Οικοδομώντας το μέλλον του Εθνικοαναρχισμού

Κανένας από εμάς δεν μπορεί να προβλέψει το μέλλον, αλλά ένα πράγμα που φαίνεται αρκετά βέβαιο είναι η τελική κατάρρευση του καπιταλισμού και, όταν αυτό συμβεί, η μαζική παραγωγή θα εξαλειφθεί και τα εργοστάσια θα μείνουν ανενεργά. Ταυτόχρονα, θα υπάρξει μια ασταμάτητη τεχνολογική οπισθοδρόμηση. Η αποτυχία της διεθνιστικής οικονομίας θα οδηγήσει στην εξάλειψη του συστήματος μεταφορών και στον θάνατο της υπάρχουσας οδικής και σιδηροδρομικής υποδομής, έτσι ώστε τα αντικείμενα που σήμερα θεωρούμε δεδομένα να μην παράγονται ή να μην εξάγονται πλέον, και τα πλοκάμια του ιμπεριαλιστικού χταποδιού θα αρχίσουν να αποσύρονται. Θα χάσουμε επίσης το διαδίκτυο, οπότε πολλές από τις συσκευές που χρησιμοποιούμε καθημερινά θα γίνουν εντελώς περιττές και ο κόσμος θα μοιάζει πολύ μεγαλύτερος.

Στις τελευταίες δύο δεκαετίες του εικοστού αιώνα συνέβη κάτι εντελώς απρόβλεπτο στα Βρετανικά Νησιά, όταν τόσο η βιομηχανία άνθρακα όσο και τα ναυπηγεία σταμάτησαν απότομα. Από τότε, οι «χοντρές γάτες» έχουν μεταφέρει όλο και περισσότερο τις δραστηριότητές τους στο εξωτερικό, επειδή με χαμηλούς μισθούς και κακές συνθήκες τα πράγματα παράγονται φθηνότερα στον λεγόμενο «Τρίτο Κόσμο». Γι’ αυτό η Δύση, όπως και εκείνα τα μέρη της Αφρικής και της Ασίας που ήδη βιώνουν μια μετα-πολιτισμική διολίσθηση προς τον ημι-πρωτογονισμό, θα μοιάζει τελικά σαν να την έχει σαρώσει ο καπιταλισμός σαν ανεμοστρόβιλος, έχοντας αποσπάσει όλους τους πόρους που επιθυμούσε και αφήνοντας πίσω του απόλυτο χάος. Ένα χάος που μπορούμε να μετατρέψουμε σε πολιτική, κοινωνική και οικονομική τάξη.

Οι Εθνικοαναρχικοί απορρίπτουν το πολιτικό κατεστημένο και τα διεφθαρμένα κόμματα που μας διχάζουν και επιθυμούν να ξαναχτίσουν τη ζωή στην περιφέρεια μέσα από την αγγειοπλαστική, τη σιδηρουργία, την καλαθοπλεκτική, τη σκεποποιία με άχυρο, την ξυλουργική, τη λιθοδομή, τη ραπτική, το σπιτικό ψήσιμο, τη βοτανοθεραπεία, την περμακουλτούρα και άλλα πρακτικά γνωρίσματα μιας αναβιωμένης βιοτεχνικής βιομηχανίας. Οι άνθρωποι θα επιστρέψουν στο να παράγουν οι ίδιοι πράγματα, συμπεριλαμβανομένων των τροφίμων και εναλλακτικών μορφών ενέργειας, και θα πάψουν να εξαρτώνται από άλλους. Επιπλέον, δεν υπάρχει κανένας λόγος οι άνθρωποι να μην μπορούν να δημιουργήσουν εναλλακτικά νομίσματα ή να χρησιμοποιήσουν τον αντιπραγματισμό ως τρόπο ενίσχυσης της περιφέρειας εις βάρος του χρηματοπιστωτικού πυρήνα. Καμία από αυτές τις μεθόδους δεν χρειάζεται να περιμένει μέχρι ο καπιταλισμός να φτάσει στο τέλος της αργής και ταπεινωτικής του παρακμής· μπορούν να εφαρμοστούν αμέσως. Η σωτηρία μας βρίσκεται στην αντιοικονομία που θα αντικαταστήσει την παλιά τάξη και θα οδηγήσει στην εθνική ελευθερία και την κοινωνική δικαιοσύνη. Σταματήστε να ψηφίζετε εκείνους που θέλουν να μεταρρυθμίσουν το διεφθαρμένο σύστημα και αρχίστε να οικοδομείτε τις επαναστατικές δομές του αύριο.

Troy Southgate

πηγή: Attack The System

Read more »

Η πρακτική εφαρμογή του Εθνικοαναρχισμού

[...] Ο Εθνικοαναρχισμός αποτελεί μία από τις πιο πολυδιάστατες και ανεκτικές μορφές αναρχικής σκέψης και θεώρησης. Παρά το ότι ορισμένες κοινότητες μπορεί να επιλέγουν να μη συνδέονται με άλλες, η βασική αρχή παραμένει η ίδια: κάθε άνθρωπος και κάθε κοινότητα έχει δικαίωμα στην αυτονομία και την αυτοδιάθεση. Αυτή η αντίληψη δημιουργεί έναν αμοιβαίο σεβασμό που σπανίζει στις περισσότερες εσωτερικές διαμάχες του αναρχικού χώρου. Και όταν οι αναρχικοί σταματούν να αναλώνονται στο να ορίζουν τι είναι ο «αληθινός» αναρχισμός, μπορούν επιτέλους να αφιερώσουν περισσότερη ενέργεια στο να εφαρμόσουν τις ιδέες τους στην πράξη. 

Για τον Εθνικοαναρχισμό, η θεωρία αποκτά νόημα μόνο όταν παίρνει πρακτική μορφή. Αν κάθε κοινότητα έχει δικαίωμα στην ελευθερία και την αυτοδιάθεση, τότε αυτό πρέπει να εκφράζεται και στην καθημερινή ζωή. Αν το κράτος θεωρείται καταπιεστικό και εκμεταλλευτικό, τότε η αντίσταση απέναντί του δεν μπορεί να μένει απλώς σε επίπεδο συνθημάτων. Σε αντίθεση με τον Μαρξ, που πίστευε πως το κράτος θα «μαραζώσει» μόνο του μετά την επικράτηση του κομμουνισμού, οι εθνικοαναρχικοί θεωρούν ότι το κράτος και οι εταιρικοί μηχανισμοί που το στηρίζουν θα χάσουν τη δύναμή τους μόνο όταν οι άνθρωποι δημιουργήσουν βιώσιμες εναλλακτικές δομές έξω από αυτούς. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο εμφανίζεται η δημιουργία παράλληλων οικονομιών και ανεξάρτητων θεσμών που λειτουργούν έξω από τον κρατικό και εταιρικό έλεγχο. Η λογική αυτή δεν περιορίζεται σε μποϊκοτάζ απέναντι στις υπάρχουσες δομές εξουσίας, αλλά στοχεύει στη δημιουργία πραγματικών εναλλακτικών. Κοινότητες βασισμένες σε αυτές τις ιδέες θα μπορούσαν να οργανώσουν τοπικά νομίσματα, δίκτυα ανταλλαγών, λαϊκές τράπεζες χωρίς τοκογλυφία, συνεταιρισμούς, κοινωνικές δομές πρόνοιας και υγείας, ομάδες αυτοάμυνας και ανεξάρτητα εκπαιδευτικά εγχειρήματα. Σύμφωνα με αυτή τη λογική, το κράτος δεν θα καταρρεύσει μέσα από μια επανάσταση που θα το αντικαταστήσει με ένα νέο συγκεντρωτικό σύστημα, αλλά θα καταστεί σταδιακά άχρηστο, επειδή οι άνθρωποι θα έχουν πάψει να εξαρτώνται από αυτό. 

Παρ' ότι κάθε κοινότητα μπορεί να αντιλαμβάνεται διαφορετικά την έννοια της κυριαρχίας και της ανεξαρτησίας, υπάρχουν ορισμένα κοινά στοιχεία που θεωρούνται απαραίτητα. Η πλήρης οικονομική αυτάρκεια ίσως να μην είναι εφικτή ή επιθυμητή για όλους, όμως η μέγιστη δυνατή αυτοδυναμία θεωρείται βασικό βήμα προς την αποκέντρωση. Γι’ αυτό δίνεται ιδιαίτερη έμφαση στην αυτάρκη εγκατάσταση γης και στην άμεση παραγωγή αγαθών. Άτομα, οικογένειες ή κοινότητες επιδιώκουν να παράγουν μόνα τους τροφή, υλικά και προϊόντα, να αξιοποιούν τη γη τους, να κατασκευάζουν χειροποίητα αντικείμενα, να εκτρέφουν ζώα και να περιορίζουν όσο γίνεται την εξάρτησή τους από τις μαζικές αγορές και τους κρατικούς μηχανισμούς. Μέσα από αυτή τη διαδικασία, η ελευθερία παύει να είναι αφηρημένη ιδέα και μετατρέπεται σε τρόπο ζωής.

Αυτή η σύνδεση ανάμεσα στη θεωρία και την πράξη παραπέμπει στην αρχαιοελληνική έννοια της «πράξης», της πρακτικής εφαρμογής (praxis). Για τους αρχαίους Έλληνες, και ιδιαίτερα για τον Αριστοτέλη, ο ελεύθερος άνθρωπος δεν αρκεί να σκέφτεται ή να μιλά· πρέπει και να δρα. Η θεωρία, η δημιουργία και η δράση αποτελούν αλληλένδετες πλευρές της ανθρώπινης ύπαρξης. Με αυτή την έννοια, ένας αναρχισμός που περιορίζεται μόνο σε κείμενα, συζητήσεις και ιδεολογικές αναλύσεις δεν αποτελεί πραγματική απειλή για το υπάρχον σύστημα. Οι ιδέες αποκτούν ουσία μόνο όταν μεταφράζονται σε πράξεις και σε μορφές ζωής που αντανακλούν την ελευθερία και την προσωπική ευθύνη. Η έννοια της πράξης ταιριάζει με τον Εθνικoαναρχισμό ακριβώς επειδή δεν επιβάλλει έναν ενιαίο ηθικό κανόνα για όλους. Δεν υπαγορεύει τι πρέπει να κάνει κάθε άτομο ή κοινότητα, αλλά λειτουργεί ως τρόπος αυτοαξιολόγησης με βάση τις αξίες που το ίδιο το άτομο ή η ίδια η κοινότητα έχει επιλέξει. Η πράξη είναι η υλοποίηση της θεωρίας, οποιασδήποτε θεωρίας. Στην εκπαίδευση, αυτό μεταφράζεται σε βιωματική μάθηση και άμεση εμπειρία· στη ζωή γενικότερα, σημαίνει ότι η ελευθερία σκέψης και η ελευθερία δράσης δεν μπορούν να υπάρξουν χωριστά. Το ένα συμπληρώνει το άλλο. Παρ’ όλα αυτά, πολλοί δυσκολεύονται να κατανοήσουν αυτή τη σχέση. 

Η σύγχρονη κουλτούρα της άμεσης ικανοποίησης έχει επηρεάσει ακόμη και τους αναρχικούς, οδηγώντας αρκετούς στην αναζήτηση γρήγορων και ακραίων μορφών σύγκρουσης με το σύστημα. Όμως η δημιουργία πραγματικών, βιώσιμων κοινοτήτων που μπορούν να επιβιώσουν για γενιές δεν είναι κάτι που χτίζεται από τη μια μέρα στην άλλη. Είναι μια αργή και σταδιακή διαδικασία. Γι’ αυτό και το σύνθημα των Ζαπατίστας «lento pero avanzo», «αργά αλλά προχωρώ», εκφράζει ίσως καλύτερα αυτή τη λογική. Η οικοδόμηση ανεξάρτητων δομών αυτάρκειας και παράλληλων κοινωνιών απαιτεί χρόνο, υπομονή και συνεχή προσπάθεια, όπως και η μακροπρόθεσμη επίδρασή τους απέναντι στη σύγχρονη παγκόσμια τάξη.

Craig Fitzgerald/Troy Southgate: National-Anarchism, Ideas and Concepts

Read more »

Όνειρο και Πρότυπο

Αν είχα ένα όνειρο για το αύριο, που θα ήθελα να βγει αληθινό, θα επέλεγα να ζήσω χωρίς την εξάρτηση του σημερινού τρόπου ζωής. Θα ονειρευόμουν έναν κόσμο όπως η αρμονία προϋποθέτει να είναι. Μια Γη απαλλαγμένη από το ιδιοκτησιακό καθεστώς των κρατών, ένα Πλανήτη που να αναδεικνύει τη φυσική πολλαπλότητα και να ενισχύει τη διαφορετικότητα σε αντιδιαστολή με τη μαζοποίηση κοινωνιών και πολιτισμών. Στον οποίο η πρακτική της κυριαρχίας και της επιβολής, μέσω των ιδιοκτησιακών τρόπων με τους οποίους ο άνθρωπος αντιμετωπίζει τον εαυτό του αλλά και όλα τα υπόλοιπα έμβια όντα, θα έχει δώσει τη θέση της σε ένα αεξούσιο μοντέλο ζωής, πέρα από την αποξένωση, τον συγκεντρωτισμό, την αλλοτρίωση και τον υλισμό των ημερών.

Η δική μας συμβολή στη μάχη για την καταστροφή των εξουσιαστικών δομών έγκειται στη βαθμιαία μεταβολή του τρόπου με τον οποίο αντιλαμβάνονται και ενεργούν οι συμπολίτες μας. Με την κατανόηση και την αποδοχή του ότι τόσο ο εκφυλισμός της "Πολιτισμένης Δύσης", όσο και η ανέχεια - καχεξία των περιοχών του Τρίτου Κόσμου, αποτελούν δεδομένα με αιτία, που είναι το προ-καπιταλιστικό σύστημα και ο παγκοσμιοποιημένος τρόπος ζωής, σε συνδυασμό με το συνεχώς διογκούμενο αίσθημα τoυ υπερ-εγώ και ενός άκρατου ανταγωνισμού, απόρροια του ισοπεδωτικού υλισμού που καθοδηγεί τις κοινωνίες. 

