Το παραμύθι

Μια χρωματιστή κόκκινη κλωστούλα που περιστρέφεται καταγράφοντας το παραμύθι μας. Γεμάτη κόμπους, θηλιές, νίκες, ήττες, δρόμους, αδιέξοδα. Μέχρι να σπάσει ή να στοιβαστεί τόση, όση είναι και το μήκος της… Λες και η ζωή μας ένα παραμύθι. Κατά τα άλλα συνεχίζουμε ληψολαγνείς να σκυλοβαριόμαστε. Δεν δημιουργούμε, δεν ερωτευόμαστε, τρομοκρατούμαστε ακόμη μήπως και λάχει. Ο τέλειος συμβιβασμός στα έξωθεν κινούμενα, η τέλεια υποκρισία της δήθεν ευτυχίας, θέατρο και δη δράμα. Περπατάμε με μάτια κλειστά και αφτιά βουλωμένα τυλίγοντας και ξετυλίγοντας την κλωστή μας κατ' αυτό τον τρόπο. Απλώς για να περνά ο νεκρός χρόνος πιο ...μαντζόρε.

Γινόμαστε δυστυχισμένοι απο παρεξήγηση, απο την γελoιότητα της αδεξιότητάς μας ...που θέλαμε αλλά δεν το ξέραμε, το ξέραμε αλλά δεν αντέχαμε. Συνθλίβουμε όνειρα, ταλέντα, τα θέλω μας και τα «εγώ» μας, το «ποιόν» της ύπαρξής μας, ώστε να γίνουμε οι καθημερινοί μισθωτοί «αξιοπρεπείς» άνθρωποι. Αυτοεξοντωνόμαστε φροντίζοντας τα του θανάτου μας, μην τυχόν κι ο τύμβος μας δεν είναι ομορφολαξεμμένος, παραβλέποντας τον σκοπό της ύπαρξής μας ή αποφεύγοντας την ευθύνη αυτού του σκοπού.

Και η κλωστούλα συνεχίζει, περιστρέφεται, όλο και το μήκος της μικραίνει. Το παραμύθι γράφεται από εμάς εν τη απουσία μας. Τραγικό! Αυτοδημιούργητοι δεσμώτες. Ευήθεια. Φάρσα. Παρεξήγηση.

Νέμεσις

Read more »

Η αληθινή ζωή είναι εκεί έξω... (μέρος β')

Facts please... Αν και κάποιες φορές τα στοιχεία απλά έρχονται να επιβεβαιώσουν μια οδυνηρή πραγματικότητα. Μια έρευνα που πρόσφατα είδε το φως το δημοσιότητας κατέδειξε το πρόβλημα του ελεύθερου χρόνου και των δραστηριοτήτων στο φυσικό περιβάλλον, κρούωντας τον κώδωνα του κινδύνου σχετικά με αυτή την πραγματικότητα και κυρίως, την ακόμα πιο ανησυχητική μελλοντική τάση. Η έρευνα πραγματοποιήθηκε σε δέκα χώρες και περιλάμβανε περί τα δώδεκα χιλιάδες ερωτηματολόγια. Ενώ ο μέσος χρόνος προαυλισμού των κρατούμενων στης φυλακές υψίστης ασφαλείας των ΗΠΑ είναι δύο ώρες σε καθημερινή βάση, περισσότερος από τον μισό πληθυσμό των παιδιών της γης περνά εκτός σπιτιού ημερησίως λιγότερη από μια ώρα. Τα συμπεράσματα παρουσιάζονται ανησυχητικά σε χώρες όπως οι ΗΠΑ, η Κίνα και η Μεγάλη Βρετανία. 

Αρχικά, οι κρατούμενοι, στερούμενοι της ελευθερίας, απαντούν - στην συντριπτική τους πλειοψηφία - ότι οι δύο αυτές ώρες αποτελούν την "καλύτερη στιγμή - το γεγονός - της ημέρας", την οποία προσμένουν με ανυπομονησία. "Όποια προβλήματα και όποιες ανησυχίες έχεις, βγαίνεις έξω και τις αφήνεις εκεί", είπε κάποιος κρατούμενος. Ένας άλλος απάντησε: "έτσι κρατώ το μυαλό μου καθαρό και αυτό με ανανεώνει". Όταν τους ρώτησαν πώς θα αισθάνονταν αν αυτός ο χρόνος μειωνόταν από δύο ώρες στη μία ώρα, εκείνοι απάντησαν ότι θα εξοργίζονταν και θα απογοητεύονταν από αυτή την εξέλιξη. Θα ήταν σίγουρα επιζήμιο για εκείνους και μια πολύ κακή εξέλιξη. Κάποιοι μάλιστα το παρομοίωσαν με βασανιστήριο και απόλυτη καταστροφή, "το απόλυτο κακό".

Οι κρατούμενοι έμειναν σοκαρισμένοι με το γεγονός ότι σύμφωνα με την έρευνα εκατομμύρια παιδιά στον κόσμο έχουν λιγότερη από μία ώρα διαθέσιμη για να βγουν έξω από το σπίτι τους. Οι γονείς των παιδιών δήλωσαν απογοητευμένοι από το γεγονός ότι ένα στα δέκα παιδιά δεν έχουν πατήσει ποτέ το πόδι τους σε πάρκο, δάσος, βουνό ή παραλία, ή οποιοδήποτε άλλο φυσικό περιβάλλον για τους τελευταίους δώδεκα μήνες, ποσοστό επίσης σοκαριστικό. Τα μισά παιδιά μάλιστα απάντησαν ότι δεν έχουν κάνει ποτέ πικνίκ και ένα στα τρία ότι δεν έχει ποτέ παίξει στη λάσπη. Οι γονείς απάντησαν ότι έτσι "παράγουμε ένα μέλλον αντικοινωνικό, μη δημιουργικό και μια μη δραστήρια και ανήσυχη γενιά". Οι γονείς στη συντριπτική τους πλειοψηφία ένιωσαν ένοχοι για αυτό. Κάτι πάει σίγουρα λάθος.

Δυστυχώς, η έλλειψη πρασίνου, ο συγκεντρωτισμός - εσωτερική μετανάστευση στις μεγαλουπόλεις, ο περιορισμός του ελεύθερου χρόνου λόγω μαθησιακών ή και επαγγελματικών δραστηριοτήτων των γονιών, ο φόβος τους, αλλά και ο ψηφιακός κόσμος στον οποίο ζούμε τις τελευταίες δεκαετίες, έχουν βαθμιαία περιορίσει τον χρόνο των παιδιών για παιχνίδι στο φυσικό περιβάλλον, τον αντικατέστησαν με τον χρόνο που πλέον περνούν σε μια καρέκλα και έχουν κάνει την καθημερινότητα προβλέψιμη και ανυπόφορη. Βλέπουμε, όλο και λιγότερο, παιδιά να ανεβοκατεβαίνουν τους λόφους, να παίζουν ομαδικά παιχνίδια στη γειτονιά, να σκαρφαλώνουν σε δέντρα, να χτυπούν, να κλαίνε και να γελούν, συνεχίζοντας το παιχνίδι σε ανέμελο ρυθμό. Συν τοις άλλοις, η αδράνεια αυτή, οδηγεί τα παιδιά κατ' αυτό τον τρόπο να είναι πιο ευάλωτα στο να γίνουν σωματικά και πνευματικά άρρωστα. Είναι γεγονός ότι η Φύση μας ενδυναμώνει, ενισχύει τις άμυνες του οργανισμού σε μια σειρά παθήσεων, ενώ ενισχύει επίσης τη θετική μας ενέργεια και την ψυχολογία μας, καταπολεμώντας τις ανησυχίες, το στρες και την αρνητικότητα που μπορεί να έχουμε.

Είναι ανάγκη να συνειδητοποιήσουμε, γυρνώντας το χρόνο λίγο πίσω, το πόσο πολύ έχει αλλάξει η (πραγματική) ποιότητα ζωής. Ο καπιταλισμός και οι οικονομικές αναδιαρθρώσεις που γίνονται μας κάνουν πιο υλιστικούς ως χαρακτήρες, μας αγχώνουν, μας γεμίζουν με ανάγκες και υποχρεώσεις που συχνά τις δημιουργούμε εμείς, πολλές φορές από απλή ανασφάλεια. Μπορούμε να πιστέψουμε στην αλλαγή, τόσο για εμάς, όσο και για τα παιδιά μας. Ίσως το κλείδι να βρίσκεται στην αποκέντρωση και στην φυγή από το αστικό περιβάλλον, στην αναζήτηση πιο ανθρώπινων και υγιών συνθηκών διαβίωσης. Ίσως πάλι, ακόμα και μέσα στα αστικά περιβάλλοντα, με δεδομένο το ότι κάποτε τα πράγματα ήταν και εκεί τελείως διαφορετικά, να μπορούμε να σκεφτούμε πιο καθαρά και να απεξαρτηθούμε από τις νέες μας συνήθειες. Πάντως, η ισορροπία είναι το κλειδί, μπορούμε και είναι ανάγκη συχνά να κάνουμε ένα βήμα πίσω από τα προβλήματα της καθημερινότητας και να σκεφτόμαστε πώς θα βρούμε τον χρόνο να αναπτύξουμε δραστηριότητες που θα μας γεμίζουν, εστιάζοντας στη δημιουργικότητα, την καινοτομία, ακόμα και την ίδια την ονειροπόληση και την ανεμελιά.

Κώστας Κ.

("Η αληθινή ζωή είναι εκεί έξω" - μέρος α')

Read more »

Να γίνουμε το παράδειγμα

"Το λακωνίζειν εστί φιλοσοφείν" έλεγαν οι αρχαίοι Λακεδαιμόνιοι. Πόση σχέση άραγε έχει ο σημερινός νεοέλληνας με τους αρχαίους προγόνους του; Ο χαρακτήρας είναι ένα πεδίο που πρέπει να κάνει την διαφορά μεταξύ των νεοελλήνων και ημών, που αγωνιζόμαστε για έναν άλλο ελληνικό πολιτισμό. Με τη νεοελληνική κοινωνία έχουμε πολιτισμική διαφορά. Αν δεν έχουμε... ή οι ιδέες μας είναι λάθος ή εμείς.

Ένα από τα χαρακτηριστικά παραδείγματα των νεοελλήνων (με την χειρότερη έννοια του όρου) είναι η ματαιοδοξία, η προσπάθεια αυτοπροβολής και η μεγάλη ιδέα για τον εαυτό τους. Η αλαζονεία προσπαθεί να καλύψει μία κενή πνευματική και ψυχική οντότητα, φανερώνοντας ανασφάλεια. Μία παλιά παροιμία βγαλμένη από την λαϊκή σοφία, λέει "ο άδειος ντενεκές κάνει τον μεγαλύτερο θόρυβο". Πόσο δίκιο είχαν αυτές οι παλιές γενιές ανθρώπων που αν και δεν πήγαν ποτέ σχολείο, διέθεταν όμως παιδεία. Η παιδεία, δεν αποκτάται μέσα από το σημερινό σχολείο και το πανεπιστήμιο. Αντιθέτως σήμερα είναι χαρακτηριστικό το φαινόμενο μιας ολόκληρης γενιάς με άνεση απόκτησης πτυχίων και τραγική έλλειψη παιδείας. Η έλλειψη παιδείας λοιπόν έχει γεμίσει το κοινωνικό τοπίο με τέτοιους "ντενεκέδες" που μάλιστα έχουν και μεγάλη ιδέα για τον εαυτό τους. Πνευματικά όμως βρίσκονται στο μηδέν. Τους καταλαβαίνει κανείς και από την γλωσσική έκφραση, που είναι καθρέπτης της ψυχής.

Αυτό που καταφέρνει ένα μηδενικό που προσπαθεί πάντα να μειώσει όλους τους άλλους και να αυτοκολακεύεται, είναι... να γίνει "νούμερο". Και χωρίς να έχει συναίσθηση του επιπέδου του, αισθάνεται πράγματι ανωτερότητα ως νούμερο. Αν ανάγουμε αυτή την κατάσταση από ατομικό σε ευρύτερο κοινωνικό επίπεδο, έχουμε γύρω μας μία οικτρή νεοελληνική πραγματικότητα. Ένα ολόκληρο έθνος νεοβαρβάρων, διακατέχεται από μία γελοία νεοελληνική "μαγκιά" χωρίς να έχει καμία συναίσθηση της ουσιαστικής του κενότητας και ψάχνοντας πάντα να μειώσει όλους τους άλλους για να καλύψει την δική του κατάντια και τις δικές του ευθύνες. Οι άνθρωποι που έχουν το γνώθι σ’ αυτόν ή που τουλάχιστον προσπαθούν να έχουν αυτογνωσία, διακατέχονται και από μετριοφροσύνη. Δεν έχουν καμία ανάγκη αυτοπροβολής. Μα όσοι έχουν αισθήματα κατωτερότητας μέσα τους, όσοι δεν είναι συμφιλιωμένοι με τον εαυτό τους, διακατέχονται από το σύνδρομο ανεπάρκειας και συνεχούς ανάγκης αλαζονικής συμπεριφοράς.

