Burning the Forgotten: η μνήμη ως κοινός τόπος

Υπάρχουν έργα που δημιουργούνται για να ακουστούν και έργα που δημιουργούνται για να κατοικηθούν. Το "...Of Winter and Past", το νέο άλμπουμ - ουσιαστικά EP - των Burning the Forgotten, ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Δεν ζητά από εμάς να παρακολουθήσουμε απλώς μια σειρά από μουσικά κομμάτια, αλλά πολύ περισσότερο, μας καλεί να διασχίσουμε έναν κόσμο όπου ο χειμώνας δεν είναι εποχή, αλλά κατάσταση ύπαρξης, και το παρελθόν δεν είναι ανάμνηση, αλλά ζωντανό κομμάτι της ταυτότητάς μας. 

Σε μια εποχή που η καθημερινότητα επιβάλλει τη λήθη ως τρόπο ζωής, που οι εικόνες διαδέχονται η μία την άλλη με τέτοια ταχύτητα ώστε τίποτα δεν προλαβαίνει να ριζώσει μέσα μας, η επιλογή του Αντώνη Δασκαλάκη να δημιουργήσει ένα concept album γύρω από τη μνήμη μοιάζει σχεδόν αντισυμβατική. Κι όμως, ίσως γι' αυτό να είναι τόσο αναγκαία. Ο χειμώνας και το παρελθόν παρουσιάζονται ως δύο όψεις της ίδιας εμπειρίας. Ο χειμώνας είναι η περίοδος της σιωπής, της περισυλλογής, της δοκιμασίας. Το παρελθόν είναι ό,τι επιμένει να μας ακολουθεί, άλλοτε σαν βάρος και άλλοτε σαν πυξίδα. Ανάμεσα στα δύο, καλούμαστε να βρούμε τον δρόμο μας. 

Η μουσική υπηρετεί αυτή την αφήγηση με αρκετή συνέπεια. Οι μελωδίες - με άξονα αναφοράς τη μεγάλη του Gothenburg σχολή - οι εναλλαγές ανάμεσα στην ένταση και την ηρεμία, οι στιγμές που αφήνουν χώρο στη σιωπή, συνθέτουν ένα τοπίο περισσότερο κινηματογραφικό παρά απλώς μουσικό. Δεν είναι τυχαίο ότι το άλμπουμ ακούγεται καλύτερα όταν αντιμετωπίζεται ως μία ενιαία διαδρομή. Κάθε κομμάτι λειτουργεί σαν κεφάλαιο ενός συνόλου και κάθε μετάβαση σαν αλλαγή σκηνικού σε μια ιστορία που εξελίσσεται αργά, αφήνοντας τον χρόνο να αποκτήσει σημασία.

Σε αυτό το πλαίσιο, ανάμεσα στις πιο ενδιαφέρουσες στιγμές του δίσκου βρίσκεται το "Fotia sto Mnima tou Katahana". Η αναφορά στον Καταχανά δεν αποτελεί μια εύκολη επίκληση της ελληνικής λαογραφίας, ούτε μια προσπάθεια για δημιουργία εντυπώσεων μέσω της παράδοσης. Οι Burning the Forgotten, φέρνουν στο προσκήνιο έναν παλιό συλλογικό φόβο, μια αφήγηση που ταξίδεψε από στόμα σε στόμα, από γενιά σε γενιά. Η φωτιά στον τάφο γίνεται μια τελετουργία απελευθέρωσης, μια προσπάθεια της κοινότητας να συμφιλιωθεί με όσα δεν μπορεί να εξηγήσει. Και ίσως εκεί βρίσκεται η ουσία κάθε λαϊκού μύθου: όχι στην ύπαρξη του τέρατος, αλλά στην ανάγκη των ανθρώπων να σταθούν ο ένας δίπλα στον άλλο απέναντι στον φόβο. Αυτό είναι ίσως και το πιο ουσιαστικό στοιχείο του "...Of Winter and Past": οι ιστορίες του, παρά το ότι είναι προσωπικές, μετατρέπονται σε συλλογική εμπειρία. Γιατί όλοι έχουμε γνωρίσει τον δικό μας χειμώνα. Όλοι κουβαλάμε αναμνήσεις που άλλοτε μας προστατεύουν και άλλοτε μας πληγώνουν. Όλοι έχουμε βρεθεί αντιμέτωποι με το ερώτημα αν το παρελθόν είναι κάτι που πρέπει να αφήσουμε πίσω ή κάτι που οφείλουμε να διαφυλάξουμε. 