Σε αυτό το σημείο θα πρέπει να κάνουμε κάποιες σαφείς διευκρινίσεις σε ό,τι αφορά στη δομή του Νέου Κόσμου, όπως τον επιθυμούμε. Υπάρχουν ομάδες και σύνολα, που πιθανότατα θα συμφωνούσαν με όλα τα παραπάνω και ανήκουν προφανώς στο χώρο της Αριστεράς ή τον λεγόμενο "αντιεξουσιαστικό". Οι δικές μας διαφοροποιήσεις με το δικό τους πιθανότατα πρότυπο έγκειται α) στο ότι αφενός οι αριστερές και αριστερίστικες οργανώσεις κινούνται σε συστημικό - ιεραρχικό - κρατικίστικο πλαίσιο, κάτι που βαθμιαία αλλοτριώνει το σύνολο των νέων που έχουν εξεγερτικές διαθέσεις και αγνές προθέσεις και δεν τους διαφοροποιεί εν τέλει σε τίποτε από το νεοφιλελεύθερο μοντέλο του σήμερα και β) οι ομάδες αυτές συναινούν στη δημιουργία μαζανθρώπων, με το να επιθυμούν την ενσωμάτωση όλων, ανεξαρτήτως φυλετικών, γλωσσικών, πολιτιστικών κριτηρίων, σε ένα παγκόσμιο χωνευτήρι, κάτι που τελικά λειτουργεί προς όφελος των παγκόσμιων εξουσιαστών. Αυτό το είδος παγκοσμιοποίησης, είναι πολύ επικίνδυνο, ειδικά όταν ενισχύεται από "παράλληλες δομές" που δε λύνουν κάποιο πρόβλημα, αλλά δίνουν χώρο στο κράτος και στο σύστημα να τις αποδέχεται ως "χρήσιμες επιλογές", αφού και εκείνες είναι εξαρτημένες εν πολλοίς από αυτό.

Δείτε σε αυτό το σημείο το παράδειγμα με τις "δράσεις φιλανθρωπίας", ξεκινώντας από τους δήμους και τις περιφέρειες, και περνώντας σε κόμματα, επιτροπές και φορείς, στην εκκλησία και σε μεμονωμένα πρόσωπα, που ασκούν το αυτοαποκαλούμενο "λειτούργημα" της κοινωνικής μέριμνας. Άλλοι με ανιδιοτελή πρόθεση, και άλλοι με κριτήρια που στόχο έχουν το ιδίον όφελος, όλοι πάντως όσοι κινήθηκαν στο πλαίσιο αυτό της φιλανθρωπίας είχαν ως σκοπό να καλύψουν τις βασικές βιοποριστικές - υλικές ανάγκες των συμπολιτών μας για ένα μικρό (ή μεγαλύτερο) χρονικό διάστημα. Δίχως να παραγνωρίζει κανείς την αξία μιας τέτοιας πράξης, η οποία κινείται στον άξονα της αλληλεγγύης, είναι ανάγκη να δούμε το ζήτημα στη βάση σχέση κράτους και πολίτη. Αυτή η σχέση στις μέρες μας δε θα μπορούσε να μην είναι εχθρική, καθ' ότι η εξουσία επιθυμεί και εν τέλει πετυχαίνει την δουλοπρεπή συμπεριφορά των οικονομικά και ψυχικά ασθενέστερων συμπολιτών μας. Υποτελείς και ενταγμένοι σε ένα σύστημα από το οποίο αδυνατούν να βγουν, λόγω της καθημερινής άνισης μάχης για ουσιαστική επιβίωση, πολλοί συνάνθρωποί μας απλώνουν το χέρι ζητώντας μια σακούλα φαγητό που θα καλύψει τις ανάγκες τους για μια δυο μέρες, το πολύ μια εβδομάδα. Είναι κάτι που είδαμε πρόσφατα να καλύπτεται τηλεοπτικά από διεθνή μέσα, με δημοσιεύματα που έβγαζαν προς τα έξω την εικόνα όχι περήφανων ανθρώπων που διεκδικούν το μέλλον τους με αποφασιστικότητα, αλλά επαιτών και ζητιάνων, που μπρος σε λίγα τρόφιμα και λαχανικά σπρώχνονται σαν απόβλητα της κοινωνίας.

Οπωσδήποτε αυτή η τραγική πραγματικότητα είναι αποτέλεσμα της αναλγησίας του κράτους ως οργάνου του διεθνούς καπιταλιστικού συστήματος, που χρησιμοποιεί τους ανθρώπους ως αναλώσιμους παραγωγούς με εξευτελιστικό αντάλλαγμα λίγα χρήματα για να καλύπτουν ίσα ίσα τα βασικά.

Έτσι λοιπόν, τα "ανθρώπινα δικαιώματα", η "ισότητα" και η "κοινωνική μέριμνα", δεν έχουν κανένα νόημα όταν δεν μπορούν να συνοδευτούν από μια συνολική θεώρηση επί της ζωής, σε ένα νέο σύστημα αξιών που πρέπει και είναι ανάγκη να δημιουργηθεί από την καταστροφή του παρόντος.

Read more »

Λήμμα για τον Εθνικοαναρχισμό στην Βικιπαίδεια

Ο Εθνικοαναρχισμός είναι μια ριζοσπαστική, αντικαπιταλιστική, αντιμαρξιστική και αντικρατιστική ιδεολογία, το πάντρεμα της Αναρχίας με τον Φυλετισμό. Οι εθνικοαναρχικοί του πρώτου κύματος υποστηρίζουν ότι οι διαφορετικές εθνοτικές και φυλετικές ομάδες πρέπει να συνυπάρχουν ειρηνικά και να αναπτύσσονται στις δικές τους συνομοσπονδίες αυτόνομων φυλετικών κοινοτήτων μέσα σε μια μετακαπιταλιστική ανισοστατική κοινωνία. [1][2] Κατά τους Εθνικοαναρχικούς συνεπώς, η Αναρχία δεν είναι συνώνυμη της καταστροφής των φυλετικών - ταυτοτικών ιδιαιτεροτήτων.

Ο όρος "Εθνικοαναρχισμός" χρονολογείται από τη δεκαετία του 1920. [1] Οι λίγοι μελετητές που μελετούσαν τον Εθνικοαναρχισμό καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι αντιπροσωπεύει μια περαιτέρω εξέλιξη στη σκέψη της ακραίας δεξιάς και όχι μια εντελώς νέα διάσταση.[3][4][5] Βασικό σύνθημα των Εθνικοαναρχικών το "πέρα από την Αριστερά και τη Δεξιά, ενάντια σε κάθε πολιτικό δόγμα", το οποίο απηχεί τη βασική επιδίωξη για υπερκερασμό των δύο αυτών πολιτικών χώρων.[6]

Ο Εθνικός Αναρχισμός έχει προκαλέσει σκεπτικισμό και άμεση εχθρότητα από τους αριστερούς και τους δεξιούς κριτικούς. Κάποιοι κατηγορούν τους εθνικοαναρχικούς ότι είναι λευκοί εθνικιστές που προωθούν τον εθνοτικό και φυλετικό διαχωρισμό, ενώ άλλοι υποστηρίζουν ότι θέλουν το μαχητικό κομμάτι να αυτοαποκαλούνται "αναρχικοί" χωρίς τις ιστορικές και φιλοσοφικές συνδηλώσεις που συνοδεύουν έναν τέτοιο χαρακτηρισμό.

Ο κυριότερος εκφραστής του εθνικοαναρχισμού σε παγκόσμιο επίπεδο είναι το "Εθνικοαναρχικό Κίνημα" ("National - Anarchist Movement"), με συνδέσμους στις ΗΠΑ, την Αγγλία, τη Γερμανία, την Ιταλία, την Ισπανία, την Ελλάδα, την Ολλανδία, το Βέλγιο, την Πολωνία και τη Ρωσία.

--

Παραπομπές:

[1] Macklin 2005.
[2] Sanchez 2009.
[3] Griffin 2003.
[4] Goodrick-Clarke 2003.
[5] Sykes 2005.
[6]  «Exit Area». www.exitarea.gr

Πηγή: Βικιπαίδεια

Read more »

Τέχνη και παραγωγική εργασία

Και η τέχνη; Από παντού ακούμε θρήνους για την παρακμή της τέχνης. Είμαστε, όντως, πολύ κατώτεροι των μεγάλων δασκάλων της Αναγέννησης. Οι τεχνικές πλευρές της τέχνης έχουν προσφάτως κάνει μεγάλες προόδους, χιλιάδες άνθρωποι, προικισμένοι με κάποιο ταλέντο, καλλιεργούν τον κάθε της κλάδο. Μα η τέχνη μοιάζει να πετά μακριά από τον πολιτισμό μας. Οι τεχνικές προοδεύουν ραγδαία, μα η έμπνευση συχνάζει λιγότερο παρά ποτέ στα ατελιέ των καλλιτεχνών. Και πράγματι από πού να προέλθει η έμπνευση; Μόνο μια μεγάλη ιδέα μπορεί να εμπνεύσει την τέχνη. Σύμφωνα με το ιδεώδες μας, η τέχνη είναι συνώνυμη της δημιουργίας, πρέπει να κοιτά μπροστά. Αλλά, εκτός από σπάνιες, πολύ σπάνιες εξαιρέσεις, ο κατ’ επάγγελμα καλλιτέχνης παραμένει υπερβολικά υλιστής για να συλλάβει νέους ορίζοντες. Κι ακόμη παραπέρα, αυτή η έμπνευση δεν μπορεί να προέλθει από βιβλία, οφείλει να αντληθεί από τη ζωή, και η σημερινή κοινωνία δεν αδυνατεί να τη διεγείρει [...]

[...] Όταν ο Έλληνας γλύπτης σμίλευε το μάρμαρο, προσπαθούσε να εκφράσει το πνεύμα και την καρδιά της πόλης. Όλα της τα πάθη, όλες της οι ένδοξες παραδόσεις ήταν να ξαναζήσουν μέσα στο έργο του. Αλλά σήμερα η ενιαία πόλη έχει πάψει πια να υπάρχει. Δεν υπάρχει πια κοινότητα των ιδεών. Η πόλη δεν είναι παρά τυχαίο συνονθύλευμα ανθρώπων που δε γνωρίζουν ο ένας τον άλλον, που δεν έχουν άλλο κοινό ενδιαφέρον, παρά το πώς θα πλουτίσουν ο ένας εις βάρος του άλλου. Πατρίδα δεν υπάρχει... Ποια κοινή πατρίδα μπορεί να μοιραστεί ο διεθνής τραπεζίτης με εκείνον που μαζεύει κουρέλια; Μόνον αφού οι πόλεις, οι επαρχίες, τα έθνη, οι ομάδες εθνών, θα έχουν ανανεώσει την αρμονική ζωή τους, μόνο τότε η τέχνη θα μπορέσει να αντλήσει την έμπνευσή της από κοινά ιδεώδη. Τότε ο αρχιτέκτονας θα συλλάβει το μνημείο της πόλης, που δεν θα είναι πια ναός, φυλακή ή φρούριο. Τότε ο ζωγράφος, ο γλύπτης, ο χαράκτης, ο διακοσμητής θα γνωρίζουν πού να τοποθετήσουν τους πίνακες, τα αγάλματα και τους διάκοσμούς τους, αντλώντας τη δύναμη της εκτέλεσης από την ίδια ζωτική πηγή, βαδίζοντας όλοι μαζί ένδοξα προς το μέλλον.

Μέχρι τότε η τέχνη δεν μπορεί παρά να φυτοζωεί. Οι καλύτεροι πίνακες των σύγχρονων καλλιτεχνών είναι εκείνοι που αναπαριστούν τη φύση: χωριά, κοιλάδες, η θάλασσα με τους κινδύνους της, το βουνό με το μεγαλείο του. Μα πώς μπορεί ο ζωγράφος να εκφράσει την ποίηση της δουλειάς στο χωράφι, όταν την έχει σκεφτεί, φανταστεί μονάχα, τη στιγμή που ποτέ δεν έχει γευτεί ο ίδιος τη χαρά της; Όταν δεν την γνωρίζει παρά όσο το αποδημητικό πουλί γνωρίζει τη χώρα πάνω από την οποία πετάει στα ταξίδια του; Όταν στην πρώτη νιότη του δεν ακολούθησε το αλέτρι την αυγή, δεν γνώρισε τη χαρά να θερίσει τα σπαρτά με ένα πλατύ δίπλωμα του δρεπανιού, δίπλα σε γεροδεμένους ξωμάχους, που έδεναν το σανό με σφρίγος αντάξιο των ολοζώντανων κοριτσιών που πλημμύριζαν τον αέρα με τα τραγούδια τους; Την αγάπη για τη γη και για ό,τι φυτρώνει πάνω της δεν την αποκτάς ζωγραφίζοντάς την με το πινέλο, μόνο με το να τη δουλεύεις. Και χωρίς να την αγαπάς, πώς να την ζωγραφίσεις; Αυτός είναι ο λόγος που, ό,τι κι αν έχουν φτιάξει, με αυτό το θέμα, ακόμη κι οι καλύτεροι ζωγράφοι, είναι ακόμη τόσο ατελές, τόσο επίπλαστο, σχεδόν πάντοτε απλώς και μόνο αισθηματικό. Του λείπει η δύναμη.

Πρέπει να έχεις δει το ηλιοβασίλεμα ενώ γυρνάς απ' τη δουλειά. Πρέπει να έχεις κάνει αγρότης μεταξύ αγροτών για να συγκρατήσεις το μεγαλείο του στα μάτια σου. Πρέπει να έχεις βρεθεί στη θάλασσα με τους ψαράδες, κάθε ώρα της μέρας και της νύχτας, να έχεις ψαρέψει ο ίδιος, να έχεις παλέψει με τα κύματα, να έχεις αναμετρηθεί με την καταιγίδα, και μετά από σκληρή δουλειά να έχεις γευτεί τη χαρά να τραβήξεις βαρύ το δίχτυ ή την απογοήτευση να το δεις αδειανό, για να καταλάβεις την ποίηση του ψαρέματος. Πρέπει να έχεις κάνει στο εργοστάσιο, να έχεις γνωρίσει τον κάματο και τις χαρές της δημιουργικής εργασίας, να έχεις σφυρηλατήσει μέταλλα στο λαμπρό φως του φούρνου του μεταλλουργείου, να έχεις νιώσει τη ζωή μέσα στη μηχανή, για να καταλάβεις τη δύναμη του ανθρώπου και να την εκφράσεις σ' ένα έργο τέχνης. Αλήθεια, πρέπει να έχεις διαποτιστεί από τα λαϊκά αισθήματα για να τα περιγράψεις. Εκτός αυτού, τα έργα των μελλοντικών καλλιτεχνών, που θα έχουν ζήσει τη ζωή του λαού, όπως οι μεγάλοι καλλιτέχνες του παρελθόντος, δεν θα προορίζονται για πώληση. Θα είναι μέρος αναπόσπαστο του καθολικής ζωής, που θα είναι ατελής χωρίς αυτά, όπως κι αυτά θα είναι ατελή χωρίς εκείνη. Οι άνθρωποι θα πηγαίνουν στην ίδια την πόλη του καλλιτέχνη για να δουν το έργο του, και η ομορφιά αυτού του έργου, γεμάτη πνεύμα κι ευγένεια, θα φέρνει το επωφελές αποτέλεσμά της στην καρδιά και στο νου.

