Μπέλφαστ και η επιστροφή της ταυτότητας

Οι πρόσφατες ταραχές στο Μπέλφαστ ερμηνεύτηκαν αποκλειστικά μέσα από το πρίσμα της μετανάστευσης, της ξενοφοβίας ή της επιρροής της ακροδεξιάς. Αναμφίβολα, τα στοιχεία αυτά υπάρχουν και διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο. Ωστόσο, αν περιοριστούμε σε αυτή την ανάγνωση, κινδυνεύουμε να παραβλέψουμε κάτι άλλο, κάτι βαθύτερο: το γεγονός ότι η Βόρεια Ιρλανδία εξακολουθεί να παράγει μορφές συλλογικής εξέγερσης σε μια εποχή όπου αρκετές δυτικές κοινωνίες μοιάζουν πολιτικά αδρανείς.

Το ερώτημα δεν είναι απλώς γιατί ξέσπασαν ταραχές αλλά γιατί το Μπέλφαστ εξακολουθεί να διαθέτει τη σπίθα, τη δυνατότητα της εξέγερσης. Η απάντηση βρίσκεται ίσως σε μια ιστορική ιδιαιτερότητα της Βόρειας Ιρλανδίας. Εδώ, η πολιτική δεν οργανώθηκε ποτέ αποκλειστικά γύρω από θεσμούς, κόμματα ή αφηρημένα προγράμματα. Η πολιτική υπήρξε πάντοτε υπόθεση κοινοτήτων, γειτονιών, οικογενειακών παραδόσεων και ιστορικής μνήμης. Το άτομο δεν νοούνταν ως απομονωμένος πολίτης αλλά ως μέλος μιας κοινότητας με παρελθόν, σύμβολα και συλλογικές αφηγήσεις. Αυτό ακριβώς είναι που συχνά αποκαλείται "ταυτότητα". Όμως, ο όρος είναι παραπλανητικός. Διότι υποδηλώνει κάτι στατικό, σχεδόν ψυχολογικό. Στην πραγματικότητα πρόκειται για μια μορφή ιστορικής συνείδησης. Για έναν τρόπο να βιώνει κανείς τον εαυτό του ως κρίκο μιας αλυσίδας δυναμικής, με έκταση σε παρελθόν, παρόν και μέλλον.

Ανέκαθεν η πολιτική δύναμη των κοινοτήτων της Βόρειας Ιρλανδίας αντλούνταν από αυτή την αίσθηση ιστορικής συνέχειας. Οι άνθρωποι δεν κινητοποιούνται μόνο από υλικά συμφέροντα ή θεσμικές διεκδικήσεις. Κινητοποιούνται όταν αισθάνονται ότι αποτελούν μέρος μιας ιστορίας μεγαλύτερης από τους ίδιους. Η "αίσθηση του ανήκειν" σε μια αλυσίδα γενεών προσδίδει στην πολιτική ένα υπαρξιακό βάθος που κανένα οικονομικό αίτημα δεν μπορεί από μόνο του να δημιουργήσει. Η μεγάλη μεταβολή των τελευταίων δεκαετιών δεν είναι ότι οι άνθρωποι έπαψαν να αναζητούν κοινότητες. Είναι ότι οι κοινότητες έχασαν τον ιδεολογικό τους ορίζοντα. Η Συμφωνία της Μεγάλης Παρασκευής τερμάτισε σε μεγάλο βαθμό τον ένοπλο ανταγωνισμό μεταξύ των δύο παραδόσεων. Ταυτόχρονα όμως απορρόφησε και μεγάλο μέρος της πολιτικής ενέργειας που παρήγαγαν. Οι μεγάλες αφηγήσεις εξασθένησαν. Η ένωση με τη Βρετανία δεν εμπνέει πλέον το πάθος του παρελθόντος. Παράλληλα, η ενοποίηση της Ιρλανδίας παραμένει στόχος για πολλούς, αλλά δεν διαθέτει την υπαρξιακή ένταση που διέθετε τον 20ό αιώνα. Ωστόσο, η ανάγκη για συλλογική ταυτότητα δεν εξαφανίστηκε. Παρέμεινε. Και ακριβώς επειδή παρέμεινε, αναζητά νέα πεδία έκφρασης.

Σε αυτό το σημείο εμφανίζεται η μετανάστευση. Το λάθος πολλών αναλύσεων είναι ότι θεωρούν πως η μετανάστευση αποτελεί την μοναδική αιτία των ταραχών. Στην πραγματικότητα λειτουργεί περισσότερο ως καταλύτης. Ενεργοποιεί βαθύτερους φόβους που αφορούν τη συνέχεια μιας κοινότητας μέσα στον χρόνο. Πίσω από τις εκφράσεις αυτές κρύβεται συχνά ένα θεμελιώδες πολιτικό ερώτημα: "Ποιοι είμαστε;" Και ακόμη περισσότερο: "Θα συνεχίσουμε να υπάρχουμε ως αυτό που είμαστε;" Το ερώτημα αυτό δεν είναι κατ' ανάγκη αντιδραστικό. Είναι ένα από τα αρχαιότερα πολιτικά ερωτήματα της ανθρώπινης ιστορίας. Κάθε εθνικό κίνημα, κάθε επανάσταση, κάθε αγώνας ανεξαρτησίας θεμελιώθηκε πάνω σε αυτό. Η ειρωνεία είναι ότι η σύγχρονη Δύση δυσκολεύεται να κατανοήσει αυτή τη διάσταση. Ο φιλελεύθερος πολιτισμός αναγνωρίζει εύκολα τα ατομικά δικαιώματα, αλλά δυσκολεύεται να μιλήσει για τη συλλογική ανάγκη του ανήκειν. Αναγνωρίζει τον πολίτη. Δυσκολεύεται να αναγνωρίσει την κοινότητα. Έτσι, κάθε συλλογική αγωνία μεταφράζεται αμέσως ως παθολογία. Κάθε αναφορά στην ιστορική συνέχεια μιας ομάδας ερμηνεύεται ως φοβία. Αυτό όμως αφήνει αναπάντητο το βασικό ερώτημα της εποχής μας: πού θα βρουν οι άνθρωποι το αίσθημα της κοινής μοίρας;

Υπό αυτή την έννοια, οι ταραχές του Μπέλφαστ δεν αποτελούν απλώς ένα επεισόδιο κοινωνικής αναταραχής. Αποκαλύπτουν μια βαθύτερη ιστορική μετάβαση. Η επανάσταση ως πολιτικό σχέδιο έχει αποδυναμωθεί. Η ταυτότητα όμως παραμένει. Και μάλιστα αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία ακριβώς επειδή οι υπόλοιπες μορφές συλλογικής πίστης έχουν εξασθενήσει. Στο Μπέλφαστ βλέπουμε ίσως μια από τις πρώτες ευρωπαϊκές κοινωνίες που βιώνουν αυτή τη μετάβαση με τόσο έντονο τρόπο: τη μετάβαση από την εποχή των μεγάλων ιδεολογιών στην εποχή των μεγάλων ταυτοτήτων. Η εξέγερση δεν εξαφανίζεται, αλλά εξελίσσεται, αλλάζει αντικείμενο. Δεν στρέφεται πλέον προς την κατάκτηση ενός νέου κόσμου. Στρέφεται προς την υπεράσπιση ενός κόσμου που πολλοί αισθάνονται ότι χάνεται. Και γι' αυτό οι φωτιές στους δρόμους του Μπέλφαστ, όσο διαφορετικές κι αν είναι από εκείνες των προηγούμενων γενεών, εξακολουθούν να μεταφέρουν κάτι από την παλιά επαναστατική ενέργεια της Ιρλανδίας: όχι την πίστη σε μια ουτοπία, αλλά την πεποίθηση ότι οι κοινότητες έχουν δικαίωμα να υπερασπίζονται τη δική τους ιστορική ύπαρξη.

Κώστας Κ.

Read more »

Το Ιράν και η αποδόμηση των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή

Για δεκαετίες, η κυρίαρχη δυτική αφήγηση παρουσίαζε το Ιράν ως έναν "αποσταθεροποιητικό παράγοντα". Ωστόσο, μια πιο προσεκτική ανάγνωση αποκαλύπτει κάτι βαθύτερο: μια συνεκτική, μακροπρόθεσμη στρατηγική αντίστασης απέναντι σε μια επιβαλλόμενη τάξη πραγμάτων. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η Τεχεράνη δεν ακολούθησε τον δρόμο της άμεσης στρατιωτικής αναμέτρησης, αλλά ανέπτυξε σταδιακά μια σύνθετη και πολυεπίπεδη στρατηγική αντίστασης, βασισμένη στην ιδέα ότι η ισχύς δεν μετριέται μόνο με τα όπλα, αλλά και με την ανθεκτικότητα, τη γεωπολιτική ευελιξία και τη μακροχρόνια φθορά του αντιπάλου. Κεντρικό στοιχείο αυτής της προσέγγισης είναι η αξιοποίηση περιφερειακών συμμαχιών και κινημάτων που εντάσσονται σε αυτό που πολλοί αποκαλούν "Άξονα της Αντίστασης". 

Αντί να στηρίζεται αποκλειστικά σε κρατικούς μηχανισμούς, το Ιράν έχει συμβάλει στη διαμόρφωση ενός δικτύου δυνάμεων που δρουν σε διάφορα μέτωπα της περιοχής, δημιουργώντας ένα πλέγμα πίεσης που δυσκολεύει κάθε προσπάθεια στρατιωτικής κυριαρχίας από τις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους. Αυτή η μορφή αντίστασης δεν είναι μονοδιάστατη, αλλά αποκεντρωμένη και ανθεκτική, καθώς δεν εξαρτάται από μία μόνο ηγεσία ή έναν ενιαίο πυρήνα που μπορεί εύκολα να εξουδετερωθεί. Παράλληλα, το Ιράν έχει επιλέξει να κινηθεί σε μια στρατηγική πυρηνικής ασάφειας, παραμένοντας σε ένα επίπεδο τεχνολογικής εξέλιξης που το φέρνει κοντά στην ικανότητα παραγωγής πυρηνικών όπλων, χωρίς όμως να προχωρά σε μια ανοιχτή και πλήρη οπλοποίηση. Με αυτόν τον τρόπο δημιουργεί ένα διαρκές πεδίο αβεβαιότητας, το οποίο λειτουργεί αποτρεπτικά για πιθανές επιθέσεις, ενώ ταυτόχρονα αποφεύγει μια πλήρη στρατιωτική κλιμάκωση που θα μπορούσε να οδηγήσει σε καταστροφικές συνέπειες.

Η γεωγραφία, επίσης, παίζει καθοριστικό ρόλο σε αυτή τη στρατηγική. Το Στενό του Ορμούζ αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα σημεία διέλευσης για την παγκόσμια ροή ενέργειας, και το Ιράν βρίσκεται σε θέση να επηρεάσει αυτή τη ροή, όχι απαραίτητα μέσω πλήρους αποκλεισμού, αλλά μέσω της ίδιας της δυνατότητας να προκαλέσει διαταραχή. Αυτή η προοπτική αρκεί για να επηρεάσει τις διεθνείς αγορές, να αυξήσει τις τιμές και να δημιουργήσει αλυσιδωτές οικονομικές επιπτώσεις, αποδεικνύοντας ότι η ισχύς δεν ασκείται μόνο στο πεδίο της μάχης αλλά και στα παγκόσμια οικονομικά δίκτυα. Σε οικονομικό επίπεδο, το Ιράν συμμετέχει ενεργά σε προσπάθειες αποδυνάμωσης της κυριαρχίας του δολαρίου στο διεθνές εμπόριο ενέργειας, σε συνεργασία με άλλες χώρες που επιδιώκουν έναν πιο πολυπολικό οικονομικό κόσμο. Η σταδιακή απομάκρυνση από το δολάριο και η δημιουργία εναλλακτικών χρηματοπιστωτικών συστημάτων δεν αποτελούν απλώς τεχνικές επιλογές, αλλά πολιτικές πράξεις με βαθιές γεωστρατηγικές συνέπειες, καθώς περιορίζουν την αποτελεσματικότητα των οικονομικών κυρώσεων και αποδυναμώνουν ένα από τα βασικά εργαλεία πίεσης των Ηνωμένων Πολιτειών.

Την ίδια στιγμή, η στρατιωτική δομή του Ιράν ακολουθεί μια διαφορετική λογική από τα κλασικά δυτικά πρότυπα. Αντί για μια αυστηρά ιεραρχική και συγκεντρωτική οργάνωση, έχει υιοθετηθεί μια μορφή "μωσαϊκής άμυνας", όπου μικρές και ευέλικτες μονάδες μπορούν να δρουν ανεξάρτητα, καθιστώντας εξαιρετικά δύσκολη την πλήρη εξουδετέρωση του συστήματος. Η χρήση φθηνών αλλά αποτελεσματικών τεχνολογιών, όπως τα drones, ενισχύει αυτή τη λογική, επιβάλλοντας δυσανάλογο κόστος στον αντίπαλο και μετατρέποντας την οικονομία σε καθοριστικό παράγοντα του πολέμου. Όλα αυτά τα στοιχεία δεν λειτουργούν απομονωμένα, αλλά συνθέτουν ένα ενιαίο στρατηγικό πλαίσιο που στοχεύει όχι στην άμεση ήττα του αντιπάλου, αλλά στη σταδιακή αποδυνάμωσή του. Η πίεση ασκείται ταυτόχρονα σε πολλαπλά επίπεδα, στρατιωτικό, οικονομικό, πολιτικό και κοινωνικό, δημιουργώντας μια συνεχή κατάσταση φθοράς. Σε αυτό το πλαίσιο, ο στόχος δεν είναι η επικράτηση σε μια καθοριστική μάχη, αλλά η μετατόπιση του συσχετισμού δυνάμεων μέσα στον χρόνο.

Αυτό που προκύπτει τελικά είναι μια στρατηγική που επιδιώκει να αυξήσει το κόστος της αμερικανικής παρουσίας στη Μέση Ανατολή, να περιορίσει τη δυνατότητα επιβολής της και να ενισχύσει την τάση προς έναν πιο πολυκεντρικό κόσμο. Οι συνέπειες αυτής της δυναμικής δεν περιορίζονται μόνο στο επίπεδο των κρατών, αλλά επηρεάζουν και τις κοινωνίες, καθώς η αύξηση των τιμών ενέργειας, η άνοδος του πληθωρισμού και η οικονομική αστάθεια επιστρέφουν ως πιέσεις στην καθημερινότητα των πολιτών. Μέσα από αυτή τη μακροχρόνια διαδικασία, το Ιράν δεν εμφανίζεται απλώς ως ένας παίκτης στο γεωπολιτικό παιχνίδι, αλλά ως ένας παράγοντας που επιχειρεί να αμφισβητήσει τους όρους του ίδιου του παιχνιδιού. Και ίσως αυτό να είναι το πιο καθοριστικό στοιχείο: ότι η σύγκρουση δεν αφορά μόνο τη δύναμη, αλλά και το ποιος ορίζει την ίδια την έννοια της ισχύος στον σύγχρονο κόσμο.

Κώστας Κ.