Ίσως τελικά αυτή να είναι και η βαθύτερη σημασία του ονόματος "Burning the Forgotten". Μοιάζει με μια ποιητική αντίσταση απέναντι στη λήθη. Σα να καίγεται όχι ο ξεχασμένος, αλλά η ίδια η λησμονιά. Σα να υπενθυμίζει ότι κάθε ιστορία που αφηγούμαστε, κάθε τραγούδι που γράφεται, κάθε μύθος που επιβιώνει, αποτελεί μια μικρή νίκη απέναντι στον χρόνο. Και εδώ είναι που ένας τέτοιος δίσκος ξεπερνά τα όρια της μουσικής. Δεν αφορά μόνο όσους αγαπούν το melodic death metal. Αφορά κάθε ακροατή και άνθρωπο που πιστεύει ότι οι ιστορίες έχουν ακόμη δύναμη, με τη μνήμη να αποτελεί ένα ζωντανό οργανισμό που διαμορφώνει ανθρώπους και κοινότητες. Οι κοινότητες χτίζονται γύρω από έναν χώρο αλλά και γύρω από αφηγήσεις, αξίες και κοινές εμπειρίες. Το "...Of Winter and Past" θυμίζει ακριβώς αυτό: ότι πριν υπάρξουν οι κοινότητες υπήρξαν οι ιστορίες τους. Και όσο υπάρχουν άνθρωποι που συνεχίζουν να τις αφηγούνται, κανένας χειμώνας δεν είναι πραγματικά ατελείωτος.

Ακούστε το EP από τον σύνδεσμο: Burning the Forgotten - ...Of Winter and Past

Read more »

Ο Troy Southgate για τον Αρχαιοφουτουρισμό

Σύμφωνα με τον Guillaume Faye, «είναι απαραίτητο να συμβιβάσουμε τον Evola και τον Marinetti. Η νέα ιδέα του Αρχαιοφουτουρισμού αξιοποιεί την οργανική, ενωτική και ριζοσπαστική σκέψη των Friedrich Nietzsche και Martin Heidegger:  να φανταστούμε την επιστήμη της τεχνολογίας και την αμνημόνευτη κοινότητα της παραδοσιακής κοινωνίας μαζί, ποτέ τη μία χωρίς την άλλη» (Αρχαιοφουτουρισμός, 2010).

Αυτή η θέση ίσως εντυπωσιάσει εκείνους οι οποίοι αρέσκονται στο να μελετούν νέα φιλοσοφικά αινίγματα, αλλά σε ένα πιο πρακτικό νόημα, η τεχνολογία πάντα θα παρουσιάζει μια σοβαρή απειλή για τις παραδοσιακές κοινωνίες. Αυτό δεν σημαίνει φυσικά ότι πολιτισμοί με υψηλότερα τεχνολογικά πρότυπα δεν έχουν απολύτως ποτέ εμφανίσει παραδοσιακές όψεις, αλλά αυτό που ο συγγραφέας αποτυγχάνει να συνειδητοποιήσει είναι ότι, όσοι από εμάς που ζουμε στη Δύση,  βρισκόμαστε πάνω σε έναν όλο και αυξανόμενο  τυρρανικό «διάδρομο», ο οποίος καθώς εισβάλλει συνεχώς στις ζωές μας απαιτεί όλο και περισσότερο από το χρόνο μας και αναπόφευκτα απαιτεί και περισσότερη συμμετοχή. Ή, όπως ο Oswald Spengler προτιμούσε να το περιγράφει «περισσότερα χέρια» (O άνθρωπος και η τεχνική, 1931).

