 19ο αιώνα έως τις αρχές του 20ου, σχεδόν όλες οι ανερχόμενες εξουσιαστικές συγκροτήσεις ήταν εθνικιστικές. Οπότε το ευρύτερο γεωπολιτικό παιχνίδι παιζόταν γύρω από το πλαίσιο της «αυτοδιάθεσης των λαών». Θέλουμε να πούμε πως εκείνη την εποχή ο εθνικισμός δεν είχε καθόλου «κακό» όνομα. Αυτό άρχισε να το αποκτά μετά το 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο και ειδικότερα τα τελευταία 40 περίπου χρόνια. Ο λόγος γι’ αυτό είναι απλός. Μεταπολεμικά άρχισε να συγκροτείται βήμα – βήμα η σύγχρονη Δυτική αυτοκρατορία (ΕΕ – ΝΑΤΟ). Η αυτοκρατορική δόμηση της εξουσίας που προϋποθέτουν οι νέοι σχηματισμοί είναι εξ ορισμού ανταγωνιστική  προς τον εθνικισμό, εφ’ όσον αυτή  φιλοδοξεί να κυριαρχήσει σε ένα πλήθος διαφορετικών εθνοτήτων με έναν ενιαίο τρόπο δίχως τη «δυσκολία» προσαρμογής της στις επί μέρους πληθυσμιακές διαφοροποιήσεις. Επί πλέον, ήδη πριν τον πόλεμο, με την επικράτηση των μπολσεβίκων στη Ρωσσία και την συγκρότηση της 3ης Διεθνούς, είχαμε τη γέννηση ενός άλλου αυτοκρατορικού επεκτατικού οράματος με όχημα την δήθεν «κοινωνική απελευθέρωση», το οποίο, ενώ ήταν εξ ίσου εχθρικό προς τον εθνικισμό, τον αντιμετώπιζε ωστόσο εργαλειακά κατά τόπους για την επίτευξη των δικών του σκοπών.

Κάπου εδώ θα συναντήσουμε αργότερα και την κατασκευή του Μακεδονικού ζητήματος ως μέρους της πολιτικής της Κομιντέρν (Κομμουνιστική Διεθνής) για τα Βαλκάνια, πολιτική που εφάρμοσε το ΚΚΕ σε μια προσπάθεια αναίρεσης των αποτελεσμάτων των Βαλκανικών πολέμων και ενοποίησης των Βαλκανίων υπό την εποπτεία των Σοβιετικών. Στις μέρες μας, η σύγκρουση αυτοκρατορίας και εθνο-κρατικών δομήσεων εντείνεται και τα πράγματα περιπλέκονται ακόμη περισσότερο σε κοινωνικό επίπεδο, καθώς η Δυτική αυτοκρατορία ενσωματώνει και χρησιμοποιεί στοιχεία του πάλαι ποτέ επαναστατικού διεθνισμού, για να υποσκάψει τη βάση του εθνο-κράτους, θέλοντας πλέον να το απορροφήσει ολοκληρωτικά στις δομές της. Το κράτος δηλαδή πρέπει να ισχυροποιηθεί μεν εφ’ όσον θα κάνει τη δουλειά του αυτοκρατορικού ελεγκτή μιας γεωγραφικής επαρχίας, αλλά να χάσει τα εθνικά του χαρακτηριστικά, που δημιουργούν «περιττές» διαφοροποιήσεις στα πλαίσια της αυτοκρατορίας.

Τα λέμε όλα αυτά (εξ ανάγκης κι εν συντομία) για να ξεκαθαρίσουμε πως δεν έχουμε κανένα πρόβλημα με τον εθνισμό του οποιουδήποτε, αρκεί αυτό να εκφράζει μια βιωματική και όχι φαντασιακή συνθήκη και κυρίως να είναι ειλικρινής, δηλαδή να μην τροφοδοτείται από ιστορικά ψεύδη. Όχι κραυγαλέα ιστορικά ψεύδη τουλάχιστον, όπως συμβαίνει τώρα με την περίπτωση των Σλαύων των Σκοπίων, γιατί, δυστυχώς, το σύνολο της Ιστορικής αλήθειας και γενικότερα του παρελθόντος θεωρούμε πως δεν μπορούμε να το γνωρίζουμε στην πληρότητά του. Ειλικρίνεια, επίσης, σημαίνει το να δεχόμαστε το σύνολο της αλήθειας (σε όση ιστορική αλήθεια έχουμε πρόσβαση) είτε μας βολεύει είτε όχι.