Ζούμε σε μια εποχή έντονης καυχησιάρικης προβολής. Είναι ένα νεοελληνικό χαρακτηριστικό που βρίσκεται εντελώς απέναντι από τις ιδέες μας και τη φυσιογνωμία μας. Εάν θέλουμε να αλλάξουμε την πραγματικότητα, το πρώτο βήμα είναι η αυτοκριτική και η αυτογνωσία. Η μετριοφροσύνη. Και ας μας απαντούν πολλές φορές με αστεία αναίδεια ότι "η μετριοφροσύνη είναι για τους μέτριους". Οφείλουμε να προσπαθούμε να είμαστε εμείς οι ίδιοι το παράδειγμα του ανθρώπου που επιθυμούμε για την κοινωνία του αύριο. Αν δεν αλλάξουμε πρώτα εμείς, δεν είναι δυνατόν να αλλάξουμε την κοινωνία και να διαπλάσουμε νέους συντρόφους. Αντιθέτως αν δεν προσπαθούμε να αλλάξουμε την νοοτροπία μας ακολουθώντας τον δύσκολο δρόμο της Αρετής, τότε θα παραμείνουμε ένα ακόμη προϊόν του κοινωνικού σκουπιδότοπου. Και τα σκουπίδια προσελκύουν μόνο μύγες και σκουλήκια. Ο πόλεμος ξεκινά πρώτα από τον ίδιο μας τον εαυτό για να διαπλάθουμε παράλληλα ένα κίνημα διαφορετικών ανθρώπων που θα διαμορφώσουν με τη σειρά τους και μια νέα πραγματικότητα.

Δημήτρης Τ.

Read more »

Education otherwise

"Υπάρχουν πολλοί λόγοι για κάτι τέτοιο, καθώς υπάρχουν ήδη οικογένειες που το κάνουν. Κακή υγεία των παιδιών; Στενοχώρια, άσχημη ψυχολογική κατάσταση, δυστυχία, το αίσθημα της απώλειας της παιδικής ηλικίας, ο εκφοβισμός; Κακή επίδοση, παρά τα ταλέντα, τις δεξιότητες και την ευφυΐα; Έλλειψη υποστήριξης για τις ανάγκες των μαθητών; Έλλειψη σεβασμού για τα παιδιά; Η αυξανόμενη πίεση των στόχων, του ελέγχου και της επίτευξης αυτών; Η κακή αλληλεπίδραση με τον εκπαιδευτικό; Η στένωση του προγράμματος σπουδών; Η έντονη πίεση του συστήματος παιδείας; Σε γενικές γραμμές αυτό είναι ικανό να εξαντλήσει ψυχικά τα παιδιά και να χάσουν τον προσανατολισμό τους. Το ίδιο και οι γονείς. Όμως σίγουρα υπάρχει και άλλος τρόπος. Και μια πετυχημένη ζωή στον πραγματικό κόσμο μετά το σχολείο δεν εξαρτάται μονάχα από το σχολείο! Θα νιώσετε ευτυχείς, αν το γνωρίσετε."

Ross Mountney - Μαθαίνοντας Χωρίς Σχολείο

Όλο και περισσότεροι γονείς πλέον υποστηρίζουν το αυτονόητο, ότι πολλές φορές "το παιδί μας πάει στο σχολείο επειδή έτσι πρέπει", πως "το σχολείο δεν προσφέρει πραγματική παιδεία", πως "οι ανάγκες του παιδιού μου δεν καλύπτονται", πως "ο δάσκαλος αυτός πρέπει να αλλάξει διότι είναι αδιάφορος" και πως "το παιδί μας χάνει τα καλύτερα χρόνια του χωρίς να του παρέχεται κάτι ουσιαστικό". Στην πραγματικότητα, το ζήτημα της μετάδοσης γνώσης και της παιδείας αποτελεί κάτι το τόσο σημαντικό, που το κράτος, διαμέσου του εκπαιδευτικού συστήματος, το έχει ουσιαστικά καταστρέψει. "Φέρτε σωστούς δασκάλους", φωνάζουν οι γονείς, "νοσεί η εκπαίδευση", όμως είναι απλά κάποια σημεία που χρειάζονται βελτίωση, ή το πράγμα είναι σάπιο από τη ρίζα του;

Κατά τη γνώμη μου συμβαίνει το δεύτερο. Το εκπαιδευτικό μας σύστημα σήμερα είναι προσαρμοσμένο στο πρότυπο του δυτικού πολιτισμού, του καπιταλισμού, των εξουσιαστικών ιδεολογιών και πρακτικών και του πολιτικού συστήματος που κυριαρχεί. Η εκπαίδευση αποτελεί ένα ακόμα από τα εργαλεία που μεταχειρίζεται το κράτος ώστε να μετατρέπονται τα παιδιά μέρα με τη μέρα σε πειθήνια όργανα, σε υποτακτικούς του κρατικού οικοδομήματος, σε υπάκουους πολίτες αυτής της χώρας, σε όντα που θα χαλιναγωγούν το συναίσθημά τους έναντι της λογικής που υπαγορεύεται από τους νόμους, τα πρέπει και τα μη. Σχολεία και πανεπιστημιακά ιδρύματα στερεοτύπων, κατασκευασμένης πληροφόρησης, και επιλεκτικής μάθησης. Και όλο αυτό πάει χρόνια τώρα πακέτο με τις "παραδόσεις" του τόπου (Εκκλησία, Εθνοκεντρική Παιδεία, με ολίγη διαδραστικότητα και εναλλακτισμό σαν κερασάκι στην τούρτα, προσφορά της Αριστεράς). Πιστεύετε πως μια τέτοια προσέγγιση είναι ακραία; Δεν έχετε παρά να ρωτήσετε το παιδί σας πώς νιώθει, και ας μην εκφράζεται με τη δυναμική που θα ήθελε. Βιώνει την εξουσιαστική μάθηση στο πρόσωπο του καθηγητή του, αντιμετωπίζει τον περιορισμό που πηγάζει από το σχολικό πρόγραμμα, τον οδηγό διδασκαλίας και μάθησης, τη διδακτική ύλη, το ίδιο το περιεχόμενο των βιβλίων, το οποίο προέρχεται από κρατικοδίαιτους και ξεκάθαρα στρατευμένους συγγραφείς... Βλέπει αμήχανα τον εαυτό του να σέρνεται ανάμεσα στη δημόσια και ιδιωτική εκπαίδευση, με επιπρόσθετες ώρες διδασκαλίας που δεσμεύουν τον πιο δημιουργικό του χρόνο, και όλα αυτά γιατί; Για ένα όνειρο κατάκτησης μέσω μιας ανακριτικής και τυποποιημένης διαδικασίας, μιας θέσης σε ανώτερο ή ανώτατο εκπαιδευτικό ίδρυμα, για να ξεκινήσει και εκεί ένα ακόμα στάδιο προβλημάτων.

Άλλοι λοιπόν γονείς εμπιστεύονται το σχολικό σύστημα, όμως υπάρχουν και κάποιοι (πολύ λιγότεροι στον ελλαδικό χώρο απ' ότι στο εξωτερικό), που επιλέγουν να εκπαιδεύσουν το παιδί τους στο σπίτι, αφήνοντας στην άκρη το σχολείο. Θεωρούν σημαντική τη δυνατότητα εξατομικευμένης διδασκαλίας, με επιλογή των ωραρίων μελέτης, της θεματολογίας, και φυσικά την επιλογή για περισσότερο ελεύθερο χρόνο για την ανάπτυξη των δεξιοτήτων του παιδιού, ή απλά για παιχνίδι. Αυτό μπορεί να συμβαίνει λόγω κυρίως μαθησιακών δυσκολιών που έχουν κάποια παιδιά, ειδικών αναγκών ή και φόβου και λοιπών ψυχικών ζητημάτων λόγω του σχολικού περιβάλλοντος, έτσι οι γονείς τους επιλέγουν να τους δώσουν οι ίδιοι τα σχετικά εφόδια, και κυρίως, να προσαρμόσουν πάνω στο παιδί τους τον τρόπο μετάδοσης των πληροφοριών. Το σύστημα ονομάζεται "Homeschooling" ή "Home education".

Κάτι τέτοιο είναι πολύ σημαντικό και αν κάποιος γονέας πάρει την απόφαση να το κάνει, οφείλει να έχει την υπευθυνότητα, τις γνώσεις, το αληθινό ενδιαφέρον και τη συνέπεια ώστε να το ολοκληρώσει. Διότι τη σχέση και τη χημεία με το παιδί, που απαιτούνται ώστε το παιδί να νιώσει οικειότητα και να προσλάβει την πληροφορία, τις διαθέτει ήδη. Πολλοί γονείς πάντως αισθάνονται οι ίδιοι σε καλύτερη θέση να ανταποκριθούν στις σχετικές ατομικές ανάγκες του παιδιού στο σπίτι. Μονάχα οι ίδιοι μπορούν να πάρουν αυτή την απόφαση, όμως έχουν τη δυνατότητα να συνεργαστούν και με άλλες οικογένειες, ζητώντας συμβουλές ή και οργανώνοντας από κοινού κάποιες ώρες, για την κοινωνικοποίηση των παιδιών τους και τη διάδραση. Στο εξωτερικό υπάρχει ένα πολύ καλό δίκτυο αυτοοργανωμένων οικογενειών αλλά και οργανισμών, που στόχο έχει να αναδείξει το ζήτημα της εκπαίδευσης στο σπίτι και της επικοινωνίας ώστε η απόφαση για κάτι τέτοιο να είναι όσο το δυνατόν πιο υπεύθυνη και συνειδητή.

Βεβαίως, στην Ελλάδα, το όλο πλαίσιο που έχει στηθεί σε νομικό, επαγγελματικό και κοινωνικό επίπεδο, είναι παραδοσιακά σχολικοκεντρικό, και με πλήθος στερεοτύπων ή προκαταλήψεων, κοινώς, αν δεν περάσεις από δημοτικό, γυμνάσιο, λύκειο, πανεπιστήμιο, σου κλείνουν αργότερα αρκετές πόρτες και η κυρά της γειτονιάς μπορεί και να σου κόψει την καλημέρα, διαδίδοντάς το παράλληλα όπου μπορεί. Έτσι τα όσα παραθέτω, είναι δύσκολα μεν στην εφαρμογή τους, λόγω της ελληνικής πραγματικότητας, άμεσα υποταγμένης στο κράτος, και στην υποχρεωτική από το νόμο φοίτηση στο σχολείο, όμως όχι ακατόρθωτα. Υπάρχει το εξής παράθυρο: Το ελληνικό Υπουργείο Παιδείας φαίνεται να θεωρεί ως απολύτως απαιτούμενη προϋπόθεση της έγκρισης μιας αίτησης γονέων για εκπαίδευση του παιδιού τους στο σπίτι την πιστοποιημένη ανάγκη του μαθητή για ειδική εκπαίδευση (ΦΕΚ 78/τεύχος Α΄/14-03-2000: «Εκπαίδευση των ατόμων με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες», Άρθρο 1, §12γ: «στο σπίτι, σε εξαιρετικές περιπτώσεις»). Οι ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες του μαθητή πιστοποιούνται από το οικείο Κέντρο Διάγνωσης, Αξιολόγησης και Υποστήριξης.

Η γνώση βρίσκεται στην αχαλιναγώγητη δίψα για ζωή, για ελευθερία από τα δεσμά της κυριαρχίας, στη μάθηση μέσω της καθημερινής εμπειρίας, των βασικών αναγκών και του πλαισίου σχέσεων που προέκυπταν κάποτε αβίαστα και αυθόρμητα. Αυτό οι εξουσιαστές δεν είναι σε θέση να το κατανοήσουν, ή μπορεί και να το γνωρίζουν, όμως έχουν τα δικά τους σχέδια. Το θέμα είναι τι κάνουμε εμείς, διότι εμείς είμαστε υπεύθυνοι για τα παιδιά μας και όχι το κράτος. Η οικογένεια προϋπήρχε του κράτους και από τη στιγμή που οι σύγχρονοι δεσμοφύλακές μας είναι υπεύθυνοι για το κατάντημα του εκπαιδευτικού συστήματος, δεν νομιμοποιούνται από τη συνείδησή μας να συνεχίζουν το καταστροφικό έργο πάνω στα παιδιά μας. Σκεφτείτε το αλλιώς. Πολλές φορές δεν είναι τόσο μακρυά από το να γίνει πραγματικότητα!

Κώστας Κ.