Read more »

Henry David Thoreau: η ζωή στο δάσος

Λίγα έργα προσεγγίζουν τόσο εύστοχα την ολιστική διάσταση της σχέσης ανθρώπου και φύσης, όσο το εμβληματικό και ουσιαστικά έργο ζωής του Αμερικάνου στοχαστή και συγγραφέα Henry David Thoreau με τίτλο "Walden" ή "Η ζωή στο δάσος". Στο βιβλίο του αυτό o Thoreau περιγράφει τη βιωματική επιστροφή του ανθρώπου στο καταφύγιο του φυσικού περιβάλλοντος, και η λέξη "βιωματική" έχει μεγάλη σημασία, διότι η ίδια η σύνταξή του από ένα πακέτο σημειώσεων, είναι προϊόν της φυγής του συγγραφέα από την πολιτισμένη κοινωνία και της εγκατάστασής του σε ένα μικρό σπίτι κοντά στη Μασαχουσέτη, στις όχθες της λίμνης Walden, τίτλο που τελικά έδωσε στο δημιούργημά του. Εκεί έμεινε δύο χρόνια, δύο μήνες και δύο ημέρες, επισκευάζοντας ένα παλιό καλύβι και γεμίζοντάς το με τα απολύτως απαραίτητα για τις παραγματικές ανάγκες και για την επιβίωσή του. "Είμαι ευγνώμων", έγραφε, "που η λίμνη αυτή φτιάχτηκε τόσο βαθιά και τόσο παρθένα, έτσι που να λειτουργεί σαν σύμβολο".

Ο Thoreau, όχι μόνο μέσα από αυτό το έργο του, αλλά από όλη τη βιβλιογραφία του που έχουμε στη διάθεσή μας σήμερα, εστιάζει στο απλό και στο προφανές, σε μια επιστροφή στις πρωτοαναρχικές ρίζες της ζωής, και οι σκέψεις του αυτές αφορούν στην κοινωνική επανάσταση, στην κριτική απέναντι στο δομικό εργαλείο του κράτους, στην κατάργηση της δουλείας, στην απόρριψη του εκπαιδευτικού συστήματος, στην ανάδειξη της οικολογικής ισορροπίας ως προαπαιτούμενου της ευτυχίας. Έγραψε χαρακτηριστικά σε ένα από τα έργα του: "Χαίρομαι, διαπιστώνοντας πόσο λίγο χώρο καταλαμβάνουν στο τοπίο οι άνθρωποι και οι υποθέσεις τους, η Eκκλησία, το κράτος, το σχολείο, οι συναλλαγές και το εμπόριο, οι βιοτεχνίες και η γεωργία και ακόμα περισσότερο, το πλέον ανησυχητικό, η πολιτική."

Όμως ας επιστρέψουμε στο "Walden", εκεί όπου μεταφερόμαστε μέσω της ομολογουμένως ξεχωριστής εξομολογητικής διάθεσης του συγγραφέα στην "αρχή του παντός", στο περιβάλλον, και στην επαφή του ανθρώπου με αυτό, η οποία περνά μέσα από την αναζήτηση, την επικοινωνία, τη μοναχικότητα, την πνευματικότητα. Πολλοί χαρακτήρισαν ουτοπική την επιστροφή στις ρίζες, με τον τρόπο που τη θέτει ο Thoreau. Δεν παύει όμως αυτή η λιτή και ωμή ειλικρίνεια, να απασχολεί το σήμερα, σε μια εποχή όπου η υλιστική και καταναλωτική φρενίτιδα έχoυν επηρεάσει τόσο πολύ τη θέαση που έχουμε για τη φύση, και η λογική μας προσβάλλεται από το ιδιοκτησιακό καθεστώς απέναντι σε αυτήν. Ο Thoreau απομακρύνεται από τον πολιτισμό ώστε να αποκοπεί από την εξέλιξη και τα νέα ήθη, εξερευνώντας από την αρχή τις ανθρώπινες σχέσεις, τους θεσμούς, την πορεία του ανθρώπινου γένους, αφήνοντας πνεύμα και ψυχή να χαθούν στο μεγαλείο των στοιχείων της φύσης. Σε αυτό το πλαίσιο, είναι ιδιαίτερα σημαντικοί για την πλοκή οι παραλληλισμοί που κάνει με την "προηγούμενη ζωή" του ως πολίτης, καθώς και οι αντιπαραβολές των δύο διαφορετικών μορφών διαβίωσης.

Το "Walden" αποτελεί μια κατάθεση ψυχής ενός ακόμα ανθρώπου που σε υλιστικό επίπεδο τα είχε όλα, όμως αποφάσισε να τα στερηθεί για να επανακαλύψει τον εαυτό του και να μοιραστεί την εμπειρία του με χιλιάδες αναγνώστες. Η σημαντικότητα του βιβλίου του είναι ανεκτίμητη, η διαχρονικότητά του έκδηλη και όσο περνάει ο χρόνος, όσο ακραία και αν θα φαίνεται αυτή η οπτική, τόσο θα έρχεται να μας θυμίζει το μέρος από το οποίο προερχόμαστε και αυτό στο οποίο είμαστε προορισμένοι να καταλήξουμε, ως σημεία αναφοράς της φυσιολογικότητας της αίσθησης του "ανήκειν" στη μεγάλη οικογένεια της Φύσης. "Είναι τάχα αδύνατον, να συνδυάσει κανείς την ευρωστία των αγρίων, με την πνευματικότητα του σύγχρονου ανθρώπου";

Διαβάστε το από τον σύνδεσμο: "Walden" ή "H ζωή στο δάσος"

Κώστας Κ.

Read more »

Ευτοπία στην επικράτεια του εφήμερου

Ζούμε στην επικράτεια του εφήμερου, στη δικτατορία της φυλής των “εφήμερων ανθρώπων”, για να θυμηθούμε τον Ιούλιο Έβολα. Τα πάντα γύρω μας έχουν την αίσθηση του “καθημερινού”, του πεπερασμένου, του αναλώσιμου, όπως η ανάγνωση της εφημερίδας που πρέπει να προλάβουμε να την τελειώσουμε “σήμερα”, διότι πολύ απλά, αύριο δε θα είναι χρηστική... Όλοι ζούμε εντός αυτής της “επικράτειας”, όλοι κατά καιρούς έχουμε υπάρξει ή υπάρχουμε ως “εφήμεροι”, γι αυτό, πέρα από την όποια κριτική, απαραίτητη (όσο κι επώδυνη) προσωπική άσκηση, η αυτοκριτική...

Εφήμερο είναι η αποθέωση της “στιγμής”, του παρόντος, της καθημερινότητας, είναι η κυρίαρχη στις δυτικές κοινωνίες κουλτούρα της σύμβασης και της συναλλαγής, της χρηστικότητας, του λογικού υπολογισμού, της χυδαίας αντίληψης ότι “ο χρόνος είναι χρήμα” και “όπου γης, πατρίς”. Είναι το “αυτονόητο” του ωφελιμισμού που πέρα από τη “δουλειά” και τη “διασκέδαση” κατακλύζει και τις ανθρώπινες “σχέσεις”. Απουσιάζουν η χαρά της άδολης συνεύρεσης, η βιωματική εμπειρία της σύναξης, η ανιδιοτέλεια της δωρεάς, η πεποίθηση ότι δεν είμαστε μόνον “σημερινοί”, ότι είναι “παιδιά πολλών ανθρώπων τα λόγια μας”. Το Εφήμερο φοβάται τις όχι κατασκευασμένες Αξίες, εκείνες που δεν έχουν ημερομηνία λήξης. Η Διαχρονία είναι η μοναδική αναγνωρίσιμη απειλή. Όλοι οι διαχειριστές του (πολιτικοί, εκδότες, “ιντελιγκέντσια”) προσπαθούν να μας πείσουν ότι τίποτε δε διαρκεί, διότι, πολύ απλά, τίποτε δεν είναι προορισμένο να διαρκέσει. Τα πάντα είναι “σχετικά και γι αυτό ανεκτά”, τα πάντα υπάρχουν “σήμερα” για να αντικατασταθούν “αύριο”, όπως οι διανοούμενοι του συρμού και τα βιβλία τους που γίνονται “best sellers” για να πεταχτούν την επομένη μαζί με τις εφημερίδες και τα “life style” περιοδικά. Στην Ελλάδα του Εφήμερου που δεν είναι καν δυτική, αλλά εκδυτισμένη (κάτι πολύ χειρότερο, κάτι πρόστυχο, υβριδικό), όχι μόνον η “δουλειά”, η “διασκέδαση”, “οι σχέσεις”, αλλά όπως πολύ όμορφα έγραψε κάποιος, “ακόμα και η απόγνωση δεν κοινωνείται”.

Σε αντίθεση με τις εξεγέρσεις της Τυνησίας και της Αιγύπτου, (λαών που δεν είναι καν ομοιογενείς), εξεγέρσεις αληθινές, παλλαϊκές, στις οποίες οι Εθνικές Σημαίες ενσάρκωναν την υπαρκτή διάθεση ατομικής αυτουπέρβασης και συλλογικότητας, την ετοιμότητα της θυσίας,- στη δική μας περίπτωση η συλλογική αγανάκτηση και απόγνωση ανέδειξαν μόνο την ξεκομμένη ατομικότητα. Ένα τυχαίο ανθρωπομάζωμα, ένα άθροισμα ατόμων, που με δίκαιη οργή και αληθινά αιτήματα βρέθηκαν “όλοι μαζί εκεί”, αλλά “ο καθένας μόνος του”, ο καθένας για τους δικούς του και μόνον ιδιαίτερους λόγους, ένα ποσοτικό άθροισμα απελπισμένων, όχι ένα ποιοτικό οργανικό σύνολο, που επειδή απειλούνταν του καθενός η ατομική ασφάλεια, (αλλά και οι μέχρι τότε χρήσιμες αυταπάτες) κινήθηκαν με το ένστικτο της απελπισμένης ατομικότητας.

Το Εφήμερο οικοδομεί το δικό του “χώρο”, τη δική του “πολιτεία”, τη μεγαλόπολη. Ένα χαοτικό συγκρότημα απρόσωπων κτιρίων, διαδρόμων, διαύλων και δικτύων, όπου καθημερινά “ρέει” ένας αηδιαστικός ανθρώπινος πολτός. Εκεί όπου η μεγέθυνση (ανύπαρκτων ποιοτικά μεγεθών) και η υπερβολή υποκαθιστούν την ανάγκη της ταυτότητας (είναι άραγε τυχαίο που οι ουρανοξύστες είναι το σήμα κατατεθέν των δυστοπικών αμερικανικών μεγαλουπόλεων;). Σ' έναν τέτοιο χώρο το Εφήμερο δεν αισθάνεται απλώς ασφαλές, αλλά και παντοδύναμο, εκεί βασιλεύει ο Μαζάνθρωπος και τα χαρακτηριστικά του τα περιέγραψε ο Ίων Δραγούμης ήδη στην πρώτη δεκαετία του 20ού αιώνα! Όπως αναφέρει στο “Όσοι Ζωντανοί”, μαζάνθρωποι είναι εκείνοι “που δεν έχουν ορμές, παρά μόνον γούστα”, “που δεν έχουν εχθρούς”, παρά μόνον ανταγωνιστές, που δεν έχουν φίλους παρά μόνον συναδέλφους, που δεν έχουν ήθος, αλλά περισσεύει η διάθεσή τους στην ηθικολογία.

Σε λίγο καιρό όλοι, εκόντες άκοντες, θα ζούμε σε μεγαλοπόλεις, και μεγαλόπολη πέραν της χαοτικότητας, πέραν της ανθρωπόμορφης ποντικοδρομίας των δικτύων, σημαίνει πολυπολιτισμικότητα - το νέο “political correct” ιδεολόγημα των εξουσιαστών και των “χρήσιμων ηλιθίων” που περισσεύουν. “Συνύπαρξη” πολλών παράλληλων, εφήμερων κοινωνιών που δεν θα συγκροτούν κοινότητα Αξιών και Πεπρωμένου. Αναγκαστική συγκατοίκηση ανθρωπομαζωμάτων που θα λειτουργούν μεταξύ τους ανταγωνιστικά είτε ως “lobby” στο “Κυβερνείο”, είτε ως δυστοπικά γκέτο, όπου οι “διαχειριστές” τους θα επιβάλλουν “δυναμικά” την παρουσία και προστασία τους (“Αφροέλληνες” εναντίον “ελληνοΑσιατών”). Πολυπολιτισμική κοινωνία είναι το αντίθετο της πολιτισμένης κοινωνίας, είναι η επιβεβαίωση της άριζης ατομικότητας. Μεγαλόπολη σημαίνει “δυστοπία”, δηλαδή βίωση της ασχήμιας ως μοναδικής πραγματικότητας, το “δύσμορφο τόπο” ως μοναδικό υπαρκτό χώρο. Ο όρος πρωτοχρησιμοποιήθηκε από τους πρωτοπόρους της επιστημονικής φαντασίας, σήμερα όμως είναι ένας όρος απόλυτα πολιτικός, δηλαδή υπαρκτός, παράγει άμεσα αποτελέσματα. Η δυστοπία θα είναι η πραγματικότητα, εντός της οποίας, “όλοι ώριμα οφείλουμε να συμπεριφερόμαστε”, να αποδεχόμαστε τα όποια “τετελεσμένα” ως δεδομένα. Η δυστοπία θα σηματοδοτεί το αιώνιο “σήμερα”, εν απουσία του “αύριο”.

Και η αντίδραση; Α, ναι. Η “αντίδραση” έρχεται σχεδόν μηχανικά. Μηχανικά και προβλέψιμα. Η δυστοπική μεγαλόπολη είναι ο κατάλληλος χώρος για να φωλιάσουν οι “όποιες ουτοπίες”, ως εναλλακτικότητα (με ή χωρίς εισαγωγικά), αλλά και ως φυγή, ως ατομικό ή μικρο-ομαδικό καταφύγιο, ως οπιούχα συνήθεια σε χασισοποτείο. Μήπως ως “ουτοπικές αντιδράσεις” δεν λειτουργούν οι παραθρησκευτικές οργανώσεις και οι πολιτικές σέχτες που φαντασιώνονται ότι συνιστούν πολιτικά κινήματα; Να είμαστε προσεκτικοί απέναντι στην έννοια “ουτοπία”, πολλές φορές προσφέρεται αφειδώς ως ανώδυνη εκτόνωση. Επαναλαμβάνω: να είμαστε επιφυλακτικοί απέναντι στην “ουτοπία” και όταν δεν λειτουργεί ευνουχιστικά, δεν οδηγεί κατ' ανάγκην στην επανεύρεση του απωλεσθέντος παραδείσου, αντιθέτως πολλές φορές στρώνει το δρόμο προς την κόλαση. Μήπως η Καμπότζη δεν μετατράπηκε σε ένα απέραντο σφαγείο, από τον κομμουνιστή χασάπη Πολ Ποτ και τους “Ερυθρούς Χμερ” του στο κυνήγι της ουτοπίας της αγροτικής κολλεκτίβας; Η ουτοπία είναι απαραίτητη, ναι! Αλλά ως διεγερτικό, ως δείκτης για την ευτοπία, όχι ως νεφελοκοκκυγία. Απέναντι στο δυστοπικό σήμερα, απέναντι στο παντοδύναμο Εφήμερο η απάντηση δεν είναι ο “ου τόπος”, αλλά ο “ευ τόπος”, η Ευτοπία.