Στα πλαίσια που περιγράφηκαν, λοιπόν, ο διεθνισμός μεταπολεμικά άρχισε να κερδίζει έδαφος, είτε ήταν ο κομμουνιστικός διεθνισμός, είτε ο διεθνισμός από τον οποίον διεπόταν η εξελισσόμενη Ευρωπαϊκή «ολοκλήρωση». Μετά το 1990, με την επικράτηση μιας τάσης των οραμάτων για παγκόσμια κυριαρχία, ο κομμουνιστικός διεθνισμός, σταδιακά (και ολοκληρωτικά στις μέρες μας) ενσωματώθηκε στον διεθνισμό της παγκοσμιοποίησης. Δεν χρειάστηκε και πολύ προσπάθεια γι’ αυτό· άλλωστε και οι δύο, όπως είπαμε προηγουμένως, είχαν παρόμοιες λογικές με στόχευση την ουτοπία μιας παγκόσμιας αυτοκρατορίας. Στις μέρες μας είναι εύκολο το να καταφέρεται κάποιος εναντίον του εθνικισμού, γιατί πλέον έχει την ολόπλευρη ιδεολογική υποστήριξη της επικρατούσας τάσης της διεθνούς εξουσίας. Ο διεθνισμός, όμως, πλέον, έχει αποδειχθεί χειρότερος του εθνικισμού, γιατί έχει ευρύτερες φιλοδοξίες και έχει ισχυρότερη εμμονή στην κατασκευή πλαστών ταυτοτήτων. Κατασκεύασε επί 70 χρόνια την ανύπαρκτη ταυτότητα του Σοβιετικού πολίτη και σήμερα κατασκευάζει την εξ ίσου ανύπαρκτη ταυτότητα του Ευρωπαίου πολίτη. Δεν είμαστε βέβαιοι για το ποιος από τους δύο θα αποδειχθεί ο χειρότερος υπήκοος, αλλά είμαστε σίγουροι πως και το σημερινό οικοδόμημα έχει ημερομηνία λήξεως όπως η οποιαδήποτε κατασκευή που δεν συμβαίνει με αβίαστο τρόπο. Πάντως, ο εντόπιος επαναστατικός διεθνισμός στην ουσία κλείνει το μάτι, ευνοώντας από το δικό του μετερίζι αυτήν την εξέλιξη.

Οι εθνικιστές, λοιπόν, βρέθηκαν με την πλάτη στον τοίχο. Όχι όμως μόνον αυτοί. Το σύνολο των ανθρώπων που δεν έβλεπαν το λόγο για να απορρίψουν τον εθνισμό τους βρέθηκαν απολογούμενοι, βιώνοντας μια άνευ προηγουμένου επίθεση ανακατασκευής στη γλώσσα και την ιστορία τους. Ιστορία που μπορεί να την έμαθαν μερικώς στρεβλά υπό τα κελεύσματα είτε της πάλαι ποτέ «εθνικοφροσύνης» είτε αντίστοιχα της μεταπολεμικής «αριστεροσύνης», αλλά που στη γενικότητά της δεν ήταν ψεύτικη. Λέμε στη «γενικότητα», επειδή οι λεπτομέρειες έχουν τη σημασία τους. Επίθεση συγκεκαλυμμένη αρχικά και απροκάλυπτη στη συνέχεια. Θα λέγαμε πως τα τελευταία 20 χρόνια ο Ελλαδικός χώρος εισέρχεται και βιώνει τα τελικά στάδια της νεωτερικότητας και του μοντερνισμού της Δύσης και, όπως όλες οι τάσεις που τον επηρέασαν τα τελευταία 40 χρόνια, αυτό συνέβη πολύ γρήγορα, ασυνάρτητα και βίαια, αλλά πάντως μεθοδευμένα. Το αποτέλεσμα είναι πως σήμερα η συντριπτική πλειοψηφία ψάχνει σταθερό έδαφος να πατήσει και δεν το βρίσκει πουθενά, κάτι που επιτείνεται φυσικά και από τον καθημερινό οικονομικό πόλεμο.