Λόγω της διαρκούς απειλής της καπιταλιστικής επέκτασης και της εκβιομηχάνισης νέων εδαφών, η ενδεχόμενη έλλειψη πόρων θα σήμαινε ότι ο πολιτισμός και η τεχνολογία θα αντιμετωπίσουν σοβαρή οπισθοδρόμηση και αυτό για μένα είναι κάτι που πρέπει να χαιρετιστεί. Οι παραδοσιακές αξίες εκφράζονται καλύτερα σε μικρές, αποκεντρωμένες κοινότητες και μέχρι να απαλλαγούμε από τη νεο-φαουστική νοοτροπία δεν μπορούμε να εξασφαλίσουμε ένα πιο ολιστικό και οικολογικά βιώσιμο μέλλον.

Μετάφραση: Pacceka

Read more »

Αυτός είναι ο Φυλετισμός μας

Δώσε μου το χέρι σου. Όχι, δεν πρόκειται να στο ζητήσω για να σου προσφέρω μια σακούλα τρόφιμα. Η δική μου έννοια, δε θα μπορούσε να είναι μονάχα υλιστική. Είναι κάτι - πολύ - παραπάνω. Σου ζητώ να μου δείξεις εμπιστοσύνη. Κι ας λείπει αυτή τόσο πολύ από το λεξιλόγιο της ζωής μας. Θέλω να οικοδομήσουμε ένα κόσμο στον οποίο οι σφιχτές γροθιές της οργής κάποια στιγμή πρόκειται να δώσουν τη θέση τους στην ειλικρινή διάθεση για προσφορά, για αλληλεγγύη, για αυτήν την αμοιβαιότητα ψυχής που αναζητούμε στη (μάταιη;) ανασφάλειά μας. Ξεχάσαμε πώς είναι να είσαι άνθρωπος. Είναι αλήθεια ότι η σκληρότητα της σημερινής πραγματικότητας μας έκανε απάνθρωπους, απροσδιόριστα παράταιρους στη φυσική μας αποστολή. Θαρρώ πως οι σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων κανιβαλίζονται από εκείνη την επιθυμία του καθενός να υπερισχύει έναντι του άλλου, σε μια ιδιότυπη ανθρωποκατανάλωση. Ο Καπιταλισμός κάνει καλά τη δουλειά του, δε νομίζετε;

Τι σημασία έχει αν κατάγεσαι από την Ολλανδία, την Ελλάδα, το Καμερούν, την Κίνα, το Μεξικό, το πιο απομακρυσμένο χωριό στις αφιλόξενες περιοχές της Σιβηρίας... Ποια είναι και πού βρίσκεται η διαφορά της ευτυχίας των ανθρώπων; Ποιο είναι εκείνο το κριτήριο που ορίζει το ποιος είναι εκμεταλλευτής και το ποιος εκμεταλλεύσιμος, ποιος "πολιτισμός" είναι ο ανεπτυγμένος και ποιος ο πρωτόγονος, ποια φυλή είναι ανώτερη και ικανή να καθυποτάσσει τις υπόλοιπες; Μήπως όλοι σήμερα δεν υποφέρουμε, όλοι δεν είμαστε θύματα - άλλοι λιγότερο και άλλοι περισσότερο, από την καπιταλιστική τυραννίδα; Μήπως όλοι δεν αισθανόμαστε δίπλα και πάνω μας την επιβολή των νεοταξικών μοντέλων διακυβέρνησης και των πολιτικών που εξυπηρετούν το δόγμα "όλοι είμαστε αναλώσιμοι μπροστά στο κέρδος";