Πέτρος Κροπότκιν, "Η κατάκτηση του ψωμιού"

Κεφάλαιο 9, "Η ανάγκη της πολυτέλειας"

Read more »

Εθνικοαναρχισμός, πέρα από κάθε στερεότυπο (μέρος β')

Φίλες και φίλοι αναγνώστες, αφορμή για το άρθρο αυτό στάθηκαν οι ψίθυροι των επικριτών μας, όσων δεξιά και αριστερά χύνουν το δηλητήριό τους για τον Εθνικοαναρχισμό και τον μικρό μας Αγώνα. Βεβαίως, όπως είχε πει κάποτε και ο Chomsky, "αν δεν πιστεύουμε στην ελευθερία της έκφρασης, ακόμα και για τους ανθρώπους που διαφωνούμε μαζί τους, δεν πιστεύουμε τελικά καθόλου σε αυτήν", επομένως υπό αυτή την έννοια, και αυτή είναι η αφετηρία μας και πάγια πεποίθησή μας, δεν έχουμε σκοπό να απαγορεύσουμε σε κανέναν να πιστεύει και να εκφράζει αυτό που επιθυμεί, όμως είναι δικαίωμά μας να υπερασπιζόμαστε αυτό που με κόπο χτίζουμε, ειδικά όταν η δόλια λασπολογία υποκαθιστά τα επιχειρήματα. Η σειρά των κειμένων "Εθνικοαναρχισμός, πέρα από κάθε στερεότυπο", το πρώτο μέρος της οποίας έχει δημοσιευθεί παλαιότερα στην ιστοσελίδα μας, εξυπηρετεί όμως και έναν άλλο, σημαντικότερο σκοπό, πέρα από την απλή αντιπαράθεση: να γνωρίσει ο αποδέκτης της προπαγάνδας των επικριτών μας, τι πραγματικά πρεσβεύουμε, σε σχέση με όσα πιστεύουν και πράττουν οι πολέμιοί μας.

Είναι η Φυλετική Αναρχία, το απόλυτο κακό;

Είναι γεγονός ότι ο Εθνικοαναρχισμός, αυτό το πάντρεμα της Αναρχίας με τον Φυλετισμό, που για εμάς αποτελεί κάτι το φυσιολογικό, αφού δεν ενστερνιζόμαστε την άποψη ότι η Αναρχία είναι συνώνυμη της καταστροφής των φυλετικών ιδιαιτεροτήτων, βρίσκει τον τελευταίο καιρό απήχηση σε αρκετούς νέους και νέες. Έτσι, άρχισαν να εμφανίζονται δειλά - δειλά οι πρώτες αντιδράσεις και αντιρρήσεις σχετικά με το εγχείρημά μας, το οποίο διάφοροι ιδεολογικοί χώροι, είδαν ως απειλή για εκείνους. Πράγματι, το σύνθημα "πέρα από τη Δεξιά και την Αριστερά", το οποίο απηχεί τη βασική μας επιδίωξη για υπερκερασμό των δύο ξεπερασμένων αυτών πολιτικών χώρων, δημιούργησε θύλακες αμυντικής συμπεριφοράς σε αυτούς και τα παρακλάδια τους, με τους μεν δεξιούς και ακροδεξιούς να μας χαρακτηρίζουν "κόκκινους προδότες", και τους δε αριστερούς να μας αποδίδουν τον εύκολο για εκείνους χαρακτηρισμό του "φασίστα". Οποία Τιμή, να προσπαθούν όλοι αυτοί να σε ποδοπατήσουν... Σίγουρα καμία από τις δύο πλευρές δε θέλει να χάσει τη σίγουρη πελατεία της και είναι βολικό οτιδήποτε νέο έρχεται στο προσκήνιο να γίνεται αντικείμενο κριτικής, με την προσφιλή τους μέθοδο της απολυτότητας. Διότι έτσι αντιμετωπίζουν τα πάντα οι θιασώτες της διαχείρισης και της κυριαρχίας. Διατηρούν μια πελατεία σε ένα δικό τους "μαγαζί", του οποίου τα συμφέροντα είναι απόλυτα ταυτισμένα με την επιβίωση τη δική τους.

Ακούτε και θα ακούσετε πολλά ψέματα για τον Εθνικοαναρχισμό. Σε μια σειρά κειμένων θα αναφερθούμε ένα προς ένα σε αυτά. Ας ξεκινήσουμε λοιπόν από το γεγονός ότι οι Εθνικοαναρχικοί εξυπηρετούν υπόγεια συμφέροντα στο να πλήξουν τη συνοχή στον εθνικιστικό χώρο. Η απάντησή μου είναι απλή και ξεκινάει από το εξής: η πολυδιάσπαση του εθνικιστικού χώρου είναι δεδομένη, τόσο που να μην έχει την ανάγκη διεμβολισμού από τους Εθνικοαναρχικούς. Άλλωστε, όσο κι αν το αντίθετο υποστηρίζουν κάποιοι, ο Εθνικοαναρχισμός δεν αποτελεί μια "αίρεση" του Εθνικισμού, αλλά κάτι το διακριτά διαφορετικό, μια οπτική που καμία σχέση δεν μπορεί να έχει με τον εξουσιαστικό μανδύα που περιβάλλει τα πάντα, υπό το πρίσμα του Εθνικισμού - Δεξιάς. Και σε αυτές τις διαφορές θα εστιάσουμε, αναφέροντας εν συντομία κάποια βασικά σημεία, ξεκινώντας από το τρίπτυχο "Εξουσία - Κράτος - Δημοκρατία".

Το δόγμα του "Αρχηγού" και η υποταγή στο Κράτος

Η εθνικιστική ιδεολογία, μέσα από την καθετότητα σε ιεραρχικά ζητήματα και το πρότυπο της "Απόλυτης Αρχής", σαφέστατα τοποθετείται στην πλευρά των κυριαρχικών πολιτικών / ιδεολογικών ρευμάτων, αυτών που στρέφονται ενάντια στον Άνθρωπο, τα υπόλοιπα έμβια όντα και τη Γη, αφού προσβλέπουν σε καθεστώτα εκμετάλλευσής τους ως αναλώσιμων μεγεθών και όχι ανάδειξης της οργανικής τους δυναμικής. Ο "επικεφαλής" αντιμετωπίζεται ως "ιερή αγελάδα", η υποταγή σε εκείνον αποτελεί κάτι δεδομένο, και φυσικά δε μιλούμε για έναν επικεφαλής, αλλά για διάφορους, μικρούς και μεγάλους διαχειριστές ομάδων, που σε πλείστες των περιπτώσεων περιβάλλονται από κόλακες - επίδοξους μνηστήρες. Αποτελεί αυτοσκοπό η αρχηγία, και όλες οι προσπάθειες τείνουν ωφελιμιστικά προς την κατάκτηση της ηγεσίας, αφού πρότυπα των Εθνικιστών αποτελούν ηγέτες που - σύμφωνα με τη συμβατική Ιστορία - οδήγησαν τις ιστορικές εξελίξεις.  Η καθετότητα και η πυραμιδοειδής μορφή ιεραρχίας συναντιούνται σήμερα και στο κράτος. Υπάρχει μια ελίτ που αποφασίζει, και από κάτω της βρίσκεται η κυβερνητική εξουσία που εκτελεί, και αυτό συμβαίνει διότι μπορεί οι κυβερνητικοί σχηματισμοί να αλλάζουν, όμως ο κρατικός μηχανισμός συνεχίζει να λειτουργεί με τον ίδιο τρόπο. Πιο κάτω βρίσκονται οι εξουσίες του κράτους, οι οποίες επιβάλλουν τις αποφάσεις της ελίτ και στη βάση της πυραμίδας υπάρχει ο λαός. Την ίδια δομή θα βρούμε και στην εθνικιστική / εθνικοσοσιαλιστική κοσμοθεωρία, σύμφωνα με την οποία το κρατικό μοντέλο διαχείρισης είναι πολύ χρήσιμο, και όσο πιο αρτηριοσκληρωτικό και αποφασιστικό είναι (ειδικά προς τους πολιτικούς αντιπάλους), τόσο καλύτερα εξυπηρετούνται τα συμφέροντα της αντίστοιχης ομάδας εξουσίας. Η στήριξη στο κράτος έναντι της Κοινότητας, και η αποδοχή όλων των εργαλείων του, με μοναδική διαφωνία ως προς το ποιος τα διαχειρίζεται (οι πολιτικοί αντίπαλοι αντί των Εθνικιστών) οδηγεί ουκ ολίγες φορές σε υποστήριξη μέχρι και του ισχύοντος συνταγματικού πλαισίου, και των κατασταλτικών υπηρεσιών του κράτους. Εξ' ού και η αποδοχή της Αστυνομίας και η επίκληση για περισσότερη αστυνόμευση για την επιβολή ασφάλειας, όπως και ο "σεβασμός και η εμπιστοσύνη στο έργο της δικαιοσύνης (sic)". Αντίθετα, ο Εθνικοαναρχισμός έχει ως στόχο του τη βαθμιαία αποσύνθεση της κάθετης ιεραρχίας και την απόκτηση συνείδησης σχετικής με την αλληλεγγύη, τη συνεννόηση, την αμοιβαιότητα και τον εθελοντισμό, ως βασικών στοιχείων αρμονικής συμβίωσης και λήψης αποφάσεων, μέσα από συλλογικές διεργασίες.

Στρατός και Εκκλησία

Κλείνοντας τα σχετικά με τους θεσμούς του κράτους, ειδοποιός διαφορά μας αποτελεί το χαρακτηριστικό παράδειγμα της προσήλωσης του εθνικού χώρου στον Στρατό και στην Εκκλησία, δύο θεματοφύλακες της δυστυχίας του σύγχρονου κόσμου. Ο μεν Στρατός, έστω και στη σημερινή του απαξιωμένη του διάσταση, αποτελεί το απόλυτο φετίχ για τους Εθνικιστές, αφού ενσαρκώνει τα οράματα και τα κόμπλεξ του καθένα για κυριαρχία σε έναν δικό του μικρόκοσμο. Τα μιλιταριστικά πρότυπα, η στρατιωτική θητεία, η κατασκευασμένη γύρω από τους πολέμους Ιστορία, που κινείται στον εξουσιαστικό άξονα βασιλιάδων - αυτοκρατόρων - στρατηγών - προέδρων, και πολλά ακόμα σημεία, δημιουργούν στην ψυχή του κόσμου ένα προηγούμενο, που αφορά στην αποδοχή ενός πλαισίου δήθεν ασφάλειας και ταυτόχρονα επιτρέπει στις παγκόσμιες εξουσίες να διαφεντεύουν με τα ίδια ακριβώς εργαλεία ολόκληρο τον Πλανήτη. Οι συγκρούσεις μεταξύ λαών και εδώ και χιλιετίες μεταξύ κρατών, έχουν ως υπαιτίους τους εξουσιαστές/κρατιστές και σαν θύματα τους ανθρώπους και τις κοινωνίες. Βεβαίως, η εναντίωσή μας με το Στρατό δε σημαίνει ότι δηλώνουμε υπέρμαχοι της κατ' επίφασιν ειρήνης. Αναγνωρίζουμε ότι οι αγώνες εμπεριέχουν το στοιχείο της βίας, απαραίτητο και προαπαιτούμενο των απελευθερωτικών διεργασιών. Όσον αφορά το θρησκευτικό πρότυπο του σήμερα και την Εκκλησία, ανέκαθεν ο Εθνικισμός υπέφερε από τη σύνδεση του ζητήματος της Πίστης με την πολιτική, και σε αυτό σήμερα συνεχίζει να τον σέρνει η σύνδεση Κράτους - Εκκλησίας και η ανάλογη σχέση ψηφοφόρου - πιστού, που διαμορφώνει εκλογικά το πλαίσιο που αναζητούν. Αναφέραμε ότι η Εξουσία είναι γλυκιά, και όπως είναι φυσικό, και οι Εθνικιστές θα έκαναν τα πάντα προκειμένου να τη γευτούν.

Η δημοκρατική πλάνη

Η προσήλωση των Εθνικιστών προς το δημοκρατικό πολίτευμα, είναι κάτι δεδομένο και έχει βρει εφαρμογή σε διαφορετικές χώρες, διαφορετικά περιβάλλοντα και φάσεις της Ιστορίας. Αποδεικνύεται από τη λύσσα για εξουσία που διακατέχει τους εθνικιστικούς φορείς, που βιάζονται ποιος θα σχηματίσει πρώτος κόμμα και θα μπει στο παιχνίδι της διαχείρισης. Παρά το γεγονός ότι υπάρχουν σχηματισμοί, κυρίως εθνικοσοσιαλιστικοί και εθνικοεπαναστικοί, οι οποίοι στρέφονται ανοικτά κατά του δημοκρατικού πολιτεύματος, εντούτοις λειτουργούν με την ακροδεξιά σαν συγκοινωνούντα δοχεία, λόγω της δυναμικής που έχει η δεύτερη έναντι των πρώτων. Άλλωστε, όπως έγραψα και προηγουμένως, τους Εθνικιστές ενδιαφέρει όχι απλά μια κάποια συμμετοχή στα κοινά, αλλά η εξουσία, μέσω της οποίας θα επιβάλλουν τη δική τους Τάξη Πραγμάτων. Οι Εθνικοαναρχικοί στεκόμαστε το ίδιο αντίθετοι τόσο στη δημοκρατία, όσο και σε κάθε μορφής δικτατορία, όποιο περίβλημα και αν έχει, διότι επιθυμούμε το απελευθερωτικό αεξούσιο στη ζωή. Διότι εχθρευόμαστε την επιβολή και αγαπούμε την Ελευθερία.

 Η γραμμή έχει τραβηχτεί

Ο ειλικρινής σεβασμός στον Άνθρωπο και σε όλα τα έμβια όντα, στα δικαιώματά τους, η θέασή μας για τον Πλανήτη, πέρα από την υλιστική και ισοπεδωτική ιδιοκτησιακή λογική των Εθνικιστών και τέλος η αγνή αντισυστημική μας λογική, θέτουν τις βάσεις για έναν όμορφο αλλά και επίπονο Αγώνα, ο οποίος, όπως ενδεικτικά παρουσιάσαμε πιο πάνω, δεν είναι προϊόν μιας "υπόγειας συνωμοσίας" που στόχο έχει να πλήξει τον εθνικιστικό κορμό, ούτε καν αποτελεί "σπλάχνο" αυτού του χώρου. Πρόκειται στην ουσία για εκ διαμέτρου αντίθετες λογικές, που σε ένα μετέπειτα στάδιο μετουσιώνονται σε δύο τελείως διαφορετικούς κόσμους. Και ενώ πριν κάποια χρόνια, όταν ο Εθνικοαναρχισμός αποτελούσε μια έννοια άγνωστη, τα λόγια και τα επιχειρήματα αυτά έμοιαζαν να πέφτουν στο κενό, τώρα πλέον λαμβάνονται σοβαρά υπ' όψιν, καθώς όλο και περισσότεροι νέοι και και νέες αναζητούν μια καινούρια διέξοδο. Αυτό αποτελεί μια βεβαίωση της εθνικοαναρχικής επαναστικότητας, ότι μετά από χρόνια γόνιμων προβληματισμών, έχει προκύψει μια νέα λειτουργία αφοσιωμένου και επίμονου φανατισμού. Είναι στην ατμόσφαιρα, καθαρή από συμβιβαστικές λογικές, ότι η πιθανότητα υπάρχει για να κινήσει την επαναστατική ιδέα σε μια νέα και πιο απειλητική για το σύστημα θέση. Για χάρη της Κοινότητας και των Ανθρώπων, για χάρη της Ευτοπίας που όλοι αναζητούμε, η ευκαιρία έχει αρπαχτεί.