Κάποιοι, βεβαίως, θα βρουν – και βρίσκουν – αυτό το έδαφος με το να γίνουν περισσότερο υποτακτικοί ως υπήκοοι μέσα στη «θαλπωρή» μιας κομματικής στρούγκας. Κάποιοι άλλοι ακόμα βρίσκονται σε αναζήτηση, την ώρα που πολλοί έχουν ήδη ξεκινήσει την Οδύσσειά τους στο εξωτερικό, αφήνοντας πίσω τους ένα δυσαναπλήρωτο κενό. Παρασκηνιακές πολιτικές δυνάμεις περιμένουν την ευκαιρία τους, καθώς το «άστρο» της «πρώτης φοράς αριστερά» δύει. Υπάρχει, ωστόσο, αυτήν τη στιγμή, μία ακαθόριστη μεν, ευδιάκριτη δε, τάση διάσπαρτων ανθρώπων που αναζητά μια περισσότερο βαθιά και ειλικρινή σχέση με την ιστορία και το «είναι» τόσο του εαυτού τους όσο και αυτού του τόπου με όλες του τις αντιφάσεις, με άγνωστη, προς το παρόν, κατάληξη. Αυτή η βαθύτερη ζύμωση είναι, κατ’ αρχήν, από εμάς καλοδεχούμενη.

Τα λέμε αυτά, γιατί πιστεύουμε πως όλα τα παραπάνω έπαιξαν το ρόλο τους στη μεγάλη παρουσία κόσμου στο συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης. Ας τα σκεφθούν όλα αυτά όσοι πιπιλάνε την καραμέλα του «εθνικιστή» και του «φασίστα», επειδή έτσι συμφέρει στην ιδεολογική τους τύφλωση και ας βάλουν (επί τέλους!) έναν καθρέφτη ενώπιων τους.

Ποιος είναι τελικά ο φασίστας;

Η κατά κόρον και καταχρηστική χρήση του όρου «φασίστας», εδώ και πολλά χρόνια, δεν συμβαίνει τυχαία και έρχεται να καλύψει την ολοκληρωτική γύμνια της Αριστεράς, «επαναστατικής» και μη, έως και τις παρυφές του αναρχισμού, απέναντι στην διαμορφούμενη πραγματικότητα. Το ίδιο συμβαίνει και με άλλους όρους, όπως για παράδειγμα ο ρατσισμός. Διόλου τυχαία οι όροι αυτοί μπήκαν στο καθημερινό «οπλοστάσιο» και χρησιμοποιούνται σαν σφαίρες, επιβεβλημένοι από το ρεύμα της «πολιτικής ορθότητας», που είναι ουσιαστικά ιδεολογικό αποκύημα της αριστερής πτέρυγας της παγκοσμιοποίησης με έδρα τις ΗΠΑ, η οποία μέχρι πρότινος καθοδηγούσε το άρμα της παγκοσμιοποιητικής διαδικασίας. Λέμε, μέχρι πρότινος, γιατί εσχάτως φαίνεται πως η καρέκλα της τρίζει, αλλά οψόμεθα. Ουσιαστικά «φασίστας» τείνει να είναι απλά όποιος δεν συμφωνεί μαζί τους. Ο οποιοσδήποτε πρέπει πρώτα να αποδείξει πως δεν είναι «φασίστας» και μετά να αναπτύξει την επιχειρηματολογία του. Πρόκειται για μια πονηρή τακτική συντριβής του αντιπάλου σου δίχως να μπεις στον κόπο να επιχειρηματολογήσεις σοβαρά. Επί προσθέτως, δείχνεις ότι προτιμάς να ετεροπροσδιοριστείς, επιλέγοντας τον αντίπαλό σου και συγκρινόμενος σταθερά μ’ αυτόν. Η σύγκριση με τον «φασίστα» θα σε βγάζει πάντα ασπροπρόσωπο ακόμα κι αν οι πράξεις σου είναι εξ ίσου ελεεινές. Επί πλέον, οποιαδήποτε διαφορετική άποψη υποχρεωτικά θα πρέπει να συγκλίνει στο δικό σου δίπολο: «φασισμός» και «αντιφασισμός», οπότε τα στρατόπεδα γίνονται συγκεκριμένα και ο καθένας απορροφά το μερίδιό του, συνθλίβοντας όλες τις υπόλοιπες απόψεις. Νομίζουμε πως η πραγματική γύμνια της πρακτικής είναι ολοφάνερη, αν και ομολογουμένως έχει αποδειχθεί ιδιαίτερα αποτελεσματική.