Να λειτουργούμε μέσα στο Εφήμερο και να είμαστε διαφορετικοί. Όχι απλώς να είμαστε διαφορετικοί, αλλά να οικοδομούμε τη διαφορά ως υπαρκτό, μετρήσιμο γεγονός, να οικοδομούμε “όμορφους τόπους” μέσα στο δυστοπικό περιβάλλον. Και αυτοί οι “όμορφοι τόποι” να μη λειτουργούν (μόνο) ως αποκομμένες νησίδες σε μια σκοτεινή θάλασσα, αλλά ως υπαρκτή, συνολική πρόταση για ολόκληρη την κοινωνία. Να επανασχεδιάσουμε τα σύμβολα και τα χρώματά μας, να αποκοπούμε από ομφάλιους λώρους που πλέον δεν μας τροφοδοτούν με τίποτα ζωτικό. Να προτείνουμε την εναλλακτικότητα, ως υπαρκτό γεγονός, από τη διατροφή και τη διασκέδαση, την τέχνη και τις εκδόσεις μέχρι το πως πρέπει να καλλιεργείται η ελληνίδα γη και ποιά πρέπει να είναι η σχέση οικιστικού-πολιτισμικού-φυσικού περιβάλλοντος. Να προτείνουμε τον κοινοτισμό όχι ως άσαρκο ιδεολόγημα, αλλά ως βιωμένη εμπειρία σ' έναν κόσμο που τρέφεται με ιδεολογήματα, ως εναλλακτική πρόταση απέναντι στους απονευρωμένους τεχνοκράτες και στους πολιτικούς που δρουν ως ατζέντηδες των υπερεργολάβων και των τραπεζιτών. Να οικοδομούμε τις δικές μας παράλληλες δομές και κοινότητες, αλλά και να μην αφήνουμε τους μαζικούς χώρους είτε είναι ο συνδικαλισμός, ιδιαίτερα ο αγροτοσυνδικαλισμός, είτε η τοπική αυτοδιοίκηση στην αποκλειστικότητα άλλων. Να ενώνονται οι “νησίδες” μας και να δημιουργούν “ήπειρο”. Να είμαστε “εντός, εκτός και επί τα αυτά”. Πρέπει να αναγκάσουμε την Ιστορία ν' ασχοληθεί μαζί μας. Η πολιτικοποίηση της ευτοπίας είναι το νέο στοίχημα. Δύσκολο στοίχημα; Οπωσδήποτε. Αλλά (ποιος μας είπε πως) ζούμε σε εύκολους καιρούς;

* δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Μηδέν Τελεία", τεύχος 0

Read more »

Αϊτή και η λευκή κατάρα

"Υπήρξε μια δραματική πρόκληση για το πώς ήταν ο κόσμος μέχρι τότε. Η δουλεία βρισκόταν στην καρδιά ενός αναπτυσόμενου καπιταλιστικού συστήματος που ήταν κερδοφόρο για την Ευρώπη, καταστροφικό για την Αφρική και το οποίο την ίδια στιγμή προωθούσε την ταχεία επέκταση της Αμερικής. Οι πιο ισχυρές ευρωπαϊκές αυτοκρατορίες είχαν εμπλακεί πολύ βαθιά και επενδύσει στη συνεχιζόμενη ύπαρξη της δουλείας, όπως είχε κάνει άλλο ένα έθνος που προηγήθηκε της ανεξαρτησίας της Αϊτής, οι ΗΠΑ. Για δεκαετίες ο Άγιος Δομίνικος αποτελούσε το κυρίαρχο παράδειγμα για το ότι τα πιο μαζικά κέρδη μπορούν να προέλθουν μέσα από τη βάναυση μεταχείριση. Έπειτα, το 1791, οι σκλάβοι στις αποικίες ξεκίνησαν μαζικά να εξεγείρονται. Επρόκειτο για τη μεγαλύτερη εξέγερση σκλάβων στην ιστορία του κόσμου, και τη μοναδική που στέφθηκε με επιτυχία. Μέσα σε λίγα χρόνια, οι επαναστάτες της Καραϊβικής κέρδισαν την ελευθερία για όλους τους σκλάβους στη γαλλική αυτοκρατορία."

Laurent Dubois, "Avengers of the New World: The Story of the Haitian Revolution"

Η Αϊτινή Επανάσταση, γεγονός μεγάλης ιστορικής σημασίας, ως της πρώτης επανάστασης δούλων που αυτοαπελευθερώθηκαν, έχει μια μακρόχρονη πορεία, με τις εξεγερτικές της ρίζες να τοποθετούνται στον 16ο αιώνα. Το νησί της Ισπανιόλας ("Ισπανική Γη", από την ονομασία που της έδωσε ο Κολόμβος), που περιλαμβάνει την Αϊτή και τη Δομινικανή Δημοκρατία, είχε ήδη πολύπαθο παρελθόν με τους αποικιοκράτες, αφού οι πρώτοι Ισπανοί άποικοι είχαν φτάσει εκεί από τα τέλη του 15ου αιώνα, υποδουλώντας και αφανίζοντας τους ιθαγενείς ("Αραουάκοι", μεταξύ αυτών και γηγενείς της φυλής "Taino"). Ο Κολόμβος βρήκε τους ιθαγενείς "γυμνούς, δίχως όπλα και πολύ δειλούς", επομένως απαίτησε από εκείνους να του παραδίδουν χρυσό, και όποιος αρνούταν, θα του έκοβε τα χέρια. Οι Taino εξεγέρθηκαν αρκετές φορές, με τον επικεφαλής τους Hatuey να συλλαμβάνεται, να βασανίζεται και να καίγεται ζωντανός τον Φεβρουάριο του 1512. Ο Hatuey αποτελεί μέχρι και σήμερα ένα σύμβολο για τους κατοίκους του νησιού. Η μαρτυρία ενός Ισπανού ιερέα για τα όσα ο Hatuey είπε σε άλλους ιθαγενείς, δείχνοντάς τους χρυσό, είναι χαρακτηριστική: "Εδώ είναι ο θεός που λατρεύουν οι Ισπανοί. Γι' αυτό αγωνίζονται και σκοτώνουν. Γι' αυτό μας κατατρέχουν και γι' αυτό πρέπει να τους πετάξουμε στη θάλασσα... Μας λένε, αυτοί οι τύραννοι, ότι λατρεύουν τον θεό της ειρήνης και της ισότητας, και όμως έχουν σφετεριστεί τη γη μας και μας έχουν κάνει σκλάβους τους. Μας μιλούν για μια αθάνατη ψυχή και την αιώνια ανταμοιβή και τις ποινές τους, και παρ’ όλα αυτά ληστεύουν τα υπάρχοντά μας, αποπλανούν τις γυναίκες μας, βιάζουν τις κόρες μας".

Τα επόμενα χρόνια, η κυριαρχία των Ισπανών εδραιώθηκε στο νησί και συνοδεύτηκε από ωμότητα και βαρβαρότητα, με μαζική θανάτωση των ιθαγενών και την χρησιμοποίηση κάποιων από αυτούς ως δούλων. Επρόκειτο ουσιαστικά για γενοκτονία, αφού αφανίστηκε ο μεγαλύτερος αριθμός Taino που ζούσαν στο νησί. Πολλοί από τους ιθαγενείς που εργάζονταν ως δούλοι, πέθαναν στα ορυχεία ή από ασθένειες και έτσι οι λευκοί άποικοι έφεραν χιλιάδες δούλους από την Αφρική για να τους αντικαταστήσουν. Γρήγορα για την περιοχή ενδιαφέρθηκε και η Γαλλία, όταν Γάλλοι πειρατές έκαναν απόβαση και δημιούργησαν μόνιμους σταθμούς - ορμητήρια, όπως το περίφημο "νησί της Χελώνας" ("La Tortuga"). Στα τέλη του 17ου αιώνα, έπειτα από φυλετικές διαιρέσεις, παρακμή και πόλεμο μεταξύ Ισπανίας και Γαλλίας, υπεγράφη συνθήκη μεταξύ τους, όπου το δυτικό τμήμα της Ισπανιόλας (σημερινή Αϊτή) παραχωρήθηκε στη Γαλλία και το ανατολικό (σημερινή Δομινικανή Δημοκρατία) παρέμεινε στην Ισπανία. Από εκείνη τη στιγμή η Γαλλία μετέτρεψε το νησί ουσιαστικά σε κτήση της, φροντίζοντας για τον άμεσο επικοισμό περισσότερων από 20.000 υπηκόων της.

Είναι χαρακτηριστικό να αναφερθεί ότι η κοινωνική διαστρωμάτωση εκείνη την περίοδο (όπως και κατά τον 18ο αιώνα) είχε έντονα φυλετικά κριτήρια. Στην κορυφή της πυραμίδας βρίσκονταν οι αποκαλούμενοι "Grands Blancs" (μεγάλοι λευκοί), Γάλλοι ευγενείς ή στρατιωτικοί. Ασχολούνταν κυρίως με το εμπόριο και τις φυτείες, ελέγχοντας την οικονομία της αποικίας. Στο αμέσως κατώτερο επίπεδο ήταν οι "Petits Blancs" (μικροί λευκοί). Αμέσως μετά, οι "Gens de couleur libres" (ελεύθεροι έγχρωμοι) ή "Mulattos" (μιγάδες), οι οποίοι ήταν οι μη λευκοί πολίτες, δηλαδή αυτοί που είχαν κάποιο μαύρο πρόγονο, και προέρχονταν από φυλετική επιμειξία. Δεν αποτελούσαν μειονότητα, σε αντίθεση με άλλες ευρωπαϊκές αποικίες, ενώ και η οικονομική τους θέση ήταν αρκετά καλή. Δεν είχαν πρόσβαση στα δημόσια αξιώματα και τους απαγορευόταν να φορούν καλά ρούχα, να φέρουν όπλα στις πόλεις και να κάθονται δίπλα σε λευκούς στην εκκλησία, το θέατρο ή αλλού. Επίσης, δέχονταν τις παράνομες ταπεινώσεις των Petits Blancs. Στη βάση της πυραμίδας βρίσκονταν οι μαύροι δούλοι. Στα τέλη του 18ου αιώνα αριθμούσαν μισό εκατομμύριο, το 90% του συνολικού πληθυσμού του Αγίου Δομίνικου.

Οι μαύροι δούλοι προσπαθούσαν κατά καιρούς να οργανώσουν σποραδικές αλλά και μαζικές εξεγέρσεις εναντίον του καθεστώτος που υπήρχε. Από ένα σημείο και έπειτα, αυτές άρχισαν να αποτελούν πραγματικότητα και να γενικεύονται, όμως πάντοτε καταπνίγονταν και οι επικεφαλής συλλαμβάνονταν, δένονταν και καίγονταν ζωντανοί για παραδειγματισμό. Μία από τις σημαντικότερες, και πρόδρομος της μεγάλης Αϊτινής Επανάστασης, υποκινήθηκε από τον Φρανσουά Μακαντάλ το 1753. Ο Μακαντάλ ένωσε τους μαύρους δούλους και οργάνωσε ομάδες με σκοπό να δηλητηριάσει τους λευκούς. Η συνωμοσία αποκαλύφθηκε και ο Μακαντάλ κάηκε ζωντανός στην πυρά.

Η Αϊτινή Επανάσταση ξεκίνησε από το βόρειο τμήμα του νησιού όπου βρίσκονταν οι περισσότερες φυτείες το 1791, με ηγετική μορφή τον Τουσαίν Λουβερτούρ, και για δύο χρόνια οι μαύροι εκτόπιζαν και εξόντωναν τους περίπου 50.000 λευκούς που τους εκμεταλλεύονταν. Η επανάσταση είχε κίνητρα απελευθερωτικά από την τυρρανία, καθώς τα "δικαιώματά" τους ήταν μηδαμινά και συνεχώς παραβιάζονταν. Ο περίφημος "Μαύρος Κώδικας" (ένα σύνολο "κανόνων" που "ρύθμιζαν" τη σχέση μεταξύ αφέντη και δούλου) ουσιαστικά ποτέ δεν εφαρμοζόταν, λόγω και της διατύπωσης που επέτρεπε πολλαπλές ερμηνείες σε μια σειρά από θέματα (πχ. ο Μαύρος Κώδικας επέτρεπε το μαστίγωμα δούλου από αφέντη, και πολλοί λευκοί μαστίγωναν μέχρι θανάτου το δούλο). Επιπλέον, πολλοί δούλοι πέθαιναν από την εξάντληση, τις ασθένειες και την πείνα, με τις συνθήκες για εκείνους να γίνονται ολοένα και χειρότερες. Η Επανάσταση είχε ως αποτέλεσμα τον εκτοπισμό των λευκών και την κατάργηση της δουλείας το 1794. Ο γαλλικός στρατός αποδεκατίστηκε από τη μάχη και τον κίτρινο πυρετό, και οι επιπτώσεις της ήττας ήταν μεγάλες για την Γαλλία σε οικονομικό επίπεδο. Το 1801 ήταν οι Βρετανοί που επιχείρησαν εισβολή στο νησί, με ενισχύσεις από Γαλλία και οικονομική βοηθεία από τις ΗΠΑ, χωρίς όμως αποτέλεσμα.

Η Επανάσταση είχε λήξει το 1804, και υπήρξε πρωτίστως, όπως κάθε πόλεμος, μια μεγάλη ανθρώπινη τραγωδία, την οποία προκάλεσαν οι Γάλλοι αποικιοκράτες με τον υλισμό τους. Σκόπιμα αποσιωπήθηκε από τους Ευρωπαίους αυτή η εξέλιξη και δεν αναδείχτηκε όσο θα έπρεπε, προφανώς για να μπορέσουν να παραμείνουν ελεγχόμενες οι περιοχές που κατείχαν. Η Αϊτή όμως, παρά τη νικηφόρα εξέλιξη, ποτέ δεν μπόρεσε να σταθεί στα πόδια της. Υπήρξε και συνεχίζει μέχρι και σήμερα να είναι μια πολύπαθη περιοχή, φτωχοποιημένη, χωρίς να βρει σταθερότητα και ισορροπία ούτε κατά τον 19ο και 20ό αιώνα. 

Παρ' όλα αυτά, δεν πρέπει να παραγνωρίζουμε την αξία της Αϊτινής Επανάστασης, ξεκινώντας από τις πρώτες εξεγέρσεις κατά των Ισπανών τον 16ο αιώνα. Υπήρξε μια Επανάσταση διδακτική, για το ότι ο σκλάβος μπορεί να απελευθερωθεί από τα δεσμά του και ο αντίκτυπός της στον τότε σκλαβωμένο κόσμο υπήρξε μεγάλος. Μια επανάσταση με ιδιαίτερους συμβολισμούς αλλά συγχρόνως και μια πραγματικότητα κρυμμένη στο χρονοντούλαπο, όπως συνήθως αρμόζει σε "αντιήρωες", σύμφωνα πάντα με την πολιτικώς ορθή Ιστορία. Το παράδειγμα της Αϊτινής Επανάστασης είναι τρανό και από μόνο του αποτελεί την πεμπτουσία της εξέγερσης που γίνεται ορόσημο και αλλάζει πολλά. Υπήρξε η μόνη επιτυχής εξέγερση σκλάβων στην ιστορία. Μισού εκατομμυρίου ανθρώπων που βασανίζονταν από ορδές αποικιοκρατών, στο βωμό του κέρδους και της απληστίας καπιταλιστικής έμπνευσης, μικρών ηρώων που δεν το έβαλαν κάτω, παρασύροντας τις φυτείες του Νότου και εμπνέοντας με την αυτάπαρνησή τους και άλλους υπέρμαχους της κατάργησης της δουλείας σε ολόκληρο τον κόσμο.

Κώστας Κ.

Read more »

Πολιτική Ανυπακοή

Σε ένα καθεστώς που φυλακίζει αδίκως, η θέση του δίκαιου ανθρώπου είναι επίσης στη φυλακή. Η κατάλληλη θέση, η µόνη θέση που η Μασαχουσέτη έχει προβλέψει για τα πιο ελεύθερα και λιγότερο αποθαρρυντικά πνεύµατά της είναι στις φυλακές της, να τα πετάει και να τα κλειδώνει έξω από τον πολιτειακό της βίο, µε δική της απόφαση, όπως και τα ίδια, άλλωστε, έχουν βγει ήδη απ’ έξω, λόγω των αρχών τους. Είναι εκεί που ο φυγάς σκλάβος, ο ελευθερώµενος επί το λόγο της τιµής του Μεξικανός και ο Ινδιάνος, που έχει έρθει να παραπονεθεί για το άδικο που µαστίζει τη φυλή του, θα τα συναντήσουν στον διαχωριζόµενο αλλά πιο ελεύθερο και τιµηµένο εκείνο χώρο όπου η Πολιτεία στέλνει εκείνους που δεν είναι µαζί της, αλλά εναντίον της – το µόνο οίκηµα σε ένα δουλικό Κράτος όπου ένας ελεύθερος άνδρας µπορεί να κατοικίσει χωρίς να ατιµαστεί.