Είμαστε διαφορετικοί και μέσα από τη διαφορετικότητα απολαβάνουμε τη ζωή. Υπάρχουν διαφορετικές κουλτούρες, διαφορετικές φυλές, διαφορετικές γλώσσεις και χιλιάδες ιδιώματα, έθιμα, πολιτισμικά χαρακτηριστικά και έτσι πρέπει να γίνεται. Πρέπει να το κρατήσουμε αυτό, διότι η διατήρηση της ποικιλομορφίας προσδίδει ένα ξεχωριστό στίγμα στην ίδια τη ζωή. Ας καταλάβουμε πως όλα αυτά αποτελούν κάτι υγιές, αποτελούν πυλώνες που θεμελιώνουν τη σημαντικότητα του ανθρωπίνου είδους στην αλυσίδα των υπολοίπων ειδών της Γης μας. Όσο η ανθρώπινη μεγαλομανία και η αντίστοιχη διαχείριση που επιβάλλεται από το χρήμα οδηγούν σε διακρίσεις και ιδεολογήματα που βασίζουν την ύπαρξή τους στην κυριαρχία ανθρώπου σε άνθρωπο, στη διαχείριση των ανθρώπων σαν εξουσιαζόμενων αφηρημένων οντοτήτων, τόσο θα απομακρυνόμαστε από τον σκοπό, που δεν είναι άλλος από την εξασφάλιση μιας κοινωνίας δίχως καταπίεση και δυστυχία. 

Ας οραματιστούμε το μέλλον αποφασιστικά, μέσα από την αποδοχή της ετερότητας και τον σεβασμό που γεννιέται μέσα από αυτήν. Μέσα από την αυτοοργάνωση, μέσα από τη δυναμική που έχουν οι αυτορυθμιζόμενες προσωπικότητες σε αντίστοιχα δημιουργημένα δυναμικά σύνολα. Αρνούμενοι την εξουσία, πολιτική, θρησκευτική, κομματική, κοινωνική, οικονομική και οποιαδήποτε ατραπό μας προσφέρεται σαν λύση και περνάει μέσα από "σειρήνες" και "έξυπνα φίλτρα", που παραμένουν όμως απόλυτα ελεγχόμενα γιατί είναι εξουσιαστικά. Αρνούμενοι τον παραλογισμό των κρατών, των κυβερνήσεων, των πολιτικών, των θρησκευτικών μαντριών, των στρατών, των διεθνών οργανισμών και των μεγάλων αφεντικών. Μέσα από την ελπίδα, αλλά και την βεβαιότητα που γεννιέται από τη δική μας συμβολή, ότι όλο αυτό το παγκόσμιο τερατούργημα που είναι (υπο)προϊόν του σύγχρονου ανθρώπινου πολιτισμού θα πέσει και μια νέα μέρα, μια άναρχη ηλιόλουστη αυγή θα ανατείλλει στα συντρίμμια του πρότερου σκλαβοπάζαρου σωμάτων και ψυχών. Αυτή θα είναι η δική μας μέρα και θα είναι πράγματι διαφορετική. Και δε θα είναι μια μέρα διαφορετική μόνο για τους Έλληνες ή τους Λευκούς, αλλά για κάθε Άνθρωπο επί Γης. Αυτός είναι ο Φυλετισμός μας.

Read more »

Encardia, η πέτρα που χορεύει

Μια πολύ αξιόλογη οπτικοακουστική σύνθεση αποτελεί η ταινία "Encardia, η πέτρα που χορεύει", η οποία γυρίστηκε σε ελληνικά νησιά αλλά κυρίως στα ελληνόφωνα χωριά της Κάτω Ιταλίας. Οι Encardia είναι ένα ελληνικό μουσικό σχήμα, που μέσω αυτής της δουλειάς και του οδοιπορικού τους στις περιοχές της Κάτω Ιταλίας γίνονται το μέσο για να γνωρίσουμε τον πολιτισμό και τα λαογραφικά στοιχεία τους, κάτι που όπως μας παρουσιάζει η ταινία, μας φέρνει παράλληλα σε επαφή και με μια ενδιαφέρουσα μίξη αρχαίων ελληνικών και ιταλικών, τη λεγόμενη "Γκρίκο" (γκρεκάνικη) διάλεκτο, η οποία εξαφανίζεται τα τελευταία χρόνια (ειδικά μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο), δίνοντας χώρο στην επίσημη ιταλική γλώσσα.