Για να μπορούμε να συνεννοηθούμε σαν άνθρωποι, θα πρέπει πρωτίστως να αποκαταστήσουμε την αξία και σημασία των λέξεων. Ο φασισμός, όπως εκφράστηκε από τον Μουσολίνι (πρώην σοσιαλιστής), ήταν ένα επαναστατικό[1] ρεύμα που διακήρυττε την θεσμοθετημένη σύμπηξη κράτους και κεφαλαίου και την συμπαγή και άρρηκτη ενότητα κεφαλαιοκρατών και εργατών στη βάση του έθνους, που βρίσκει την έκφρασή της στο πρόσωπο του Αρχηγού. Αυτό, συγκεκριμένα, είναι ο φασισμός και τίποτε άλλο, οπότε οποιαδήποτε άλλη μορφή απολυταρχίας ας κατονομάζεται συγκεκριμένα. Το ότι ο φασισμός είχε και εθνικιστικά χαρακτηριστικά, δεν μετατρέπει αυτόματα όλους τους εθνικιστές σε φασίστες. Ας κρίνεται ο καθένας γι’ αυτό που είναι και όχι γι’ αυτό που βολεύει.

Επίσης, η παραπάνω πρακτική αιτιολογεί και το γιατί το πολιτικό σύστημα στα χρόνια των Μνημονίων είχε την απόλυτη ανάγκη της Χρυσής Αυγής. Μπροστά στα τερατώδη που έπραξαν, τί παραπάνω θα είχε κάνει ένας πραγματικός φασίστας; Η Χρυσή Αυγή αποτέλεσε κυριολεκτικά την ασπίδα τους. «Δεν είμαστε εμείς οι φασίστες, αλλά αυτοί οι φουσκωτοί με τα ξυρισμένα κεφάλια». Οι πραγματικοί εκφραστές του ολοκληρωτισμού κρύφτηκαν πίσω από τους νεοναζιστές και έβγαλαν τον εαυτό τους από το κάδρο. Έκτοτε, όποιος εξέφραζε μια διαφορετική άποψη θα έβλεπε μπροστά του το σκιάχτρο της Χρυσής Αυγής. «Είσαι μαζί τους». Έτσι έγινε εφικτή η σύμπηξη του «δημοκρατικού τόξου», στη βάση του οποίου ένας-ένας με τη σειρά προχωρούσε το σχέδιο των Μνημονίων ένα βήμα παρακάτω. Και οι «επαναστάτες» ψάχνουν στα σοκκάκια και τις γωνιές να βρουν τους φασίστες. Ο αποπροσανατολισμός τους είναι πλήρης.

Η άποψη περί «φασιστών» έχει και μία ακόμη πονηρή παράμετρο, ενισχύοντας τα «στερεότυπα» επιβολής. «Οι Έλληνες δεν είναι απλά τεμπέληδες. Είναι και φασίστες. Επομένως, δεν τους αξίζουν μόνον όσα έχουν ήδη πάθει αλλά ακόμη χειρότερα». Ας αναρωτηθεί κάποιος (νοών φυσικά…), στις παρούσες συνθήκες οικονομικού πολέμου και καταπίεσης, ποιους εξυπηρετεί ένα τέτοιο συμπέρασμα.

Αυτές οι τακτικές πλέον δεν πιάνουν και όσοι είτε ατυχώς είτε εσκεμμένα τις εξέθρεψαν θα τις βρουν μπροστά τους. Συνθήματα του τύπου «Έλληνας δεν γεννιέσαι, καταντάς» που εμφανίστηκαν στον Λευκό Πύργο, πέρα από το ότι φανερώνουν την προσωπική τραγωδία των εμπνευστών τους, εκδηλώνουν και έναν ξεκάθαρο ανθελληνισμό ρατσιστικού χαρακτήρα. Τα δήθεν «αντιρατσιστικά» αισθήματα ισχύουν μόνο για τους άλλους και όχι για τους Έλληνες; Κάποιοι παραμυθιάζονται ότι είναι δυνατόν να ενδιαφέρεσαι πραγματικά για τους ανθρώπους σε άλλα μέρη της Γης, μισώντας αυτούς που ζουν και αναπνέουν δίπλα σου. Γελιούνται. Δεν ενδιαφέρονται για τίποτε άλλο παρά μόνον για τον εαυτό τους.