Όποιος νοµίζει ότι η δύναµή τους θα χαθεί εκεί µέσα και οι φωνές τους δεν θα φτάνουν πια στα αυτιά του Κράτους, ότι θα εξουδετερωθούν από εχθρούς τους εντός των τειχών, δεν γνωρίζει πόσο η αλήθεια είναι ισχυρότερη από το σφάλµα, ούτε πόσο πιο εύγλωττα και αποτελεσµατικά µπορεί να πολεµήσει την αδικία που λίγο µόνο έχει γνωρίσει ο ίδιος. Ψηφίστε ολοκληρωτικά, όχι απλά µε ένα κοµµάτι χαρτί, µα µε όλη σας την ισχύ.

Μία µειοψηφία είναι ανίσχυρη όταν συµµορφώνεται µε την πλειοψηφία, τότε δεν είναι ούτε καν µειοψηφία, τουναντίον, είναι ακατανίκητη όταν συσσωρεύεται όλη της η δύναµη. Εάν οι λύσεις είναι είτε να πάνε όλοι οι άνθρωποι στη φυλακή είτε να εγκαταλειφθούν ο πόλεµος και η δουλεία, η Πολιτεία δεν θα έχει κανένα δισταγµό ως προς το τι θα επιλέξει.

Εάν χίλιοι εφέτος δεν πλήρωναν το φόρο τους, αυτό δεν θα ήταν ένα βάρβαρο και αιµατηρό µέτρο όπως αν το πλήρωναν και έδιναν στην Πολιτεία τα µέσα να διαπράττει αγριότητες και να χύνει αθώο αίµα. Αυτός είναι τελικά και ο ορισµός της ειρηνικής επανάστασης, εάν µπορεί ποτέ να γίνει. Εάν ο φοροεισπράκτορας ή ο οποιοσδήποτε δημόσιος αξιωματούχος με ρωτούσε όπως έκανε κάποιος "μα τι πρέπει να κάνω;" η απάντησή μου θα ήταν "αν πράγματι επιθυμείς να κάνεις κάτι, παραιτήσου από το αξίωμά σου".

Οταν ο υπήκοος αρνηθεί να δηλώσει πίστη και υποταγή και ο αξιωματούχος παραιτηθεί από το αξιωμά του τότε θα έχει πραγματοποιηθεί η επανάσταση.

Henry David Thoreau, "Πολιτική Ανυπακοή"

Read more »

Οι μήτρες της επανάστασης

"Μην περιμένετε από τις ζώσες γενιές να αλλάξουν τα πράγματα", λέει ένας φίλος. Και έχει δίκιο, γιατί οι μήτρες, που γέννησαν τους ανθρώπους που σήμερα ανέχονται την καταπίεση ή που δεν καταλαβαίνουν την υπάρχουσα κατάσταση, γονιμοποιήθηκαν σε εποχές παχιών αγελάδων. Γέννησαν ανθρώπους που δεν έκλαψαν με το πρώτο φως του κόσμου αλλά κοιμήθηκαν σε ζεστές θερμοκοιτίδες κάτω από την επίβλεψη 10 γιατρών. Μεγάλωσαν με το δεδομένο και όχι με την επιθυμία. Δεν ήταν ποτέ οι περίσσιοι της οικογένειας των 7 παιδιών που τελικά επιβίωναν μόνο τα 2. Δεν κρύωσαν, δεν αρρώστησαν, εμβολιάστηκαν σαν αγελάδες για να μην έχουν ούτε συνάχι. Μπούχτησαν από την καταναλωτική μανία των γονιών και έγιναν τελικά το κρυφό απωθημένο του ανασφαλούς γονέα. Οι ζώσες γενιές είναι τελειωμένη κατάσταση γιατί είχαν 10 ζευγάρια παπούτσια στο ροζ και σιέλ παιδικό δωμάτιο πριν ακόμη γεννηθούν. Το δεδομένο είναι αναστολή της οποιασδήποτε αμφισβήτησης, ανατροπής και επανάστασης. Οι μήτρες, που θα γεννήσουν παιδιά ξυπόλητα και γυμνά απέναντι στην πραγματικότητα χωρίς να υπερβαίνουν οι ετικέτες των ρούχων τους το ίδιο το όνομά τους, που θα μαθαίνουν πρώτα τις λέξεις των ανθρώπων και όχι τις μάρκες των αυτοκινήτων, που θα βάλουν πάνω από την ίδια την εγωιστική θαλπωρή της οικογένειας την κοινωνική δικαιοσύνη, θα είναι οι γιάφκες επαναστατών. Τα παιδιά που δεν θα μεγαλώσουν με το "Εγώ" αλλά με το "Εμείς" θα σκίσουν τις φωτογραφίες των παππούδων τους. Θα μάς αφαιρέσουν από την Ιστορία και αυτό από μόνο του είναι επανάσταση. 

πηγή: η Οχιά

Read more »

Ο Αντιρρησίας… υποταγής

Υποταγή. Όρος τον οποίο οι Ελεύθεροι Άνθρωποι σιχαίνονται και του οποίου την πολυδιάστατη σημασία δεν είναι σε θέση να αντιληφθούν οι υποτακτικοί. Κάθε νεκρός συνειδησιακά άνθρωπος, αδύναμος να καλλιεργήσει το πνεύμα του, εγκλείστηκε μέσα στην ιδέα της υποτακτικότητας, μην μπορώντας να πιστέψει στην ίδια του την ανάγκη για ελευθερία, οδηγώντας τον εαυτό του στη στυφνή στάση και στο πρότυπο ζωής του σήμερα. Νεκρός σωματικά, ψυχικά και συνειδησιακά, πολέμιος κάθε μορφής ελευθερίας, ένας ανθρωπάκος χωρίς γνώμη, χωρίς ηθική, “τίμιος” ακόλουθος της λανθάνουσας πραγματικότητας του.

Ο Ελεύθερος Άνθρωπος και ο υποτακτικός ανθρωπάκος

Ο Ελεύθερος Άνθρωπος,  ον σκεπτόμενο και από τη φύση του αντιδραστικό, βρίσκεται σε μια συνεχόμενη αναζήτηση εναλλακτικών λύσεων, εξερεύνησης νέων τρόπων ζωής, συνεχώς συγκρουόμενος και ανυπάκουος σε οποιονδήποτε και οτιδήποτε θελήσει να τον κάνει υποτακτικό του. Δίνει τη δική του μάχη μέσα στο πλήθος των υπάκουων και συμβιβασμένων της κοινωνίας, και - το πιο σημαντικό - σε αμφισβήτηση και σε ρήξη πολλές φορές με τον ίδιο του τον εαυτό αναζητεί το νέο αύριο, τον νέο ορίζοντα της ψυχής του, εναρμονισμένο με την φύση και την κοινωνία.

Ο υποτακτικός, άξιος υπηρέτης του “ισχυρού” και ανάξιος για διαχείριση ακόμη κα πάνω στον εαυτό του, βρίσκει καταφύγιο στις φωνές και τα ουρλιαχτά δικτατόρων και τσαρλατάνων που ταΐζουν την ψυχή του με ψεύτικες ελπίδες και ανύπαρκτα όνειρα. Όνειρα που χαιρετούν τον “ηγέτη” υψώνοντας το χέρι ψηλά, δίνοντας την εντύπωση πως θέλουν να πετάξουν μακριά από μέσα τους την δύναμη της ελευθερίας, μην αντέχοντας το “βάρος” που αυτή φέρει στο τρομακτικά λαμπερό άκουσμά της. 

Ο Αντιρρησίας… υποταγής

Είναι αυτός που μέσα στο πλήθος των υπάκουων, των υποτακτικών, των βολεμένων και των προθύμων ακόλουθων, αδιαφορεί και γυρνάει την πλάτη, δεν συμβιβάζει το Είναι του στις επιταγές της ορθότητας, αυτός που αρνείται να υψώσει το χέρι του και να υποβάλει  “τα σέβη” του στους αφέντες, αυτός που προσπαθεί με αγώνα και πίστη, με ελεύθερη βούληση και εσωτερικό αγώνα να καλλιεργήσει ένα νέο πνεύμα, ένα νέο πρότυπο ζωής που θα το έχει ορίσει ο ίδιος για τον ίδιο, πάνω στην αρχή του αυτεξούσιου.

Είναι αυτός που μισούν οι υποτακτικοί, επενδύοντας στην εξόντωσή του, άθελα ή ηθελημένα, ώστε να μην καταστραφεί ο δικός τους επιφανειακά φτιαγμένος κόσμος υλικής εημερίας. Είναι αυτός που βρέθηκε συνειδητά ή μη, ανάμεσα σε τέτοιους ανθρώπους, μια εγκλωβισμένη ψυχή που αποφάσισε να τραβήξει την κόκκινη γραμμή και να φωνάξει εσπευσμένα για Ελευθερία. Που μέσα στην βουή του πλήθους ένιωσε τη θηλιά στο λαιμό με τις τόσες ζητωκραυγές, τις επευφημίες και τα χειροκροτήματα ενός (α)συνειδητά υπάκουου κόσμου. Αυτός που ψάχνει τη διέξοδο μιας νέας ζωής, αυτός που γεννά ιδέες μέσα από τα γκρεμίσματα του σύγχρονου δυστοπικού εκτρώματος, αυτός που έχει ακόμα πίστη πως ένας καινούργιος κόσμος μπορεί να ανατείλει… Κάθε ελεύθερη ψυχή, κάθε άνθρωπος που σκέφτεται πως η ζωή είναι ένας αδιάκοπος αγώνας για τον διπλανό του, υπερνικώντας το εγώ του, είναι ένας αντιρρησίας… υποταγής, ασυμβίβαστος και γεμάτος πάθος για Νίκη και Ελευθερία.

“Μια τρικυμισμένη θάλασσα είναι η ελευθερία.
Οι άτολμοι προτιμούν την ηρεμία του δεσποτισμού”
Τ. Τζέφερσον

Νικόλας Αρλεκίνος
περιοδικό Μηδέν Τελεία, τεύχος 3

Read more »

Η Αυτονομία απέναντι στο πολιτικό κατεστημένο

Ποια είναι η έννοια της Αυτονομίας; Πολύ απλά σημαίνει ότι εγώ είμαι αυτός που καθορίζει κανόνες σε ιδεολογικό και πολιτικό επίπεδο, ότι εγώ οριοθετώ κοινωνικά, δίχως κατ΄ ανάγκη να έχω πολιτική/κομματική οργάνωση ή εκπροσώπηση. Δρω ως υποκείμενο και όχι ως αναλώσιμο αντικείμενο, σε διάφορα επίπεδα, σε σωματεία, φορείς, συνδέσμους, ομάδες, αλλά και "μεμονωμένα", αυτόνομα, χωρίς να με περιορίζουν άνωθεν εντολές στην άσκηση του λόγου μου, χωρίς να χαράσουν άλλοι την πορεία μου για λογαριασμό μου. Αυτόνομες κοινωνικές επιτροπές βάσεως, να τι μας λείπει. Χωρίς την κομματική ταμπέλα, αυτοοργανωμένα, μ' έναν κατάλληλο ρεαλιστικό ριζοσπαστικό λόγο, μπορούμε να καθοδηγήσουμε εξελίξεις. Είναι αναγκαίο αυτό; Όχι μονάχα είναι αναγκαίο αλλά είναι και το μόνο ρεαλιστικό στις σημερινές συνθήκες. Σήμερα, τα κόμματα και οι οργανωμένες ομάδες (ακόμα και με το πρόσχημα της "Αυτονομίας") εξαπατούν τον κόσμο και ειδικά το πιο υγιές κύτταρο της κοινωνίας, τη νεολαία. Σχηματίστηκαν, δρουν και λειτουργούν σε καθεστώς ανελευθερίας για τα μέλη και τους υποστηρικτές τους, απομυζούν τα όποια ανιδιοτελή κίνητρα υπάρχουν, τον ενθουσιασμό των νέων και τη δημιουργικότητά τους, αφήνοντας τον καθένα ελεύθερο μέχρι εκεί που θα τους δημιουργήσει πρόβλημα. Μέχρι εκεί που δε θα αποτελεί για τους ιεραρχικά ανώτερους απειλή.

Η στάση αυτή φυσικά δεν περιορίζεται μονάχα στα κόμματα. Αποτελεί την ίδια την πεμπτουσία του σημερινού "δημοκρατικού" πολιτεύματος και τη συναντούμε καθημερινά. Σε όλες τις εκφάνσεις της κοινωνικής μας ζωής βλέπουμε το υποτιθέμενο "δίκαιο του ισχυρότερου". Τι γίνεται όμως όταν κάποιος παρατηρεί και επιβεβαιώνει (πολλές φορές δεν αρκεί κάτι, παρά μονάχα η κοινή λογική) ότι οι λεγόμενοι "ισχυρότεροι", οι "άριστοι", οι διαμορφωτές της ζωής μας είναι στην πραγματικότητα το πλήθος των μετρίων που ξέβρασε ο τόπος; Ίσως αυτό και να είναι ένα πρώτο βήμα για την απελευθέρωση από τα δεσμά που τον κρατούν νοητικά σε αναπηρία και εμποδίζουν την άσκηση αντίστασης από τη μεριά του. Και αυτού του είδους ο εγκλωβισμός είναι ο χειρότερος στις μέρες μας, γιατί όσο περισσότεροι ομαδοποιημένοι υπάρχουν, όσο περισσότεροι είναι οι εξαρτημένοι από κόμματα και λοιπές οργανωμένες δομές, τόσο περισσότερο θα διαρκεί το παιχνίδι του συστήματος.

Δυστυχώς οι κομματικοί μηχανισμοί ελέγχουν το μεγαλύτερο μέρος αυτού που ονομάζουμε "ενεργοί πολίτες". Οι τελευταίοι λοιπόν, αυτοί που παίρνουν μέρος στα πράγματα, είναι σε μεγάλο βαθμό πολιτικοποιημένοι στα μαντριά κάθε απόχρωσης, κομματικοποιημένοι με άλλα λόγια, υπακούοντας σε εντολές και κάνοντας το άσπρο - μαύρο, όποτε τους ζητηθεί, χάρην της κομματικής και συστημικής πειθαρχίας. Θέλουμε να πιστεύουμε ότι αυτό σιγά σιγά αλλάζει.

Η Αυτονομία πράγματι είναι ένα πολύ ισχυρό μέσο. Στο πλαίσιο αυτό, ας γίνει κατανοητό ότι το ενστερνίζεσαι την Αυτονομία ως την πλέον ειλικρινή έκφραση, δε σε εντάσσει "στην ομάδα των Αυτόνομων". Οι Αυτόνομοι με άλλα λόγια δεν αποτελούν μια συγκροτημένη ομάδα. Οποιοσδήποτε πιστεύει ότι είναι ανάγκη να λειτουργεί αυτόνομα, μπορεί να το κάνει, και από κει και πέρα δεν δεσμεύεται σε κάτι εκ των υπολοίπων. Εδώ λοιπόν φίλε αναγνώστη δε θα βρεις κάρτες μελών, δε θα βρεις τυποποιημένους κώδικες συμπεριφορές, ρουχισμού, εντολές, συμβιβασμούς και ψευτοπειθαρχίες. Επίσης δε θα βρεις "υποχρεώσεις", κομματικές φωνές, εκλογολογίες και εκλογολαγνίες. Βασικά εδώ δε νομίζω να βρεις τίποτε απολύτως, γιατί όλα πρέπει να είσαι σε θέση να τα σκέφτεσαι και να τα αναπτύσσεις μόνος σου. Η ύπαρξη Αυτόνομων εδράζεται στην πρωτοβουλία του καθένα, στην διαπροσωπική δέσμευση μεταξύ των Συντρόφων και στους ισχυρούς δεσμούς αλληλεγγύης που απορρέουν από τον αλληλοσεβασμό, τη συνέπεια και την αδιάκοπη θέληση για έναν διαφορετικό Κόσμο, από το σάπιο οικοδόμημα του σήμερα.