Read more »

Η αληθινή ζωή είναι εκεί έξω... (μέρος α')

Είναι αναμφίβολα αυτοί οι ραγδαίοι ρυθμοί της εποχής μας που δεν αφήνουν χώρο και χρόνο στους περισσότερους από εμάς να δεχτούμε τις πηγαίες χαρές της ζωής. Ο ελεύθερος χρόνος τείνει να γίνει πολυτέλεια για αρκετούς ανθρώπους γύρω μας, πολύ περισσότερους απ' ότι στο πολύ πρόσφατο παρελθόν. Σε πλείστες των περιπτώσεων, έχει ενσωματωθεί πλήρως στην καθημερινότητα, ενώ, όπου υπάρχει, είναι σίγουρα διαφορετικός ο τρόπος με τον οποίο αξιοποιείται, σε σχέση με κάποια χρόνια πριν. Όλες οι αλλαγές, έγιναν μόλις μέσα σε δέκα με δεκαπέντε χρόνια, ένα χρονικό διάστημα αρκετά μικρό για το μέγεθος των αλλαγών, ειδικά αν εστιάσουμε στη βαρύτητά τους. Η οικονομική κρίση οπωσδήποτε έχει επηρεάσει τις συνήθειές μας και την καθημερινότητά μας, βάζοντάς την σε πιο ασφυκτικά πλαίσια, όμως δεν είναι μονάχα αυτή. Είναι η εποχή που, στη σκιά των οικονομικών δυσκολιών, αποθεώνονται ο υπερκαταναλωτισμός, ο εργατισμός και το εφήμερο ως στάσεις ζωής, όλα τρέχουν γύρω μας και προσπαθούμε κάτι να αρπάξουμε από αυτά, ο ημερήσιος χρόνος λειτουργεί ως μαθηματική σταθερά και εναγωνίως ψάχνουμε σε κάθε τι να βάλουμε και ένα χρονοδιάγραμμα. Πόσες φορές δεν ακούσαμε κάποιον να λέει δίπλα μας "δε μου φτάνει η μέρα, έχω τόσα πολλά να κάνω...". Κι όμως, αρκετές από τις ανάγκες που έχουν δημιουργηθεί είναι απολύτως πλασματικές. Έρευνες έχουν καταδείξει ότι ο ελεύθερος χρόνος έχει μειωθεί κατά 40% απ' ότι την περασμένη εικοσαετία. Το ποσοστό γίνεται ακόμα μεγαλύτερο όταν - και αυτό είναι ένα πολύ ανησυχητικό στοιχείο - γίνεται λόγος για τα παιδιά.

Η σημασία του ελεύθερου χρόνου και του αδόμητου παιχνιδιού είναι πολύ σημαντική για τη διαμόρφωση του χαρακτήρα, την κοινωνική και τη γνωστική εξέλιξη των παιδιών και δυστυχώς έχει επισκιαστεί στις μέρες μας από το σχολείο, τη μελέτη και τις οργανωμένες δραστηριότητες. Η ασφυκτική διαχείριση του χρόνου, υπό το φόβο της ανασφάλειας σε ό,τι αφορά τη διαχείριση από την πλευρά των γονέων, επιδρά καταλυτικά στην ίδια την ψυχοσύνθεση του παιδιού και του στερεί τη δυνατότητα να χαρεί κάποια πράγματα που αργότερα λόγω ηλικίας θα τα έχει απωλέσει παντελώς. Ο χρόνος μας, και πολύ περισσότερο των μικρών παιδιών, δε θα έπρεπε να υποδεικνύεται και να ορίζεται από τους άλλους, πόσο μάλλον όταν κάτι τέτοιο δεν αφήνει κανένα περιθώριο για αντίστοιχο απρογραμμάτιστο χρόνο, που είναι και το ζητούμενο. Οι μη προσχεδιασμένες δραστηριότητες κοινωνικοποιούν πολύ πιο εύκολα το παιδί, του αφήνουν το ελεύθερο περιθώριο να αναπτυχθεί μόνο του, σε περιβάλλον που το ίδιο θα επιλέξει και να έχει το χρόνο και το χώρο που θα καθορίσει το ίδιο για την ανάπτυξή του αυτή.

(συνεχίζεται)

Κώστας Κ.

Read more »

Ο κόσμος γερνάει

Οι νέοι δεν είστε διαμορφωμένοι ακόμα. Προικισμένοι μπορεί να είστε, ελπιδοφόροι – όσοι είναι, δεν είναι όλοι. Από τους νέους θα βγούνε κι οι βασανιστές και οι φασίστες και οι προοδευτικοί και οι έξυπνοι και οι καλλιτέχνες και τα νούμερα.  […] Προσωπικά δίνω προσοχή σε αυτούς που κολακεύουν τους νέους. Πρέπει να είστε πάρα πολύ καχύποπτοι. Αυτοί που σας κολακεύουν κάτι θέλουν να σας πάρουν. Κάτι θέλουν να σας αρπάξουν. Μη μασάτε. Η κολακεία των νέων υποκρύπτει πάντα κάτι ύποπτο. Η νέα γενιά ναι, είναι ελπίδα, αλλά αφήστε τη να πάρει το δρόμο της, δεν χρειάζεται ούτε καθοδήγηση ούτε γλείψιμο.   

Διονύσης Χαριτόπουλος, αποσπάσματα από συνέντευξη στις 17.4.2008

Ο ελλαδικός χώρος γερνάει. Όχι μόνο επειδή έχουν απομείνει ως επί το πλείστον οι μεγαλύτεροι σε ηλικία κάτοικοί της, φορείς μιας άλλης εποχής, άλλης νοοτροπίας∙ όχι μόνο γιατί κάποιος που βρίσκεται πιο κοντά στο κατώφλι του θανάτου πιο εύκολα ρέπει στον κακώς εννοούμενο συντηρητισμό και γιατί, καθώς λένε, «δεν μπορείς να μάθεις σε παλιό γαϊδούρι καινούρια περπατησιά». Γερνάει και για τον ίδιο λόγο που γερνάει ο υπόλοιπος κόσμος: γιατί οι νεαρής ηλικίας κάτοικοί της συμπεριφέρονται ως γέροι.

Οι περίοδοι που ταρακουνούν συθέμελα τα κεκτημένα και τα δεδομένα, που υποκινούνται συνήθως από οικονομικούς και πολιτικούς λόγους και είθισται να ονομάζονται περίοδοι κρίσης, σηματοδοτούν συνήθως εποχές αγκυλώσεων. Από την Εποχή του Χαλκού μέχρι σήμερα, συμβαίνει με τον ίδιο τρόπο και έχει το ίδιο αποτέλεσμα: τον φόβο. Διασπείρεται σαν επιδημία στην ατμόσφαιρα. Ο φόβος όχι του θανάτου, αλλά ο φόβος της απώλειας ενός συγκεκριμένου τρόπου ζωής. Κι αυτός ο φόβος γερνάει τον άνθρωπο πιο γρήγορα κι απ’ τον χρόνο.

Στο όνομα της λογικής, της «ώριμης» αντιμετώπισης της ζωής, της σύνεσης, οι νέοι άνθρωποι επιλέγουν την απόλυτα υπολογισμένη στάση. Προσπαθούν να μην αφήσουν τίποτε στην τυχαιότητα, προσπαθούν να ελέγξουν κάθε παράμετρο, συλλέγουν τυπικά προσόντα, κολλούν ενσημάκια μανιωδώς, εκπαιδεύονται χωρίς να επιδιώκουν ουσιαστικά τη γνώση, δίχως να βιώνουν σχέσεις, να αποκτούν πολύπλευρες εμπειρίες και τελικά μεγαλώνουν ως γέροι, χωρίς όμως να έχουν τα βιώματα και τη σοφία τους. Γίνονται νεόγεροι, που αγνοούν σχεδόν την ίδια την ανθρώπινη φύση τους και τις πτυχές της ανθρώπινης ψυχής. Άλλωστε, οι ηλικιωμένοι άνθρωποι δε σημαίνει ότι είναι κολλημένοι σε αγκυλωμένες απόψεις. Κάθε άλλο: πολλοί έχουν συχνά φρέσκες ιδέες, είναι πιο ανοιχτοί κι αυθόρμητοι από πολλούς που η ημερομηνία γέννησής τους τούς κατατάσσει στους νέους.

Όταν ολόκληρες γενιές μεγαλώνουν ως νεόγεροι, που εκθειάζουν την οικονομική ασφάλεια, την επικύρωση της επιτυχίας μέσα από τα τεχνολογικά προϊόντα που δίνουν κύρος, αγνοούν την ουσία των ανθρωπίνων σχέσεων, γίνονται οι ιδανικοί εκπρόσωποι της νέας εποχής. Εκφράζουν με τον καλύτερο τρόπο την ανούσια, επίπεδη, μονοδιάστατη ζωή που θα πρέπει να έχει κάθε υπήκοος της σύγχρονης κυριαρχίας.

Με την πίστη ενός φανατικού χριστιανού αποφεύγουν τα δημιουργικά πάθη και τα συναισθήματα σαν αμαρτήματα. Ακολουθούν χωρίς δεύτερη σκέψη το «σωστό», γιατί αυτό θα τους διατηρήσει στην τροχιά μιας ασφαλούς πορείας μέσα στον κοινωνικό ιστό. Ο φόβος κάνει το αρνητικό προσωπείο του συντηρητισμού να μοιάζει όχι μόνο αναπόφευκτο, αλλά κι επιθυμητό. Όταν φοβόμαστε, νοιώθουμε αδύναμοι και χρειαζόμαστε ένα καταφύγιο. Το καταφύγιο μας το δίνει ο σίγουρος δρόμος, αυτός που εξακολουθεί να υπάρχει. Με αυτή τη λογική ασφαλές καταφύγιο μπορεί να είναι επί παραδείγματι η εκκλησία, που εξακολουθεί να υπάρχει τόσους αιώνες αναλλοίωτη, προσαρμόζοντας πάντα την πολιτική της στα εκάστοτε δεδομένα.

Μπορεί στην πραγματικότητα ο όρος «μέσος άνθρωπος» να μην ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, να είναι ένα προϊόν της στατιστικής επιστήμης, υπάρχει, όμως η ψυχολογία του «γενικού ανθρώπου», ο «βολικός αριθμός». Κατασκευασμένος κι έτοιμος, πριν από εμάς για εμάς, υπάρχει ο γενικός όρος, ένα πρότυπο σωστής ανθρώπινης ζωής, ένα μέτρο ευτυχίας και δυστυχίας, που είναι εύκολο να ακολουθηθεί, όταν απουσιάζει η συνείδηση. Είναι ο σίγουρος, ασφαλής δρόμος, που άλλοι πριν έστρωσαν για μας. Δε θα μάθουμε πολλά, δε θα πάθουμε σχεδόν τίποτε, θα είμαστε αποδεχτοί, αν τον ακολουθήσουμε. Θα εκπαιδευτούμε σωστά, θα είναι πιο απλά τα πράγματα σε αυτόν.

Με αυτή τη λογική, η αναζήτηση της ελευθερίας με κάθε τρόπο, μια ζωή διαφορετική από τη γερασμένη που οραματίζονται άλλοι για μας, είναι η μικρή απόκλιση, το μικρό αμάρτημα. Άλλωστε, όπως λένε όλοι, τα ωραία πράγματα κρατούν λίγο. Με αυτή τη λογική, τα άσχημα κρατούν μια ζωή. Όμως, θα λέγαμε εμείς, τα καλά και τα άσχημα, η ελευθερία κι η σκλαβιά, η ζωντάνια και η γερασμένη σκέψη μπορούν να κρατήσουν όσο εμείς θέλουμε κι όσο εμείς αντέχουμε να ζήσουμε.

πηγή: Anarchypress

Read more »

Για κάθε ελευθερία του νου

Την τέχνη την κουβαλάμε εφ' όσον αντιμετωπίζουμε τις αλήθειες μας. Είναι αυτή η ιδιαίτερη πραγματικότητα που δε νοιάζεται αν τη διαχειρίζεται η κοινή θέα, γιατί απλά γίνεται η κοινή θέα. Η αλήθεια, ιδιόχειρη και ενυπόγραφη, είναι ο χρόνος που διατίθεται για κάθε σχόλιο της ζωής. Είναι ένας κόσμος που καταλαβαίνεις, ενώ η τέχνη είναι ο κόσμος που σε καταλαβαίνει. Έρχεται και κάνει αυτό το σχόλιο γενίκευση.

Αυτό γίνεται με την τέχνη. Κάνει χρέη διαμόρφωσης. Έρχεται από έξω να εκφράσει το ανέκφραστο μέσα. Διακρίνεις την αντίφαση, διακρίνεις το αδιάκριτο κάθε στιγμής; Αν αντιληφθείς με συνειδητότητα την κάθε στιγμή, κινδυνεύεις να μη γνωρίζεις τίποτα. Να μην μπορέσεις να δεις το μοναδικό και το ξεχωριστό κάθε περίστασης, κάθε αιτίου και αιτιατού. Σα να έχεις όλο τον χρόνο κι εσύ τον τεμαχίζεις σε δευτερόλεπτα. Αν πάλι δεν συνειδητοποιήσεις την κάθε στιγμή με την παραπάνω έννοια, τότε κινδυνεύεις να ονειροπολείς μια ζωή που την αφουγκράζεσαι μόνο και δεν την ζεις με πνεύμα και οστά.