Οι Encardia συζητούν με τους ανθρώπους των ελληνόφωνων χωριών της Κάτω Ιταλίας, παίζουν μουσική για εκείνους και συμμετέχουν σε πολύ όμορφες γιορτές, έχοντας ως στόχο να φέρουν στο φως τα στοιχεία εκείνα που μας ενώνουν με αυτούς, αναδεικνύοντας έναν κατ' ουσίαν χαμένο πολιτισμό, ο οποίος είναι αλήθεια ότι δεν υποστηρίχτηκε τα τελευταία χρόνια από το ελληνικό κράτος.

Αν κάπου υποπέσει η ταινία στην αντίληψή σας, δείτε την, αξίζει πραγματικά. Προς το παρόν, ένα μικρό trailer, ίσως σας πείσει: ["Encardia, η πέτρα που χορεύει"]

Read more »

Earthlings

«Όσο ο Άνθρωπος συνεχίζει να είναι ο άσπλαχνος καταστροφέας των κατώτερων ζώντων όντων δεν θα γνωρίσει ποτέ υγεία και ειρήνη. Γιατί όσο οι άνθρωποι κατασφάζουν τα ζώα, θα σκοτώνουν ο ένας τον άλλο. Πράγματι, αυτός που σπείρει τον καρπό του φόνου και του πόνου δεν μπορεί να δρέψει χαρά και αγάπη.» -  Πυθαγόρας

Το "Earthlings" αποτελεί ένα από τα πιο ξεχωριστά ντοκιμαντέρ που φτιάχτηκαν ποτέ στον τομέα της φύσης, των ζώων και των ανθρώπινων οικονομικών συμφερόντων. Σε αφήγηση του Joaquin Phoenix και σε μουσική του Moby, καταδεικνύει την πλήρη οικονομική εξάρτηση του ανθρώπινου είδους από τα ζώα που εκτρέφονται για κατοικίδια, φαγητό, ένδυση, διασκέδαση και επιστημονική έρευνα.  Mε τη χρήση κρυφής κάμερας και με υλικό που δεν έχει ξαναπροβληθεί, το "Earthlings" μας δείχνει βήμα προς βήμα τις καθημερινές πρακτικές των μεγαλύτερων βιομηχανιών του κόσμου, οι οποίες εξαρτώνται απόλυτα από τα ζώα για το κέρδος τους. Δυνατό, ενημερωτικό, αντιφατικό και προκλητικό, είναι μακράν το πιο κατανοητό ντοκιμαντέρ που έχει γυριστεί σχετικά με την στενή σχέση φύσης, ζώων και ανθρώπινου οικονομικού συμφέροντος.

Με σχετικά σκληρό, αλλά πέρα για πέρα αληθινό περιεχόμενο, το "Earthlings" έρχεται για να μας δείξει τους 5 τρόπους με τους οποίους εκμεταλλεύεται ο άνθρωπος, τους "υπόλοιπους κατοίκους" της γης, χωρίς να συνειδητοποιεί ότι είναι "συγκάτοικοι". Ένα ντοκιμαντέρ αποτελούμενο από μια σειρά video, ενωμένα σε ένα ενιαίο film. Δείτε το από το παρακάτω link: [Earthlings film]

Read more »

Learning to be self-sufficient

They’re not survivalists, squirrelling away food in earthen bunkers as they await the apocalypse. But they’re convinced a time is coming, soon, when oil is scarce and expensive; when economies don’t inevitably grow; when self-sustenance becomes essential. That’s why people belonging to Transition Middlesex are learning to grow gardens, restore forests and use home-grown renewable energy sources. Resiliency, self-sufficiency and alternative energy have become their watchwords. “This is our stewardship,” says Transition Middlesex secretary Rob Read. “For me it’s an ethical responsibility that we feel, and if we leave our kids and grandkids up the creek, then it’s our fault.” The group has grown from a half-dozen Poplar-Hill-area residents to a cluster of Middlesex citizens interested in designing a low-energy future for themselves and others with a particular focus on rural areas. For some, it means asking seniors how to grow gardens and make preserves. For others, it might mean home windmills or planting woodlot ecosystems that integrate nut trees, fruit trees and edible plants. The group has grown large enough that they’ve set up nine sessions this fall when they hope to attract more like-minded rural residents. There, they’ll ponder and problem-solve about what the world will look like 25 years from now and what they can do about it. Sessions include effective gardening, local food and sustainable energy. There’s also a session on how to keep from getting too stressed out by diminishing global resources. Read said some people ignore or deny the problem. “Then there’s (those who are) getting freaked out . . . and not doing anything but they’re paralysed by fear.” These sessions are instead about balancing the two and then preparing to make changes to personal habits. “Maybe all you can do (personally) is energy-efficient light bulbs,” Read said. “But maybe you can do more.”

