Μπέλφαστ και η επιστροφή της ταυτότητας

Οι πρόσφατες ταραχές στο Μπέλφαστ ερμηνεύτηκαν αποκλειστικά μέσα από το πρίσμα της μετανάστευσης, της ξενοφοβίας ή της επιρροής της ακροδεξιάς. Αναμφίβολα, τα στοιχεία αυτά υπάρχουν και διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο. Ωστόσο, αν περιοριστούμε σε αυτή την ανάγνωση, κινδυνεύουμε να παραβλέψουμε κάτι άλλο, κάτι βαθύτερο: το γεγονός ότι η Βόρεια Ιρλανδία εξακολουθεί να παράγει μορφές συλλογικής εξέγερσης σε μια εποχή όπου αρκετές δυτικές κοινωνίες μοιάζουν πολιτικά αδρανείς.

Το ερώτημα δεν είναι απλώς γιατί ξέσπασαν ταραχές αλλά γιατί το Μπέλφαστ εξακολουθεί να διαθέτει τη σπίθα, τη δυνατότητα της εξέγερσης. Η απάντηση βρίσκεται ίσως σε μια ιστορική ιδιαιτερότητα της Βόρειας Ιρλανδίας. Εδώ, η πολιτική δεν οργανώθηκε ποτέ αποκλειστικά γύρω από θεσμούς, κόμματα ή αφηρημένα προγράμματα. Η πολιτική υπήρξε πάντοτε υπόθεση κοινοτήτων, γειτονιών, οικογενειακών παραδόσεων και ιστορικής μνήμης. Το άτομο δεν νοούνταν ως απομονωμένος πολίτης αλλά ως μέλος μιας κοινότητας με παρελθόν, σύμβολα και συλλογικές αφηγήσεις. Αυτό ακριβώς είναι που συχνά αποκαλείται "ταυτότητα". Όμως, ο όρος είναι παραπλανητικός. Διότι υποδηλώνει κάτι στατικό, σχεδόν ψυχολογικό. Στην πραγματικότητα πρόκειται για μια μορφή ιστορικής συνείδησης. Για έναν τρόπο να βιώνει κανείς τον εαυτό του ως κρίκο μιας αλυσίδας δυναμικής, με έκταση σε παρελθόν, παρόν και μέλλον.

Ανέκαθεν η πολιτική δύναμη των κοινοτήτων της Βόρειας Ιρλανδίας αντλούνταν από αυτή την αίσθηση ιστορικής συνέχειας. Οι άνθρωποι δεν κινητοποιούνται μόνο από υλικά συμφέροντα ή θεσμικές διεκδικήσεις. Κινητοποιούνται όταν αισθάνονται ότι αποτελούν μέρος μιας ιστορίας μεγαλύτερης από τους ίδιους. Η "αίσθηση του ανήκειν" σε μια αλυσίδα γενεών προσδίδει στην πολιτική ένα υπαρξιακό βάθος που κανένα οικονομικό αίτημα δεν μπορεί από μόνο του να δημιουργήσει. Η μεγάλη μεταβολή των τελευταίων δεκαετιών δεν είναι ότι οι άνθρωποι έπαψαν να αναζητούν κοινότητες. Είναι ότι οι κοινότητες έχασαν τον ιδεολογικό τους ορίζοντα. Η Συμφωνία της Μεγάλης Παρασκευής τερμάτισε σε μεγάλο βαθμό τον ένοπλο ανταγωνισμό μεταξύ των δύο παραδόσεων. Ταυτόχρονα όμως απορρόφησε και μεγάλο μέρος της πολιτικής ενέργειας που παρήγαγαν. Οι μεγάλες αφηγήσεις εξασθένησαν. Η ένωση με τη Βρετανία δεν εμπνέει πλέον το πάθος του παρελθόντος. Παράλληλα, η ενοποίηση της Ιρλανδίας παραμένει στόχος για πολλούς, αλλά δεν διαθέτει την υπαρξιακή ένταση που διέθετε τον 20ό αιώνα. Ωστόσο, η ανάγκη για συλλογική ταυτότητα δεν εξαφανίστηκε. Παρέμεινε. Και ακριβώς επειδή παρέμεινε, αναζητά νέα πεδία έκφρασης.