Αργύρης Στρατής

Read more »

20 χρόνια από την εξέγερση των Ζαπατίστας

"Μπήκαμε στην οργάνωση το 1983. Ήρθαν εδώ οι σύντροφοι που είναι στο βουνό. Πρέπει να συμμετέχουμε, μας είπαν, να ξέρουμε για το Μεξικό μας, να πάρουμε στα σοβαρά την κατάσταση και να μην πίνουμε αγουαρδιέντε γιατί έτσι μας ξεφεύγουν πράγματα που γνωρίζουμε και είναι επικίνδυνο. Έτσι μας στρατολόγησαν και μας είπαν ότι η οργάνωση ονομάζεται Ζαπατιστικός Στρατός για την Εθνική Απελευθέρωση. Εκείνο τον καιρό η οργάνωση ήταν παράνομη, όχι όπως τώρα που όλα γίνονται δημόσια, πριν όλα γίνονταν με μεγάλη ασφάλεια. Έτσι, με πολύ προσοχή άρχισαν να μας λένε ότι είναι μια οργάνωση ένοπλη και μας ρωτούσαν αν είμαστε διατεθειμένοι για κάτι τέτοιο. Ναι, είμαστε διατεθειμένοι για έναν ένοπλο αγώνα γιατί δεν υπάρχει άλλη λύση. Και έτσι αρχίσαμε. Η ζαπατιστική οργάνωση δε μας υποσχέθηκε τίποτα, μόνο αν είμαστε διατεθειμένοι να αγωνιστούμε για να τελειώσουμε με τη φτώχεια. Πάντα συμμετείχαμε σε οργανώσεις, ήδη ξέραμε τι είναι εκμετάλλευση, τι κάνει η κυβέρνηση. Όταν αρχίσαμε, καταλάβαμε ότι είναι απαραίτητο να αγωνιστούμε εδώ στο Μεξικό, γιατί οι πλούσιοι, οι μεγάλοι καπιταλιστές, τα μεξικανικά μονοπώλια φτιάχνουν τους νόμους και για εμάς τους αγρότες δεν υπάρχει τίποτα. ‘Ετσι έφτασε η οργάνωση και περάσαμε στον παράνομο αγώνα. Σιγά - σιγά φτιάξαμε στρατόπεδα στο βουνό. Αισθανθήκαμε χαρά βλέποντας τους εξεγερμένους, είναι άλλος τρόπος αγώνα, όχι όπως πριν, νιώσαμε ευχαριστημένοι. Αργότερα ονομάσαμε τοπικούς και περιφερειακούς υπεύθυνους. Προχώρησε ο αγώνας και πλέον μπήκαμε όλοι στην οργάνωση. Συμβιώσαμε με τους συντρόφους και τις συντρόφισσες εξεγερμένες, κάναμε γιορτές. Έρχονταν να μας δώσουν μαθήματα ο σύντροφος Χόρχε, η συντρόφισσα Ελίσα, ο Sub Πέδρο, αυτοί έμειναν πολλά χρόνια εδώ. Το 1986 κατέλαβαν την κοινότητα οι εξεγερμένοι σύντροφοι όταν όλο το χωριό ήταν πλέον οργανωμένο και κάναμε μια μεγάλη γιορτή. Έτσι έγινε με τον αγώνα και μέχρι σήμερα συνεχίζουμε για ό,τι χρειάζεται να κάνουμε.

Ο πόλεμος ενάντια στις κακές κυβερνήσεις έγινε για να δείξει ότι υπάρχει ένας ολόκληρος κόσμος εγκατελειμένος, ένας κόσμος ξεχασμένος στα βάθη της ζούγκλας Λακαντόνα, σε ολόκληρη την χώρα, στον κόσμο ολάκερο. Ένας κόσμος χωρίς το δικαίωμα να αναγνωριστεί, χωρίς δικαίωμα στις βασικές ανάγκες όλων των ανθρώπων, δηλαδή τροφή, εκπαίδευση, γη, στέγη, δουλειά, υγεία, ανεξαρτησία, δικαιοσύνη, ελευθερία, δημοκρατία, ειρήνη, πολιτισμό, ενημέρωση. Ο επίσημος πόλεμος κράτησε μόνο μερικές μέρες και στη συνέχεια η ζαπατιστική οργάνωση επέλεξε τον δρόμο του λόγου δίνοντας συνέχεια στον πολιτικό της αγώνα για την απελευθέρωση της χώρας από τις ομάδες των λίγων που κρατούν την οικονομική και πολιτική εξουσία. Η κυβέρνηση δεν εκπλήρωσε ποτέ τα δίκαια αιτήματα των σημερινών ζαπατίστας. Παράλληλα ο πόλεμος χαμηλής έντασης συνεχίζει στις αντιστεκόμενες κοινότητες της ζούγκλας Λακαντόνα. Και αυτός ο πόλεμος δεν γίνεται μόνο με όπλα, αν και η στρατιωτικοποίηση στην Τσιάπας συνεχίζει έντονη και η δράση παραστρατιωτικών ομάδων είναι καθημερινή. Τώρα είναι οι υποσχέσεις για μια καλύτερη ζωή και κάτι από χρήματα που χρησιμοποιεί η κυβέρνηση για να κλείσει αυτιά και μάτια, για να αφήσει στη λησμονιά το αίτημα των ιθαγενικών λαών να αναγνωριστούν. Όμως οι Ζαπατίστας δεν ζητούν, ούτε δέχονται αυτά τα ψίχουλα και τις ψεύτικες υποσχέσεις και συνεχίζουν να δηλώνουν ότι δεν είναι ζητιάνοι, ότι ο αγώνας για δικαιοσύνη και ελευθερία δεν πουλιέται."

Χέρια σκληρά, δέρμα στο χρώμα της γης, συντηρούν την ζαπατιστική οργάνωση στην Τσιάπας του Μεξικό. Είναι αυτοί που σήμερα ασκούν την ελευθερία τους και κάνουν πράξη την αυτονομία στις ζαπατιστικές κοινότητες. Όμως όλο αυτό, δεν κατακτήθηκε από τη μια στιγμή στην άλλη. Ήταν προϊόν εξεγέρσεων, με σθένος και ειλικρινή κίνητρα, που ενσάρκωναν την επιθυμία ενός ολόκληρου λαού να πάρει την τύχη του στα δικά του χέρια, διεκδικώντας το αυτοδιοίκητο των κοινοτήτων του.

Έτσι λοιπόν, την 1η Ιανουαρίου 2014 ο Απελευθερωτικός Στρατός των Ζαπατίστας (EZLN), γιορτάζει τη σημαντική επέτειο των 20 χρόνων από την έναρξη της ένοπλης εξέγερσης με το μεξικάνικο κράτος, για την αυτονομία και την αξιοπρέπεια. Βασικά αιτήματα υπήρξαν η εξασφάλιση στοιχειωδών συνθηκών διαβίωσης - υγείας, η αναδιανομή της γης, η παροχή εκπαίδευσης και η αποσύνδεση από την καταστολή και την καταπίεση του μεξικάνικου κράτους. Η εξέγερση εκείνη, η οποία είχε διαρκέσει λιγότερες από δύο εβδομάδες, οδήγησε την περιοχή των Τσιάπας, στα νότια του Μεξικό, η οποία μέχρι τότε αντιμετώπιζε πολλά προβλήματα φτώχειας και υποβάθμισης, να κάνει μια νέα αρχή, σε κατάσταση σχετικής αυτονομίας, η οποία όμως αξίζει να σημειωθεί πως στο βαθμό που υπάρχει σήμερα, δεν καλύπτει τα μέλη του Κινήματος.

O Αγώνας των Ζαπατίστας (πρόκειται κυρίως για ιθαγενείς Ινδιάνους Μάγια), ξεκίνησε όταν 3.000 ένοπλοι αντάρτες, κατέλαβαν τις πόλεις της πολιτείας Τσιάπας, ανακοινώνοντας παράλληλα την επαναστατική τους διακήρυξη. Τις ημέρες εκείνες είχε αποφασιστεί να τεθεί σε ισχύ η βορειοαμερικάνικη συμφωνία ελεύθερης αγοράς (NAFTA) μεταξύ ΗΠΑ, Καναδά και Μεξικό, σύμφωνα με την οποία επρόκειτο να ενταθεί η φτώχεια στην περιοχή, με το 70% του πληθυσμού να οδηγείται σε καθεχτώς πλήρους εξαθλίωσης. Οι Ζαπατίστας συγκρούστηκαν με τον στρατό και την αστυνομία, ελευθερώνοντας κρατούμενους από φυλακές και καίγοντας στρατόπεδα και αστυνομικά τμήματα. Δέχτηκαν αμέσως επιθέσεις και υπέστησαν αρκετά πλήγματα, ωστόσο κατόρθωσαν να κατακτήσουν το αυτοδιοίκητο μιας μικρής έκτασης, αναδεικνύοντας παράλληλα το ζήτημά τους στη διεθνή κοινότητα, εξασφαλίζοντας αναγνώριση και υποστήριξη από πολλές ομάδες του εξωτερικού. Η περιοχή τελικά, έπειτα από συμφωνία που υπογράφηκε το 1996, τέθηκε σε κατάσταση σχετικής αυτονομίας.

Σήμερα οι Ζαπατίστας διεκδικούν περισσότερη αυτονομία, διαμηνύοντας ότι θα συνεχίσουν να αντιστέκονται απέναντι στην τυρρανία της κεντρικής εξουσίας. Τα μηνύματα στις επετειακές εκδηλώσεις, υπήρξαν αρκετά επιθετικά για το κράτος και ενθαρρυντικά για το λαό. Άλλωστε, όσο συνεχίζει με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο να υπάρχει κεντρική διοίκηση στη φτωχή επαρχία Τσιάπας, τόσο το μήνυμα των Ζαπατίστας, θα συνεχίσει και εκείνο να ακούγεται δυναμικά και αποφασιστικά.

Κώστας Κ.

Read more »

Ασπάσου τη φιλοσοφία της απόδρασης

Από τότε που γεννήθηκα έως τότε που θα πεθάνω, κάποιοι φρόντισαν για μένα όπως ακριβώς και για τους υπόλοιπους του μεγάλου πληθυσμού, να με ελέγχουν και να μου επιβάλουν το άδικο δικό τους. Τα όριά μου είναι πλασματικά – μπορώ βεβαίως να αποκτήσω αγαθά ή να δημιουργήσω σώμα και πνεύμα, μπορώ να ταξιδέψω ακόμα και στο διάστημα, δεν είναι πρόβλημα απλά οι σύγχρονες αντιξοότητες που συναντάει κάποιος στην προσπάθεια για βελτίωση, ούτε λύση οι παραπάνω επιτυχίες. Ακόμα κι αν προσπεράσω για πάντα τον σύγχρονο τρόπο ζωής, ο οποίος κρύβει πολλές ύπουλες παγίδες και λαβύρινθους χωρίς έξοδο, υπάρχει πάντοτε ένα μάτι το οποίο ελέγχει αυτούς που έχουν την διάθεση να είναι ανεξέλεγκτοι και αληθινά ελεύθεροι.

Αυτό το μάτι, που πειραματίζεται με την βιολογία και την ψυχολογία όλων μας, αναγνωρίζει σε κάθε ξεχωριστή προσωπικότητα έναν επικείμενο κίνδυνο. Και δεν μιλάει κάποιος για χτύπημα στην ρίζα του «κακού», της αμφισβήτησης δηλαδή, αλλά καταστροφή του σπόρου της αντίστασης από την στιγμή που αυτός εντοπιστεί. Ακόμα κι αν παίξεις με τιμιότατους όρους, που έτσι κι αλλιώς με τέτοιους όρους θα παίξεις, το μεγάλο μάτι της εξουσίας θα φροντίσει να σε τσακίσει από την αρχή, ή πιο μοντέρνα θα ρίξει διαλυτικό πάνω σου και θα σε εκφυλίσει. Εννοούμε, για να μην μιλάμε θεωρητικά, ότι ακόμα κι αν προσπαθήσεις με την καλύτερη των προθέσεων, και με τα χέρια σου καθαρά και ανοιχτά, να φτιάξεις κάτι σωστό στην κοινωνία που ανήκεις, το οποίο δεν θα είναι απειλή ή καταστροφή, αλλά ανώτερο πνεύμα δικαιοσύνης και ανθρώπινης προόδου, τότε η εξουσία θα φροντίσει με τους απλούστερους μηχανισμούς της να υποβαθμίσει αυτό που δημιούργησες και στην ουσία να το αφανίσει. Από την άλλη, άμα όλα αυτά τα κρατάς μέσα σου, θα πάνε και χαμένα, σαν να μην υπήρξανε ποτέ.

Οπότε, αδερφέ στο αίμα και σύντροφε στην μάχη, ασπάσου τη φιλοσοφία της απόδρασης. Δεν φτάνει η δίψα, ούτε οι προσπάθειες. Γιατί αν το σκεφτείς, δεν είναι μια απλή απόδραση που έτσι κι αλλιώς είναι κάτι το εξαιρετικά δύσκολο. Κι αν το καλοσκεφτείς ακόμα περισσότερο και σε μια σωστότερη διάσταση, τελικά είμαστε εκείνοι οι ελάχιστοι που απέδρασαν από την φυλακή, ωστόσο επιστρέφουν σε αυτή και στρέφονται μάλιστα εναντίον της, στην προσπάθεια να την γκρεμίσουν και να απελευθερωθούν όλοι οι φυλακισμένοι. Ναι, αυτό είμαστε τελικά!

The X-Human (πρωτοδημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα "X-Nation")

Read more »

Σταματήστε να πεθαίνετε, τους χαλάτε το success story!

Τη μια αυτοκτονούν, την άλλη πεθαίνουν στο δρόμο από πείνα, και τώρα πρόσφατα πεθαίνουν στην προσπάθειά τους να ζεσταθούν. Πάντοτε υπάρχει μια σκληρή πραγματικότητα που έρχεται για να συντρίψει τα φτηνά επικοινωνιακά κόλπα της κυβέρνησης. Όλο κάτι στραβό γίνεται και αυτοί οι Έλληνες μιζεριάζουν αντί να βλέπουν με αισιοδοξία το λαμπρό μέλλον που αχνοφαίνεται το 2014 (πώς γίνεται και κάθε χρόνο το όνειρο παίρνει παράταση τελικά για τον επόμενο, μάλλον ο λαός φταίει και γι αυτό...). Μα πώς είναι δυνατόν να μην βλέπει κανείς το πλεόνασμα; Τόση υπερπροσπάθεια για τις τράπεζες και το κεφάλαιο, καμία εκτίμηση και κανένα ευχαριστώ.

Μη σας φαίνεται παράξενο. Στο μυαλό των κρατούντων, κάπως έτσι είναι τα πράγματα. Είναι τόσο βλάκες; Όχι. Συνεχίζουν να ζουν σε μια παράλληλη πραγματικότητα, μην έχοντας απολύτως καμία επαφή με το λαό και τα προβλήματά του. Όπου και να πηγαίνουν συνεχίζουν να μην πληρώνουν, εξακολουθούν να συναντιούνται με συγκεκριμένους κύκλους ανθρώπων και απέχουν πολύ ακόμα από το να κάνουν το ...σκατό τους παξιμάδι, και ας κλαίγονται γι αυτό.

Έχουν φτάσει στο σημείο να χαρακτηρίζουν ως φτηνό λαϊκισμό όταν τους κατηγορεί ο κόσμος ως ηθικούς αυτουργούς για τους θανάτους συμπατριωτών μας. Τους τελευταίους δε μήνες, έχουν περάσει στην επικοινωνιακή αντεπίθεση, παίζοντάς το μάγκες, κουνώντας το δάχτυλο και έχοντας ύφος προς όσους τους ξεμπροστιάζουν. Τους έχουμε αφήσει να έχουν αυτό το ύφος, διότι τους επιτρέψαμε να μην αισθάνονται τον κίνδυνο, ανενόχλητοι καθώς περνούν το ένα μέτρο μετά το άλλο χωρίς καμία αντίσταση. 