Όλα αυτά, όμως, είναι αποκυήματα της Λενινιστικής λογικής και πρακτικής που πρέσβευε την ενίσχυση και υποστήριξη των ασθενέστερων εθνοτήτων έναντι των ισχυρότερων με σκοπό να τις ελέγξει όλες. Η (προσωρινά…) ασθενέστερη εθνότητα που λαμβάνει ολόπλευρη υποστήριξη, εάν πριμοδοτηθεί και ισχυροποιηθεί, ασφαλώς θα χρωστά τα πάντα στους διεθνιστές υποστηρικτές της και θα ελέγχεται από αυτούς. Το έχουμε ξαναγράψει: Ο «έσχατος» που θα γίνει «πρώτος» με τις πλάτες άλλων, θα είναι δούλος τους και θα βοηθήσει ώστε να γίνουν δούλοι και οι υπόλοιποι.

Είμαστε Αναρχικοί και μιλάμε Ελληνικά. Αυτό σημαίνει, αναπόφευκτα, ότι σκεφτόμαστε Ελληνικά (εφ’ όσον η γλώσσα είναι το εργαλείο της σκέψης). Δεν θα μπούμε στην τραγωδία να πολεμάμε τον εαυτό μας, δημιουργώντας τρικυμία και στους υπόλοιπους. Οι απόψεις μας για το κράτος, την εξουσία, τον εθνικισμό ή ότι άλλο, είναι απόσταγμα αυτού του εαυτού. Δεν είμαστε, ούτε θα γίνουμε εκούσιοι ή ακούσιοι πράκτορες της παγκοσμιοποίησης και των τωρινών σχεδιασμών των αυτοκρατόρων στα Βαλκάνια, ως χρήσιμοι ηλίθιοι, απλά για να μην κινδυνεύουμε να μας κατονομάσουν, δήθεν, ως «εθνικιστές» και «φασίστες». Οι καταστάσεις είναι πολύ σοβαρές.


Τα αληθινά σχέδια των εξουσιαστών για τη Μακεδονία

Όσοι θέλουν να προσεγγίσουν το Μακεδονικό ζήτημα, απ’ όποια θέση κι αν προέρχονται, θα πρέπει να το σκεφτούν ως εξής: Από την εποχή που εμφανίστηκε το Μακεδονικό ζήτημα (ήδη πριν την εποχή των Βαλκανικών πολέμων) έως και σήμερα, σημαίνει ένα – και μόνον ένα – πράγμα: Επαναχάραξη συνόρων και επανασχεδιασμό όρων κυριαρχίας. Αυτό το δεδομένο οφείλει ο καθένας να αντικρύσει κατάματα και με ειλικρίνεια και να αναρωτηθεί τί ακριβώς σημαίνει αυτό σήμερα σε ευρύτερο κοινωνικό επίπεδο. Οι μειονότητες, είτε υπαρκτές είτε ανύπαρκτες, με τα «δίκαια» ή τα «άδικά» τους σ’ αυτήν τη διαδικασία χρησιμοποιούνταν και θα χρησιμοποιούνται ως όχημα είτε των εθνικιστικών είτε των διεθνιστικών – αυτοκρατορικών επιδιώξεων, οπότε ας τ’ αφήσουν αυτά, κάποιοι, κατά μέρος. Και δεν υπάρχει λόγος να φανταζόμαστε την αλλαγή συνόρων δια του πολέμου: πόλεμος στα πλαίσια του ΝΑΤΟ δεν θα γίνει, εκτός κι αν μιλάμε πλέον για παγκόσμιο πόλεμο. Μπορούμε, όμως, να τη φανταστούμε υπό τη μορφή των «Ειδικών Οικονομικών Ζωνών» (ΕΟΖ). Είναι ο «πολιτισμένος» τρόπος αλλαγής συνόρων. Εντός μιας ΕΟΖ δεν ασκείται ουσιαστικά κρατική κυριαρχία παρά μόνον κατ’ όνομα. Ισχύουν ειδικοί νόμοι και τα θεσμοθετημένα, πλέον, αφεντικά της περιοχής γίνονται οι εταιρείες που αναλαμβάνουν την «αξιοποίησή» τους. Δεν μας είναι δύσκολο λοιπόν να φανταστούμε μια ευρύτερη ΕΟΖ στο σύνολο της γεωγραφικής Μακεδονίας στο βαθμό που και το Ελληνικό και το κράτος των Σκοπίων θα βρίσκονται εντός του ΝΑΤΟ και της ΕΕ. Τι σημαίνει ΕΟΖ; Το έσχατο όριο του κορπορατισμού, άρα σκληρότερες συνθήκες επιβολής για όλους με ακόμη  μικρότερες δυνατότητες αντίδρασης.