Η πολεμική είναι δυσδιάκριτη μιας και τα αισθητήρια στη μορφή της αλυσίδας που αρμόζουν στο ανθρώπινο κορμί, μάτια, όσφρηση, ακοή και αφή, είναι ένα τετελεσμένο γεγονός, που δεν μπορεί παρά μόνο να βάλει κανόνες και σταθερές. Το να κατανοήσεις τον κόσμο σου και να του εξομολογηθείς το βάρος, αυτό που διαθέτει από την αρχή του ο άνθρωπος, είναι η καταιγίδα του νου με βαλέστρα έναν καθρέφτη. Μια ψυχογραφία. Μια εικόνα που γυρνάει πάνω σου και αποκρυπτογραφείται αλλά και αποκρυπτογραφεί τις δυσνόητες αλλά ορατές γραμμές του Εγώ με το Είμαι.

Το δυαδικό του διδύμου Τέχνη - Αλήθεια, είναι μια ακόμα χειραγώγηση. Αποκτά εξουσία και ενοχή αυτής της εξουσίας, όπως σχεδόν όλα τα δυαδικά παιχνίδια αυτού του κόσμου, με κορυφαίο αυτής της κυριαρχίας των ενστίκτων, της ποσότητας και της ποιότητας. Τι βαθιά θλίψη η πραγματικότητα...

Είμαστε οι αχαρτογράφητοι χρήστες μιας επιμηκυνμένης μελό ιστορίας με στιβαρά δεδομένα του χρόνου και χώρου, ή μήπως είμαστε το όνειρο μιας πεταλούδας που την βλέπουμε στο όνειρό μας να μας ονειρεύεται; Η νύχτα έχει γεμίσει φωτεινά ποτάμια. Το σκοτάδι χάνει έδαφος συνέχεια. Ο αέρας παρεμβάλλει με υψηλές συχνότητες ανάμεσα στις ανάσες σου και ο ύπνος σου έγινε καλωδιακός με εξάμηνες προσφορές. Ακόμη πιο δύσκολο είναι να είσαι μ' έναν άνθρωπο και να μη σκέφτεσαι άλλον.

Αναρωτιέμαι ποιος φόβος με κυριεύει περισσότερο: ο φόβος ότι υπάρχει θεός ή ο φόβος ότι μπορεί και να μην υπάρχει; Συνεργία σε μια συνεχή ημιμάθεια. Είναι αισχρό να προωθείς τους αντιρρησίες επειδή δεν μπορούν να βρουν τι έχουν να ανακαλύψουν. Είναι αισχρό να τους καταδιώκεις επειδή έχεις εγκλωβιστεί σε μια πίστη αποστειρωμένη. Η ανησυχία και η επιμονή της σε ξαγρυπνάει κεντώντας την ιστορία της στο πρόσωπό σου. Σκιά, πληγή ανοιχτή του κάθε γιου του ανέμου, σου υπενθυμίζει την τέχνη που κάνει μια ιδέα μεγαλείο.

Έρωτας και θάνατος ή αγάπη και αιωνιότητα; Εν Αρχή είναι ο Λόγος. Η συνεχής επιβολή. Τι είναι αυτό που σε θανατώνει και βαθιά σε εγκυμονεί; Η ερημιά του είναι ή του Όλου;

Γυρνάς στο μυαλό σου ψάχνοντας παλιούς ήλιους και παλιά όνειρα, γιατί τα καινούρια δεν έχουν την ευφυία να διατηρήσουν την ψυχραιμία τους απέναντι στον όλεθρο της υπερφορτισμένης μνήμης. Καταλαβαίνεις ότι εσύ είσαι ο λαβύρινθος. Εσύ και ο μίτος, σε μια ισορροπία καταστροφής. Ούτε να χαθείς και να αγνοείσαι, ούτε να ελευθερωθείς. Σε μια ημιδιάσταση, σε μια ημιπληγική κατάσταση, με μοναδικό σύντροφο τον εγωισμό σου να προβάλλεται σαν την επόμενη διαφήμιση. Σου παραδίνουν το κλειδί της φυλακής σου. Ξέρουν ότι δεν πρόκειται να αντισταθείς, αφού είσαι ο αρχιτέκτονάς της.

Καλημέρα κόλαση, μη με φοβάσαι. Είμαι φίλος και από διαλείμματα κάνω τον κομπάρσο, έτσι για λίγη δόση θεάματος, για λίγη δόση ζωής θανατηφόρας. Πριν απ' όλα να τιμήσουμε το όνειρο της ζωής. Μη χανόμαστε και γινόμαστε αγνοούμενοι του ίδιου μας του εαυτού. Σε αναμονή κάθε από καρδιάς πράξης για κάθε ελευθερία του νου.

*πρωτοδημοσιεύτηκε στο περιοδικό Saturnalia

Read more »

Το ζήτημα του έρωτα, από τον Ε. Μαλατέστα

Κατ’ αρχάς, μπορεί να φανεί περίεργο το ότι το ζήτημα του έρωτα, καθώς και όλα τα συναφή με αυτό, απασχολεί τόσο πολύ έναν μεγάλο αριθμό ανδρών και γυναικών, την στιγμή που υπάρχουν άλλα προβλήματα πιο επείγοντα, αν όχι πιο σημαντικά, τα οποία θα έπρεπε να συγκεντρώνουν όλη την προσοχή και όλη την ενεργητικότητα εκείνων, οι οποίοι αναζητούν τρόπους προκειμένου να θεραπεύσουν τα δεινά τα οποία ταλανίζουν την ανθρωπότητα.

Καθημερινά συναντάμε ανθρώπους που συνθλίβονται υπό το βάρος των θεσμών της εποχής μας, ανθρώπους υποχρεωμένους να διατρέφονται άσχημα, ανθρώπους που ανά πάσα στιγμή κινδυνεύουν να βυθιστούν στην έσχατη εξαθλίωση, επειδή δεν έχουν εργασία ή εξ αιτίας κάποιας αρρώστια, ανθρώπους που στερούνται τα ευεργετήματα και τις απολαύσεις των τεχνών και των επιστημών, ανθρώπους καταδικασμένους να περάσουν όλη τους την ζωή χωρίς να μπορούν ούτε μια μέρα να είναι αφέντες του εαυτού τους, πάντοτε εξαρτημένους από τα αφεντικά ή την αστυνομία. Ανθρώπους για τους οποίους το δικαίωμα να έχουν οικογένεια δεν είναι παρά μια αιματοβαμμένη φάρσα. Οι άνθρωποι αυτοί, ωστόσο, δεν θα αποδεχθούν τα μέσα που τους προτείνουμε για να απαλλαγούν από την πολιτική και οικονομική σκλαβιά, εάν προηγουμένως δεν μπορέσουμε να τους εξηγήσουμε με ποιόν τρόπο, μέσα σε μια ελευθεριακή κοινωνία, θα μπορέσει να ικανοποιηθεί η ερωτική ανάγκη και πώς εμείς αντιλαμβανόμαστε την οργάνωση της οικογένειας.

Και, φυσικά, αυτή η ανησυχία εντείνεται και οδηγεί στην παραμέληση - συχνά δε - ακόμη και στην περιφρόνηση των υπολοίπων προβλημάτων, ιδιαίτερα από άτομα τα οποία έχουν επιλύσει το πρόβλημα της πείνας και βρίσκονται στη φυσιολογική κατάσταση να μπορούν να ικανοποιούν τις πλέον επιτακτικές ανάγκες τους, εφ’ όσον ζουν σε ένα περιβάλλον σχετικής ευμάρειας. Αυτό το γεγονός εξηγείται, εάν λάβει κανείς υπ’ όψιν τον τεράστιο ρόλο που παίζει ο έρωτας στην ηθική και υλική ζωή του ανθρώπου, δεδομένου ότι η εστία, η οικογένεια, είναι ο χώρος στον οποίο ο άνδρας και η γυναίκα περνούν το μεγαλύτερο και καλύτερο μέρος της ζωής τους. Εξηγείται επίσης από μια τάση προς το ιδανικό, η οποία διαποτίζει το ανθρώπινο πνεύμα από την στιγμή που αυτό αποκτά αυτοσυνείδηση. Όσο οι άνθρωποι θα υποφέρουν, χωρίς να συνειδητοποιούν τα βάσανά τους, χωρίς να προσπαθούν να απαλλαγούν από αυτά, χωρίς να επαναστατούν, θα ζουν όπως τα κτήνη που δέχονται την ζωή όπως την βρίσκουν. Από την στιγμή όμως που αρχίζουν να σκέπτονται και να κατανοούν ότι τα βάσανα τους δεν οφείλονται σε κάποιες ανυπέρβλητες φυσικές αντιξοότητες, αλλά σε ανθρώπινες αιτίες, τις οποίες οι άνδρες και οι γυναίκες μπορούν να εξαλείψουν, αισθάνονται συνακόλουθα την αναγκαιότητα μιας τελειοποίησης, και θέλουν - αυτό είναι, τουλάχιστον, το ιδανικό τους - να απολαύσουν τα αγαθά μιας κοινωνίας στην οποία θα βασιλεύει η απόλυτη αρμονία και στην οποία ο πόνος θα έχει εντελώς και για πάντα εξαλειφθεί. Αυτή η τάση είναι πολύ χρήσιμη, εφ’ όσον μάς ωθεί να βαδίσουμε προς τα εμπρός. Μπορεί, ωστόσο, να αποδειχθεί επιζήμια, εάν, υπό το πρόσχημα ότι κανείς δεν μπορεί να φθάσει στην τελειότητα και ότι είναι αδύνατον να εξαλειφθούν όλοι οι κίνδυνοι και όλα τα ελαττώματα, μας ωθεί να παραμελούμε όλα όσα θα μπορούσαμε να κάνουμε, συνεχίζοντας να ζούμε όπως μέχρι τώρα.

Τώρα, λοιπόν, και ας το πούμε ευθέως, δεν διαθέτουμε καμία λύση για να αντιμετωπίσουμε τα βάσανα που προέρχονται από τον έρωτα, εφ’ όσον αυτά δεν μπορούν να εξαλειφθούν με κοινωνικές μεταρρυθμίσεις, ούτε καν με μια αλλαγή των συνηθειών μας. Τα βάσανα αυτά είναι ήδη προκαθορισμένα από κάποια βαθιά αισθήματα, θα μπορούσαμε να πούμε έμφυτα,του ανθρώπου, και μεταβάλλονται, όποτε μεταβάλλονται, μόνο μέσω μιας βραδείας εξέλιξης και κατά τρόπο που δεν είμαστε σε θέση να προβλέψουμε. Θέλουμε την ελευθερία. Θέλουμε οι άνδρες και οι γυναίκες να μπορούν να ερωτεύονται και να ενώνονται ελεύθερα, χωρίς άλλο κίνητρο εκτός από τον έρωτα, χωρίς καμία νομική, οικονομική και φυσική βία. Η ελευθερία όμως, έστω και αν είναι η μοναδική λύση που μπορούμε και οφείλουμε να προτείνουμε, δεν επιλύει ριζικά το πρόβλημα, δεδομένου ότι για να ικανοποιηθεί ο έρωτας έχει ανάγκη από την συμφωνία δύο ελευθεριών, οι οποίες συχνά δεν εναρμονίζονται διόλου, και ότι η ελευθερία να κάνει κανείς ό,τι θέλει, δεν είναι παρά μια φράση κενή νοήματος, όταν κάποιος δεν μπορεί να θέλει κάτι. Είναι πολύ εύκολο να πούμε: όταν ένας άνδρας και μια γυναίκα ερωτεύονται, ενώνονται, ενώ χωρίζουν όταν πάψουν να είναι ερωτευμένοι. Για να μπορέσει, ωστόσο, αυτή η αρχή να μετατραπεί σε πάγιο και γενικό κανόνα της ευτυχίας, θα πρέπει να ερωτεύονται και να παύουν να είναι ερωτευμένοι και οι δύο ταυτοχρόνως. Και αν κάποιος αγαπά χωρίς να αγαπιέται; Και αν κάποιος εξακολουθεί να αγαπά, ενώ ο άλλος δεν τον αγαπά πλέον και προσπαθεί να ικανοποιήσει κάποιο καινούργιο πάθος; Και αν κάποιος αγαπά ταυτοχρόνως περισσότερα του ενός άτομα, τα οποία δεν μπορούν να συμβιβασθούν με μια τέτοια κατάσταση;

«Είμαι άσχημος», έλεγε κάποτε ένας φίλος. «Τι θα κάνω αν καμία δεν θέλει να μ’ ερωτευθεί;» Όσο αστεία και αν ακούγεται μια τέτοια ερώτηση, δεν μπορεί κανείς να μην διακρίνει πίσω από αυτά τα λόγια κάποιες πραγματικές τραγωδίες. Και κάποιος άλλος, ο οποίος αντιμετώπιζε το ίδιο πρόβλημα, μας έλεγε: «Για την ώρα, όταν δεν μου προσφέρεται ο έρωτας, τον αγοράζω, έστω και αν είμαι αναγκασμένος να κάνω αιματηρές οικονομίες για να τα φέρω βόλτα. Τί θ’ απογίνω, όταν δεν θα υπάρχουν κοινές γυναίκες;» Το ερώτημα είναι φρικτό, εφ’ όσον αποκαλύπτει την επιθυμία να υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι να εξωθούνται από την πείνα στην πορνεία. Είναι φρικτό, αλλά και συνάμα …τρομερά ανθρώπινο. Ορισμένοι ισχυρίζονται πως το φάρμακο θα μπορούσε να βρεθεί στην οριστική κατάργηση της οικογένειας, στην κατάργηση του, λίγο-πολύ, μόνιμου σεξουαλικού ζεύγους, καθιστώντας έτσι τον έρωτα μια απλή φυσική πράξη, ή, καλύτερα, μεταμορφώνοντάς τον - μέσω της σεξουαλικής ένωσης - σε ένα αίσθημα παρόμοιο με την φιλία, που θα αναγνωρίζει το δικαίωμα στις πολυγαμικές σχέσεις, στην ποικιλία, στην διατήρηση πολλών ερωτικών δεσμών ταυτοχρόνως. Και τα παιδιά; …Παιδιά όλων. Μπορεί, λοιπόν, να καταργηθεί η οικογένεια; Θα πρέπει να ευχόμαστε κάτι τέτοιο; Πρώτα απ’ όλα, θα πρέπει να παρατηρήσουμε ότι, παρά κυριαρχούσε και εξακολουθεί να κυριαρχεί μέσα στην οικογένεια, αυτή αποτελούσε και εξακολουθεί να αποτελεί τον σημαντικότερο παράγοντα ανάπτυξης του ανθρώπου, εφ’ όσον μέσα στα πλαίσια της οικογένειας ο άνθρωπος θυσιάζεται για τον άνθρωπο και ανταποδίδει το καλό με καλό, χωρίς να ζητά άλλη ανταμοιβή πέραν της αγάπης του συντρόφου και των παιδιών του.