Καμία αντιπολίτευση και κανένας πολιτικός δεν πρόκειται να σώσει κάποιον, αν αυτός ο κάποιος δεν συναισθανθεί τη δύναμη της δικής του ατομικότητας και της αντίστοιχης επιρροής του σε ένα σύνολο δυναμικών μονάδων. Απαιτείται όσο ποτέ άλλοτε η αυτοοργάνωση, η ένταξη σε φορείς και ομάδες με αντικομματικό και αντιπολιτικό χαρακτήρα και το σπρώξιμο της κατάρρευσης των θεμελίων της αστικής δημοκρατίας και του κράτους. Αδιαφορία για τις κομματικές σειρήνες, παρουσία στο δρόμο και να τους χαλάμε τη σούπα, όπου τους βρίσκουμε.

Αργύρης Στρατής

Read more »

Αντάρτης των πόλεων

 - Ο αντάρτης πόλεων διαφέρει ριζικά απο τους περιθωριακούς. Οι τελευταίοι ενεργούν για το προσωπικό τους όφελος και επιτίθενται, χωρίς να κάνουν διαχωρισμό μεταξύ εκμεταλλευομένου και εκμεταλλευτή. Ανάμεσα στα θύματά τους συγκαταλέγονται άνδρες και γυναίκες του λαού μας.

- Το ζητούμενο μιας ομάδας πυρός είναι η αύξηση των αντάρτικων ενεργειών που φθείρει την κυβέρνηση και την υποχρεώνει σε παθητική στάση.

- Η δυναμική του αντάρτικου πόλεων συνιστάται στις βίαιες συγκρούσεις με τις αστυνομικές και στρατιωτικές δυνάμεις του κράτους ή της δικτατορίας. Σε μια τέτοια σύγκρουση η αστυνομία ή ο στρατός πλεονεκτούν απέναντι στους αντάρτες. Το παράδοξο βρίσκεται στο ότι ο αδύναμος αντάρτης πρέπει να επιτίθεται.

- Ο εχθρός παρακολουθείται χωρίς να ξέρει πως κάποιος απλός πολίτης δίνει πληροφορίες στους αντάρτες. Ο στρατός και η αστυνομία είναι μισητοί στο λαό για τις αδικίες και τη βιαιότητά τους και αυτό διευκολύνει τη συλλογή πληροφοριών από τον λαό, πράγμα που είναι δυνατόν να βλάψει τις ενέργειες των κυβερνητικών πρακτόρων.

- Ο αντάρτης πόλεων δεν πρέπει ποτέ να αμελεί το καθήκον του, δηλαδή την φυσική εξόντωση των χαφιέδων και των προδοτών. Αυτή η πράξη είναι δίκαιη, αποδεκτή απο τον λαό και μειώνει σημαντικά τον κίνδυνο της διείσδυσης χαφιέδων.

- Όταν η αστυνομία περικυκλώνει σχολές, εργοστάσια, χώρους συγκέντρωσης και άλλα σημεία, δεν επιτρέπεται ο αντάρτης των πόλεων να αιφνιδιαστεί και να παραδοθεί.

- Μπορεί ταυτόχρονα να γίνονται ενέργειες σαμποτάζ σε διάφορα σημεία ώστε να διαταράσσεται η καθημερινότητα της ζωής, κι έτσι να δημιουργούνται πολλά μέτωπα που είναι δύσκολο να τα αντιμετωπίσει ο εχθρός.

- Η δύναμή μας βασίζεται στην αποφασιστικότητά μας και στην τόλμη μας και πολλαπλασιάζεται από την κατοχή όπλων. Ο κίνδυνος της σύλληψης και καταδίκης σε πολλά χρόνια φυλάκιση είναι κάτι συνηθισμένο στον καθημερινό αγώνα ενάντια στον εχθρό. Η φυλακή όμως δεν αποτελεί το τέλος του επαναστατικού αγώνα του αντάρτη, αλλά εμπλουτίζει την εμπειρία του που οφείλει να χρησιμοποιεί ακόμη και πίσω απο τα κάγκελα της φυλακής.

- Η εξέγερση του αντάρτη των πόλεων και η διαρκής συμμετοχή στα προβλήματα του λαού, είναι τα καλύτερα μέσα για να κερδίσει την υποστήριξή του.

- Φεύγοντας έξω απο την πόλη και κερδίζοντας την υποστήριξη του λαού, θα κατορθώσουμε να αυξήσουμε την δύναμη του αντάρτικου στην επαρχία και να οργανώσουμε με κάθε λεπτομέρεια την υποδομή του, την στιγμή που στις πόλεις θα συνεχίζεται η εξέγερση. 

Κάρλος Μαριγκέλλα

"Το εγχειρίδιο του αντάρτη των πόλεων"

* κατεβάστε το από εδώ

Read more »

Μικρή πραγματεία περί Επανάστασης

Στην πρώτη συνεδρία του Συνεργείου παράδοξης γραφής, μιλήσαμε για τη "Μέθοδο Σβάιτσερ", που πήρε τ' όνομά της απ' τον παππού του Σαρτρ. Να μην τα πολυλογώ, λεπτομέρειες έχει γράψει ο Γελωτοποιός, που εκτός αυτού έκατσε κι έγραψε σαν καλός Μάστορας ένα παράδειγμα για να καταλάβουν οι μαθητάδες τι θέλει να τους πει. Του κατέβηκαν ούτε λίγο ούτε πολύ, 31 Παραλλαγές για ένα Ποτήρι. Το κείμενο τελείωνε με την ακόλουθη φράση: "Ας συζητήσουμε τώρα για την επανάσταση". Εγώ πάλι το είδα κάπως πονηρά. Αφού τούτο ήταν το υπόδειγμα και τελείωνε με αυτήν τη φράση, πάει να πει πως είναι κωδικός για μας, να γράψουμε για την Επανάσταση. "Ε, κι αν δεν είναι έτσι" σκέφτηκα, "τελικά όλοι για κάτι θα πρέπει να γράψουμε". Έτσι, με τη μέθοδο του παππού του Σαρτρ, προέκυψε το παρακάτω κείμενο, το πρώτο για μένα που βγαίνει μέσα απ' τις παράδοξες διαδρομές του Συνεργείου. Ας μιλήσουμε λοιπόν για επανάσταση...

1. Όταν άκουσα τη λέξη "Επανάσταση", σκίρτησα σαν το γέρικο πολεμικό άλογο, που ανήμπορο να σκωθεί στα ποδάρια του, καθημαγμένο, ετοιμοθάνατο, τεντώνει τ’ αυτιά του και τα στυλώνει προς τον ήχο του βοώντος χαλκού, που σαλπίζει για επίθεση.

2. Το να βάλει, σκέφτηκα, ο Πρωτομάστορας του Συνεργείου - ο ταπεινός Γελωτοποιός -  ως εργασία την Επανάσταση, πρέπει να εκληφθεί ως εύνοια του Χάους προς την αφεντιά μου, χθαμαλό Του υπηρέτη. Μετά το ξανασκέφτηκα. «Είσαι σίγουρος ότι όντως ο Πρωτομάστορας μας έχει βάλει τούτη την εργασία;» με ρώτησε εκείνος ο ατάλαντος που έχω μέσα μου, που έργο ζωής και απέραντη ηδονή του, αλλά κι ο μοναδικός του λόγος ύπαρξης, είναι να με προσγειώνει. Έχε χάρη που χρειάζονται και κάτι τέτοιοι πούστηδοι, αλλιώς θα τον κανόνιζα εγώ…

3.  «Μήπως εσύ το επέλεξες, μπας κι ερμήνευσες τη ρήση του Γελωτοποιού κατά το δοκούν», συνέχισε ο εξαποδώ, «επειδή θαρρείς πως σε βολεύει; Γιατί τάχα το κατέχεις λέει το θέμα;». Γέλασε σαρδόνια. Δεν βρήκα κουράγιο μήτε να τόνε βρίσω. Έχει δίκιο κατά βάθος, ό,τι και να πεις. Και μόνο που πιάνεις τη λέξη Επανάσταση στο στόμα σου, κινδυνεύεις να γελοιοποιηθείς.

4.  Εντάξει λοιπόν, ξεκινάω. Ήδη έχω κωλώσει. Τι να πω για την Επανάσταση; Ότι ήθελα όλη μου τη ζωή να την κάνω, όμως δεν ήξερα εναντίον ποιου και με ποιο στόχο; 

5. Είναι ας πούμε Επανάσταση ο στίχος “Don’t know what I want but I know how to get it, I wanna destroy passer by, cause I wanna be Anarchy”, του Johnny Rotten και της αλητοσυμμορίας του; Κάπως έτσι όμως δεν ακούστηκα κι εγώ προηγουμένως; Και μη μου πεις ότι τούτος ο στίχος δεν σου φούσκωνε κάποτε την καρδιά, πίσω εκεί στα χρόνια της δύσκολης εφηβείας, Όττο ψευταρά!

6. Είναι η εφηβεία Επανάσταση; Ναι είναι, Ορμονική Επανάσταση. Ο.Ε. 17 Μαΐων και ποιος είδε το Χάος και δεν το σκιάχτηκε. Εντάξει, μέχρι και ο κύριος υπουργός κυκλοφορούσε με το τσεκούρι στο χέρι κείνα τα χρόνια. Εγώ τουλάχιστον δεν φοράω γραβάτα ούτε και τώρα.

7.  Επανάσταση δεν είναι να εξεγερθείς εναντίον των γονιών σου, τούτο το κάνει κάθε πικραμένος. Είναι όταν θα γίνεις εσύ γονιός, να τα κάνεις καλύτερα από κείνους. 

8. Κι αν έκαμες Επανάσταση, ξέρεις ποιο θα ‘ταν το χειρότερο που θα μπορούσε να σου τύχει; Να πετύχει! Εκεί να σε δω μάγκα, νταή κι ιδεολόγε. Θα κάμεις σκληρή παλαίστρα με το Εγώ σου κι εκείνο θα σε συντρίψει. Θα νικήσεις την Εξουσία; Όχι, θα νικήσεις τον Εξουσιαστή. Εκείνη, η προαιώνια Πόρνη της Βαβυλώνας, θα σε υποδεχτεί νικητή και τροπαιούχο, θα σε τυλίξει στην αφεύγατη Λαγνεία της κι αφιονισμένο με τα αιθέρια έλαια της αποθυμιάς της τελικά θα σε νικήσει η Πορφυρή Γυναίκα, θα σε ρίξει στα γόνατα να τη δοξάζεις, να την λαχταράς, να την ποθείς για πάντα. Μετά θα γίνεις ο νέος Εξουσιαστής, μέχρις ότου η Θεία Πόρνη επιλέξει τον επόμενο, για να του δείξει την εύνοιά Της.
     

9. Είναι άραγε η λέξη Επανάσταση, το αντίθετο της λέξης Εξουσία; Μάλλον θα μ’ έκοβαν στις Πανελλαδικές, αν τολμούσα να γράψω κάτι τέτοιο. Όμως γιατί όχι; Η Εξουσία εχθρεύεται την Επανάσταση όσο τίποτε άλλο. Της είναι ο μόνιμος τρόμος, η ημερήσια μέριμνα, ο βραδινός βραχνάς, ο νυχτερινός εφιάλτης. Η Επανάσταση πάλι, εξ ορισμού στρέφεται εναντίον της Εξουσίας, με σκοπό να την ανατρέψει. Άρα τελικά, πράγματι είναι τα δύο αντίθετα, ως έννοιες. 

10. Όμως το αντίθετο της Εξουσίας, είναι η Αναρχία, η κατάργηση δηλαδή κάθε εξουσιαστικής μορφής και δομής και η απόδοση του αυτεξούσιου στο άτομο, και της δικαιοδοσίας στην κοινότητα. Είναι λοιπόν η λέξη Αναρχία, συνώνυμο της Επανάστασης; Εάν ήμουν πολύ φανατικός, ή πολύ νέος, η γλώσσα θα προέτρεχε της διανοίας μου και θ’ απαντούσα «Ναι» δαγκωτό. Ευσεβείς πόθοι! Επαναστάσεις έγιναν πολλές, η Εξουσία όμως εξακολούθησε αδάμαστη την ύπαρξή της, στους αιώνες των αιώνων αμήν. 

11. Είναι η Επανάσταση συνώνυμο της Ελευθερίας; Καλά θα ήταν, όμως δυστυχώς ο Στάλιν, ο Πολ Ποτ και πολλοί άλλοι διάσημοι επαναστάτες έχουν εντελώς διαφορετική άποψη.

12. Αντίθετα, συνώνυμα, εχθροί και φίλοι, συν και πλην, αριστερά και δεξιά. Λένε πως αν βάλεις ένα γατάκι μόλις γεννηθεί, μέσα σ’ ένα μαύρο κουτί, που έχει μονάχα μια λευκή οριζόντια ή κατακόρυφη γραμμή, μετά από λίγες μέρες, εκείνο μπορεί πλέον να δει μόνο κατά τον οριζόντιο ή κατακόρυφο άξονα αντίστοιχα, μονοδιάστατα δηλαδή. Κάπως έτσι κι εμείς. Μάθαμε να βλέπουμε τα πάντα να παρατάσσονται θλιβερά πάνω σ’ έναν οριζόντιο άξονα, να στριμώχνονται στην άβολη μονοσημαντότητα χίλιες δυο αποχρώσεις του γκρίζου. Για τα γατιά οι βλάβη είναι μη αναστρέψιμη. Ίσως και για τους ανθρώπους καθώς φαίνεται. Επανάσταση θα πει να μάθουμε να βλέπουμε κι άλλες διαστάσεις στον νοερό μας ορίζοντα.

13. Πόσο αδιάφορα είναι όλα όσα γράφω για την Επανάσταση! Θα μπορούσαν άραγε να συνεγείρουν το λαό σε εξέγερση, σαν τους πύρινους λόγους του Λένιν ή του Ροβεσπιέρου; Ποσώς! Έστω να συγκινήσουν κάποιον, έναν μονάχα; Μπα… Να ρίξουν έστω καμιά γκόμενα τέλος πάντων; Μη γίνεσαι γελοίος… Ε και λοιπόν; Δεν είναι Επανάσταση να συνειδητοποιείς τη μετριότητα που σε δέρνει;

14. Ίσως το νόημα της άσκησης να είναι ακριβώς αυτό. Το γεγονός ότι θα ξαμολήσεις εκατό διαφορετικές αγέλες λέξεων, να κυνηγούν λαχανιασμένα την παρθένο κόρη Επανάσταση, δεν σημαίνει απαραίτητα ότι έστω και μια απ’ αυτές θα καταφέρει να τη γραπώσει, ούτε αυτό σε χρίζει εσένα επαναστάτη.

15. Η αποτυχία μιας Επανάστασης είναι ηρωική και πένθιμη, καθαγιάζεται απ’ το αίμα και τον πόνο, εξαγνίζεται απ’ τη θυσία άδολων επαναστατών, μυθοποιείται υποσυνείδητα στα βάθη της κοινής διάνοιας. Μ’ αυτόν τον τρόπο, η Επανάσταση πάντα εμφιλοχωρεί σαν σπέρμα αγριόχορτου, ακόμα και στο πιο προσεκτικά σκαλισμένο κι οργωμένο κοινωνικό πεδίο. Γι’ αυτό πάντοτε είναι πιθανό να ξεσπάσει. Όμως υπάρχει ένα μυστικό, που κάνει τους εξουσιαστές να καγχάζουν χαιρέκακα. Αυτό που γοητεύει το συλλογικό υποσυνείδητο, υπό τον λατρευτικό τύπο της Θυσίας, δεν είναι στ’ αλήθεια η Επανάσταση. Είναι η Ηττημένη Επανάσταση.

