Τέμπη: από τις ράγες της αδιαφορίας στο χάος της δίκης

Σήμερα ξεκίνησε η δίκη για το έγκλημα των Τεμπών, ένα έγκλημα που αποτέλεσε την κορύφωση μιας μακράς αλυσίδας πολιτικών επιλογών, παραλείψεων και διαχρονικής αδιαφορίας. Δεν επρόκειτο για μια τραγική "στιγμή", αλλά για ένα προδιαγεγραμμένο αποτέλεσμα. Ένα έγκλημα με ευθύνες που δεν βαραίνουν μόνο πρόσωπα, αλλά ένα ολόκληρο πολιτικό σύστημα που έμαθε να λειτουργεί χωρίς λογοδοσία. Και σήμερα, τρία χρόνια μετά, η ίδια αυτή λογική επιστρέφει με τον πιο προκλητικό τρόπο μέσα από τη διεξαγωγή της δίκης. Όσα εκτυλίχθηκαν στην έναρξή της δεν συνιστούν απλώς οργανωτική ανεπάρκεια. Μια αίθουσα ακατάλληλη, συγγενείς θυμάτων να διαμαρτύρονται και μια διαδικασία που διακόπτεται μέσα σε ένταση και χάος. Αν αυτό είναι το "κράτος δικαίου" που υποσχέθηκαν, τότε πρόκειται για μια κυνική αυταπάτη. Εμείς θα γράψουμε ότι αυτό είναι το πραγματικό πρόσωπο του κράτους.

Η εικόνα αυτή δεν είναι τυχαία. Είναι η φυσική συνέχεια όσων προηγήθηκαν: ενός σιδηροδρομικού δικτύου χωρίς βασικά συστήματα ασφαλείας, χωρίς τηλεδιοίκηση, χωρίς στοιχειώδη συντονισμό, ερωτήματα που ακόμη και σήμερα παραμένουν αναπάντητα. Ενός κράτους που επί χρόνια γνώριζε, δεν έπραξε αλλά και συγκάλυψε. Που υπέγραφε συμβάσεις, εξήγγειλε έργα και άφηνε τις υποδομές να καταρρέουν. Και όταν ήρθε η στιγμή της αλήθειας, αντί για κάθαρση, είδαμε καθυστερήσεις, αναβολές, κλείσιμο της προανάκρισης κακήν κακώς, διαδικαστικά προσκόμματα. Δίκες που διακόπτονται επανειλημμένα, κρίσιμα στοιχεία που "εξαφανίζονται" ή εμφανίζονται με αντιφάσεις, ακόμη και φιάσκα στη διαχείριση αποδεικτικού υλικού. Ένα σκηνικό που γεννά εύλογα το ερώτημα: πρόκειται για ανικανότητα ή για συνειδητή υπονόμευση της αλήθειας; Την ίδια ώρα, στο εδώλιο κάθονται μόνο μη πολιτικά πρόσωπα, ενώ η τραγωδία των Τεμπών υπήρξε αποτέλεσμα πολιτικών αποφάσεων και προτεραιοτήτων.

Η κοινωνία ζητά δικαιοσύνη. Και η δικαιοσύνη δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς αλήθεια, χωρίς λογοδοσία και χωρίς πολιτική ευθύνη. Όσο αυτή αποσιωπάται, όσο μετατίθεται στους "τελευταίους της αλυσίδας", τόσο η πληγή θα παραμένει ανοιχτή. Τα Τέμπη δεν είναι παρελθόν. Είναι μια διαρκής υπενθύμιση ότι η αδιαφορία σκοτώνει και ότι η συγκάλυψη είναι η δεύτερη πράξη του ίδιου εγκλήματος. Αν κάτι αποκαλύπτει το σημερινό φιάσκο της δίκης, είναι ότι το πολιτικό σύστημα δεν έχει ακόμη διδαχθεί τίποτα. Και αυτό, ίσως, είναι το πιο επικίνδυνο απ’ όλα.

Αργύρης Στρατής