Όμως μας λένε πως από την στιγμή που θα εξαφανισθούν τα προβλήματα που γεννούν τα συμφέροντα, όλοι οι άνθρωποι θα είναι αδέλφια και θα αγαπούν ο ένας τον άλλον. Οπωσδήποτε δε θα μισεί ο ένας τον άλλον, είναι βέβαιο ότι το αίσθημα της συμπάθειας και της αλληλεγγύης θα αναπτυσσόταν σε μεγάλο βαθμό και ότι το γενικό συμφέρον των ανθρώπων θα αναδεικνυόταν ως σημαντικός παράγων στον καθορισμό της συμπεριφοράς κάθε ατόμου. Αυτό, ωστόσο, δεν είναι έρωτας. Το να αγαπάς όλο τον κόσμο μοιάζει με το να μην αγαπάς κανέναν. Ενίοτε μπορούμε να βοηθάμε τον άλλον. Δεν μπορούμε όμως να κλαίμε για όλες τις δυστυχίες. Αυτό θα σήμαινε ότι θα περνούσαμε όλη την ζωή μας με δάκρυα. Πάντως, μια καρδιά που αντέχει το κλάμα της συμπόνιας, είναι η πιο γλυκιά παρηγοριά.

Οι στατιστικές των θανάτων και των γεννήσεων μπορεί να προσφέρουν κάποια ενδιαφέροντα στοιχεία τα οποία θα μας επέτρεπαν να γνωρίσουμε τις κοινωνικές ανάγκες. Στην καρδιά μας όμως δεν μπορούν να πουν τίποτε. Πρακτικά, μας είναι εντελώς αδύνατον να θρηνούμε για κάθε άνθρωπο που πεθαίνει και να χαιρόμαστε για κάθε άνθρωπο που γεννιέται. Και αν υποτεθεί πως δεν αγαπάμε κάποιον περισσότερο από τους άλλους, εάν δεν υπάρχει ένα και μόνο άτομο, για το οποίο να είμαστε περισσότερο διατεθειμένοι να θυσιαστούμε απ’ ό,τι για τους άλλους, εάν δεν γνωρίζαμε άλλον έρωτα εκτός από αυτόν τον μέτριο, τον αφηρημένο, τον σχεδόν θεωρητικό, που μπορούμε να αισθανθούμε για τους πάντες, δεν θα ήταν η ζωή μας λιγότερο πλούσια, λιγότερο γόνιμη, λιγότερο όμορφη; Δεν θα μειώνονταν αυτές οι ωραιότερες παρορμήσεις της ανθρώπινης φύσης; Άραγε δεν θα ήμασταν στερημένοι από τις βαθύτερες απολαύσεις μας; Δεν θα ήμασταν πιο δυστυχισμένοι; Κατά τα άλλα, ο έρωτας είναι αυτό που είναι! Όταν μας χτυπούν τα βέλη του έρωτα, νοιώθουμε την ανάγκη της επαφής, της αποκλειστικής κατοχής της αγαπημένης ύπαρξης. Η ζήλια, με την καλύτερη δυνατή έννοια της λέξης, φαίνεται να αποτελεί - και γενικώς αποτελεί - μια αναπόφευκτη πραγματικότητα. Το γεγονός μπορεί να είναι θλιβερό, δεν μπορεί ωστόσο να αλλάξει κατά βούληση, ούτε καν κατά την βούληση εκείνου που βασανίζεται από την ζήλια.

Για εμάς ο έρωτας είναι ένα πάθος το οποίο από μόνο του γεννά τραγωδίες. Οπωσδήποτε, αυτές οι τραγωδίες δε θα μεταφράζονταν πλέον σε πράξεις βίαιες και κτηνώδεις, αν ο άνδρας και η γυναίκα διέθεταν το αίσθημα του σεβασμού της ελευθερίας του άλλου, αν διέθεταν αρκετή εξουσία πάνω στον ίδιο τον εαυτό τους, ώστε να αντιλαμβάνονται πως ένα κακό δεν θεραπεύεται με κάποιο άλλο μεγαλύτερο, και αν η κοινή γνώμη δεν ήταν τόσο ανεκτική απέναντι στα εγκλήματα πάθους, όσο είναι σήμερα. Παρ’ όλα αυτά, οι τραγωδίες δεν θα ήταν λιγότερο οδυνηρές. Όσο οι γυναίκες και οι άνδρες διαθέτουν τα αισθήματα που διαθέτουν - και μια αλλαγή στο οικονομικό και πολιτικό καθεστώς της κοινωνίας δε μας φαίνεται αρκετή για να τα μεταβάλει οριστικά - ο έρωτας, την ίδια στιγμή που θα προσφέρει μεγάλη χαρά, θα προξενεί και μεγάλο πόνο. Με την κατάργηση όλων των αιτίων που θα μπορούσαν να καταργηθούν, ο πόνος αυτός θα μπορούσε να μειωθεί ή να απαλυνθεί, η πλήρης εξαφάνιση του όμως είναι αδύνατη.

Αποτελεί, άραγε, αυτή η διαπίστωση λόγο για να μην δεχθεί κάποιος τις ιδέες μας και να θελήσει να παραμείνει εκουσίως στην παρούσα κατάσταση; Εν προκειμένω, θα έμοιαζε με κάποιον ο οποίος, μην μπορώντας να αγοράσει πολυτελή ρούχα, θα προτιμούσε να κυκλοφορεί γυμνός, ή με κάποιον ο οποίος, μην μπορώντας να τρώει κάθε μέρα φασιανό, θα απαρνιόταν το ψωμί, ή με έναν γιατρό ο οποίος, δεδομένων των αδυναμιών της σύγχρονης επιστήμης όσον αφορά ορισμένες ασθένειες, θα αρνιόταν να θεραπεύσει τις αρρώστιες που μπορούν να θεραπευθούν.

Ας καταργήσουμε την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Ας καταπολεμήσουμε την κτηνώδη παρόρμηση του αρσενικού που πιστεύει πως πρέπει να κυριαρχεί πάνω στο θηλυκό. Ας καταπολεμήσουμε τις θρησκευτικές, κοινωνικές και σεξουαλικές προκαταλήψεις. Ας εξασφαλίσουμε σε όλους, άνδρες, γυναίκες και παιδιά, την ευημερία και την ελευθερία. Ας διαδώσουμε τη μόρφωση και, τότε, θα μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε την κατάσταση λογικά, εάν δεχθούμε ότι δεν θα υπάρχουν πλέον άλλα βάσανα, εκτός από εκείνα του έρωτα. Εν πάση περιπτώσει, όσοι θα είναι άτυχοι στον έρωτα, θα μπορούν να βρουν άλλες απολαύσεις, εφ’ όσον η κατάσταση δεν θα είναι όπως η σημερινή, στην οποία ο έρωτας και το αλκοόλ αποτελούν την μοναδική παρηγοριά του μεγαλύτερου μέρους της ανθρωπότητας.

Ε. Μαλατέστα, "Προς μια Ελεύθερη Κοινωνία"

Read more »

Ο εχθρός μας είναι ο δούλος

Οι περισσότεροι από εμάς λέμε βλακωδώς ότι ο κύριος εχθρός μας είναι το αφεντικό μας. Νομίζω ότι θα ήταν πιο ακριβές να πούμε ότι ο εχθρός μας είναι ο δούλος. Δούλος εγώ ο ίδιος, κακιώ τον εαυτό μου ότι αυτό είμαι και προσπαθώ να απελευθερώσω τον εαυτό μου από αυτή την κατάσταση. Αλλά δεν είναι το αφεντικό μου που με εμποδίζει από το να είμαι ελεύθερος (η πάλη ανθρώπου εναντίον ανθρώπου θα ήταν ισόρροπη), αλλά η μάζα των δούλων μεταξύ των οποίων ζω, οι στρατιώτες, οι ψηφοφόροι, κλπ. Και έτσι οι εχθροί μου είναι οι δούλοι. Αλλά απ’ τη στιγμή που υπάρχουν πάρα πολλοί από αυτούς να ηττηθούν γι’ αυτούς με τη χρήση βίας, κάνω ό,τι μπορώ για να τους κάνω συμμάχους μου. Όταν θα είναι φίλοι μου δεν θα υπάρχουν πια αφεντικά.

"Ο εχθρός μας είναι ο δούλος", από το "L' anarchie" (1906), του Noël Demeure

Read more »

Η "αθέατη βία" μας αφορά όλους

Ένα ζήτημα ανεξαρτήτου χρώματος, θρησκευτικής πίστης, κοινωνικής ή οικονομικής κατάστασης. Ένα θέμα που δεν αναδεικνύεται όσο η σημαντικότητά του απαιτεί. Ζούμε σε μια πατριαρχική κοινωνία, ποιος αμφιβάλλει γι αυτό; Τα ταμπού υπάρχουν ακόμα και ο κοινωνικός ρατσισμός χτυπά την πόρτα των γυναικών με διαφορετικούς τρόπους. Ένας από αυτούς έχει να κάνει με την κακοποίησή τους.

Σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία, μία στις τρεις γυναίκες έχει πέσει θύμα κακοποίησης. Με τη λέξη "κακοποίηση" δεν αρκούμαστε μονάχα στο να περιγράψουμε τη σωματική, αλλά επιπλέον αναφερόμαστε και στην ψυχολογική διάστασή της. Ταπείνωση, εξευτελισμός, συναισθηματική εκμετάλλευση, χειροδικία, με μια λέξη: βία. Θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε τα φαινόμενα αυτά ως παγκόσμια επιδημία, με συνεχώς αυξανόμενες τάσεις. Η εκφυλισμένη δυτικού τύπου κοινωνία, όσο "πολιτισμένη" και αν φαίνεται, άλλη τόση απανθρωπιά κρύβει μέσα της. Και σε πολλές περιπτώσεις, η γυναίκα φαντάζει ως το εύκολο θύμα. Μάλιστα, τέτοια περιστατικά συχνά αποσιωπούνται από τα ίδια τα θύματα, λόγω του φόβου του στίγματος που τα συνοδεύει.

Το θέμα της κακοποίησης των γυναικών, το οποίο θίγεται μιας και η 25η του Νοέμβρη είναι η σχετική Παγκόσμια Ημέρα, πρέπει να μας αφορά όλους. Η ουσία του, έχει να κάνει με τα βαθύτερα αίτια που οδηγούν σε τέτοιες συμπεριφορές, που εντοπίζονται στην κοινωνική ανισότητα, τον εγωισμό, την αλαζονεία, την ψευδαίσθηση υπεροχής, τη φτώχεια, το χαμηλό βιοτικό και μορφωτικό επίπεδο σε συνδυασμό με την έλλειψη παιδείας, την αποξένωση, την αλλοτρίωση από την κυριαρχία και τη λογική της διαχείρισης ανθρώπου από άνθρωπο. Όσο πιο αποτελεσματικά τα αντιμετωπίσουμε και τα καταπολεμήσουμε, γυναίκες και άντρες μαζί, τόσο πιο ενεργά αισιόδοξοι θα είμαστε για ένα μέλλον δίχως γυναίκες - αντικείμενα, τραυματισμένες ψυχές και και κακοποιημένα σώματα.

Μαρίνα Κ.