16. Η επιτυχία πάλι της Επανάστασης, ξεκινάει με πολλές ελπίδες κι άφθονη πίστη, καταλήγει πάντοτε όμως σε συμβιβασμό κι απογοήτευση, συχνά σε αυταρχισμό και περισσή σκληρότητα. Εάν όλες οι Επαναστάσεις είχαν νικήσει, η λέξη Επανάσταση θα ήταν εξίσου κακόφημη με τη λέξη Χαφιές ή Μπάτσος. 

17. Σταματώ την Επανάσταση γι’ απόψε. Κι αύριο το πρωί, πέστε της να κάμει ησυχία, να με περιμένει να ξυπνήσω και να πιω τον καφέ μου με το πάσο μου. Μετά επαναστατούμε και πάλι αν θέλετε...

18. Ξύπνησα άκεφος, δεν έχω καμμία διάθεση για Επανάσταση σήμερα. Είναι ξένη και αλλότρια η λέξη, δεν μου λέει απολύτως τίποτα. Ρε μπας κι έπρεπε να επιλέξω να γράψω 50 διαφορετικά πράγματα για τον καναπέ του σαλονιού μου; Πιο ταιριαστό με την περίπτωσή μου θα ήτανε φοβάμαι…

19. Η Επανάσταση του 1821 ήτανε λέει «εθνικοαπελευθερωτική». Άραγε απελευθέρωσε το έθνος, ή σωστότερα το γένος; Το μόνο που κατάφερε κατά τη γνώμη μου, ήταν ν’ αλλάξει το γένος νταβατζή, από τον Τούρκο στον Άγγλο. Τώρα που αλλάξαμε και πάλι, πουλώντας το κορμί μας στον Γερμανό προαγωγό (γιατί ο μπανάλ νταβατζής ήταν Τούρκος με άκομψες μουστάκες παλιακές, όχι Ευρωπαίος Λόρδος Τραπεζίτης με κουστούμι Αρμάνι), θα μπορούσε κι αυτό να θεωρηθεί ως Επανάσταση; «Η Επανάσταση του 2010 που κήρυξε ο Παλαιών Πατρών Παπαντρέο απ’ το Καστελόριζο». Έτσι θα μείνει στα βιβλία της Ιστορίας, γραμμένα από τις Ρεπούσηδες αυτού του τόπου, δυο - τρεις γενιές αργότερα.

20. Βέβαια ας μην είμαι μονόπλευρος. Επανάσταση δεν είναι μονάχα η πολιτική εξέγερση. Υπάρχουν κι επιστημονικές και τεχνολογικές Επαναστάσεις. Μερικές απ’ αυτές βοήθησαν σημαντικά την ανθρωπότητα. Πολλές άλλες όχι. Όμως ευτυχώς ή δυστυχώς, κάθε πράξη που αφορά τις μάζες και τον δημόσιο βίο, έχει πολιτικό χαρακτήρα. Έτσι, ενταγμένες στο ίδιο κοινωνικό, οικονομικό και ιδεολογικό πλαίσιο, τούτες εν τέλει υπηρέτησαν τις ίδιες αντικοινωνικές δυνάμεις του κεφαλαίου και απλά επαύξησαν τη ισχύ του, την απήχησή του, συνέβαλλαν στην παντοκρατορία του. Παγκοσμιοποίηση, χρηματοπιστωτικό σύστημα, μαζικές παρακολουθήσεις σε πλανητική κλίμακα, διαγονιδιακά είδη, ύποπτα εμβόλια, θανάσιμες θεραπείες, δεν θα ήταν εφικτά χωρίς τις επιστημονικές και τεχνολογικές Επαναστάσεις, που αποτέλεσαν το υπόβαθρό τους.

21. Τις δεκαετίες που ακολούθησαν την πτώση του Τοίχους και την ήττα του κομμουνιστικού μπλοκ, οι Επαναστάσεις άλλαξαν στρατόπεδο. Πορτοκαλί Επαναστάσεις, Αραβικές Ανοίξεις κι εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα, χρησιμοποιήθηκαν κυρίως απ’ την αμερικανική εξωτερική πολιτική, προκειμένου οι ΗΠΑ να προωθήσουν τους γεωπολιτικούς τους σχεδιασμούς. Πολύ περισσότερο τα τελευταία χρόνια, όπου η υπερδύναμη βρέθηκε άξαφνα σε θέση αδυναμίας και δεν είχε τα φράγκα για ανοιχτές στρατιωτικές επεμβάσεις. Καταστροφισμός, χάος και διάλυση στη θέση της διπλωματίας ή του πολέμου. Ο λύκος χαίρεται μέσα στην αναμπουμπούλα.

22. Η πρώτη και ίσως η μοναδική Επανάσταση που πρέπει να κάνει κάποιος, είναι εναντίον του εαυτού του. Να εξεγερθεί ενάντια σε όλες τις βεβαιότητες, να ξηλώσει τις άκαμπτες πεποιθήσεις σαν μαινόμενος Ιακωβίνος, ν’ αναδομήσει τις αλήθειες που ‘ταν ξένες, να διαλύσει τα βολικά και σπλαχνικά ψεύδη, να κοιτάξει ώρα πολλή μέσα στην Άβυσσο και ν’ αφήσει κι εκείνη με τη σειρά της να κοιτάξει μέσα του. Να δοκιμάσει τελικά να εφαρμόσει τις ιδέες του στον μικρόκοσμο, προτού να ‘χει το θράσος να τις διακηρύξει στον μακρόκοσμο. Έχεις κάνει ποτέ σου μια Επανάσταση; 

23. Τις Επαναστάσεις τις κάνουν τ’ άδεια στομάχια, όχι τ’ άδεια κεφάλια.

24. Ο Κάιν ήταν ο πρώτος δολοφόνος, ή μήπως ο πρώτος επαναστάτης; Ίσως γι’ αυτό ο Θεός τον καταδίκασε να μην πεθάνει ποτέ και να σέρνει τη σκιά του για πάντα ανάμεσά μας, ο Περιπλανώμενος Ιουδαίος, υπόμνηση κι απειλή προς κάθε μεγαλουσιάνο και κάθε εξουσία. Οι δυνάμεις του Χάους καραδοκούν κάθε στιγμή και πριονίζουν σαν καλικάτζαροι τις κολώνες του κατεστημένου κόσμου.

25. Και η 21η Απριλίου του 1967 ήταν επίσης Επανάστασις. Έτσι τουλάχιστον ήθελε να λέει. Εμείς οι αμνήμονες κι αγνώμονες επιμένουμε να τη λέμε Χούντα. Ω θεέ μου, πόση αδικία σε τούτο τον μάταιο κόσμο! Τέτοια ακούει ο Άδωνις και κάνει σκοποβολή και σαφάρι με τους εργαζόμενους, για να μας δείξει τι εστί βερίκοκο.

26. Χωράει άραγε η Επανάσταση μέσα στο ποτήρι του Γελωτοποιού; Εάν η εξουσία είναι το δοχείο, η Επανάσταση παίρνει το σχήμα της. Όμως αν το δοχείο ήμασταν εμείς, τότε κι η Επανάσταση ρευστή θα ‘παιρνε το δικό μας σχήμα, καθώς εκείνη θα μας γέμιζε και θα μας διέτρεχε αναβλύζοντας. 

27. Έχω παιδιά στην εφηβεία. Κοίτα να δεις που από επαναστάτης, έφτασα κι εγώ ν’ αντιμετωπίζω τη γκιλοτίνα. Τα πάντα ρει. Από κάπου εκεί ψηλά, η μάνα μου τα βλέπει και χαμογελά με νόημα. Ίσως αυτό ακριβώς να ‘ναι τελικά το ζητούμενο. Ο Έρμαν Έσσε έγραφε στον Ντέμιαν, ότι το παιδί για να ενηλικιωθεί, πρέπει προηγουμένως να σκοτώσει του γονείς του. We all must die…

28. Επανάσταση γίνεται πια μόνο στις διαφημίσεις. Κλην, με νέα επαναστατική σύνθεση. Καθαρίζει, απολυμαίνει και με λίγο στουπί γίνεται μολότοφ. 

29. Κουράστηκα τόσο να γράφω για Επανάσταση, πού να την έκαμα κιόλας. Πρέπει να μαγειρέψω, πρέπει να πάω στη δουλειά. Γενικώς πρέπει να πρέπει. Να θυμηθώ να επαναστατήσω από αύριο, ή καλύτερα από Δευτέρα.

30. Πλησιάζω στο τέλος. Τα τριάκοντα αργύρια της Επανάστασης καταναλώθηκαν ωμά, χωρίς αιδώ. Χωρίς εκεί. Δίχως χαρά κι απόλαυση. Δεν νιώθω ότι έγινα καλύτερος στο γράψιμο μετά απ’ αυτό. Μπορεί όμως να κάνω και λάθος. Δεν είναι εύκολο να κρίνεις αντικειμενικά το τομάρι σου…
     

 31. Η μεγαλύτερη Δυστοπία είναι να οραματιστείς να κάνεις μια Επανάσταση, που μετά απ’ αυτήν  δεν θα χρειαστεί ποτέ πια καμμία άλλη. «Η Τελευταία Επανάσταση», όπως λέμε «Το Τέλος της Ιστορίας». Πολύ Χάξλεϋ διαβάζω μου φαίνεται…

32. Έκαμα ό,τι περνούσε απ’ το πληκτρολόγιό μου, για να γράψω μια πρόταση παραπάνω απ’ όσες έγραψε ο Γελωτοποιός για ένα Ποτήρι. Τελικά τα κατάφερα. Επαναστάτησα ενάντια στον Πρωτομάστορα. Έγινα κι εγώ επιτέλους Κομαντάντε. Viva la Revolution! Σταματώ εδώ. Το μόνο κοινό που έχει το κείμενό μου με την Επανάσταση, είναι τα συναισθήματα κενού κι απογοήτευσης που συνοδεύουν αμφότερων το τέλος…

Otto Great Chaos

Read more »

Να μικρύνουμε την απόσταση...

Στο επίκεντρο της σκέψης και της δράσης μας βρίσκεται η αδιάκοπη επιθυμία για σύγκρουση με κάθε μορφή κυριαρχίας. Οι υφιστάμενες σχέσεις εξουσίας, όπως αυτές αναπτύσσονται εντός ενός μοντέλου διαχείρισης που εστιάζει στο κράτος, έχουν ως στόχο την καταπίεση των ανθρώπων για χάρη εν τέλει του παγκόσμιου υπερκέρδους. Οι άνθρωποι σπρώχνονται βαθμιαία να γίνουν υπηρέτες μιας ιδιοκτησιακής λογικής, σύμφωνα με την οποία ολόκληρος ο Πλανήτης αντιμετωπίζεται στη "χρηστική" του διάσταση, με περιοχές που αξιοποιούνται ως πηγές πλούτου και χρήματος, και από εκεί ξεκινούν τα κύρια προβλήματα, που έχουν να κάνουν με την αδικία, την εκμετάλλευση και τη δυστυχία. 

Είναι ουτοπία να επιθυμείς έναν κόσμο μακρυά από τη μολυσματική επιρροή της ανθρώπινης αλαζονείας; Είναι παράλογη η επιθυμία για μια ζωή όπου ο καθένας θα έχει τη δυνατότητα να πορεύεται ελεύθερα και ανεμπόδιστα, αναζητώντας εκείνα τα μονοπάτια που θάφτηκαν με το πέρασμα των χρόνων και την επέλαση της καπιταλιστικής τυρρανίδας; Φυσικά και όχι. Όταν όμως ο παραμορφωτικός φακός της κατασκευασμένης ευτυχίας, προσαρμοσμένης στον υλιστικό καθωσπρεπισμό, θέτει τις παρούσεις ισορροπίες και κατευθύνει τον νου, τότε είναι φυσικό η πλειοψηφία του κόσμου να απομακρύνεται από την αναζήτηση αυτής της ανάμνησης.

Ας φροντίσουμε να μικρύνουμε την απόσταση ανάμεσα στο όνειρό μας και στην πραγματικότητα. Ας παλέψουμε ώτσε να δοθεί ένα τέλος στην ανθρώπινη ματαιοδοξία, που είναι υπεύθυνη για το σημερινό καθεστώς διαχείρισης του πλανήτη και των διαφορετικών μορφών ζωής που ζουν σε αυτόν. Ας εξασφαλίσουμε ότι η δράση μας είναι ικανή να εγγυηθεί το μέλλον που καρτερεί κάθε φωνή που θέλει να εξεγερθεί.

Η Απελευθέρωση θα γίνει πραγματικότητα μόνο όταν σπάσουμε της αλυσίδες κάθε εξουσίας.

Read more »

Behind The Mask: η ιστορία του Animal Liberation Front

"H Ιστορία των ανθρώπων που ρίσκαραν τα πάντα για να σώσουν τα ζώα" αποτελεί ένα συγκλονιστικό ντοκιμαντέρ που κυκλοφόρησε το 2006, και περιλαμβάνει ακτιβιστικές ενέργειες σχετιζόμενες με το "Μέτωπο Απελευθέρωσης Ζώων" (Animal Liberation Front). Αφορμή για την κυκλοφορία του υπήρξαν συνεχή δημοσιεύματα του Τύπου εκείνης της περιόδου, ενάντια στα δικαιώματα των ζώων και σε όσους τα υπερασπίζονταν. Η όλη διαδικασία γυρισμάτων, editing και συναντεύξεων διήρκησε τρία περίπου χρόνια. Το αποτέλεσμα είναι σοκαριστικό σε ό,τι αφορά πρακτικές που χρησιμοποιούν βασανιστές και δολοφόνοι ζώων, αλλά και αποκαλυπτικό, σε ό,τι αφορά τις δραστηριότητες των μελών του Μετώπου.

Πρόκειται περί μιας εξαιρετικής παραγωγής και συνιστούμε ανεπιφύλακτα να την παρακολουθήσετε. Ο σύνδεσμος στο Youtube παρατίθεται παρακάτω. [Behind The Mask: The Story of the people who risk everything to save animals]

Read more »

Θάνατος ή θάνατος

Σηκώσαμε πολλά φέρετρα αθώων τα τρία τελευταία χρόνια με το μυαλό μας, αλλά φαίνεται ότι πρέπει να σηκώσουμε με τα ίδια μας τα χέρια το φέρετρο που θα βγει από το δικό μας το σπίτι για να καταλάβουμε ότι ο θάνατος από τους νόμους που πατάνε επάνω σε ψήφο έχει πρόσωπο και ιδιότητα. Έχει εργασία σίγουρη και φερετζέ κόμμα, έχει μισθό αιματοβαμμένο, έχει ονοματεπώνυμο και δεν είναι κανείς άλλος παρά μόνο ο διπλανός που κάνει μνημόσυνο για τον αθώο με δακρύβρεχτα κειμενάκια και μετά υπογράφει ειρηνικές καταδίκες αθώων γιατί «έλαβε εντολές». Ο δολοφόνος είναι αυτός που μπαίνει στα καφενεία και αναθεματίζει το κράτος για το κακό που βρήκε μια και δυο οικογένειες αλλά μετά περνάει από το γραφείο του κόμματος για να στηρίξει μόνο το τομάρι του. Είμαστε όλοι θλιβεροί που νιώθουμε θλίψη για τους ήσυχους νεκρούς της νεοελληνικής δημοκρατίας και την επόμενη στιγμή κοιτάμε πώς θα τα βγάλουμε εμείς πέρα με όσα έμειναν στο πορτοφόλι μας. Βγήκε και νέος όρος να χαρακτηρίσει την οργή κάποιων που δεν τους χωράει ο τόπος με αυτά που γίνονται: «Αυτομαστίγωμα». Και βέβαια, ρε άθλιε, πρέπει να αυτομαστιγωθούμε όχι μία, όχι δύο αλλά χιλιάδες φορές μη και ματώσει η ψυχή μας και ξυπνήσουμε. Μη και αηδιάσουμε λίγο με τους εαυτούς μας που καθόμαστε στις ουρές σαν τα σκυλιά όχι για να πάρουμε ξεροκόμματο αλλά να βάλουμε τον οβολό μας στα ταμεία του σφαγέα Κράτους για να ακονίζει καλύτερα τα λεπίδια - ανθρώπους, τους οποίους χρησιμοποιεί για να σου κόβουν την ζωή. Από την άλλη έχουμε και κάτι μάγκες που δίνουν συμβουλές στους αυτόχειρες: «Αφού πήρε απόφαση να αυτοκτονήσει γιατί δεν σκότωνε και καμιά δεκαριά;» Αν ήταν να σκοτώσει καμιά δεκαριά να είσαι σίγουρος εσύ που ξεστομείς την εκ του ασφαλούς εύκολη κουβέντα ότι θα ήσουν ένας από αυτούς τους δέκα που θα έπαιρνε μαζί του.