Πολλοί θεωρούν την αλλαγή συνόρων ως φαιδρό σενάριο, λόγω της δεδομένης αδυναμίας του γειτονικού κράτους να αντιπαρατεθεί στο Ελληνικό. Το ζήτημα, όμως δεν είναι στα Σκόπια, δεν αφορά καν σχεδόν τους άμεσα εμπλεκόμενους εκατέρωθεν των συνόρων. Αφορά τους αυτοκράτορες στην άλλη όχθη του Ατλαντικού οι οποίοι είναι πάτρωνες και των δύο κρατών. Στην Ελλάδα οι Αμερικανοί πανηγυρίζουν για το γεγονός ότι «ποτέ οι σχέσεις μας δεν ήταν καλύτερες», εννοώντας πως ποτέ δεν είχαν τέτοιον έλεγχο και ευήκοα ώτα στο Ελλαδικό κράτος, και όσο για τα Σκόπια, αυτά απλώς δεν θα υπήρχαν χωρίς τους Αμερικανούς. Επομένως, όπως έλεγε ο Taleb, όταν το χέρι που σε ταΐζει είναι και το ίδιο που μπορεί να σε δολοφονήσει, η πρόβλεψη των πραγμάτων γίνεται πολύ δυσχερής. Ενώπιων των αποφάσεων, μάλιστα, «ανησυχεί» και ο Αμερικανός πρέσβης για ενδεχόμενο «ατύχημα» στο Αιγαίο με την Τουρκία. Νομίζουμε πως όλοι αντιλαμβάνονται την «πολιτισμένη» του απειλή…

Ελπίζουμε  να έχει γίνει αντιληπτό το τι εννοούμε όταν λέμε να μην μετατρεπόμαστε σε χρήσιμους ηλίθιους.

Οι Αμερικανοί χειρίζονται το Μακεδονικό ζήτημα σήμερα όπως το έκαναν παλαιότερα οι Σοβιετικοί, δηλαδή σε αντίστοιχες γραμμές και με αντίστοιχες επιδιώξεις: τον έλεγχο των Βαλκανίων. Η πάλαι ποτέ «Βαλκανική Κομμουνιστική Ομοσπονδία» (ΒΚΟ) που υποστήριζε η Κομιντέρν, πριμοδοτώντας τότε κυρίως τη Βουλγαρία στο χώρο της Μακεδονίας, σήμερα προωθείται, κατ’ αντιστοιχία και τηρουμένων των αναλογιών, στα πλαίσια του ΝΑΤΟ και της ΕΕ με την πριμοδότηση των Σκοπίων. Τότε οι Δυτικοί δεν το ήθελαν. Τώρα είναι οι Δυτικοί που θέλουν κάτι αντίστοιχο και οι Ρώσσοι είναι που διαμαρτύρονται. «Εντυπωσιαζόμαστε», όμως, από το γεγονός πως αυτοί που εκείνη την εποχή υποστήριζαν το σχέδιο της Κομιντέρν υπό τα κελεύσματα των Σοβιετικών (ΚΚΕ), είναι  οι ίδιοι ιδεολογικά μ’ αυτούς που σήμερα υποστηρίζουν ένα αντίστοιχο σχέδιο υπό τα κελεύσματα των Αμερικανών. Κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί πως η Ιστορία δεν διαθέτει ισχυρές δόσεις ειρωνείας. Δεν νομίζουμε, όμως, πως θα τους εγγράψει στο ενεργητικό της ως «τραγικούς» ήρωες.

Αναρχική συλλογικότητα "Πυργίται"

Διαβάστε περισσότερα »

Αντίσταση για τη Μακεδονία

| Παρασκευή, 26 Ιανουαρίου 2018
Τις τελευταίες μέρες οι διεργασίες για την ονοματοδοσία του κράτους των Σκοπίων εντείνονται, με προφανείς σκοπούς. Το πολιτικό κατεστημένο επιθυμεί να ξεμπερδεύει με ένα ζήτημα που εκκρεμεί χρόνια και βάζει για μπροστάρη τον ξοφλημένο πολιτικά Τσίπρα για να κλείσει το θέμα με τη λογική του "έντιμου συμβιβασμού".