Read more »

Σχέσεις των φύλων (μέρος β')

Σε προηγούμενο άρθρο ξεκινήσαμε αυτή την ανάλυση αναφερόμενοι στις σχέσεις, προσδιορίζοντας τους παράγοντες που τις επηρεάζουν σε κοινωνικό παρελθόν, κοινωνικό παρόν, σεξουαλικότητα και προσωπικότητα. Αναλύσαμε τους δύο πρώτους παράγοντες και στο παρόν θα συνεχίσουμε από εκεί που σταματήσαμε. Τονίσαμε δε ότι το παρελθόν μπορεί να είναι μακρινό και φαινομενικά ξεπερασμένο, ωστόσο μυστικά σημάδια του υπάρχουν και σήμερα στις σχέσεις των φύλων. Το παρόν χτίζεται σε αυτά τα κατάλοιπα και – φυσικά – σε έναν αόριστο μοντερνισμό που χειροτερεύει την κατάσταση και την υποβιβάζει σε εκφυλισμένη. Σημειώσαμε επίσης ότι δύο αξίες που θα πρέπει να θυμούνται όλοι είναι η αξιοκρατία και η ανεξαρτησία ως σημεία - κλειδιά στις σχέσεις των φύλων. Θα ανοίξουμε και μια υποσημείωση: πολλοί φίλοι και κυρίως φίλες εξέφρασαν την «δίψα» τους για πιο στοχευόμενη απάντηση στο ερώτημα «ποια είναι η λύση στις προσωπικές λύσεις». Θα απαντήσουμε ότι δε διαθέτουμε το «λυσάρι» της άσκησης αλλά αναζητούμε μεθοδικά την εξίσωση που θα δώσει την καλύτερη δυνατή λύση στην κάθε μία ιδιαίτερη περίπτωση. Τέτοιες παραπλανητικές υποσχέσεις εξάλλου δίνουν τα mainstream έντυπα και σίγουρα δεν κρατάτε ένα τέτοιο.

Η σεξουαλικότητα αν αναζητηθεί σε επιστημονική βάση είναι σαφής και συγκεκριμένη κι αυτό μπορείτε να το δείτε ανατρέχοντας σε σχετική βιβλιογραφία. Οι άνθρωποι προτιμούν τους όσο πιο δυνατόν υγιείς, δυνατούς, ευφυείς για να έρθουν σε σεξουαλική επαφή κι όχι μόνο. Είναι επιστημονικά αποδεδειγμένο αυτό, με διακλαδώσεις που αφορούν το ανάστημα, το δέρμα, τους γοφούς και το στήθος στην γυναίκα, καθώς και πολλά άλλα. Άντρες, φανταστείτε την γυναίκα - πρότυπο που θα επιθυμούσατε. Γυναίκες, κάντε το ίδιο για τον άντρα - πρότυπο. Όπως θα αντιλαμβάνεστε υπάρχουν πρωτόγονα στοιχεία έλξης κι όχι “κοινωνικά”, όπως είθισται σε political correct προσέγγιση. Η σεξουαλική πράξη δε από την φύση της, περιέχει μια τεράστια αίσθηση ικανοποίησης – ώστε μέσω της αναπαραγωγής να διαιωνίζεται το είδος, και σε εμάς και στα ζώα. Κι αν με απλά λόγια από την φύση του το σεξ σημαίνει αναπαραγωγή, τότε τι σχέση έχουν οι διεστραμμένες σύγχρονες «τάσεις» (ομοφυλοφιλία, παιδεραστία, κτηνοβασία κοκ) με την πραγματικότητα; Η πραγματικότητα είναι που απλά μας λέει: ο άντρας ψάχνει μια άριστη γυναίκα ικανή να τεκνοποιήσει το σπέρμα του, η γυναίκα ψάχνει έναν άριστο άντρα να τεκνοποιήσει το σπέρμα του. Όλα τα υπόλοιπα είναι μια κοινωνική χαρά και ένα ευτυχές ξεδίπλωμα της ύπαρξης.

Κι όμως, η παγκοσμιοποίηση δε θα μπορούσε παρά να αλλοιώσει την αιώνια αλήθεια μέσα από πρότυπα διεστραμμένα. Η “σεξουαλική απελευθέρωση”, με το πρόσχημα της καταπολέμησης του υπαρκτού πράγματι συντηρητισμού, περιείχε πάντοτε στοιχεία εκφυλισμού που δεν γίνονταν αντιληπτά λόγω του παρορμητισμού και ενθουσιασμού που χαρακτηρίζει τους νέους ανθρώπους στους οποίους εξάλλου και πάντοτε αναφερόταν. Ενώ λοιπόν η σεξουαλικότητα θα μπορούσε από μόνη της να αποτελεί ένα αυθόρμητο και άκαμπτο παράγοντα της ανθρώπινης εξέλιξης, βρέθηκε σε μοντέρνους καιρους υπό σοβαρής κρίσης. Η κοινωνία εντέλει μπορεί να την επηρεάσει δραστικά; Φυσικά. Πώς; Με οποιοδήποτε και κατά κανόνα απροσδόκητο τρόπο. Παρατηρήστε το αποτέλεσμα που έφερε η κρίση (πραγματικών, όχι τάχα ηθικιστικών) αξιών στην πρώην ΕΣΣΔ, σε καθεστώς ασφυκτικού συντηρητισμού. Η σεξουαλικότητα του καθενός μας είναι όπως η δύναμη και η ευφυΐα: άλλος έχει λίγη κι άλλος πολλή από τα γονίδιά του - το μόνο σίγουρο είναι ότι κι αυτή αναπτύσσεται ανάλογα. Όπως και η προσωπικότητα. Οι περισσότεροι από εμάς δείχνουν σημαντικότατο ενδιαφέρον σε αυτό που λέγεται προσωπικότητα και δεν θα μπορούσε να ήταν αλλιώς. Η προσωπικότητα, για όσους δεν το γνωρίζουν, είναι δίδυμη αδερφή της σεξουαλικότητας. Ίσως σε έναν κόσμο που προσπαθεί μάταια να εξισώσει τα πάντα αυτό να είναι εικόνα θολή, αλλά παρατηρήστε μια βατή έρευνα: οι έρευνες λένε ότι οι άντρες την στιγμή που απευθύνονται σε γυναικείο κοινό κατά κανόνα “βαραίνουν” την φωνή τους, ενώ οι γυναίκες την “θηλυκοποιούν” στο αντίστοιχο αντρικό. Αυτή είναι απλά μια ένδειξη. Και όπως είπαμε και στο προηγούμενο τεύχος αλλά και στην αρχή του παρόντος, δύο είναι τα κλειδιά: η αξιοκρατία και η ανεξαρτησία. Πώς; Ο άνθρωπος, Σύντροφοί, που επιλέγει να είναι ελεύθερος και ανεξάρτητος είναι και ο άνθρωπος που επιλέγει ελεύθερα και ανεξάρτητα αυτό που θέλει. Ο άνθρωπος που είναι αξιοκρατικός δεν είναι ούτε υλιστής ούτε “μοδάτος” αλλά κρίνει τους άλλους με αυτό που είναι πραγματικά κι όχι με στοιχεία καρικατούρες της προσωπικότητας του καθενός. Αν ψάχνετε την αληθινή σχέση ψάξτε πρώτα το αληθινό “Εγώ” και το αληθινό “επιθυμώ”. Μην μπείτε στον λαβύρινθο του σύγχρονου αδιεξόδου αλλά στο μονοπάτι της αληθινής σας ζωής.

περιοδικό Μηδέν Τελεία (τεύχος 1)

"σχέσεις των φύλων", μέρος α'

Read more »

Σχέσεις των φύλων (μέρος α')

Μετά την επιβίωση, δεν υπάρχει κάτι που να απασχολεί περισσότερο το ανθρώπινο είδος από τις σχέσεις του. Η σεξουαλικότητα, η συντροφικότητα, η αναπαραγωγή, η ερωτική επαφή και η επιθυμία είναι στοιχεία που αφορούν όλους μας. Αλλά πριν συνεχίσουμε θα ξεκαθαρίσουμε κάτι. Ακριβώς επειδή είναι σημαντικότατο κομμάτι του κάθε ανθρώπου και ρυθμιστής της προσωπικότητας και του τρόπου ζωής, η ανάλυση των ανθρωπίνων σχέσεων βρίσκεται παντού, και για αυτό τον λόγο συνειδητά θα αποφύγουμε να γίνουμε κι εμείς μέρος του συνόλου. Αντίθετα από τα προκαθορισμένα πρότυπα, που είτε αφορούν ένα διευρυμένο lifestyle είτε θολές δήθεν επαναστατικές και παράλληλα αναχρονιστικές αντιλήψεις, θα προσπαθήσουμε σε ανθρώπινο και λογικό επίπεδο να πούμε κάτι καινούργιο, κάτι διαφορετικό και προπαντός κάτι αληθινό. Γι’ αυτό καλό θα ήταν διαβαστεί με προσοχή αυτό το κείμενο γιατί πράγματι οι σχέσεις των φύλων είναι κάτι τόσο σημαντικό για να μένει, ως ζήτημα συλλογισμού, στην αδράνεια. Ο τρόπος μας δεν είναι συνηθισμένος, κι αυτό είναι επιλογή μας. Από την άλλη, επιλογή του αναγνώστη είναι αφού διαβάσει την σειρά των κειμένων που θα συνεχιστεί και σε επόμενα τεύχη, να ξεδιπλώσει τις δικές του σκέψεις από την προσωπική του εμπειρία ώστε να την εξελίξει αν όχι μαγικά, σαφώς ικανοποιητικά. 

Οι σχέσεις των φύλων λοιπόν και η σχετική συμπεριφορά στηρίζονται στους παρακάτω παράγοντες: (α) κοινωνικό παρελθόν, (β) κοινωνικό παρόν, (γ) σεξουαλικότητα, (δ) προσωπικότητα.

Το κοινωνικό παρελθόν στους υποτιθέμενους λάτρεις της παράδοσης αποτελεί το «χαμένο μοντέλο», ενώ οι περισσότεροι είτε έχουν ξεχάσει είτε δεν έχουν γνωρίσει ποτέ αυτό που δήθεν νοσταλγούν. Φράσεις του τύπου «οι άντρες παλιά ήταν πιο άντρες» ή «οι οικογένειες ήταν πιο αληθινές» είναι πολύ εύκολο να της πεις και εξίσου εύκολο να τις τεκμηριώσεις με απομονωμένα παραδείγματα. Σίγουρα είναι αλήθεια ότι πριν μισό αιώνα δεν υπήρχαν διαζύγια. Αλλά ολόκληρη η αλήθεια λέει ότι δεν υπήρχαν χωρισμοί λόγω της κοινωνικής κατακραυγής αυτής της πράξης, οπότε ακόμα και δυστυχισμένοι άνθρωποι συζούσαν εξ ανάγκης. Τα «τυφλά» συνοικέσια έδιναν και έπαιρναν, με ανθρώπους που δεν γνωρίζονταν και οι γονείς τους επέβαλαν να παντρευτούν, η βία στην οικογένεια ήταν κάτι το συνηθισμένο, η παρεμβατικότητα των ηλικιωμένων στα δρώμενα του νεαρού ζευγαριού ήταν ασφυκτική, οι «μη παρθένες» γυναίκες δεν άξιζαν τίποτα, κι όσες δεν είχαν προίκα σαφώς, ακόμα και τα σχολεία χωρίζονταν σε αρρένων και θηλέων. Κι όλα αυτά μετά τον εμφύλιο, όσο πιο πίσω τόσο πιο σκληρά. Σίγουρα δεν βρισκόμαστε εδώ εμείς για να κρίνουμε τους προγόνους μας διότι είναι σαφές ότι τα κατάφεραν περίφημα σε συνθήκες πολύ δύσκολες. Είμαστε όμως εδώ για να κρίνουμε αυτό το μοντέλο που αρχικά αναφέραμε, που θυμίζει εκείνους τους γραφικούς οικολόγους, που ακριβώς επειδή υπάρχει μόλυνση, προτείνουν την απουσία της τεχνολογίας και όχι την σωστή παρουσία της. Και οι ίδιοι βεβαίως, θα βρίσκονταν σε δυσάρεστη θέση όταν δεν θα είχαν ηλεκτρικό ρεύμα, όχημα και κινητό τηλέφωνο αλλά ξύλα και εργαλεία για κυνήγι. Έτσι λοιπόν, αφού υπάρχει μια ραγδαία εξέλιξη στον τομέα των ανθρωπίνων σχέσεων, σαφώς όμως εκτροχιασμένη και επικίνδυνη, καλό είναι να αναζητήσουμε την ορθή οδό κι όχι την αφελή οπισθοχώρηση.