(συνεχίζεται...)

Read more »

Πραγματικότητα επιστημονικής φαντασίας

"Αν θέλεις ένα όραμα του μέλλοντος, φαντάσου μια μπότα να συντρίβει ένα ανθρώπινο πρόσωπο - για πάντα." (George Orwell)

Αν ήμασταν ο George Orwell, θα ξεκινούσαμε κάπως έτσι: Ήταν μια λαμπρή κρύα μέρα του Απρίλη, και τα ρολόγια σήμαναν δεκατρείς. Έτσι ξεκινάει το «1984». Θα ξεκινήσουμε όμως, περιγράφοντας αυτό που συμβαίνει στη Θεσσαλονίκη τις τελευταίες μέρες. Ένα κινητό μεγάφωνο, στην οροφή ενός αυτοκινήτου, σκορπάει σε ευήκοα και μη όταν ένα μαγνητοφωνημένο μήνυμα, που επαναλαμβάνεται διαρκώς από μια άχρωμη φωνή. Προκαλεί μια ανατριχίλα· το ακούς και άθελά σου νιώθεις να παίζεις σε ταινία επιστημονικής φαντασίας, όπου μετά την καταστροφή του κόσμου, σα να μην είναι η ίδια η καταστροφή αρκετή, έρχεται και μια δικτατορία των μηχανών. Η φωνή προστάζει: «Λαέ της Θεσσαλονίκης… δεν πίνουμε Coca-cola, δεν πίνουμε Fanta, δεν πίνουμε νερό Αύρα… μέχρι το εργοστάσιο της Coca-Cola να επιστρέψει (από τη Βουλγαρία) στην Ελλάδα… θέλουν να κάνουν την Ελλάδα μας χώρα μόνο καταναλωτών και όχι παραγωγών». Το απειλητικό παραλήρημα  επαναλαμβάνεται, ενώ το όχημα διασχίζει τους δρόμους και τις γειτονιές της πόλης. Στο τέλος, ακούμε και ένα απόσπασμα από το «Hurricane» του Bob Dylan, έτσι για να καλωσορίσουμε το άκρον παράλογο και μετά μουσικής…

Κι όσοι ακόμη δεν έχουν χάσει τελείως το μυαλό τους, είτε από απόγνωση είτε από απλή αφέλεια, λαμβάνουν ένα τουλάχιστον συγκεχυμένο μήνυμα, αντιστροφή εκείνου του πάλαι ποτέ ανεκδιήγητου και απειλητικού εξ ίσου «πάρε coca-cola». Το δίλημμα δηλαδή τίθεται μεταξύ του πάρε coca-cola ελληνική ή μην πάρεις βουλγάρικη; Γιατί να ζητάμε μετά μανίας να επιστρέψει ένα εργοστάσιο που τίποτε δεν προσφέρει σε κανέναν, καταστρέφει τον πλανήτη και τις ζωές των ανθρώπων, με αντάλλαγμα μερικές θέσεις εργασίας; Καλούμε απεγνωσμένα να επιστρέψουν οι εκμεταλλευτές μας, να μας περιποιηθούν και μας, με το ίδιο και χειρότερο εργασιακό καθεστώς που υπάρχει στη Βουλγαρία; Απ’ την άλλη βέβαια, αν το καλοσκεφτείς, όσον αφορά τους μισθούς και τις συνθήκες μισθωτής σκλαβιάς, δεν υπάρχει πλέον και ουσιαστική διαφοροποίηση. Μάλλον ό,τι αφήνει ανέπαφο η απόγνωση, σπεύδει να το καταφάει ο συνδικαλισμός, κάθε κομματικής γραμμής και ιδεολογίας.

Αν συνεχίσουμε το θέατρο του παραλόγου, στο τέλος θα τυφλωθούμε και δε θα είμαστε σε θέση να αντικρίσουμε την ελευθερία μας. Οι εξουσιαστές επιθυμούν έναν κόσμο όπου σύγχρονοι Οιδίποδες θα είναι φαινομενικά ελεύθεροι να κάνουν ό,τι θέλουν, αλλά δε θα μπορούν. Αυτό που πραγματικά θέλουν είναι να παρακαλάμε να γυρίσουμε στο κλουβί μας. Για αυτό στοχεύουν σε ότι πολυτιμότερο έχουμε: το πνεύμα, που μπορεί να δει καθαρά την ελευθερία και να μην τη φοβάται. Η Αναρχία μένει ζωντανή, όσο αυτό το πνεύμα βλέπει και δεν πέφτει στη χοάνη της εξουσίας. Δεν αρκεί να καταστραφεί το κράτος, είναι εξίσου σημαντικό να καταστρέψουμε και τα γεννήματα του κράτους μέσα μας.

πηγή: Anarchypress

Read more »

Αντάρτης των πόλεων

 - Ο αντάρτης πόλεων διαφέρει ριζικά απο τους περιθωριακούς. Οι τελευταίοι ενεργούν για το προσωπικό τους όφελος και επιτίθενται, χωρίς να κάνουν διαχωρισμό μεταξύ εκμεταλλευομένου και εκμεταλλευτή. Ανάμεσα στα θύματά τους συγκαταλέγονται άνδρες και γυναίκες του λαού μας.

- Το ζητούμενο μιας ομάδας πυρός είναι η αύξηση των αντάρτικων ενεργειών που φθείρει την κυβέρνηση και την υποχρεώνει σε παθητική στάση.

- Η δυναμική του αντάρτικου πόλεων συνιστάται στις βίαιες συγκρούσεις με τις αστυνομικές και στρατιωτικές δυνάμεις του κράτους ή της δικτατορίας. Σε μια τέτοια σύγκρουση η αστυνομία ή ο στρατός πλεονεκτούν απέναντι στους αντάρτες. Το παράδοξο βρίσκεται στο ότι ο αδύναμος αντάρτης πρέπει να επιτίθεται.

- Ο εχθρός παρακολουθείται χωρίς να ξέρει πως κάποιος απλός πολίτης δίνει πληροφορίες στους αντάρτες. Ο στρατός και η αστυνομία είναι μισητοί στο λαό για τις αδικίες και τη βιαιότητά τους και αυτό διευκολύνει τη συλλογή πληροφοριών από τον λαό, πράγμα που είναι δυνατόν να βλάψει τις ενέργειες των κυβερνητικών πρακτόρων.

- Ο αντάρτης πόλεων δεν πρέπει ποτέ να αμελεί το καθήκον του, δηλαδή την φυσική εξόντωση των χαφιέδων και των προδοτών. Αυτή η πράξη είναι δίκαιη, αποδεκτή απο τον λαό και μειώνει σημαντικά τον κίνδυνο της διείσδυσης χαφιέδων.

- Όταν η αστυνομία περικυκλώνει σχολές, εργοστάσια, χώρους συγκέντρωσης και άλλα σημεία, δεν επιτρέπεται ο αντάρτης των πόλεων να αιφνιδιαστεί και να παραδοθεί.

- Μπορεί ταυτόχρονα να γίνονται ενέργειες σαμποτάζ σε διάφορα σημεία ώστε να διαταράσσεται η καθημερινότητα της ζωής, κι έτσι να δημιουργούνται πολλά μέτωπα που είναι δύσκολο να τα αντιμετωπίσει ο εχθρός.

- Η δύναμή μας βασίζεται στην αποφασιστικότητά μας και στην τόλμη μας και πολλαπλασιάζεται από την κατοχή όπλων. Ο κίνδυνος της σύλληψης και καταδίκης σε πολλά χρόνια φυλάκιση είναι κάτι συνηθισμένο στον καθημερινό αγώνα ενάντια στον εχθρό. Η φυλακή όμως δεν αποτελεί το τέλος του επαναστατικού αγώνα του αντάρτη, αλλά εμπλουτίζει την εμπειρία του που οφείλει να χρησιμοποιεί ακόμη και πίσω απο τα κάγκελα της φυλακής.

- Η εξέγερση του αντάρτη των πόλεων και η διαρκής συμμετοχή στα προβλήματα του λαού, είναι τα καλύτερα μέσα για να κερδίσει την υποστήριξή του.

- Φεύγοντας έξω απο την πόλη και κερδίζοντας την υποστήριξη του λαού, θα κατορθώσουμε να αυξήσουμε την δύναμη του αντάρτικου στην επαρχία και να οργανώσουμε με κάθε λεπτομέρεια την υποδομή του, την στιγμή που στις πόλεις θα συνεχίζεται η εξέγερση. 

Κάρλος Μαριγκέλλα

"Το εγχειρίδιο του αντάρτη των πόλεων"

* κατεβάστε το από εδώ

Read more »

Όχι, αυτό δεν είναι δικό σου...

Ο πρώτος άνθρωπος που περιέφραξε ενα κομμάτι γης και σκέφτηκε να πει "αυτό είναι δικό μου" και βρήκε ανθρώπους τόσο αφελείς ώστε να τον πιστέψουν, ήταν ο πραγματικός θεμελιωτής της πολιτικής κοινωνίας. Από πόσα εγκλήματα δεν θα είχε γλιτώσει το ανθρώπινο γένος αν κάποιος είχε βγάλει τους πασσάλους και σκεπάσει με χώμα τα χαντάκια και φώναζε στους συνανθρώπους του: "Προσοχή στα λόγια αυτού του απατεώνα, είστε χαμένοι αν ξεχάσετε ότι οι καρποί της γης ανήκουν σε όλους και η ίδια η γη σε κανέναν."

πηγή: Εδώ Ελλάς

Read more »

Εθνικοαναρχισμός, πέρα από κάθε στερεότυπο (μέρος α')

"Πέρα από το γεγονός ότι κάθε ένας από τους όρους περιέχει τη λέξη "Έθνος" ή στην περίπτωση του Φασισμού γυρνά γύρω από την έννοια του έθνους, εντούτοις ελάχιστη σχέση έχουμε με τις προαναφερθείσες ή με οποιαδήποτε κρατικίστικη ιδεολογία. Νομίζω πως απλά μπορείτε να κοιτάξετε στην ιστορία του Αναρχισμού και στον αγώνα των απλών ανθρώπων να διαχειριστούν την ανεξαρτησία και την ελευθερία τους απέναντι σε τυραννικά καθεστώτα. Συνοπτικά, τόσο ο Φασισμός όσο και ο Εθνικοσοσιαλισμός, είναι ολοκληρωτικές - συγκεντρωτικές τάσεις. [...] Τα συστήματα αυτά βασίζoνται στη δύναμη της εκμετάλλευσης, τη λογική του αναλώσιμου και στο όφελος που προκύπτει από τον πόλεμο και την οικονομική καταστροφή. Για να είμαι ειλικρινής, αυτά τα συστήματα αποτελούν ακριβώς το αντίθετο από αυτό που επιθυμούμε να πετύχουμε με τον Εθνικοαναρχισμό."

Troy Southgate, περιοδικό Μηδέν Τελεία (τεύχος 2ο)

Αρκετοί ομολογουμένως αναγνώστες μας θεωρούν - λανθασμένα - πως ο Εθνικοαναρχισμός αποτελεί μια τάση που βρίσκεται σε άμεση σχέση με την εθνικοσοσιαλιστική κοσμοθεωρία. Ο βασικός λόγος γι αυτό είναι ίσως το πρώτο συνθετικό τον δύο λέξεων, το οποίο παραπέμπει στην έννοια του Έθνους. Έτσι λοιπόν, διατυπώνουν εύλογα ερωτήματα που έχουν να κάνουν με τα στοιχεία τα οποία διαφοροποιούν έναν Εθνικοαναρχικό από έναν Εθνικοσοσιαλιστή.

Κατ' αρχάς να αναφέρω ότι το άρθρο αυτό δεν έχει ως σκοπό να δημιουργήσει κάποιου είδους συνειρμό με συγκεκριμένα πρόσωπα που έχουν εκφραστεί με υποτιμητικό ύφος για όλους εμάς που ενδιαφερόμαστε να πάμε ένα βήμα πέρα από τη μονολιθικότητα του Εθνικοσοσιαλισμού και να εκφραστούμε με το δικό μας τρόπο. Ολόκληρη η αρθρογραφία μας μέσω αυτής της σελίδας εστιάζει στη θετική διάσταση των πραγμάτων, στη δημιουργία του δικού μας προτύπου, πάνω σε συγκεκριμένους άξονες, και ποτέ σε αυτόν της στείρας και ανώφελης προσωπικής αντιπαράθεσης. Αποτελεί πάντως βασική μας επιδίωξη να αναπτύξουμε την σκέψη και τη δράση μας πάνω στα θεμέλια που θα επιλέξουμε εμείς και όχι σε αυτά που κάποιοι άθλιοι συκοφάντες θα επιλέξουν για εμάς.