Μέσα στο θολό πολιτικό τοπίο, και με ετερόκλητες δυνάμεις να πιέζουν προς διαφορετικές κατευθύνσεις, πολλοί ίσως αναρωτηθούν αν η λύση περνά από τη φωνή του λαού, αν βρίσκεται στα χέρια της κυβέρνησης, αν όλα φαντάζουν μια φάρσα, ένα πολιτικό κόλπο που εστιάζει στην άγνοια και στην αποδεδειγμένα μειωμένη αντίληψη του σύγχρονου Έλληνα. Πώς αλλιώς θα μπορούσαμε να ερμηνεύσουμε άλλωστε τη δεδομένη αποτυχία διαχείρισης του σκοπιανού προβλήματος, για την οποία όλοι έχουμε ευθύνη; Σίγουρα δεν πρόκειται μόνο για σύμπτωση από αρνητικές συγκυρίες - διχαστική ψυχοπαθολογία και λανθασμένη πολιτική από αυτοαποκαλούμενους ηγέτες, που συνεχίζουν το έργο τους ρίχνοντας λάσπη στο πρόσωπο του ελληνικού  λαού εδώ και τριάντα χρόνια. Μια ελληνική εσωστρέφεια, "δώρο" στο γειτονικό κράτος, οι πολιτικοί και διπλωμάτες του οποίου εκμεταλλεύονται κάθε μικρή ή μεγάλη ευκαιρία και όλα τα λάθη στα οποία υποπέσαμε.

Όλα δείχνουν ότι ένα θέμα που έπρεπε να ήταν ιστορικά και με βάση την κοινή λογική τετελεσμένο ως προς την έκβασή του, εξελίχτηκε σε διεθνές ζήτημα και από εκεί σε μια ταπεινωτική ήττα. Η Αριστερά είναι βεβαίως όχι μόνο ανίκανη, αλλά και επικίνδυνη να το διαχειριστεί, μη διστάζοντας να "τζογάρει", επιδεικνύοντας τον κενό της διεθνισμό. Μάλιστα, δε διστάζει να προκαλεί το κοινό αίσθημα, προβαίνοντας σε παραποίηση της γνώμης της πλειοψηφίας των Ελλήνων, απλά αξίζει να αναδημοσιεύσουμε δήλωση από πρόσφατο δελτίο τύπου: "Η πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτών επιθυμεί μια λύση που θα διασφαλίζει τα συμφέροντα της χώρας και τη σταθερότητα στα Βαλκάνια, απέναντι στους αλυτρωτισμούς και τους εθνικισμούς. Και τη λύση αυτή υπηρετεί η σημερινή κυβέρνηση, με αίσθημα εθνικής ευθύνης, χωρίς να υποκύπτει σε μικροκομματικούς υπολογισμούς, φραστικούς εξτρεμισμούς, και εθνικιστικές κορώνες".

Η δήθεν διαλλακτικότητα του Ζάεφ, η "νηφαλιότητα" του Νίμιτς και οι δηλώσεις Τσίπρα περί "αλυτρωτισμού", που στην ουσία αποτελούν ένα ατόπημα καθώς αυτό σημαίνει υποχώρηση από το κύριο ζήτημα που είναι αυτό της ονοματοδοσίας, είναι στάχτη στα μάτια του κόσμου. Το παιχνίδι παίζεται αυτή τη στιγμή στο όνομα, και όλες οι προτάσεις περιλαμβάνουν τον όρο "Μακεδονία", ως εκ τούτου όλες τους είναι απαράδεκτες και όποιος συναινεί είναι εθνικά επικίνδυνος και για να είμαστε καθαροί, εθνικά προδότης. Η τεράστια διαδήλωση στη Θεσσαλονίκη αλλά και η διαφαινόμενη επίσης τεράστια διαδήλωση στην Αθήνα σε λίγες μέρες, έρχονται να βάλουν τα πράγματα στη θέση τους, όσο και αν οι κύριοι του ΣΥΡΙΖΑ πολιτικολογούν και διπλωματούν σε μια παράλληλη σφαίρα από αυτή της πραγματικότητας.

Μιχάλης Κ.
Διαβάστε περισσότερα »

Rome - Hawker

 

Νο Copyright | www.exitarea.gr | για επικοινωνία: exitarea@yahoo.gr

Επιτρέπεται ελεύθερα η αναδημοσίευση, ακόμα και αν δεν αναφέρεται η πηγή