Read more »

Κατά Μέτωπον

Η πρώτη ολοκληρωμένη δουλειά του Κωνσταντίνου Στυλιανού, έρχεται σε λιγότερο από ένα μήνα από την S-Crew Records. Κάτι διαφορετικό από όσα έχουμε συνηθίσει, αφού το cd κινείται στο χώρο του ακουστικού αλλά και έντεχνου ροκ. Ακούστε ένα απόσπασμα από το "Κατά Μέτωπον" και στηρίξτε την πολύ αξιόλογη αυτή κυκλοφορία. Σύντομα από την S-Crew Records. Πληροφορίες: screwrecordshellas.blogspot.com και screwrecords@yahoo.gr.

Read more »

Greeklish: δολοφονία της γλώσσας

Δολοφονία. Μόνο κατ' αυτό τον τρόπο μπορεί να χαρακτηριστεί η παγιωμένη πλέον γραφή ελληνικών λέξεων με λατινικούς χαρακτήρες, "χάριν ευκολίας"... Όλο και περισσότεροι - νέοι κυρίως σε ηλικία - καταφεύγουν, κυρίως μέσω ηλεκτρονικού υπολογιστή, στον βανδαλισμό της ελληνικής γλώσσας μέσω του τεχνητού αυτού "ιδιώματος". Το φαινόμενο έχει λάβει την τελευταία τριετία διαστάσεις που μας κάνουν να ανησυχούμε, ειδικά αν αναλογιστεί κανείς ότι υπάρχει μια νέα γενιά που "συγχρονίζεται" μεταξύ γραφής στο σχολείο και στον υπολογιστή, με τον χρόνο ενασχόλησης να είναι κυριολεκτικά μοιρασμένος. Είναι οι νέοι που διαμορφώνουν από το δημοτικό και το γυμνάσιο τον γραπτό τρόπο έκφρασής τους, με τον κίνδυνο να είναι πλέον ορατός, καθώς στην εποχή μας βομβαρδίζονται από τη νέα αυτή ιδιότυπη "μόδα" της χρήσης λατινικών χαρακτήρων. 

Το πού χρησιμοποιούνται τα greeklish είναι λίγο πολύ γνωστό. Ξεκίνησαν ως "ψηφιακή" μορφή γλώσσας, και μέχρι στιγμής, διαδεδομένη είναι η χρήση τους στα κοινωνικά μέσα δικτύωσης, σε emails, instant messengers, κινητά τηλέφωνα. Όμως τα έχουμε δει και αλλού. Σε άρθρα ιστοσελίδων, ακόμα και σε κάποιες εκθέσεις πλέον στα σχολεία... Αυτό είναι και το πλέον ανησυχητικό. Το να υποκαθιστά μια ανύπαρκτη γραπτή γλώσσα μια τόσο ζωντανή, που είναι η ελληνική. Το χειρότερο είναι η νοοτροπία των χρηστών της. Νομίζουν ότι κατ' αυτό τον τρόπο "οχυρώνονται", στην ανεπάρκειά τους να γράψουν σωστά και ορθογραφημένα. Εκφέρουν δικαιολογίες του στυλ "θέλω να γράφω γρήγορα", "internet είναι", "έτσι συνήθισα" κλπ. Στην πραγματικότητα, υποσυνείδητα, αρκετοί προσπαθούν πλέον να γράφουν "ορθογραφημένα greeklish"!