Σε αυτό το σημείο εμφανίζεται η μετανάστευση. Το λάθος πολλών αναλύσεων είναι ότι θεωρούν πως η μετανάστευση αποτελεί την μοναδική αιτία των ταραχών. Στην πραγματικότητα λειτουργεί περισσότερο ως καταλύτης. Ενεργοποιεί βαθύτερους φόβους που αφορούν τη συνέχεια μιας κοινότητας μέσα στον χρόνο. Πίσω από τις εκφράσεις αυτές κρύβεται συχνά ένα θεμελιώδες πολιτικό ερώτημα: "Ποιοι είμαστε;" Και ακόμη περισσότερο: "Θα συνεχίσουμε να υπάρχουμε ως αυτό που είμαστε;" Το ερώτημα αυτό δεν είναι κατ' ανάγκη αντιδραστικό. Είναι ένα από τα αρχαιότερα πολιτικά ερωτήματα της ανθρώπινης ιστορίας. Κάθε εθνικό κίνημα, κάθε επανάσταση, κάθε αγώνας ανεξαρτησίας θεμελιώθηκε πάνω σε αυτό. Η ειρωνεία είναι ότι η σύγχρονη Δύση δυσκολεύεται να κατανοήσει αυτή τη διάσταση. Ο φιλελεύθερος πολιτισμός αναγνωρίζει εύκολα τα ατομικά δικαιώματα, αλλά δυσκολεύεται να μιλήσει για τη συλλογική ανάγκη του ανήκειν. Αναγνωρίζει τον πολίτη. Δυσκολεύεται να αναγνωρίσει την κοινότητα. Έτσι, κάθε συλλογική αγωνία μεταφράζεται αμέσως ως παθολογία. Κάθε αναφορά στην ιστορική συνέχεια μιας ομάδας ερμηνεύεται ως φοβία. Αυτό όμως αφήνει αναπάντητο το βασικό ερώτημα της εποχής μας: πού θα βρουν οι άνθρωποι το αίσθημα της κοινής μοίρας;

Υπό αυτή την έννοια, οι ταραχές του Μπέλφαστ δεν αποτελούν απλώς ένα επεισόδιο κοινωνικής αναταραχής. Αποκαλύπτουν μια βαθύτερη ιστορική μετάβαση. Η επανάσταση ως πολιτικό σχέδιο έχει αποδυναμωθεί. Η ταυτότητα όμως παραμένει. Και μάλιστα αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία ακριβώς επειδή οι υπόλοιπες μορφές συλλογικής πίστης έχουν εξασθενήσει. Στο Μπέλφαστ βλέπουμε ίσως μια από τις πρώτες ευρωπαϊκές κοινωνίες που βιώνουν αυτή τη μετάβαση με τόσο έντονο τρόπο: τη μετάβαση από την εποχή των μεγάλων ιδεολογιών στην εποχή των μεγάλων ταυτοτήτων. Η εξέγερση δεν εξαφανίζεται, αλλά εξελίσσεται, αλλάζει αντικείμενο. Δεν στρέφεται πλέον προς την κατάκτηση ενός νέου κόσμου. Στρέφεται προς την υπεράσπιση ενός κόσμου που πολλοί αισθάνονται ότι χάνεται. Και γι' αυτό οι φωτιές στους δρόμους του Μπέλφαστ, όσο διαφορετικές κι αν είναι από εκείνες των προηγούμενων γενεών, εξακολουθούν να μεταφέρουν κάτι από την παλιά επαναστατική ενέργεια της Ιρλανδίας: όχι την πίστη σε μια ουτοπία, αλλά την πεποίθηση ότι οι κοινότητες έχουν δικαίωμα να υπερασπίζονται τη δική τους ιστορική ύπαρξη.

Κώστας Κ.