Ξεκινώντας λοιπόν να αναπτύσσω το πώς αντιλαμβάνομαι τον Εθνικοαναρχισμό, θα ήθελα να απαντήσω σε μια ερώτηση που τέθηκε πρόσφατα σχετικά με το ποιους αφορά ο Εθνικοαναρχισμός. Το πρότυπο λοιπόν του Εθνικοαναρχισμού και κύρια αρχή του που τον διαφοροποιεί εξαρχής από κάθε είδους "Εθνικό-" είναι ό,τι αφορά όλους τους ανθρώπους και απευθύνεται στον καθένα. Αυτό σημαίνει πως δε γίνεται κανένας διαχωρισμός εξ' αρχής που αφορά τους υποτιθέμενους "εκλεκτούς" μιας ράτσας, αλλά αντίθετα πως όλες οι φυλές του κόσμου έχουν το απόλυτο δικαίωμα όχι μονάχα στην ύπαρξη και την επιβίωση, αλλά στην ευημερία και στην ανάπτυξη. Για τους Εθνικοαναρχικούς δεν υπάρχουν κατώτερες και ανώτερες φυλές βάσει πολιτισμού ή ακόμα χειρότερα αίματος, υπάρχουν διαφορετικότητες που τυγχάνουν σεβασμού και πραγματικής φυλετικής αλληλεγγύης. Έτσι λοιπόν, ο Εθνικοαναρχισμός δεν είναι μόνο για τους Λευκούς, ή γενικά για μια συγκεκριμένη φυλή (όπως κι αν ορίζει κανείς τον όρο "φυλή") αλλά έχει υποστηρικτές από όλο το φυλετικό, εθνικό, γλωσσικό, θρησκευτικό φάσμα, και απ' όλο τον κόσμο. Συγκεκριμένα, αξίζει να αναφερθεί για όσους δεν είναι απόλυτα εξοικειωμένοι με τον όρο, ότι ο Εθνικοαναρχισμός δεν περιορίζεται στο πλαίσιο της φυλής, το υπερβαίνει και το αναδεικνύει ακόμα περισσότερο. Λένε ότι ένα ψέμα μπορεί να ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο μέσα σε λίγα μόλις δευτερόλεπτα, την ώρα που η αλήθεια κρύβεται για αιώνες μέσα σε χρονοντούλαπα. Αυτό είναι σωστό και γι αυτό γράφεται αυτό εδώ το άρθρο. Για να ξεκαθαρίσει στους αναγνώστες μας τι είμαστε και τι δεν είμαστε. Και το κλειδί για να κατανοήσει κάποιος αυτό που είμαστε, πόσο μάλλον να θεωρήσει τον εαυτό του Εθνικοαναρχικό, είναι ο αμοιβαίος σεβασμός, η ελεύθερη συνύπαρξη και συνεργασία, η ανιδιοτελής προσφορά. Ίσως σε κάποιους να μοιάζει σα να βαδίζουμε "με τον σταυρό στο χέρι", όμως δεν είναι έτσι. 

Έχουμε να αντιμετωπίσουμε τόσο μια δογματική Αριστερά μαρξιστικού τύπου, και έναν ιδιότυπο αναρχοκομμουνιστικό χώρο που είναι έρμαια του Διεθνισμού και της Παγκοσμιοποίησης, όσο και μια συντηρητική και κλειστοφοβική Δεξιά, που με πρόταγμα το κατασκεύασμα του εθνοκράτους και εργαλεία τα εξουσιαστικά απομεινάρια κάθε εποχής, στέκονται απέναντί μας και σε συγκρουσιακό επίπεδο με εμάς. Είναι πολύ σημαντικό να αναφέρω ότι είναι η ίδια η θέαση της ζωής που μας κατατάσσει σε έναν χώρο εκτός των προαναφερθέντων. Για εμάς, πρέπει πραγματικά κάποιος, και σαν άνθρωπος ακόμα, να έχει αποβάλλει από πάνω του τη μικροαστική μιζέρια και να ανοίξει τον ορίζοντά του για να αντιληφθεί τη σημαντικότητα του να νιώθει πραγματικό σεβασμό για τους γύρω του σαν οντότητες, όπου κι αν ανήκουν. Έχουμε κουραστεί από φθαρμένα δόγματα και από ομάδες που στο παρελθόν φάνηκαν απελπιστικά ανίκανες να διαχειριστούν καταστάσεις που να κάνουν τη διαφορά στο σημερινό κόσμο. Θέλουμε να δημιουργήσουμε μια πραγματική κοινωνική εναλλακτική λύση απέναντι στην ατζέντα της παγκοσμιοποίησης, πέρα από την κηδεμονία των πολιτικών κινημάτων. Δυστυχώς στις μέρες μας, τόσο η σύγχρονη πολιτική και τα άθλια κατασκευάσματα που ακούν στο όνομα "κόμματα", όσο και η ίδια η αλλοτριωμένη συνείδηση του ανθρώπου, καλλιεργούν τον εγωισμό, το μίσος, τον φθόνο, τον ανταγωνισμό. Είναι σημαντικό για εμάς να ακούμε τους πάντες και αυτό που έχουν να πουν, να είμαστε δίκαιοι, ορθολογιστές, αμερόληπτοι, μη εγκάθετοι, μη μονολιθικοί. Αυτή είναι η πραγματικότητα που ξεπερνά την τόσο μολυσματική αρχή της προπαγάνδας.

Είμαι Λευκός, Έλληνας, Άγνωστικιστής, θα μπορούσα να έχω την ίδια κοσμοθέαση με έναν Κίτρινο, Κινέζο, Βουδιστή; Η απάντηση εν συντομία είναι "ναι''. Κι αυτό διότι αν εμείς οι δύο οραματιζόμαστε έναν κόσμο δομημένο πάνω στις ίδιες αρχές, πάνω στην ίδια την αμοιβαιότητα, τότε δεν υπάρχει άλλος δρόμος από τη μεταξύ μας "συνεννόηση". Ο Εθνικοαναρχισμός υπάρχει για να υπερβαίνει τους περιορισμούς που η ανθρώπινη νεοϊδιοσυγκρασία επέβαλλε κατά τη σύγχρονη εποχή, διαμελίζοντας ουσιαστικά τη Γη σε κομμάτια σκλαβοπάζαρων (με την κυριολεκτική και τη μεταφορική σημασία της έννοιας). Πρόκειται με άλλα λόγια για έναν αντιολοκληρωτισμό, που έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τον εξουσιαστικό μανδύα που περιβάλλει τις εθνοϊδεολογίες. Από την άλλη, παρά το γεγονός ότι σαφέστατα ο Εθνικοαναρχισμός τοποθετείται στον χώρο της Αναρχίας (ίσως ο όρος "National" είναι αδόκιμος και πιο δόκιμος ο όρος συνολικά "Φυλετική Αναρχία"), δεν μας εκφράζει ο σύγχρονος όρος "αντιφασισμός", που χρησιμοποιείται σκόπιμα από την Αριστερά και το μεγαλύτερο μέρος του αναρχικού χώρου ώστε να περιορίσει την ελευθερία του λόγου και της έκφρασης. Θεωρούμε τους εαυτούς μας αντιφασίστες επειδή είμαστε ελεύθεροι σαν άνθρωποι, επειδή αντιτιθέμεθα στον κεντροποιημένο τρόπο ζωής που ευνοεί τον αστισμό, επειδή εκφράζουμε μια αντιηγεμονική στάση και μια αντιιεραρχικότητα στην ιεραρχία μεσιανικού και δικτατορικού τύπου. Επειδή ο άνθρωπος δε χρειάζεται εξουσία, ούτε η εξουσία τους ανθρώπους για να υπάρχει. Γιατί εξ' αρχής, δεν έπρεπε να υπήρχε σαν επιλογή.

Αυτή η τάση εκφράζει και ενισχύει με τον πιο ειλικρινή τρόπο τη δικαιοσύνη, την ελευθερία, την περιβαλλοντική ισορροπία, την αυτοοργάνωση και την αυτάρκεια, τη συναδελφικότητα, την αμοιβαιότητα, τον εθελοντισμό, την αυτοανάπτυξη, τον αντισπισισμό, τον σεβασμό για όλα τα γήινα είδη. Μπορούμε να ζούμε σε έναν τέλειο κόσμο, όπως πιθανότατα συνάγει κανείς ως συμπεράσμα των σκέψεών μου; Ίσως τώρα όχι. Όμως αξίζει να προσπαθήσουμε να δημιουργήσουμε μικρές "φωλιές", μικρογραφίες του κόσμου που ονειρευόμαστε. Και ίσως κάποια στιγμή αυτές οι φωλιές να είναι τόσο δυνατές, που θα αναδείξουν μια νέα αρχή μέσα από τα συντρίμμια της ανθρώπινης αυτοκαταστροφής.

Και θα κλείσω αυτό το πρώτο μέρος πάλι με τα λόγια του Troy Southgate από το "Μανιφέστο": "Ορισμένοι επικριτές του Εθνικοαναρχισμού ισχυρίζονται ότι η ιδεολογία αυτή είναι ανόητη ή οξύμωρη. Δεν έχουμε παρά να τους απαντήσουμε ότι είναι αρκετά βολικό να βλέπουν την Εθνική Αναρχία σαν "Φασισμό" με άλλη ονομασία, όμως είμαστε προκλητικά αντίθετοι με τον κρατισμό, τον συγκεντρωτισμό και τη "γραφειοκρατία" του φασισμού σε όλα τα επίπεδα. Στην πραγματικότητα, το κύριο χαρακτηριστικό μας - με βάση τον πραγματικό εχθρό - είναι ο αναρχισμός και έπειτα η φυλετική σκοπιά. Το δεύτερο συμβαίνει σε επόμενο επίπεδο, όταν κανείς ανακαλύπτει τη φυλετική αυτονομιστική του θέση, χωρίς αυτό να τον εμποδίζει να σταθεί πλάι σε κάποιον άλλο στον αντικαπιταλιστικό, αντιδημοκρατικό, αντιφιλελεύθερο και προ-οικολογικό αγώνα."

(συνεχίζεται...)

Read more »

Αυτός είναι ο Φυλετισμός μας

Δώσε μου το χέρι σου. Όχι, δεν πρόκειται να στο ζητήσω για να σου προσφέρω μια σακούλα τρόφιμα. Η δική μου έννοια, δε θα μπορούσε να είναι μονάχα υλιστική. Είναι κάτι - πολύ - παραπάνω. Σου ζητώ να μου δείξεις εμπιστοσύνη. Κι ας λείπει αυτή τόσο πολύ από το λεξιλόγιο της ζωής μας. Θέλω να οικοδομήσουμε ένα κόσμο στον οποίο οι σφιχτές γροθιές της οργής κάποια στιγμή πρόκειται να δώσουν τη θέση τους στην ειλικρινή διάθεση για προσφορά, για αλληλεγγύη, για αυτήν την αμοιβαιότητα ψυχής που αναζητούμε στη (μάταιη;) ανασφάλειά μας. Ξεχάσαμε πώς είναι να είσαι άνθρωπος. Είναι αλήθεια ότι η σκληρότητα της σημερινής πραγματικότητας μας έκανε απάνθρωπους, απροσδιόριστα παράταιρους στη φυσική μας αποστολή. Θαρρώ πως οι σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων κανιβαλίζονται από εκείνη την επιθυμία του καθενός να υπερισχύει έναντι του άλλου, σε μια ιδιότυπη ανθρωποκατανάλωση. Ο Καπιταλισμός κάνει καλά τη δουλειά του, δε νομίζετε;

Τι σημασία έχει αν κατάγεσαι από την Ολλανδία, την Ελλάδα, το Καμερούν, την Κίνα, το Μεξικό, το πιο απομακρυσμένο χωριό στις αφιλόξενες περιοχές της Σιβηρίας... Ποια είναι και πού βρίσκεται η διαφορά της ευτυχίας των ανθρώπων; Ποιο είναι εκείνο το κριτήριο που ορίζει το ποιος είναι εκμεταλλευτής και το ποιος εκμεταλλεύσιμος, ποιος "πολιτισμός" είναι ο ανεπτυγμένος και ποιος ο πρωτόγονος, ποια φυλή είναι ανώτερη και ικανή να καθυποτάσσει τις υπόλοιπες; Μήπως όλοι σήμερα δεν υποφέρουμε, όλοι δεν είμαστε θύματα - άλλοι λιγότερο και άλλοι περισσότερο, από την καπιταλιστική τυραννίδα; Μήπως όλοι δεν αισθανόμαστε δίπλα και πάνω μας την επιβολή των νεοταξικών μοντέλων διακυβέρνησης και των πολιτικών που εξυπηρετούν το δόγμα "όλοι είμαστε αναλώσιμοι μπροστά στο κέρδος";

Είμαστε διαφορετικοί και μέσα από τη διαφορετικότητα απολαβάνουμε τη ζωή. Υπάρχουν διαφορετικές κουλτούρες, διαφορετικές φυλές, διαφορετικές γλώσσεις και χιλιάδες ιδιώματα, έθιμα, πολιτισμικά χαρακτηριστικά και έτσι πρέπει να γίνεται. Πρέπει να το κρατήσουμε αυτό, διότι η διατήρηση της ποικιλομορφίας προσδίδει ένα ξεχωριστό στίγμα στην ίδια τη ζωή. Ας καταλάβουμε πως όλα αυτά αποτελούν κάτι υγιές, αποτελούν πυλώνες που θεμελιώνουν τη σημαντικότητα του ανθρωπίνου είδους στην αλυσίδα των υπολοίπων ειδών της Γης μας. Όσο η ανθρώπινη μεγαλομανία και η αντίστοιχη διαχείριση που επιβάλλεται από το χρήμα οδηγούν σε διακρίσεις και ιδεολογήματα που βασίζουν την ύπαρξή τους στην κυριαρχία ανθρώπου σε άνθρωπο, στη διαχείριση των ανθρώπων σαν εξουσιαζόμενων αφηρημένων οντοτήτων, τόσο θα απομακρυνόμαστε από τον σκοπό, που δεν είναι άλλος από την εξασφάλιση μιας κοινωνίας δίχως καταπίεση και δυστυχία. 

Ας οραματιστούμε το μέλλον αποφασιστικά, μέσα από την αποδοχή της ετερότητας και τον σεβασμό που γεννιέται μέσα από αυτήν. Μέσα από την αυτοοργάνωση, μέσα από τη δυναμική που έχουν οι αυτορυθμιζόμενες προσωπικότητες σε αντίστοιχα δημιουργημένα δυναμικά σύνολα. Αρνούμενοι την εξουσία, πολιτική, θρησκευτική, κομματική, κοινωνική, οικονομική και οποιαδήποτε ατραπό μας προσφέρεται σαν λύση και περνάει μέσα από "σειρήνες" και "έξυπνα φίλτρα", που παραμένουν όμως απόλυτα ελεγχόμενα γιατί είναι εξουσιαστικά. Αρνούμενοι τον παραλογισμό των κρατών, των κυβερνήσεων, των πολιτικών, των θρησκευτικών μαντριών, των στρατών, των διεθνών οργανισμών και των μεγάλων αφεντικών. Μέσα από την ελπίδα, αλλά και την βεβαιότητα που γεννιέται από τη δική μας συμβολή, ότι όλο αυτό το παγκόσμιο τερατούργημα που είναι (υπο)προϊόν του σύγχρονου ανθρώπινου πολιτισμού θα πέσει και μια νέα μέρα, μια άναρχη ηλιόλουστη αυγή θα ανατείλλει στα συντρίμμια του πρότερου σκλαβοπάζαρου σωμάτων και ψυχών. Αυτή θα είναι η δική μας μέρα και θα είναι πράγματι διαφορετική. Και δε θα είναι μια μέρα διαφορετική μόνο για τους Έλληνες ή τους Λευκούς, αλλά για κάθε Άνθρωπο επί Γης. Αυτός είναι ο Φυλετισμός μας.

Read more »

Φυλετισμός και Αναρχία

“Πρέπει να δημιουργήσω ένα σύστημα ή να υποδουλωθώ στο σύστημα κάποιου άλλου. Δεν θα σκεφτώ ούτε θα συγκρίνω: η δουλειά μου είναι να δημιουργώ.”