Το κοινωνικό παρελθόν λοιπόν, σε ουσιαστικά και όχι φιλολογικά επίπεδα, βρίσκεται στην κοινωνική μας δομή σε δύο φάσεις: στην γονική σύνδεση, δηλαδή σε εκείνα τα πρότυπα που μας διοχετεύουν οι γονείς μας από την δικιά τους παρελθοντική εμπειρία και στην κυρίως μητριαρχικού τύπου κοινωνία μας, όπου έρχεται από τα βάθη του χρόνου και θυμίζει περισσότερο τις ανατολικές χώρες παρά τις δυτικές του κυρίως πατριαρχικού τύπου. Για να ξεκαθαρίσουμε τι εννοούμε, σαφώς δεν αναφερόμαστε στην μητριαρχία ως κυριολεκτική έννοια, αλλά στον τύπο της μητριαρχίας που αποτυπώνεται στην κοινωνία μας, όπου η συναισθηματική μέθοδος, είτε αφορά τις σχέσεις είτε τις συμπεριφορές και τις συναλλαγές, εδρεύει στην νοοτροπία της κραταιάς πλειοψηφίας. Αυτά τα δύο συστατικά, έχουν δημιουργήσει ένα κλασικό πρότυπο με μοντέρνα στοιχεία, ένα πρότυπο που κατέβηκε από το χωριό και ζει στην πόλη. Σίγουρα πλέον δεν υπάρχουν συνοικέσια, οι συστάσεις όμως δεν παύουν ποτέ να είναι απαραίτητες, σίγουρα δεν ζούμε στην εποχή της πείνας, ωστόσο αυτό που θα σε ρωτήσουν οι φίλοι σου για την σχέση σου είναι «τι δουλειά κάνει;» κι όχι «τι άνθρωπος είναι;», σίγουρα υπάρχει ελευθερία επιλογής, αλλά υπάρχει όμως; Μήπως τα συμπλέγματα και οι δεσμεύσεις υπάρχουν στο background, και άρα πιο ύπουλα;

Τη μετάβαση στο κεφάλαιο κοινωνικό παρόν θα την κάνουμε σταδιακά. Για να γίνει αυτό θα ζητήσουμε πρώτα όλοι να θυμηθούν μια γνωστή διαφήμιση: μετά από ένα διάλογο μητέρας και γιου, ο γιος ρωτάει «και δεν θα τρώω εγώ μαμά  τα γεμιστά σου;». Μπορεί να θεωρηθεί αστείο, αλλά οι διαφημιστές είναι συνήθως έμπειροι άνθρωποι που εντοπίζουν κοινωνιολογικά στοιχεία που αφορούν την πλειοψηφία, όσο κι αν αυτή δεν τα παραδέχεται, και την επηρεάζουν με βάση αυτά. Το κοινωνιολογικό αυτό στοιχείο, της εξάρτησης γονιού – παιδιού σε προχωρημένη ηλικία (βλέπε γονική σύνδεση/μητριαρχία), είναι πρόβλημα και σε μεγαλύτερη διάσταση από την εμφανή. Δεν αρκεί να έχεις απαγκιστρωθεί από τα φαγητά της μητέρας σου, το παιδικό σου δωμάτιο και το εισόδημα του πατέρα σου. Δεν αρκεί η φαινομενική ανεξαρτησία για να ξεφύγεις από το ελληνικό – πλέον μπορούμε να το πούμε ελληνικό - πρότυπο. Είναι βαθιές οι ρίζες δυστυχώς – γι’ αυτό κι εμείς ως αυτόνομοι μιλάμε για αληθινή αυτονομία και ελευθερία σε κάθε διάσταση, που δεν βασίζεται απλά στους τύπους. 

Άραγε, γιατί τόσα μουχλιασμένα πολιτικά κόμματα επιπλέουν, με συστήματα και ιεραρχίες που σου προκαλούν ανατριχίλα όταν μάλιστα γίνονται αποδεκτά από νέους και μορφωμένους ανθρώπους; Άραγε γιατί ο κόσμος, βρίζει τους πολιτικούς και μετά τους ψηφίζει; Άραγε γιατί σε πολλούς τομείς της ζωής, παρότι το βασιλικό σύστημα έχει καταργηθεί προ δεκαετιών, βλέπουμε την λογική του αρεστού ηγεμόνα, του πιστού και του διαδόχου να μεσουρανεί; Οι απαντήσεις βρίσκονται στην νοοτροπία που προαναφέραμε, και όπως σε όλα αυτά τα εμφανή έτσι και στις σχέσεις των φύλων που είναι πιο περίπλοκες, βασιλεύουν αλύτρωτες λογικές. Και εδώ θα πούμε τις δύο λέξεις κλειδιά, που κολλάνε σε όλα τα επίπεδα, τόσο στα κοινωνικά παραδείγματα που χρησιμοποιήσαμε, όσο και στην θεματολογία που αναπτύσσουμε, και δεν είναι άλλες από τις αξιοκρατία και ανεξαρτησία. 

(συνεχίζεται)

Read more »

Ο σύγχρονος άνθρωπος και η συνείδησή του

Ζούμε σε μια κατάσταση ψευδή. Μια ζωή βουτηγμένη στο ψέμα. Δυστυχώς όμως το ψέμα ως τρόπο ζωής το επιλέξαμε εμείς, μόνο εμείς. Η σπατάλη της ενέργειάς μας να δημιουργήσουμε και να διατηρήσουμε γύρω μας ένα σύμπαν – ή σκηνικό αν προτιμάτε – που δεν υπάρχει μας εξαντλεί. Μας μειώνει αυτή η καταβολή της προσπάθειας και τα ελαττωμένο αυτό προϊόν δεν είναι άμεσα υπολογίσιμο. Μας δίνονται όμως πολλά σημάδια για να το αντιληφθούμε, αλλά έχουμε συνηθίσει να ζούμε με αυτά και τα αγνοούμε.

Το άγχος που καθημερινά μας συντροφεύει σαν άσπονδος φίλος είναι παρόν για να μας χτυπήσει το καμπανάκι της εσφαλμένης τάσης και ροπής μας. Το άγχος μας προβάλει και μας σωματοποιεί την στρεβλότητα που εμφανίζεται κόντρα στην πηγαία μας φύση.

Η τάση αυτή δεν μπορεί να είναι διαφορετική για τον καθένα μας αλλά κοινή. Είναι η τάση προς το καλό, προς το αληθινό, το αγνό. Το ασυνείδητο στέλνει συνεχόμενα κύματα άγχους όταν διαβλέπει δράση κόντρα στο ατομικό, και σε συνέχεια σε ομαδικό επίπεδο, καλό και ωφέλιμο. Ο άνθρωπος ενδόμυχα και σε υπολανθάνουσα κατάσταση βιώνει όταν κάποια από τις πράξεις του αντιβαίνει προς το συνολικό καλό. Όταν ο άνθρωπος επιλέγει τον εαυτό και πως αυτός θα είναι, επιλέγει όχι μόνο για τον ίδιο, αλλά για όλη την ανθρωπότητα. Ενδόμυχα το αισθάνεται πως όλα είναι συγκοινωνούντα στην πλάση.

Το ανθρώπινο είδος επαίρεται γι αυτό που το ξεχωρίζει από το ζωικό βασίλειο. Η λογική είναι αυτή που μας κάνει να διαφέρουμε από τα υπόλοιπα όντα της γης. Από την άλλη πλευρά δεν μπορούμε να μην παραδεχτούμε και την ωφελιμιστική τάση του ανθρώπου. Δηλαδή κύριος στόχος από τα μόρια που μας απαρτίζουν μέχρι την σύνταξή τους σε ανθρώπινο ον είναι το όφελος. Μάλιστα από το επίπεδο των μορίων παρατηρούμε ότι αυτή η ωφελιμιστική τάση πραγματώνεται από την προσπάθεια για την καταβολή της ελάχιστης απαιτούμενης ενέργειας προς την επίτευξη του μέγιστου τελικού επιθυμητού αποτελέσματος. Την ωφελιμιστική τάση του ανθρώπου θα ήταν σφάλμα μας αν την κατακρίναμε. Είναι καθολικό φυσικό φαινόμενο η τάση του να κερδίζεις τα μέγιστα καταβάλλοντας λιγότερο κόπο.

Όπως προείπαμε, ο άνθρωπος είναι λογικός και ωφελιμιστής. Άρα δια μέσω αυτών των δύο ιδιοτήτων θα μπορούσαμε να στοχαστούμε πάνω στο ψέμα. Θα έπρεπε παρατηρώντας την τωρινή κατάσταση αλλά και το παρελθόν μας να δούμε πόσο ωφέλιμη ήταν η σπατάλη ενέργειας για την πλάση ψευδών καταστάσεων. Βγήκε το ανθρώπινο είδος κερδισμένο ζώντας μέσα στην αναλήθεια; Βγήκαμε εμείς προσωπικά κερδισμένοι λέγοντας ψέματα στους γύρω μας άλλα και στους ίδιους μας τους εαυτούς; Σπαταλήσαμε και συνεχίζουμε να σπαταλάμε τις δυνάμεις μας για να δημιουργούμε γύρω μας ένα παραμύθι, μια ιστορία, το δικό μας σενάριο σκηνοθετημένο από εμάς.

Ας αναρωτηθούμε μέσα από όλη αυτή την διαδικασία κερδίσαμε προσωπική γαλήνη, ήρθαμε πιο κοντά και ειλικρινά στον συνάνθρωπο μας, μειώθηκε η κοινωνική ανισομέρεια, μειώθηκε η πείνα, μειώθηκαν οι πόλεμοι, μειώθηκε ο πόνος του ανθρώπου εν γένει; Ας το δούμε και ας το ζυγίσουμε ωφελιμιστικά, κερδοσκοπικά. Τόσα δώσαμε στο ψέμα, τι κερδίσαμε; Αφού η ανθρώπινη ιστορία δείχνει ξεκάθαρα πως η ανθρωπότητα δεν ωφελήθηκε τίποτα από το ψέμα, ας βρει χώρο η λογική να κάνει το ζύγι και να αποφασίσει αν υπάρχει σκοπιμότητα στην συνέχεια του ψεύδους…

Read more »

Όχι, αυτό δεν είναι δικό σου...

Ο πρώτος άνθρωπος που περιέφραξε ενα κομμάτι γης και σκέφτηκε να πει "αυτό είναι δικό μου" και βρήκε ανθρώπους τόσο αφελείς ώστε να τον πιστέψουν, ήταν ο πραγματικός θεμελιωτής της πολιτικής κοινωνίας. Από πόσα εγκλήματα δεν θα είχε γλιτώσει το ανθρώπινο γένος αν κάποιος είχε βγάλει τους πασσάλους και σκεπάσει με χώμα τα χαντάκια και φώναζε στους συνανθρώπους του: "Προσοχή στα λόγια αυτού του απατεώνα, είστε χαμένοι αν ξεχάσετε ότι οι καρποί της γης ανήκουν σε όλους και η ίδια η γη σε κανέναν."

πηγή: Εδώ Ελλάς

Read more »

Ο κύκλος της κακοποίησης

Οι εικόνες που παρατίθενται αποτελούν από τις πιο φορτισμένες συγκινησιακά εικόνες που είδαμε τελευταία. Γι αυτό το λόγο αποφασίσαμε να μην την κοινοποιήσουμε απλά στο facebook, αλλά να την μοιραστούμε με περισσότερους φίλους μέσα από μια μικρή ανάρτηση. Η εικόνα απεικονίζει έναν κύκλο που ξεκινά από το πώς ένα κακοποιημένο παιδί μεγαλώνει και γίνεται ο ίδιος ένας ενήλικας με καταχρηστική συμπεριφορά. Το σχόλιο στην εικόνα γράφει το εξής: "το 70% των κακοποιημένων παιδιών μετατρέπεται σε καταχρηστικούς ενήλικες".

Πράγματι έτσι είναι. Τα παιδιά λειτουργούν σαν τα σφουγγάρια. Απορροφούν τα πάντα. Έχουν ελάχιστη γνώση για το τι είναι σωστό ή λάθος, αλλά μαθαίνουν και ανακαλύπτουν τον κόσμο μέσα από τους γονείς τους. Ένα παιδί μαθαίνει πώς να ασχοληθεί, πώς να αντιμετωπίσει και να χειριστεί τις περισσότερες καταστάσεις παρατηρώντας πώς αντιμετωπίζουν παρόμοιες καταστάσεις οι γονείς του. Ως εκ τούτου, εάν ένας γονέας κακοποιήσει ένα παιδί, το παιδί πιθανότατα θα υιοθετήσει αυτόν τον τρόπο αντιμετώπισης των προβλημάτων όταν θα αντιμετωπίσει μια παρόμοια κατάσταση.

Όσοι φίλοι και αναγνώστες έχετε παιδιά, σκεφτείτε ότι η ηλικία τους είναι τόσο ευαίσθητη που κάτι που για εσάς φαντάζει ασήμαντο, ίσως να στιγματίσει το παιδί σας για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα και επηρεάσει την ψυχοσύνθεσή του.