Read more »

Τέμπη: από τις ράγες της αδιαφορίας στο χάος της δίκης

Σήμερα ξεκίνησε η δίκη για το έγκλημα των Τεμπών, ένα έγκλημα που αποτέλεσε την κορύφωση μιας μακράς αλυσίδας πολιτικών επιλογών, παραλείψεων και διαχρονικής αδιαφορίας. Δεν επρόκειτο για μια τραγική "στιγμή", αλλά για ένα προδιαγεγραμμένο αποτέλεσμα. Ένα έγκλημα με ευθύνες που δεν βαραίνουν μόνο πρόσωπα, αλλά ένα ολόκληρο πολιτικό σύστημα που έμαθε να λειτουργεί χωρίς λογοδοσία. Και σήμερα, τρία χρόνια μετά, η ίδια αυτή λογική επιστρέφει με τον πιο προκλητικό τρόπο μέσα από τη διεξαγωγή της δίκης. Όσα εκτυλίχθηκαν στην έναρξή της δεν συνιστούν απλώς οργανωτική ανεπάρκεια. Μια αίθουσα ακατάλληλη, συγγενείς θυμάτων να διαμαρτύρονται και μια διαδικασία που διακόπτεται μέσα σε ένταση και χάος. Αν αυτό είναι το "κράτος δικαίου" που υποσχέθηκαν, τότε πρόκειται για μια κυνική αυταπάτη. Εμείς θα γράψουμε ότι αυτό είναι το πραγματικό πρόσωπο του κράτους.

Η εικόνα αυτή δεν είναι τυχαία. Είναι η φυσική συνέχεια όσων προηγήθηκαν: ενός σιδηροδρομικού δικτύου χωρίς βασικά συστήματα ασφαλείας, χωρίς τηλεδιοίκηση, χωρίς στοιχειώδη συντονισμό, ερωτήματα που ακόμη και σήμερα παραμένουν αναπάντητα. Ενός κράτους που επί χρόνια γνώριζε, δεν έπραξε αλλά και συγκάλυψε. Που υπέγραφε συμβάσεις, εξήγγειλε έργα και άφηνε τις υποδομές να καταρρέουν. Και όταν ήρθε η στιγμή της αλήθειας, αντί για κάθαρση, είδαμε καθυστερήσεις, αναβολές, κλείσιμο της προανάκρισης κακήν κακώς, διαδικαστικά προσκόμματα. Δίκες που διακόπτονται επανειλημμένα, κρίσιμα στοιχεία που "εξαφανίζονται" ή εμφανίζονται με αντιφάσεις, ακόμη και φιάσκα στη διαχείριση αποδεικτικού υλικού. Ένα σκηνικό που γεννά εύλογα το ερώτημα: πρόκειται για ανικανότητα ή για συνειδητή υπονόμευση της αλήθειας; Την ίδια ώρα, στο εδώλιο κάθονται μόνο μη πολιτικά πρόσωπα, ενώ η τραγωδία των Τεμπών υπήρξε αποτέλεσμα πολιτικών αποφάσεων και προτεραιοτήτων.

Η κοινωνία ζητά δικαιοσύνη. Και η δικαιοσύνη δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς αλήθεια, χωρίς λογοδοσία και χωρίς πολιτική ευθύνη. Όσο αυτή αποσιωπάται, όσο μετατίθεται στους "τελευταίους της αλυσίδας", τόσο η πληγή θα παραμένει ανοιχτή. Τα Τέμπη δεν είναι παρελθόν. Είναι μια διαρκής υπενθύμιση ότι η αδιαφορία σκοτώνει και ότι η συγκάλυψη είναι η δεύτερη πράξη του ίδιου εγκλήματος. Αν κάτι αποκαλύπτει το σημερινό φιάσκο της δίκης, είναι ότι το πολιτικό σύστημα δεν έχει ακόμη διδαχθεί τίποτα. Και αυτό, ίσως, είναι το πιο επικίνδυνο απ’ όλα.