Γουίλιαμ Μπλέικ

Στα μάτια πολλών ανθρώπων, η λέξη “Αναρχισμός” ξυπνά φρικιαστικές εικόνες ενός βλοσυρού Johnny Rotten να υμνεί την εξάπλωση του χάους και την καταστροφή της σύγχρονης κοινωνίας. Οι Αναρχικοί υποτίθεται ότι είναι οτιδήποτε από μαλλιάδες μηδενιστές και ναρκομανείς μέχρι χαζοχαρούμενοι ουτοπιστές τελείως εκτός επαφής με τον πραγματικό κόσμο. Η 19ου αιώνα απεικόνιση του μέσου Αναρχικού, τουλάχιστον σύμφωνα με αυτούς που θέλουν να δυσφημούν και να σατιρίζουν μέσα από τα ελεγχόμενα ΜΜΕ, ήταν ενός στερεοτυπικού τρελού, πάντοτε με μούσια και λερωμένος, να κρατάει μια βόμβα ή μια δεσμίδα εκρηκτικών. Αλλά ο αληθινός αναρχισμός δεν έχει καμία σχέση με παρακμή και εκφυλισμό ή με ανεγκέφαλη βία και τρομοκρατία, αλλά στην πραγματικότητα μπορεί να παρέχει πραγματική και απτή εναλλακτικότητα στην ολοένα εξασθένηση του Δυτικού Πολιτισμού.

Η λέξη Αναρχία προέρχεται από τον Ελληνικό όρο «άναρχος» που σημαίνει αυτός που δεν έχει κανόνες. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι Αναρχικοί πιστεύουν στην αταξία, επειδή σε αυτή την περίπτωση ο όρος “κανόνας” είναι συνδεδεμένος με τον τρόπο που η κοινωνία είναι οργανωμένη σε συνδυασμό με μια συγκεκριμένη φόρμα συμπεριφοράς ή αγωγής. Οπότε για να πούμε ότι μια κοινότητα “δεν πρέπει να έχει κανόνες”, δεν σημαίνει ότι πρέπει να φτάσει στο απόλυτο χάος, επειδή ο κανόνας από μόνος του σχετίζεται με την εκτίμηση της φυσικής τάξης και αρνείται να αναγνωρίσει τους συνταγματικούς, ανθρώπινης κατασκευής νόμους ή των δασμών που καθορίζονται από αυτοκρατορίες, κράτη και άλλες μορφές διοικητικού ή κυβερνητικού ελέγχου. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι οι Αναρχικές κοινότητες είναι αδύνατες να τηρήσουν μια σειρά από πιστεύω, αξίες ή αρχές, αλλά αντίθετα σημαίνει ότι η φυσική τάξη παίρνει προβάδισμα όλες τις ώρες. Όντως η φυσική τάξη είναι η πιο οργανική μορφή κοινωνικής οργάνωσης στον πλανήτη, επειδή ο άνθρωπος βρίσκει τον εαυτό του να κατέχει μια ανώτερη νοημοσύνη, αλλά σίγουρα όσο η ικανοποίηση των πιο βασικών μας αναγκών, ενστίκτων και επιθυμιών είναι ενδιαφέρουσα. Οι νόμοι και τα συστήματα τείνουν να μας υποδουλώνουν, αλλά μέσα από ένα πιο φυσικό και ευνοϊκό περιβάλλον μπορούμε να εκπληρώσουμε τα πραγματικά μας πεπρωμένα και να επανακαλύψουμε τον μακροχρόνια ξεχασμένο δεσμό με το περιβάλλον.

Το όραμά μας, με λίγα λόγια, είναι μικρά χωριά-κοινότητες στις οποίες οι άνθρωποι κατέχουν τον δικό τους χώρο στο οποίο ζούνε σε αρμονία με τις δικές τους αρχές. Αυτές οι αρχές εξαρτώνται από τη φύση των ανθρώπων που αποτελούν την κοινότητα σε πρώτη φάση, επειδή το τελευταίο πράγμα που επιθυμούμε να κάνουμε είναι να επιβάλλουμε ένα αυστηρό και δογματικό σύστημα κάθε είδους.

Το σημαντικό πράγμα, είναι οι Εθνικο-Αναρχικές κοινότητες να είναι αυτάρκεις. Πρέπει επίσης να είναι συμβιώσιμες παρά εξαναγκαστικές. Με άλλα λόγια οι άνθρωποι πρέπει να είναι ελεύθεροι να έρχονται και να φεύγουν όποτε θέλουν. Αν δεν είσαι ευτυχισμένος με την ενοποιητική αρχή μιας Εθνικο-Αναρχικής κοινότητας, τότε πολύ απλά μπορείς να πας σε μια άλλη. Από τη άλλη, οι κοινότητες πρέπει να σέβονται τους γείτονες τους και να είναι έτοιμες να υπερασπιστούν τον εαυτό τους από ξένους.

Εν κατακλείδι, σε αντίθεση με την όλο και πιο απελπιστική σπίλωση από τους εχθρούς μας, τόσο από την Δεξιά όσο και από την Αριστερά, δεν χρησιμοποιούμε τον Αναρχισμό ως μια βολική τακτική ή ως απόκρυψη της κρυφής μας φασιστικής ατζέντας κάθε είδους – είμαστε πάρα πολύ σοβαροί. Επιπλέων, ως συμβιωτικοί εμμένουμε στη φιλοσοφία του “ζήσε και άσε να ζήσει”. Οι άνθρωποι είναι διαφορετικοί και έχουν διαφορετικές αξίες. Στις μοντέρνες πλουραλιστικές κοινωνίες, αυτές οι αξίες τείνουν να συγκρουστούν και είναι αναπόφευκτο ότι μερικές εξ αυτών να καταπατήσουν ή ακόμη και να εξαλείψουν κάποιες άλλες. Πιστεύουμε ότι ορισμένες αξίες αξίζουν να διατηρηθούν για τις μελλοντικές γενιές και αυτό γιατί θέλουμε να δημιουργήσουμε ένα κλίμα στο οποίο αυτό είναι δυνατό να συμβεί. Ο Εθνικο-Αναρχισμός επομένως, είναι Αναρχισμός sui generis. Ένας Αναρχισμός δηλαδή του δικού του είδους.

Troy Southgate

Απόδοση: Β.Σ.

Read more »

Μηδέν Τελεία: μια σημαντική συνέντευξη στο προσεχές μας τεύχος

Στο προσεχές μας τεύχος, όπως έχετε ήδη πληροφορηθεί από προηγούμεη ανάρτησή μας, δημοσιεύουμε μια πρόσφατη συνέντευξη που μας παραχώρησε o Troy Southgate, κύριος θεωρητικός τους Εθνικοαναρχισμού. Η εκτενής κουβέντα μαζί του, τετρασέλιδη σε έκταση, η οποία συνοδεύεται και από ένα μικρό βιογραφικό του, είναι μια πολύ καλή ευκαιρία για τους αναγνώστες του περιοδικού να έρθουν σε επαφή με τις σκέψεις του και με ένα - είναι αλήθεια - πολύ στοχευμένο πρόγραμμα για το μέλλον. Ο Troy εξηγεί αναλυτικά τη βασική πρόταση του Εθνικοαναρχισμού, μιλά για τον συγχρονισμό του με την οικονομική, κοινωνική και πολιτική κατάσταση του σήμερα, αναφέρεται στα ιδεολογικά - πολιτικά ρεύματα του Εθνικοσοσιαλισμού και του Φασισμού, ενώ στο τέλος δεν παραλείπει να σχολιάσει τα τεκταινόμενα στη χώρα μας, σε ό,τι αφορά την οικονομική - κοινωνική και αξιακή κρίση των τελευταίων ετών.

Το νέο μας τεύχος κυκλοφορεί τη Δευτέρα 11 Φεβρουαρίου και μπορείτε να το προπαραγγείλετε μέσω του email μας exitarea@yahoo.gr.

Ένα απόσπασμα από την πολύ ενδιαφέρουσα αυτή συνέντευξη:

MT: Στις περισσότερες χώρες του μοντέρνου δυτικού κόσμου αντιμετωπίζουμε σήμερα την εκδικητική μανία του Κράτους. Παρά το γεγονός ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα φτάνουν στα όριά τους, οι πολίτες ζητούν περισσότερη κρατική προστασία. Γιατί πιστεύεις ότι συμβαίνει αυτό;

TS: Φόβος. Είναι ένα βασικό ανθρώπινο ένστικτο για να είσαι με την πλευρά του ισχυρού ώστε να αποφύγεις τον κίνδυνο. Για παράδειγμα, το χρυσόψαρο, τείνει να χώνεται δίπλα σε μεγάλα ψάρια τα οποία έχουν περισσότερες πιθανότητες να τα παρατηρήσει πρώτα ένας κυνηγός και να γίνουν λεία του και έτσι με αυτό τον τρόπο εκείνο αποφεύγει να έχει την ίδια μοίρα. Οι άνθρωποι είναι κοινωνικοποιημένα ζώα, έτσι τείνουν να ζουν σε ομάδες. Ο θεσμός της οικογένειας μπορεί να φθίνει σημαντικά στη Δύση, εντούτοις οι άνθρωποι ακόμα αισθάνονται δεσμούς μεταξύ τους, ιδιαίτερα σε δύσκολες στιγμές. Το Κράτος εκμεταλλεύεται αυτή την αδυναμία και αντικατέστησε την κοινότητα σαν συνεκτικό δεσμό των ανθρώπων. Φυσικά αυτό είναι μια πλάνη, διότι οι άνθρωποι στις μεγαλουπόλεις είναι λιγότερο ασφαλείς απ' όσο ήταν στο παρελθόν, αλλά το γεγονός ότι η κοινωνική δομή έχει αφαιρεθεί - κυρίως λόγω της διάβρωσης του θεσμού της οικογενείας, καθιστά επιτακτική την ανάγκη για εμάς να επανοικοδομήσουμε ένα δίκτυο υποστήριξης που να λειτουργεί σαν αλυσίδα πολλών οικογενειών, σαν αλυσίδα των αναγκών και των πόρων τους. Όσο λιγότερο εξαρτώμαστε από το Κράτος, τόσο αυτό θα αποδυναμώνεται. Συνεπώς, οι άνθρωποι θα ενδυναμώνονται ως μονάδες και ως σύνολο, με το να γίνονται πραγματικά Αυτόνομοι σε κάθε έκφανση του βίου τους.

MT: Θα χαρακτήριζες τον εαυτό σου αποκεντρωτιστή (decentralist); 

TS: Αναμφισβήτητα. Πάντοτε πίστευα ότι η αποκέντρωση πρέπει, όσο είναι δυνατόν, να περάσει στο χαμηλότερο δυνατό σημείο μορφής διοίκησης. Είναι αδύνατον για ένα άτομο το να συνειδητοποιήσει τη δυναμική του σε ένα συγκεντρωτικό μοντέλο διακυβέρνησης που εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από νόμους και κανόνες άλλων. Αυτό φυσικά δε σημαίνει ότι δεν πρέπει αυτοί να υπάρχουν ως κοινά αποδεκτοί, όμως τα μεγάλα συστήματα τείνουν να προσπερνούν και να αγνοούν τους ανθρώπους ως χαρακτήρες και ως αυθύπαρκτες μονάδες με κλίσεις και επιδεξιότητες, όνειρα και φιλοδοξίες, και ενδιαφέρονται μονάχα για τους λίγους που "τρέχουν την παράσταση", όπως λέμε. Ένας από τους πιο αξιόλογους υπερασπιστές της αποκέντρωσης υπήρξε ο E. F. Schumacher (1911–1977), συγγραφέας της δημιουργίας "Small is Beautiful". Προτείνω ανεπιφύλακτα αυτό το βιβλίο σε όλους.

Read more »

Εθνικοαναρχισμός: μεθοδολογία και εφαρμογή

Αυτό είναι το τέταρτο βιβλίο στη σειρά των σχετικών δημιουργιών που ξεκίνησαν από το 2012 με πρωτοβουλία του Troy Southgate, κύριου θεωρητικού - στρατηγιστή του Εθνικοαναρχισμού. Τιτλοφορείται "Εθνικοαναρχισμός: μεθοδολογία και εφαρμογή", κυκλοφορεί από την Black Front Press, περιέχει 150 σελίδες και πραγματεύται θέματα τεχνικής φύσεως ως προς την δημιουργία κοινοτήτων σε καπιταλιστικές δυστοπίες. Οι Εθνικοαναρχικοί απορρίπτουν το σύγχρονο έθνος - κράτος και προκρίνουν - υποστηρίζουν τη δημιουργία αποκεντρωμένων τοπικών κοινοτήτων που προσδίδουν στους ανθρώπους ανεξαρτησία, αυτοολοκλήρωση και ένα μέλλον αυτονομίας και προοπτικής για εκείνους και τα παιδιά τους. Αρκετοί θεωρούν ότι ο Εθνικοαναρχισμός είναι μια βίαιη ιδεολογία που καθοδηγείται από τρομοκράτες, ωστόσο αυτό το βιβλίο έρχεται να δείξει έναν δρόμο διαφορετικό από την προπαγάνδα του συστήματος, η οποία περνά μέσα από την προοπτική για ειρήνη, κοινωνική σταθερότητα και αντίληψη του υποκειμένου. Σε αυτό το τέταρτο βιβλίο συμμετέχουν οι Troy Southgate, Keith Preston, Wayne John Sturgeon, John Howells, Craig FitzGerald, Jamie O'Hara, Joshua Bates, Neil G. Hiatt, Justin Gillespie, Colin Lockwood, Kostas Makedonas, David Parry και Desmond Richards. Για παραγγελίες: blackfrontpress@yahoo.co.uk 

Επίσης μπορείτε μέσω της ίδιας ηλεκτρονικής διεύθυνσης ταχυδρομείου να προμηθευτείτε τα προηγούμενα τρία βιβλία της σειράς. ("National-Anarchism: A Reader,", "National-Anarchism: Ideas and Concepts" and 'National-Anarchism: Theory and Practice").

Read more »

Καπιταλισμός και κοινοβουλευτική δημοκρατία (μέρος α')

Μέσα στο αντισυμβατικό του χαρακτήρα μου με την κατάσταση που επικρατεί τριγύρω και μιας τάσης που διακατέχει το δικό μου Εγώ, έχω αρχίσει να περιεργάζομαι ιδέες και να συνθέτω, τα σύμφωνα με την σημερινή λογική, αντίθετα.. Kαι για να είμαι πιο σαφής, αυτά  που ο σύγχρονος κόσμος θεωρεί "άκρα". Θα μου πείτε βέβαια πως "ακραίες" για εσάς πολιτικές απόψεις δεν συνάδουν με το σημερινό πολιτσμό. Θα σας απαντήσω πως αν περιμένετε να διαβάσετε ενα πολιτικώς ορθό κείμενο ή ενα καθώς πρέπει ιδεολογικό κείμενο τότε βρίσκεστε σε λάθος ιστοσελίδα. Θέλω λοιπόν σήμερα να μοιραστώ μαζί σας σκέψεις ενος γνωστού θεωρητικού και επαναστάτη. Ενός ανήσυχου πνεύματος με μεγάλα δείγματα πατριωτισμού  που εκτός απο το χαρτί και το μελάνι ήξερε να επεξεργάζεται τις ιδέες του στον πραγματικό κόσμο της αντίστασης, συμμετέχοντας ακόμα και σε μάχες και επαναστάσεις.