Τίποτε όπως συμπεραίνετε δε γίνεται εν αγνοία των χρηστών των greeklish. Πρόκειται για ανθρώπους χωρίς σεβασμό στην ουσία της ελληνικής γλώσσας, που ανάγεται σε φορέα πολιτισμού, κουλτούρας, ιστορικής συνέχειας, λαογραφίας και παράδοσης. Στοιχεία - παρακαταθήκες αιώνων, που διαβρώνονται μεμιάς. Η σημαντικότητα της γλώσσας και η κυρίως η ευθύνη διαχείρισής της δεν μας επιτρέπουν καμία δικαιολογία ως προς τη χρήση της κατ' αυτό τον τρόπο. Αν θέλουμε να δούμε το ζήτημα με στόχο την άμεση αντιμετώπιση και επίλυσή του, δεν δικαιούμαστε να αναγνωρίζουμε ''ελαφρυντικά" στον καθημερινό βιασμό της (ο οποίος παρεπιπτόντως συντελείται και με πολλούς άλλους τρόπους).

Η ελληνική γλώσσα είναι ανάγκη να μείνει ανέπαφη από κάθε είδους επιρροές που αλλοιώνουν τον χαρακτήρα της. Οι νεοέλληνες πρέπει να καταλάβουν ότι είναι δείγμα πνευματικής και πολιτιστικής φτώχειας το να χρησιμοποιείται αντί του ελληνικού, ένα αλφάβητο συν τοις άλλοις αντιαισθητικό, άχρηστο, ξενικό,  δίχως κανόνες και ιστορικό / γλωσσικό υπόβαθρο. 

* τελευταία πυκνώνουν στο διαδίκτυο οι φωνές κατά της χρήσης των greeklish. Δυστυχώς, πολλοί από όσους πρωτοστατούν, είναι παντελώς ανορθόγραφοι ή γράφουν σα να φωνάζουν, με κεφαλαία. Το εγχείρημά μας για βελτίωση του τρόπου γραφής μας είναι ανάγκη να συνοδεύεται από μια παράλληλη αυτοβελτίωση και του δικού μας τρόπου γραφής. Αλλιώς, απλά λύνουμε προσωρινά ένα πρόβλημα και δημιουργούμε ένα άλλο.

Read more »

Κερύνεια

Ἡ ἱστορία μας καί ἡ ζωή μας καθορίστηκαν σέ μία Ὀδύσσεια.

Εἶναι τό ταξείδι πού ἔγραψε ὁ Καβάφης

παραδίνοντάς μας τόν Ὅμηρο

καί εἶναι ἡ θυσία τῆς Ἰφιγένειας πού ἔκλαψε

στόν Ἔρωτα τή μέρα τῆς Ἀνάστασης.

Ἐκεῖ στόν Ὄλυμπο κατευθύνθηκε ἡ ψυχή τους ὡς θυμίαμα,

θυσία ἑσπερινή ἐνώπιόν Του,

μέχρις ὅτου ὁ Ρήγας τράβηξε κοντά του τήν Ἀροδαφνούσα.

Ἔτσι περιπλανήθηκε κι ἡ Δέσποινα,

ὅταν ἔχασε τή Θράκη, τήν Ἰωνία, τόν Πόντο, τήν Κύπρο, τήν ἴδια τή Βασιλεύουσα.

Ὅταν μάζεψαν τά κομμάτια της, ἀναγνώρισε ὅτι ἔχασε τό σῶμα ὁλόκληρο:

γιά τρεῖς μέρες τὄβαλε στόν Τάφο, ἔκλαψε καί περίμενε.

Τότε οἱ προσκυνητές χάθηκαν μέσα στό ταξείδι.

Πείνασαν, δίψασαν, κουράστηκαν, γύρεψαν τόπο, γιά νά ξαποστάσουν.

Ἀποκοιμήθηκαν στήν τελευταία διαδρομή.

Τά τριαντάφυλλα τοῦ ΕΠΙΤΑΦΙΟΥ γίναν στρῶμα,

γιά νά κοιμηθοῦν καί ἡ Θεία Κοινωνία τό νέκταρ τῶν θεῶν.

Κωνσταντίνου Στυλιανού, Μικρές του Πανός Ιστορίες (2009)

Read more »