Αργύρης Στρατής

Read more »

Το παραμύθι

Μια χρωματιστή κόκκινη κλωστούλα που περιστρέφεται καταγράφοντας το παραμύθι μας. Γεμάτη κόμπους, θηλιές, νίκες, ήττες, δρόμους, αδιέξοδα. Μέχρι να σπάσει ή να στοιβαστεί τόση, όση είναι και το μήκος της… Λες και η ζωή μας ένα παραμύθι. Κατά τα άλλα συνεχίζουμε ληψολαγνείς να σκυλοβαριόμαστε. Δεν δημιουργούμε, δεν ερωτευόμαστε, τρομοκρατούμαστε ακόμη μήπως και λάχει. Ο τέλειος συμβιβασμός στα έξωθεν κινούμενα, η τέλεια υποκρισία της δήθεν ευτυχίας, θέατρο και δη δράμα. Περπατάμε με μάτια κλειστά και αφτιά βουλωμένα τυλίγοντας και ξετυλίγοντας την κλωστή μας κατ' αυτό τον τρόπο. Απλώς για να περνά ο νεκρός χρόνος πιο ...μαντζόρε.

Γινόμαστε δυστυχισμένοι απο παρεξήγηση, απο την γελoιότητα της αδεξιότητάς μας ...που θέλαμε αλλά δεν το ξέραμε, το ξέραμε αλλά δεν αντέχαμε. Συνθλίβουμε όνειρα, ταλέντα, τα θέλω μας και τα «εγώ» μας, το «ποιόν» της ύπαρξής μας, ώστε να γίνουμε οι καθημερινοί μισθωτοί «αξιοπρεπείς» άνθρωποι. Αυτοεξοντωνόμαστε φροντίζοντας τα του θανάτου μας, μην τυχόν κι ο τύμβος μας δεν είναι ομορφολαξεμμένος, παραβλέποντας τον σκοπό της ύπαρξής μας ή αποφεύγοντας την ευθύνη αυτού του σκοπού.

Και η κλωστούλα συνεχίζει, περιστρέφεται, όλο και το μήκος της μικραίνει. Το παραμύθι γράφεται από εμάς εν τη απουσία μας. Τραγικό! Αυτοδημιούργητοι δεσμώτες. Ευήθεια. Φάρσα. Παρεξήγηση.

Νέμεσις

Read more »

Η αληθινή ζωή είναι εκεί έξω... (μέρος β')

Facts please... Αν και κάποιες φορές τα στοιχεία απλά έρχονται να επιβεβαιώσουν μια οδυνηρή πραγματικότητα. Μια έρευνα που πρόσφατα είδε το φως το δημοσιότητας κατέδειξε το πρόβλημα του ελεύθερου χρόνου και των δραστηριοτήτων στο φυσικό περιβάλλον, κρούωντας τον κώδωνα του κινδύνου σχετικά με αυτή την πραγματικότητα και κυρίως, την ακόμα πιο ανησυχητική μελλοντική τάση. Η έρευνα πραγματοποιήθηκε σε δέκα χώρες και περιλάμβανε περί τα δώδεκα χιλιάδες ερωτηματολόγια. Ενώ ο μέσος χρόνος προαυλισμού των κρατούμενων στης φυλακές υψίστης ασφαλείας των ΗΠΑ είναι δύο ώρες σε καθημερινή βάση, περισσότερος από τον μισό πληθυσμό των παιδιών της γης περνά εκτός σπιτιού ημερησίως λιγότερη από μια ώρα. Τα συμπεράσματα παρουσιάζονται ανησυχητικά σε χώρες όπως οι ΗΠΑ, η Κίνα και η Μεγάλη Βρετανία. 