Καπιταλισμός και κοινοβουλευτική δημοκρατία

του Μιχαήλ Μπακούνιν

Η σύγχρονη καπιταλιστική παραγωγή και η κερδοσκοπία των τραπεζών απαιτούν για την ολοκληρωτική ανάπτυξή τους ένα ευρύ συγκεντρωτικό Κράτος, το μόνο ικανό να υποβάλλει εκατομμύρια εργαζομένων στην εκμετάλλευσή τους. Η ομοσπονδιακή οργάνωση απο κάτω προς τα πάνω των εργατικών ενώσεων, των ομάδων, των αστικών ή αγροτικών κοινοτήτων και τελικά των μεγάλων περιοχών και των λαών, μόνη προϋπόθεση μιας αληθινής και όχι απατηλής ελευθερίας, είναι τόσο αντίθετη στην καπιταλιστική παραγωγή όσο οποιαδήποτε οικονομική αυτονομία. Αλλά η καπιταλιστική παραγωγή και η κερδοσκοπία των τραπεζών συμβαδίζουν πολύ καλά με αυτό που ονομάζουμε κοινοβουλευτική δημοκρατία. Γιατί αυτή είναι η πιο σύγχρονη μορφή Κράτους, η οποία βασίζεται στην υποτιθέμενη εξουσία της λαϊκής βούλησης που ισχυρίζεται ότι τον αντιπροσωπεύει, ενώ στην πραγματικότητα τον κυβερνά αντιπροσωπευτικά και τον εκμεταλλεύεται αναγκαστικά.

Το σύγχρονο Κράτος στην ουσία του και στους σκοπούς του είναι αναγκαστικά στρατιωτικό, και ένα στρατιωτικό Κράτος τείνει, σύμφωνα με τη λογική του, να γίνει κατακτητικό. Αν δεν κατακτήσει θα κατακτηθεί, και αυτό ειναι αλήθεια για τον απλό λόγο ότι όπου υπάρχει δύναμη πρέπει με κάποιον τρόπο να εκδηλώνεται. Καταλήγουμε, λοιπόν, στο συμπέρασμα ότι το σύγχρονο Κράτος πρέπει αναγκαστικά να είναι μεγάλο και ισχυρό. Μόνο με αυτήν την απαραίτητη προϋπόθεση μπορεί να διατηρηθεί.

Και όπως η καταπιταλιστική παραγωγή και κερδοσκοπία των τραπεζών, που για μεγάλο χρονικό διάστημα καταβροχθίζουν αυτήν την παραγωγή, πρέπει, υπό τον κίνδυνο της χρεοκοπίας, να επεκτείνονται ακατάπαυστα σε βάρος των μικρών εμπορικών και βιομηχανικών επιχειρήσεων που απορροφώνται και πρέπει να γίνουν παγκόσμιες και μονοπωλιακές επιχειρήσεις επεκτεινόμενες σ’ολόκληρο τον κόσμο, έτσι κι αυτό το σύγχρονο αναγκαστικά στρατιωτικό Κράτος εμπνέεται από την ακαταμάχητη τάση να γίνει παγκόσμιο. Αλλά παγκόσμιο Κράτος – που βέβαια δεν θα πραγματοποιηθεί ποτέ -  δεν μπορεί να υπάρχει παρά μόνο ένα, γιατί η συνύπαρξη δύο Κρατών αυτού του είδους είναι απολύτως αδύνατη.

Η ηγεμονία είναι μόνο μια ταπεινή εκδήλωση, πιθανή υπό ορισμένες συνθήκες αυτής της απίθανης τάσης που ενυπάρχει σε κάθε Κράτος. Και πρώτη προυπόθεση αυτής της ηγεμονίας είναι η σχετική αδυναμία και υποταγή των γειτονικών κρατών.

Ruskin

Read more »

Παρέμβαση Εθνικοαναρχικών στο Σύδνευ υπέρ του Αγώνα των Παλαιστινίων για αυτοδιάθεση

Μερικοί μόνο διαδηλωτές είναι αρκετοί για να σκορπίσουν την ανησυχία σε εκατοντάδες άλλους, με την παράλληλη συμμετοχή τους σε συγκέντρωση για την Παλαιστίνη. Στο Σύδνευ της Αυστραλίας, το περασμένο Σάββατο πραγματοποιήθηκε ανοικτή εκδήλωση συμπαράστασης στον Αγώνα των Παλαιστινίων για Αυτοδιάθεση στη Γάζα, στην οποία συμμετείχε ένα μικρό εθνικοαναρχικό μπλοκ με κεντρικό σύνθημα "Free Palestine, free Gaza, liberate all ghettos". Δεν έλειψαν μικροεπεισόδια από τις γνωστές γκρούπες που εμπορεύονται τέτοιες εκδηλώσεις αλληλεγγύης, χωρίς όμως ουσιαστικό αντίκτυπο στη συμμετοχή του μπλοκ. Παρά την προσπάθεια των επαγγελματιών αριστεριστών να επιτεθούν μεμονωμένα κατά τη διάρκεια αλλά και μαζικά μετά το πέρας της συγκέντρωσης, αποκρούστηκαν επιτυχώς. Αυτή υπήρξε και μια μικρή νίκη διότι η συμμετοχή γενικά είχε καλή αντιμετώπιση και θετική σε μια μερίδα των συμμετεχόντων. Η μικρή ανακοίνωση που βγήκε με αφορμή τα γεγονότα αυτά είναι αρκετά κατατοπιστική:

"It is a great shame that a few blinkered individuals chose to make the demo about themselves, shouting nonsensical and ill-informed epithets, rather than standing in solidarity and for the cause itself and the innocent civilians, mainly women and children, who have been directly targeted in the horrific assault. Alas, such are the tactics as a last line of defense by those stuck in their dogmatic cages, without an argument, and who cannot debate in a civil and respectful manner. Despite a small minority of ignorant individuals violently assaulting the National-Anarchist demonstrators, threats of violence, biased and ill-informed news media reports, it must be said that our support and show of solidarity for the Palestinian cause was very well received, with a number of individuals not associated with the N-AM demonstrators telling the usual dogmatic rent-a-mob to go away and leave the N-A demonstrators alone."

Ακολουθούν κάποια videos: Press TV Global News, Dystopia UK

Read more »

Troy Southgate: Εθνικοαναρχισμός, θεωρία και πράξη

Αυτό είναι το τρίτο βιβλίο στη σειρά των θεματικών που αφορούν τον Εθνικοαναρχισμό, με τα προηγούμενα δύο για όσους δεν τα έχουν υπ' όψιν τους να είναι τα "Εθνικοαναρχισμός, ένας αναγνώστης" και "Εθνικοαναρχισμός, ιδέες και θεματικές", όλα με συγγραφέα τον Βρετανό Troy Southgate. Στη νέα αυτή έκδοση 164 σελίδων, ο συγγραφέας προβάλλει τη δυναμική του Εθνικοαναρχισμού σε σχέση με τα αποτυχημένα μοντέλα της Αριστεράς και της Δεξιάς, εστιάζοντας στην "Επόμενη Μέρα", στη βάση της δημιουργίας αυτόνομων αποκεντρωμένων κοινοτήτων, στις οποίες οι άνθρωποι θα έχουν τη δυνατότητα να εκφραστούν ελεύθερα και δημιουργικά, μακρυά από τον κομφορμισμό, τον υλισμό, την τεχνοκρατία και τον αδηφάγο υπερκαταναλωτισμό που κληροδότησε στις σύγχρονες ανθρωπομάζες ο δυτικός πολιτισμός. Τονίζει ότι οι κοινότητες αυτές είναι σε θέση να αναπτυχθούν πολιτικά, κοινωνικά, οικονομικά, μέσα από ένα πλαίσιο ανάπτυξης κοινού αξιακού κώδικα που θα βασίζεται στις αρχές της αλληλοεκτίμησης, του σεβασμού, της αλληλεγγύης, της συντροφικότητας, της ανιδιοτελούς προσφοράς και του εθελοντισμού.

Το βιβλίο κυκλοφορεί από το Black Front Press και μπορείτε να το παραγγείλετε μέσω του blackfrontpress@yahoo.co.uk. Για όλη τη σειρά των βιβλίων επισκεφτείτε το link που παρατίθεται.

Ν-ΑΜ Publications

Read more »

Ελεύθερη η Leah-Lynn Plante

Η Leah Lynn Plante, την οποία ουσιαστικά απήγαγαν άντρες των αμερικάνικων μυστικών υπηρεσιών, είναι πλέον ελεύθερη. Όμως, στο σύντομο αυτό χρονικό διάστημα που παρέμεινε έγκλειστη, βίωσε πολλές άσχημες στιγμές, με αποτέλεσμα η κατάσταση της σωματικής και ψυχικής της υγείας να είναι σοβαρή.  Στο διάστημα αυτό, έλαβε 200 γράμματα υποστήριξης, βιβλία και καρτ ποστάλ, αλλά και αρκετή δημοσιότητα, κάτι που τη συγκλόνισε, με αρνητικό αντίκτυπο στην υγεία της. Ενδεικτικό αυτής της κατάστασης η πρώτη της δήλωση με το που είδε κάποια σεξιστικά σχόλια στο διαδίκτυο.

«Πήγα αντίθετα στις συμβουλές αρκετών ανθρώπων και έκανα κάτι που κάποια δεν πρέπει να κάνει, διάβασα τα σχόλια. Διάβασα τα σχόλια που είχαν γραφτεί σε σελίδες υποστήριξης, άρθρα και φωτογραφίες. Ενώ πολλά από τα μηνύματα ήταν φανταστικά, τόσα πολλά από αυτά είχαν να κάνουν με το πόσο ελκυστική ή μη-ελκυστική με θεωρούσε αυτός που έκανε το σχόλιο. Πίστευαν πως επειδή η φάτσα μου είναι παντού στο διαδίκτυο, είχαν το δικαίωμα να με αποκτηνώσουν και να με μειώσουν σε ένα αντικείμενο, όπως έκανε το γαμημένο κράτος. Δεν είμαι ο αριθμός #42611-086 και δεν είμαι ένας αριθμός στην 0-10 κλίμακα σου για το αν είμαι καυτή ή όχι. Πίστευαν ότι θα απολαύσω αυτή την σημασία αν το ήξερα. Είμαι χαρούμενη που αρκετοί με υπερασπίστηκαν και καταπολέμησαν τον κραυγαλέο μισογυνισμό, ωστόσο ως επί το πλείστον απαντούσαν λέγοντας "σταματήστε να το παίρνετε τόσο σοβαρά". Κάποιος το τράβηξε μέχρι το βαθμό να βγάλει με photoshop τα τατουάζ από φωτογραφίες ώστε να με κάνει πιο εμφανίσιμη για τα mainstream μίντια. Θα πω τώρα κάτι, και ας είμαι ξεκάθαρη: δεν με νοιάζει για το τι σκέφτεται ο καθένας για την εμφάνιση μου πάνω σε αυτόν τον πλανήτη. Δεν εκτιμάω σχόλια για την εμφάνιση μου. Δεν θέλω τα κοπλιμέντα σας. Δεν χρωστάω σε κανέναν μια υπόκλιση, ένα γλυκό χαμόγελο και ένα "σας ευχαριστώ πολύ". Δεν χρειάζεται να είμαι ευγενική για αυτό, δεν χρωστάω σεβασμό σε αυτούς που δεν δείχνουν σεβασμό σε μένα. Παρατήρησα επίσης ότι άνθρωποι που έκαναν πολλές τυχαίες αναφορές στο άτομό μου υπέστησαν σεξουαλική επίθεση. Αυτό είναι υπερβολικά ανευλαβές, κυρίως γιατί είναι κάτι που απέναντι του έχω έρθει αντιμέτωπη πολλές φορές στην ζωή μου. Είμαι κάτι παραπάνω από ένα πρόσωπο, ένα σώμα, μια (πρώην) κρατούμενη, έναν αριθμό. Για οποιονδήποτε με υποβιβάζει σε αυτά τα πράγματα: είσαι ένας εχθρός μου, όχι σύμμαχος μου, δεν είσαι φίλος μου, δεν είσαι σύντροφος μου, δεν είσαι υποστηρικτής μου και δεν σε εκτιμώ. Έχω περιφρονήσει τον σεξισμό/μισογυνισμό όλη μου την ζωή και τον έχω καταπολεμήσει σε κάθε ευκαιρία, όπως κάνω και αυτή την στιγμή. Αν υποστηρίζετε κάποιους για κάτι που κάνουν, απλά πείτε αυτό. Το τι πιστεύετε για την εμφάνιση τους είναι τελείως άστοχο. Κρατήστε την άποψη σας για τους εαυτούς σας γιατί αν προωθείτε ένα είδος καταπίεσης καθώς προσπαθείτε να πολεμήσετε ένα άλλο, στην πραγματικότητα δεν πετυχαίνετε τίποτα.» 

Read more »

Leah-Lynn Plante: "Για πάντα στη σιωπή"

Το πρωί της 25ης Ιουλίου, 2012, στη ζωή μου ήρθαν τα πάνω κάτω σε διάστημα ωρών. Πράκτορες του FBI από την Washington και το Oregon και πράκτορες της αντιτρομοκρατικής έσπασαν την μπροστινή πόρτα του σπιτιού μου με έναν πολιορκητικό κριό, πέρασαν χειροπέδες σε μένα και στους συγκατοίκους μου υπό την απειλή όπλου, και μας κράτησαν ομήρους στην πίσω αυλή ενώ μας διάβασαν ένα ένταλμα για έρευνα και λεηλάτησαν το σπίτι μας. Μας είπαν ότι έχει σχέση με τους βανδαλισμούς της Πρωτομαγιάς που έγιναν στο Seattle της Washington νωρίτερα τον ίδιο χρόνο.