Μην βγάζουμε την ουρά μας απέξω από το αίμα που χύνεται πλέον στο δρόμο της Δημοκρατίας. Όσο και να κλείνουμε τα παντζούρια και τις πόρτες των σπιτιών μας, η μπόχα της απραξία μας μπαίνει από τις χαραμάδες. «Και τι να κάνω, ένας είμαι!», αυτό  λέμε όλοι μας. Απάντηση κανείς από τους θνητούς δεν μπορεί να σου δώσει διότι είναι η πρώτη παράσταση παγκοσμίως αυτή στην οποία παίζουμε όλοι μας. Ίσως να πρέπει να κάνουμε αυτό που ο Αλμπέρ Καμύ είπε: «Ακόμα κι όταν κάποιος είναι πεπεισμένος για την απελπισία του, πρέπει να δρα σαν να ελπίζει. Ή να αυτοκτονεί. Ο πόνος δεν δίνει δικαιώματα.» Το σίγουρο είναι ότι η ψήφος που κουβαλάς και κουνάς στα μούτρα μελλοθάνατων Ελλήνων δεν είναι πια δικαίωμα σου αλλά το πιστόλι με το οποίο απειλείς την ζωή των άλλων. Έχεις μετρήσει σήμερα πόσους εκτέλεσες, ψηφοφόρε και ψηφοκουβαλητή; Άρχισε να βάζεις χαρακιές στον τοίχο της κουζίνας σου για να δεις ότι οι αριθμοί ανάπτυξης ευρωπαϊκού τύπου είναι οι σταυροί στους τάφους όσων δολοφόνησες. Κάνε νεκροταφείο το βαμμένο σε χαρωπούς τόνους σπιτάκι σου και να γνωρίζεις ότι με δανεικά οι χαροκαμένοι κάνουν τις κηδείες των οικείων τους. Μπες για μια στιγμή στην θέση αυτού που κάνει παζάρια για τον τάφο του πατέρα, της μάνας, του αδελφού, του παιδιού του….Δεν έχουν καμία σχέση με τα παζάρια που κάνεις εσύ για το σίγουρο μηνιάτικο με το αφεντικό κράτος σου. Τα δικά σου παζάρια δεν έχουν ούτε ίχνος ντροπής, ούτε αξιοπρέπειας.

Στο κάθε φέρετρο δημοκρατικά δολοφονημένου θύματος ακουμπά η Ελλάδα που ήσυχα τραντάζεται κι ας μην έχει την τιμή ένας Σικελιανός να το σηκώσει. Αυτά τα φέρετρα δεν έχουν την ανάλογη αξία  να σκεπαστούν με τη σημαία. Κάνατε ακόμα και "το πάπλωμα που σκεπάζει την Ελλάδα" κάλυμα για τις βρομιές οι μεν, κωλόπανο για αναίμακτες επαναστάσεις οι δε. Και μείναμε ξεσκέπαστοι ακόμα και ως νεκροί. Κοινώς, εσείς οι νοικοκυραίοι και οι άλλοι, οι επαναστάτες του κώλου, βουλώστε το όταν περνούν οι κηδείες ανθρώπων που σε τίποτε δεν έφταιξαν παρά μόνο έζησαν το αποτέλεσμα των δικών σας αποφάσεων και πράξεων. Στριμωχθείτε στις ομαδούλες σας, στα κομματάκια σας, στα γκρίζα γραφειάκια σας, στις καθημερινές λαμογιές σας και αφήστε χώρο τουλάχιστον να περάσει η νεκρική πομπή χωρίς τα χνώτα σας να βρομίζουν τον αέρα.

Ο άδικος θάνατος δεν είναι για σχολιασμό δημόσιας κατανάλωσης, ούτε μεζές κομματικών όρνεων που κάνουν την κάσα εξέδρα για αντιπολιτευτικό ντόρο. Η ησυχία ενός θανάτου είναι η περισυλλογή αυτών που έμειναν συνειδητά απέξω, αυτών που το ξημέρωμα τους βρήκε ακόμα ζωντανούς και πρέπει να πάρουν αποφάσεις όχι για την ελευθερία ή θάνατο αλλά για τον θάνατό τους ή το θάνατό σας.

A Simple Man

Read more »

Η γραμμή τραβήχτηκε

Αγαπητέ παραλήπτη,

όταν σταματήσουμε να αντιμετωπίζουμε τον εαυτό μας σαν πουτάνες που κλαίμε όταν μας κόβουν το μερίδιο από τα δεδουλευμένα μας και όταν αυξάνουν τα ποσοστά παρακρατήσεων των υπηρεσιών που δίνουμε, ίσως πάρουμε μπροστά. Διότι εσύ με το σκυμμένο κεφάλι που νομίζεις ότι τελείωσε ο κόσμος γιατί μίκρυνε ο δικός σου μικρόκοσμος, πρέπει να δεις από κάτοψη την όλη κατάσταση και να σταματήσεις να χτυπάς το κεφάλι σου στον τοίχο. Εκτός αν είσαι κομματοβολεμένο κτήνος και χάνεις τα ποσοστά από το νταβατζιλίκι. Εσύ κομματόσκυλο της όποιας παράταξης, ούτως ή άλλως, πουτάνα είσαι εκ γενετής. Πεθαμένος από την μήτρα της μάνας σου. Προδοτική λανθάνουσα γέννα που πρέπει να εξαλειφθεί από κύτταρο χωρίς ίχνος οίκτου.

Αλλά απευθύνομαι στον άλλον, σε αυτόν που δούλεψε, που ονειρεύτηκε έναν καλύτερο κόσμο και πέρα από τον κώλο του, που έκανε οικογένεια γιατί το πόθησε και όχι για τα μόρια διορισμού. Σε αυτόν που τα χέρια του ακόμα και στις τσέπες κρυμμένα γίνονται γροθιές όταν βλέπει το άδικο να εξελίσσεται μπροστά του κι ας μην είναι δική του δουλειά. Εσύ, λοιπόν, δεν έχεις κανένα δικαίωμα να φέρεσαι σαν πόρνη. Εσύ και μόνο εσύ έχεις το δικαίωμα να επιζήσεις και να ξαναρχίσεις από την αρχή. Αν σκεφτείς ότι στεναχωριέσαι για πολύχρωμα χαρτάκια με το όνομα χρήμα θα μειδιάσεις. Εσύ δεν γεννήθηκες για να ανταλλάσσεσαι, μην το κάνεις λοιπόν τώρα στα δύσκολα. Το χρήμα εφευρέθηκε για τους ανάπηρους στην ψυχή. Γι'αυτούς που δεν μπορούσαν να κατακτήσουν το όνειρο με την ψυχή τους αλλά να το κλέψουν από αυτούς που μπορούσαν να το δημιουργήσουν. Ρώτα τον εαυτό σου: Αν από αύριο το πρωί σου έδιναν 10.000 ευρώ μισθό μέχρι τον θάνατό σου, θα ήσουν καλά;  Αν σκεφτόσουν ότι «είμαι πλούσιος αλλά Πατρίδα να σταθώ δεν έχω» τότε είσαι από αυτούς που γεννήθηκαν με την κατάρα του Δικαίου. Έχεις δικαίωμα να πατάς αυτό το χώμα γιατί απ’ ό,τι είδες η ελευθεριότητα να το πατά το τακούνι της κάθε πουτάνας μάς έφερε εδώ που μας έφερε.

Αν δεις καθαρά τα πρόσωπα όλων αυτών, που σε εκφοβίζουν με νομικίστικους και οικονομικούς όρους μέσω των ΜΜΕ καθημερινά, θα βάλεις τα γέλια. Πάρτους έναν - έναν και πες μου ποιον θα εμπιστευόσουν από αυτούς να σταθεί στο πλάι σου σε έναν πόλεμο που μπορεί να ξεκινήσει ίσως κι αύριο. Βρήκες κανέναν, διότι εγώ, όταν τους βλέπω τελευταία από κάτοψη, σκέφτομαι ότι σε έναν πόλεμο που ίσως ξεκινήσει αύριο, δεν θα περπατήσω μέχρι τα σύνορα να απωθήσω τον εχθρό. Θα πάω στα σπίτια τους. Από εκεί θα ξεκινήσω τον πόλεμο για να έχω τουλάχιστον τα νώτα μου σίγουρα. Να μην σκοτωθώ από εγχώρια πουτάνα, ούτε από εισαγόμενο νταβατζή. Να σκοτωθώ από αυτόν που εγώ θα επιλέξω.

Κάνει πολύ κρύο τις τελευταίες ημέρες και το πετρέλαιο έχει φθάσει στην τελευταία γραμμή στον λέβητα ενώ στο ντουλάπι έχουν μείνει τρία πάκα μακαρόνια, δύο κιλά ρύζι και δύο γάλατα. Ίσως αύριο να μην έχω καν σύνδεση να δω αν διάβασες τούτο το  γράμμα. Σίγουρα αύριο όμως θα είμαι με 3 κουβέρτες πάνω μου και θα σε σκέφτομαι, Έλληνα, να είσαι κι εσύ στην ανάλογη θέση με μένα. Σήκωσε το κεφάλι σου, χάραξε τον δρόμο, σφίξε στην αγκαλιά το παιδί σου και ετοιμάσου για τα δύσκολα που δεν θα βρίσκουν λύση ούτε με όλο το χρυσό του κόσμου. Και πάρτο απόφαση ότι οι δικές σου πληγές δεν γιατρεύονται με χρήμα. Είναι τόσο βαθιές όσο και οι ρίζες τούτης της χώρας.

Με εκτίμηση,

 Simple Man 

Read more »

Μια σύμπραξη που ποτέ δεν συγκροτήθηκε

Zώντας εντός ενός κόσμου κατεστραμμένου, με το παραδοσιακό αξιακό σύστημα ισοπεδωμένο από τις μοντέρνες αντιλήψεις και τον μηχανοποιημένο τρόπο ζωής, όλοι αναζητούν λύσεις στα προβλήματα της καθημερινότητας και πολλοί είναι αυτοί που ισχυρίζονται ότι μπορούν να τις προσφέρουν με το ένα ή το άλλο σύστημα. Οι πλείστες προσπάθειες όμως, που προέρχονται από δυνάμεις που αντιλαμβάνονται τη νοσηρότητα του σύγχρονου κόσμου ή έστω την προβληματικότητα του πολιτικού συστήματος, περιστρέφονται γύρω από την επίλυση σχεδόν αποκλειστικά των κοινωνικών και εθνικών ζητημάτων, χωρίς να εστιάζουν στο πραγματικό πρόβλημα, το οποίο είναι εν ολίγοις όπως διακύρηξε λιτά ο Ιούλιος Έβολα το πώς να σταθούμε «ορθοί ανάμεσα στα ερείπια». 

Καταρχάς, ας γίνει πλέον αντιληπτό ότι αυτό που βιώνουμε δεν είναι μάχη δύο παρατάξεων που μάχονται για τη νίκη. Δεν αγωνιζόμαστε για να ανατρέψουμε βίαια και άμεσα κάτι και ούτε πρέπει να έχουμε ως σκοπό να αντικαταστήσουμε την εξουσία. Μπορούμε απλώς να ισχυριστούμε ότι «παραμονεύουμε στη γωνία»... Απέναντι σε δημαγωγικές τακτικές, ιδεολογικές παλινδρομήσεις και συμβιβασμούς σε θέματα αρχών χάρην της πολιτικής ορθότητας, οφείλουμε να αρνηθούμε τη συμμετοχή στο πολιτικάντικο παιχνίδι μίας στημένης παράστασης και μιας υποτιθέμενης διπλωματίας. Είναι θεμελιώδης η αποφυγή λαϊκίστικης σκέψης, οπότε η προσέγγιση των μαζών δεν πρέπει να αποτελεί στόχο και ούτε πρέπει να μας απασχολεί το τι λέει ο κόσμος. Ας επισημάνουμε στο σημείο αυτό και ένα άλλο δυστύχημα, πέραν τούτου.

Ο απεγκλωβισμός από το δίπολο δεξιάς - αριστεράς που έλαβε χώρα εντός ορισμένων κύκλων δεν θα έπρεπε όπως κακώς συμβαίνει να οδηγήσει (ξανά) στον ιδεολογικό συγκερασμό ενός άλλου «δυισμού», αποκλειστικά εθνικών και σοσιαλιστικών προσανατολισμών, που δεν ξεφεύγει ουσιαστικά από την επικρατούσα λογική του οικονομικισμού και ούτε διακατέχεται από κάποια πνευματικότητα. Κάτι τέτοιο συντελεί στην προλεταριοποίηση των ιδεών και των εαυτών μας και αφήνει στάσιμη όποια προσπάθεια για ανώτερες πνευματικές κατακτήσεις που δύνανται να υπερβούν τον υλικό κόσμο. 

Μια νέα σύμπραξη, που θα εξεγειρόταν κατά του σύγχρονου κόσμου και θα διακρινόταν από τέτοια χαρακτηριστικά, απαρτιζόμενη από ανθρώπους που να ενσάρκωναν το το «εβολιανό» πρότυπο του απόλυτου προσώπου ποτέ δε συγκροτήθηκε, αφού ο περιορισμός στην αμεσότητα που συνήθως οδηγεί αναπόφευκτα σε πρακτικές που βασίζονται κυρίως στη λογική «μη χείρον βέλτιστον» συνδυάστηκε τόσο με την πατριωτική δημαγωγία, όσο και με μια ρητορική που δεν ξέρει να εκδηλώνεται πέραν από οικονομικούς όρους, ταξικά ζητήματα και κοινωνικές συνταγές μεσσιανικού χαρακτήρα. Η έλλειψη προσανατολισμών λοιπόν, που να οδηγήσουν στην εστίαση στο αληθινό ζήτημα φαίνεται να εμφανίζεται ως η κύρια αιτία για τη μη συγκρότηση της παράταξης που θα οργάνωνε μια πιθανή αντίσταση. 

Εκείνο που πρέπει να πραγματωθεί είναι μια «σιωπηλή επανάσταση», η οποία δεν συνεπάγεται με παθητικότητα, αλλά με πνευματική ασκητική και απρόσωπη δράση, που να διακατέχεται από παντελή  αποστασιοποίηση από κάθε συστημική διαδικασία και έκφανση του σύγχρονου κόσμου. Aς πορευτούμε επιτέλους δίχως μάταιες ελπίδες και δάκρυα. Ατάραχοι ας αντιμετωπίσουμε ό,τι παρουσιάζεται μπροστά μας, ως μη ανήκοντες στη φυλή των εφήμερων ανθρώπων. Εξάλλου γνωρίζουμε πως... «θα γίνει ό,τι ήταν να γίνει!»

Pacceka

Μηδέν Τελεία, τεύχος 2

Read more »