πηγή: Γελωτοποιός

Read more »

Αυτός είναι ο Φυλετισμός μας

Δώσε μου το χέρι σου. Όχι, δεν πρόκειται να στο ζητήσω για να σου προσφέρω μια σακούλα τρόφιμα. Η δική μου έννοια, δε θα μπορούσε να είναι μονάχα υλιστική. Είναι κάτι - πολύ - παραπάνω. Σου ζητώ να μου δείξεις εμπιστοσύνη. Κι ας λείπει αυτή τόσο πολύ από το λεξιλόγιο της ζωής μας. Θέλω να οικοδομήσουμε ένα κόσμο στον οποίο οι σφιχτές γροθιές της οργής κάποια στιγμή πρόκειται να δώσουν τη θέση τους στην ειλικρινή διάθεση για προσφορά, για αλληλεγγύη, για αυτήν την αμοιβαιότητα ψυχής που αναζητούμε στη (μάταιη;) ανασφάλειά μας. Ξεχάσαμε πώς είναι να είσαι άνθρωπος. Είναι αλήθεια ότι η σκληρότητα της σημερινής πραγματικότητας μας έκανε απάνθρωπους, απροσδιόριστα παράταιρους στη φυσική μας αποστολή. Θαρρώ πως οι σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων κανιβαλίζονται από εκείνη την επιθυμία του καθενός να υπερισχύει έναντι του άλλου, σε μια ιδιότυπη ανθρωποκατανάλωση. Ο Καπιταλισμός κάνει καλά τη δουλειά του, δε νομίζετε;

Τι σημασία έχει αν κατάγεσαι από την Ολλανδία, την Ελλάδα, το Καμερούν, την Κίνα, το Μεξικό, το πιο απομακρυσμένο χωριό στις αφιλόξενες περιοχές της Σιβηρίας... Ποια είναι και πού βρίσκεται η διαφορά της ευτυχίας των ανθρώπων; Ποιο είναι εκείνο το κριτήριο που ορίζει το ποιος είναι εκμεταλλευτής και το ποιος εκμεταλλεύσιμος, ποιος "πολιτισμός" είναι ο ανεπτυγμένος και ποιος ο πρωτόγονος, ποια φυλή είναι ανώτερη και ικανή να καθυποτάσσει τις υπόλοιπες; Μήπως όλοι σήμερα δεν υποφέρουμε, όλοι δεν είμαστε θύματα - άλλοι λιγότερο και άλλοι περισσότερο, από την καπιταλιστική τυραννίδα; Μήπως όλοι δεν αισθανόμαστε δίπλα και πάνω μας την επιβολή των νεοταξικών μοντέλων διακυβέρνησης και των πολιτικών που εξυπηρετούν το δόγμα "όλοι είμαστε αναλώσιμοι μπροστά στο κέρδος";

Είμαστε διαφορετικοί και μέσα από τη διαφορετικότητα απολαβάνουμε τη ζωή. Υπάρχουν διαφορετικές κουλτούρες, διαφορετικές φυλές, διαφορετικές γλώσσεις και χιλιάδες ιδιώματα, έθιμα, πολιτισμικά χαρακτηριστικά και έτσι πρέπει να γίνεται. Πρέπει να το κρατήσουμε αυτό, διότι η διατήρηση της ποικιλομορφίας προσδίδει ένα ξεχωριστό στίγμα στην ίδια τη ζωή. Ας καταλάβουμε πως όλα αυτά αποτελούν κάτι υγιές, αποτελούν πυλώνες που θεμελιώνουν τη σημαντικότητα του ανθρωπίνου είδους στην αλυσίδα των υπολοίπων ειδών της Γης μας. Όσο η ανθρώπινη μεγαλομανία και η αντίστοιχη διαχείριση που επιβάλλεται από το χρήμα οδηγούν σε διακρίσεις και ιδεολογήματα που βασίζουν την ύπαρξή τους στην κυριαρχία ανθρώπου σε άνθρωπο, στη διαχείριση των ανθρώπων σαν εξουσιαζόμενων αφηρημένων οντοτήτων, τόσο θα απομακρυνόμαστε από τον σκοπό, που δεν είναι άλλος από την εξασφάλιση μιας κοινωνίας δίχως καταπίεση και δυστυχία. 

Ας οραματιστούμε το μέλλον αποφασιστικά, μέσα από την αποδοχή της ετερότητας και τον σεβασμό που γεννιέται μέσα από αυτήν. Μέσα από την αυτοοργάνωση, μέσα από τη δυναμική που έχουν οι αυτορυθμιζόμενες προσωπικότητες σε αντίστοιχα δημιουργημένα δυναμικά σύνολα. Αρνούμενοι την εξουσία, πολιτική, θρησκευτική, κομματική, κοινωνική, οικονομική και οποιαδήποτε ατραπό μας προσφέρεται σαν λύση και περνάει μέσα από "σειρήνες" και "έξυπνα φίλτρα", που παραμένουν όμως απόλυτα ελεγχόμενα γιατί είναι εξουσιαστικά. Αρνούμενοι τον παραλογισμό των κρατών, των κυβερνήσεων, των πολιτικών, των θρησκευτικών μαντριών, των στρατών, των διεθνών οργανισμών και των μεγάλων αφεντικών. Μέσα από την ελπίδα, αλλά και την βεβαιότητα που γεννιέται από τη δική μας συμβολή, ότι όλο αυτό το παγκόσμιο τερατούργημα που είναι (υπο)προϊόν του σύγχρονου ανθρώπινου πολιτισμού θα πέσει και μια νέα μέρα, μια άναρχη ηλιόλουστη αυγή θα ανατείλλει στα συντρίμμια του πρότερου σκλαβοπάζαρου σωμάτων και ψυχών. Αυτή θα είναι η δική μας μέρα και θα είναι πράγματι διαφορετική. Και δε θα είναι μια μέρα διαφορετική μόνο για τους Έλληνες ή τους Λευκούς, αλλά για κάθε Άνθρωπο επί Γης. Αυτός είναι ο Φυλετισμός μας.

Read more »

Πόνος είναι ο φόρος του lifestyle

Η δολοφονία της Στέενκαμπ από τον Πιστόριους ήταν η είδηση που υπερκάλυψε τις τελευταίες μέρες όλα τα σημαντικά γεγονότα του πλανήτη, ακόμα και αυτής του μετεωρίτη που έπεσε στην Ρωσία. Οι άνθρωποι συνήθως εντυπωσιάζονται με τις πτυχές της ζωής των διάσημων θνητών, πόσο μάλλον με τις πλέον εντυπωσιακές. Η είδηση ότι το παγκόσμιο φαινόμενο, ο 27χρονος Ολυμπιονίκης με τα τεχνητά μέλη στα κάτω άκρα, σκότωσε την πανέμορφη σύντροφό του σε μια έκφραση - πιθανότατα - πάθους και αδυναμίας, ήταν αρκετή ώστε να στρέψει όλα τα βλέμματα στην Νότιο Αφρική. Ποιος είναι το θύμα; Ποιος ο θύτης;

Νομικά, έχουμε μάλλον έναν φυσικό αυτουργό και ένα θύμα. Ηθικά, έχουμε σίγουρα δύο θύματα και έναν θύτη: την κοινωνία της παγκοσμιοποίησης. Ένας άνθρωπος ο οποίος από βρέφος καταφέρνει να ζήσει χωρίς πόδια, ένας όμορφος και ταλαντούχος άνθρωπος, με εκπληκτικές παγκόσμιες αποδόσεις στον αθλητισμό, έπεσε στην παγίδα του lifestyle της σιχαμένης σύγχρονης ζωής και προτύπων. Έναν μήνα πριν, αν μιλούσαμε για τον Πιστόριους και της Στέενκαμπ, το 99,99 % των ανθρώπων θα τους… θαύμαζε και θα τους είχε σαν πρότυπα, κι όποιος έλεγε κάτι αντίθετο θα ήταν αιρετικός. Όχι, ο Πιστόριους και η Στέενκαμπ δεν ήταν παραδείγματα προς μίμηση. Ήταν από πριν εκείνα τα θύματα των χορηγών και της τηλεόρασης, που χαμογελούσαν και εισέπρατταν δόξα και χρήματα, ήταν εκείνοι οι νέοι που πληρούσαν τις προϋποθέσεις του lifestyle. Αν ο Πιστόριους δεν ήταν διάσημος, η Στέενκαμπ θα είχε άραγε για σύντροφο έναν «άσημο σακάτη»; Όχι φυσικά, γιατί θα της χαλούσε το “image”. Τέτοιες βάσιμες υποθέσεις υπάρχουν αρκετές, ώστε να συμπεράνει κανείς ότι τίποτα δεν είναι τυχαίο. Το lifestyle δεν είναι τόσο ευκαιριογενές όσο θέλει να δείχνει. Είναι απλά ένας τοκογλύφος που σου δίνει ανακούφιση με τις παροχές του και μετά σε μαδάει. Είναι μια πρέζα που σε «φτιάχνει» και μετά σε σαπίζει.

Γαμώ το lifestyle σας και την μόδα σας. Γαμώ τα πρότυπά σας και τον ανθρωπισμό σας. Όλο το οικοδόμημά σας είναι φτιαγμένο στα ψέματα και στο τέλος τα ψέματα λυγίζουν και συνθλίβονται στην θέα της αλήθειας. Ο Πιστόριους και η Στέενκαμπ θα ήταν ένα υπέροχο ζευγάρι αν δεν ήταν στον τροχό της δημοσιότητας και της εύκολης εμπορευματοποίησης. Αν δεν τους ένωνε η δημοσιότητα, θα έκρινε ο ένας τον άλλον με βάση την αγάπη και την συντροφικότητα, κι όχι με την προβολή και το συμφέρον. Αν ταιριάζανε, θα έφτιαχναν με πολύ λιγότερα χρήματα από αυτά που είχαν μέχρι τώρα μια όμορφη σχέση, μια όμορφη οικογένεια άξια προς μίμηση. Θα ήταν πραγματικοί μαχητές της ζωής, δύο υπέροχοι άνθρωποι αλλά… Αλλά το Σύστημα στο οποίο ενταχθήκανε τους μάσησε και τους έφτυσε.

Αυτό το παράδειγμα που προαναφέρθηκε, ένα φυσιολογικό παράδειγμα δύο ανθρώπων που θα έπρεπε απλά να κάνουν τις τίμιες επιλογές στην ζωή τους, κατέληξε σήμερα να ένα δίπτυχο μιας τραγικής ιστορίας, με ένα πρώην ίνδαλμα να αποδέχεται μοιραία την ηθική του καταστροφή, με φυλακή και κοινωνικό χλευασμό, και ένα πανέμορφο λευκό κορίτσι, να είναι νεκρό, για το απόλυτο τίποτα. Και με την τελευταία αυτή πράξη του δράματος, πληρώνουν το τελευταίο λογαριασμό στην μαφία του lifestyle, αφού, για να μην ξεχνιόμαστε, η κηδεία και το δικαστήριο κάνουν μεγάλα νούμερα στα Μ.Μ.Ε…

Read more »

Φυλακές και καταπίεση

H φυλακή δεν αποτρέπει την τέλεση των αντικοινωνικών πράξεων, αντίθετα τις αυξάνει. Δε βελτιώνει εκείνους που διαβαίνουν τα τείχη της. Όσο και αν τη μεταρρυθμίζουν, πάντα θα παραμένει ένας τόπος περιορισμού, ένα τεχνητό περιβάλλον σαν μοναστήρι, που θα κάνει τον φυλακισμένο όλο και πιο ακατάλληλο για να ζήσει μέσα στην κοινότητα. Δεν επιτυγχάνει τον σκοπό της. Ντροπιάζει την κοινωνία και πρέπει να εξαφανιστεί. Είναι ένα κατάλοιπο βαρβαρότητας. Ένα από τα πρώτα καθήκοντα της επανάστασης θα είναι η κατάργηση των φυλακών - αυτών των μνημείων της ανθρώπινης υποκρισίας και δειλίας. Μια κοινωνία ίσων δεν πρέπει να φοβάται τις αντικοινωνικές πράξεις, όταν παντού θα υπάρχουν ελεύθεροι άνθρωποι, όταν όλοι θα έχουν λάβει μια υγιή εκπαίδευση και θα έχουν αποκτήσει την συνήθεια της αλληλοβοήθειας. Οι περισσότερες από αυτές τις πράξεις δε θα έχουν λόγο ύπαρξης. Οι υπόλοιπες θα εξαφανίζονται εν τη γενέσει τους. Όσο για τα άτομα με ροπή προς το κακό, τα οποία θα μας κληροδοτήσει η υφιστάμενη κοινωνία μετά την επανάσταση, θα πρέπει να τα εμποδίσουμε να κάνουν πράξη αυτήν τους την προδιάθεση. Αυτό ήδη γίνεται, με πολύ καλά αποτελέσματα, μέσω της αλληλεγγύης όλων των μελών της κοινότητας απέναντι σε τέτοιους επιθετικούς ανθρώπους. Ακόμη όμως και αν οδηγηθούν σε αποτυχία κάποιες από αυτές τις προσπάθειες στο μέλλον, η αδελφική συμπαράσταση πάντα θα αποτελεί τη μόνη πρακτική θεραπεία. Δεν πρόκειται για ουτοπία. Εφαρμόζεται ήδη από μεμονωμένα άτομα και μπορεί να καταστεί γενική πρακτική. Επιπλέον, αυτού του είδους τα μέσα θα αποδειχθούν πολύ πιο ισχυρά όπλα για την προστασία της κοινωνίας από τις αντικοινωνικές πράξεις, από ότι το υφιστάμενο σύστημα κολασμού, το οποίο, όσο θα υπάρχει, θα αποτελεί μια ανεξάντλητη πηγή νέων εγκλημάτων.

(Από το ομώνυμο βιβλίο του Πέτρου Κροπότκιν)

Read more »