Ωστόσο, υποπτευθήκαμε πως αυτό δεν ήταν πραγματικά μόνο για μερικά σπασμένα παράθυρα. Σαν να είχαν πάρει δείκτες από το 1984 του Orwell, πήραν βιβλία, έργα τέχνης και άλλα λογοτεχνικά βιβλία σαν “αποδείξεις”, καθώς και άλλα πολλά προσωπικά αντικείμενα, αν και φάνηκε να ήξεραν ότι κανείς μας δεν ήταν καν στο Seattle την Πρωτομαγιά. Ενώ ξέρουμε πως η γνώση είναι δύναμη, υποθέσαμε πως κανείς δεν χρησιμοποιεί τυλιγμένα αντίγραφα του Stumptown Wobbly για να διαπράξει υλικές ζημιές. Το είδαμε για αυτό που πραγματικά ήταν. Προσπαθούν να εξετάσουν αναρχικούς και να τους διώξουν για τα πιστεύω τους. Αυτό είναι μια εκστρατεία ψαρέματος. Αυτό είναι κυνήγι μαγισσών. Από τότε, χάρη σε ένα αίτημα στον Νόμο περί Ελευθερίας της Πληροφορίας, πληροφορηθήκαμε πως αυτό το Grand Jury είχε καλεστεί στις 2 Μαρτίου, 2012, 2 μήνες πριν γίνουν οι βανδαλισμοί της Πρωτομαγιάς.

Μου δόθηκε κλήτευση να καταθέσω στο Grand Jury στις 2 Αυγούστου, μια εβδομάδα αργότερα. Βιαστικά πακέταρα την ζωή μου σε κουτιά, απαλλάχτηκα από τα περισσότερα προσωπικά μου αντικείμενα ως προετοιμασία για την φυλάκισή μου. Με έδιωξαν εκείνη την μέρα αφού αρνήθηκα να καταθέσω και δέχθηκα ξανά κλήτευση για τις 30 Αυγούστου, που μετακινήθηκε για τις 13 Σεπτέμβρη. Σε αυτό το διάστημα φρόντισα αρκετά τον εαυτό μου, τακτοποίησα τις προσωπικές μου σχέσεις και πήρα συμβουλές από ανθρώπους που είτε είχαν αρνηθεί να καταθέσουν σε Grand Jury είτε είχαν φυλακιστεί, ή ακόμα και τα 2 μαζί. Επέστρεψα στο Grand Jury στις 13 Σεπτέμβρη όπου μου χορήγησαν ασυλία. Όταν σου χορηγείται ασυλία, χάνεις το δικαίωμα σου να παραμείνεις σιωπηλή και μπορούν να σε βάλουν στην φυλακή για αστική περιφρόνηση. Μεταξύ των διαβουλεύσεων που έκανα με τον δικηγόρο μου και μια διακοπή μιας ώρας, απέφυγα στενά την ακρόαση επειδή μας είχε τελειώσει ο χρόνος. Με έδιωξαν και μου είπαν πως θα λάβω 4η κλήτευση. Βγήκα από το δικαστήριο πάνω στην ώρα για να δω τον Matthew Kyle Duran, τον σύντροφο μου στην αντίσταση, να τον παίρνουν με ένα φορτηγό της αστυνομίας. Έσπασε η καρδιά μου να τους βλέπω να απαγάγουν ένα φανταστικό και δυνατό άτομο και να τον παίρνουν μακριά από τους φίλους του και τους αγαπημένους του. Η Katherine “Kteeo” Olejnik είχε την ίδια μοίρα επειδή αρνήθηκε να καταθέσει στις 27 Σεπτέμβρη. Αυτή την στιγμή, ο Matt και η Kteeo βρίσκονται σε κελιά της φυλακής επειδή έμειναν σιωπηλοί. Δεν νιώθω τίποτα άλλο παρά αγάπη και θαυμασμό και για τους δύο και ξέρω πως χιλιάδες ακόμη νιώθουν το ίδιο. Το βράδυ πηγαίνοντας προς το σπίτι μου ένιωθα τον εγκέφαλο μου σαν να είχε πάθει βραχυκύκλωμα. Μερικές μέρες αργότερα, έλαβα επιστολή πως η επόμενη κλήτευση μου είναι για τις 10 Οκτώβρη. Ενημέρωσαν επίσης τον δικηγόρο μου πως προετοιμάζονταν για ακρόαση για την περιφρόνηση.

Παρά τις ημερομηνίες για το δικαστήριο, η ζωή μου ήταν σαν τρενάκι του λούνα παρκ. Χάρη σε άσχετα μεταξύ τους γεγονότα, έχω υποφέρει από βαριά κατάθλιψη και μετατραυματικές διαταραχές για πολλά χρόνια. Αυτά τώρα είναι πολύ χειρότερα και νέα πράγματα με πυροδοτούν. Για κάποιο διάστημα μετά την επιδρομή (του FBI), βρισκόμουν σε μια συνεχή κατάσταση πανικού και ίσα που μπορούσα να φάω. Κάθε φορά που κάποιος χτυπούσε την πόρτα μου, κάθε φορά που άκουγα κάποιον δυνατό θόρυβο μέσα στο σπίτι, η καρδιά μου βούλιαζε και σκεφτόμουνα “έχουν έρθει για μένα”. Μέχρι την μέρα που το γράφω αυτό, δεν έχω κοιμηθεί μια ολόκληρη νύχτα από εκείνο το κρύο πρωινό του Ιουλίου χάρη στο άγχος που μου προκαλεί ναυτία και με ξυπνάει ανάμεσα στις 4 και στις 7 κάθε πρωί. Μετά από μερικούς μήνες, ο αρχικός πανικός έχει ξεθωριάσει σε μια ζοφερή αποδοχή. Παρά τα ψυχολογικά μου θέματα, ούτε για μια στιγμή δεν σκέφτηκα την συνεργασία μαζί τους και ούτε πρόκειται. Είναι εναντίον σε οτιδήποτε πιστεύω. Στο δεξί μου χέρι έχω ένα τατουάζ που γράφει “αγωνίσου να επιβιώσεις προκαλώντας το λιγότερο εφικτό πόνο”. Αυτό είναι κάτι με το οποίο ζω κάθε μέρα και θα συνεχίσω να ζω με αυτό είτε βρίσκομαι σε κελί είτε όχι.

Δεν μπορώ να εκφράσω με λέξεις το πόσο ευγνώμων είμαι για αυτούς που μας έχουν δείξει υποστήριξη και αλληλεγγύη, ειδικότερα τους φίλους, συντρόφους και αγαπημένους μας. Θα το περάσουμε όλο αυτό μαζί. Ξέρω ότι επαναλαμβάνομαι με το ακόλουθο αίσθημα, αλλά πιστεύω ότι αξίζει να επαναληφθεί. Θέλουν να νιώθουμε απομονωμένοι, μόνοι και φοβισμένοι. Ξέρω πως αν και η Kteeo κρατείται ουσιαστικά στην απομόνωση, δεν νιώθει μόνη. Ξέρω πως ο Matt δεν νιώθει μόνος. Όταν προσπαθούν να ξεκοιλιάσουν ανελέητα κοινότητες, δεν διασκορπιζόμαστε, δυναμώνουμε, ευδοκιμούμε. Βλέπω αυτή την κρατική καταπίεση ως έτσι: "Το Κράτος πιστεύει πως είναι μια μαύρη τρύπα που μπορεί να καταστρέψει οτιδήποτε θέλει. Στην πραγματικότητα, είναι πιο πολύ σαν αστρικό βρεφοκομείο, όπου ακούσια δημιουργεί νέα, δυνατά αναρχικά άστρα."

Δεν προσδοκώ αυτό που αναπόφευκτα με περιμένει σήμερα, αλλά θα το δεχτώ. Ζητώ από τους ανθρώπους να συνεχίσουν την υποστήριξη μας καθ’ όλη την διαδικασία, γράφοντας μας γράμματα, στέλνοντας μας βιβλία, προσφέροντας χρήματα και διαδίδοντας την ενημέρωση.

Οι πεποιθήσεις μου είναι ακλόνητες και δε θα χτυπηθούν από την παρενόχλησή τους.

Σήμερα είναι 10 Οκτώβρη 2012 και είμαι έτοιμη να μπω στην φυλακή.

Αγάπη και αλληλεγγύη σε όσους αντιστέκονται,

Για πάντα στη σιωπή.

Leah-Lynn Plante

Read more »

Προσεγγίζοντας τον Εθνικοαναρχισμό (μέρος α')

Το κείμενο που ακολουθεί αποτελεί απόδοση αντίστοιχου που γράφτηκε στα τέλη της δεκαετίας του '90 για να αναπτύξει τις βασικές αρχές του Εθνικοαναρχισμού. Για την καλύτερη ανάγνωσή του, θα το χωρίσουμε σε τρία διακριτά μεταξύ τους μέρη. Η απόδοση είναι του συντρόφου Αργύρη Στρατή.

"Χρησιμοποιούμε τον όρο "Εθνικοαναρχισμός", διότι αυτό τον όρο εισήγαγε στη θεωρία μας ο Troy Southgate, που ήταν το κλειδί για την ανάπτυξη αυτών των ιδεών στη σύγχρονη μορφή τους. Πάντως αναγνωρίζουμε το ότι είναι πραγματικά ανώφελο να περιοριζόμαστε σε ταμπέλες, γι' αυτό και δεν ενοχλούμαστε με όρους όπως "Φυλετικός αναρχισμός" ή "Παραδοσιακός αναρχισμός". Αυτό που έχει σημασία είναι ότι είμαστε Εθνικοαναρχικοί απέναντι στο Κράτος και τη φιλελεύθερη δημοκρατία.

Προερχόμαστε από διαφορετικά στρώματα, απασχολούμενοι σε διάφορα επαγγέλματα. Αρκετοί έχουν το σύνηθες εργατικό ταξικά υπόβαθρο, κάποιοι είναι ελεύθεροι επαγγελματίες, ενώ άλλοι είναι καλλιτέχνες, μουσικοί κλπ. Πολλοί εξ' αυτών πολιτικά προέρχονται από τη Δεξιά, αλλά και από την Αριστερά, απορρίπτοντας τα δόγματα και τα κινήματα με τα οποία είχαν εμπλακεί στο παρελθόν. Οι Εθνικοαναρχικοί αναγνωρίζουμε την έλλειψη της επιθυμίας από τη Δεξιά για εναλλακτική πολιτική στα κοινωνικά ζητήματα της Πατρίδας μας ή του κόσμου. Επιπλέον, έχουμε κουραστεί από φθαρμένα δόγματα και από ομάδες που στο παρελθόν φάνηκαν απελπιστικά ανίκανες να διαχειριστούν καταστάσεις που να κάνουν τη διαφορά στο σημερινό κόσμο. Θέλουμε να δημιουργήσουμε μια πραγματική κοινωνική εναλλακτική λύση απέναντι στην ατζέντα της παγκοσμιοποίησης, πέρα από την κηδεμονία των κομμουνιστικών πολιτικών κινημάτων.

Πού στοχεύει όμως ο Εθνικοαναρχισμός; Στο σχηματισμό μιας κοινωνίας αταξικής; Ή στη σύγκρουση και αποβολή του υπάρχοντος κρατικού μοντέλου και στη δημιουργία ενός οργανικού άλλου "από τα κάτω"; Βασισμένου μάλιστα στο συμφέρον της κοινότητας και όχι δεμένου γύρω από αυτό του κεφαλαίου ή στο έλεος των αντικοινοτικών ιδεολογημάτων όπως ο πολυπολιτισμός και η μονομορφοποίηση;

Υποστηρίζουμε ότι μια κοινωνία μπορεί να αναπτύσσεται σε μια εθνοτική και πολιτισμική βάση, με μικρή ή καθόλου κυβέρνηση. Οι κοινότητες έχουν τη δυνατότητα να λειτουργούν με θρησκευτικό ή γενετίσιο προσανατολισμό, με μοναδικό όριο τη φαντασία και τη θέληση του κάθε συμμετέχοντα. Τονίζουμε τη σημασία των αυτόνομων τοπικών κοινοτήτων και αντιστεκόμαστε στην παγκοσμιοποίηση, σε όλες τις μορφές της.

Είμαστε εκ των προτέρων ειλικρινείς σχετικά με τις πεποιθήσεις μας, με έναν τρόπο που είναι ανησυχητικός για τους επικριτές μας, διότι πολύ απλά δεν αραδιάζουμε ανοησίες στους ανθρώπους, λέγοντάς τους πώς θα πρέπει να ζήσουν τη ζωή τους ή να ισχυριζόμαστε ότι έχουμε όλες τις απαντήσεις για τα προβλήματα του σήμερα. Η Εθνική Αναρχία είναι ουσιαστικά μια μέθοδος λειτουργίας, μια στρατηγική και τακτική, ώστε να να υπερκεράσει τον παγκόσμιο καπιταλισμό με λύσεις στην περιφέρεια και να εξουδετερώσει εκείνους που θα μπορούσαν να καταστρέψουν τον πολιτισμό και την ταυτότητά μας, αντικαθιστώντας τα με μια παγκοσμιοποιημένη κοινωνία των καταναλωτών.

Υποστηρίζουμε μια αταξική κοινωνία. Όχι όμως μια κοινωνία που θέλουμε να επιβάλλουμε στους υπόλοιπους, αλλά ένα σύνολο οργανικών κοινοτήτων που θα έχουν μια εντελώς αναρχική φύση. Ιδανικά αυτό μας διαφοροποιεί από την επικρατούσα αναρχική θεώρηση στο γεγονός ότι μιλούμε για μονοεθνικές - ομοιογενείς κοινότητες, στις οποίες μπορούν να συμβιώνουν τα μέλη κάθε κοινότητας, εφ' όσον το επιθυμούν. Όχι για τις ανάγκες του μίσους (της ανωτερότητας), αλλά με την αξιοποίηση του χώρου που επιτρέπει στους πολιτισμούς να συμβιώνουν με αυτούς που θέλουν. Αν κάποιοι άνθρωποι επιθυμούν να ζουν σε άλλα σημεία σε πολυπολιτισμικές κοινωνίες, δεν υπάρχει κάποιο ζήτημα με αυτό.

Ορισμένοι επικριτές του Εθνικοαναρχισμού ισχυρίζονται ότι η ιδεολογία αυτή είναι ανόητη ή οξύμωρη. Δεν έχουμε παρά να τους απαντήσουμε ότι είναι αρκετά βολικό να βλέπουν την Εθνική Αναρχία σαν "Φασισμό" με άλλη ονομασία, όμως είμαστε προκλητικά αντίθετοι με τον κρατισμό, τον συγκεντρωτισμό και τη "γραφειοκρατία" του φασισμού σε όλα τα επίπεδα. Στην πραγματικότητα, το κύριο χαρακτηριστικό μας - με βάση τον πραγματικό εχθρό - είναι ο αναρχισμός και έπειτα η φυλετική σκοπιά. Το δεύτερο συμβαίνει σε επόμενο επίπεδο, όταν κανείς ανακαλύπτει τη φυλετική αυτονομιστική του θέση, χωρίς αυτό να τον εμποδίζει να σταθεί πλάι σε κάποιον άλλο στον αντικαπιταλιστικό, αντιδημοκρατικό, αντιφιλελεύθερο και προ-οικολογικό αγώνα."

(συνεχίζεται...)

Read more »