Αρχικά, οι κρατούμενοι, στερούμενοι της ελευθερίας, απαντούν - στην συντριπτική τους πλειοψηφία - ότι οι δύο αυτές ώρες αποτελούν την "καλύτερη στιγμή - το γεγονός - της ημέρας", την οποία προσμένουν με ανυπομονησία. "Όποια προβλήματα και όποιες ανησυχίες έχεις, βγαίνεις έξω και τις αφήνεις εκεί", είπε κάποιος κρατούμενος. Ένας άλλος απάντησε: "έτσι κρατώ το μυαλό μου καθαρό και αυτό με ανανεώνει". Όταν τους ρώτησαν πώς θα αισθάνονταν αν αυτός ο χρόνος μειωνόταν από δύο ώρες στη μία ώρα, εκείνοι απάντησαν ότι θα εξοργίζονταν και θα απογοητεύονταν από αυτή την εξέλιξη. Θα ήταν σίγουρα επιζήμιο για εκείνους και μια πολύ κακή εξέλιξη. Κάποιοι μάλιστα το παρομοίωσαν με βασανιστήριο και απόλυτη καταστροφή, "το απόλυτο κακό".

Οι κρατούμενοι έμειναν σοκαρισμένοι με το γεγονός ότι σύμφωνα με την έρευνα εκατομμύρια παιδιά στον κόσμο έχουν λιγότερη από μία ώρα διαθέσιμη για να βγουν έξω από το σπίτι τους. Οι γονείς των παιδιών δήλωσαν απογοητευμένοι από το γεγονός ότι ένα στα δέκα παιδιά δεν έχουν πατήσει ποτέ το πόδι τους σε πάρκο, δάσος, βουνό ή παραλία, ή οποιοδήποτε άλλο φυσικό περιβάλλον για τους τελευταίους δώδεκα μήνες, ποσοστό επίσης σοκαριστικό. Τα μισά παιδιά μάλιστα απάντησαν ότι δεν έχουν κάνει ποτέ πικνίκ και ένα στα τρία ότι δεν έχει ποτέ παίξει στη λάσπη. Οι γονείς απάντησαν ότι έτσι "παράγουμε ένα μέλλον αντικοινωνικό, μη δημιουργικό και μια μη δραστήρια και ανήσυχη γενιά". Οι γονείς στη συντριπτική τους πλειοψηφία ένιωσαν ένοχοι για αυτό. Κάτι πάει σίγουρα λάθος.

Δυστυχώς, η έλλειψη πρασίνου, ο συγκεντρωτισμός - εσωτερική μετανάστευση στις μεγαλουπόλεις, ο περιορισμός του ελεύθερου χρόνου λόγω μαθησιακών ή και επαγγελματικών δραστηριοτήτων των γονιών, ο φόβος τους, αλλά και ο ψηφιακός κόσμος στον οποίο ζούμε τις τελευταίες δεκαετίες, έχουν βαθμιαία περιορίσει τον χρόνο των παιδιών για παιχνίδι στο φυσικό περιβάλλον, τον αντικατέστησαν με τον χρόνο που πλέον περνούν σε μια καρέκλα και έχουν κάνει την καθημερινότητα προβλέψιμη και ανυπόφορη. Βλέπουμε, όλο και λιγότερο, παιδιά να ανεβοκατεβαίνουν τους λόφους, να παίζουν ομαδικά παιχνίδια στη γειτονιά, να σκαρφαλώνουν σε δέντρα, να χτυπούν, να κλαίνε και να γελούν, συνεχίζοντας το παιχνίδι σε ανέμελο ρυθμό. Συν τοις άλλοις, η αδράνεια αυτή, οδηγεί τα παιδιά κατ' αυτό τον τρόπο να είναι πιο ευάλωτα στο να γίνουν σωματικά και πνευματικά άρρωστα. Είναι γεγονός ότι η Φύση μας ενδυναμώνει, ενισχύει τις άμυνες του οργανισμού σε μια σειρά παθήσεων, ενώ ενισχύει επίσης τη θετική μας ενέργεια και την ψυχολογία μας, καταπολεμώντας τις ανησυχίες, το στρες και την αρνητικότητα που μπορεί να έχουμε.

Είναι ανάγκη να συνειδητοποιήσουμε, γυρνώντας το χρόνο λίγο πίσω, το πόσο πολύ έχει αλλάξει η (πραγματική) ποιότητα ζωής. Ο καπιταλισμός και οι οικονομικές αναδιαρθρώσεις που γίνονται μας κάνουν πιο υλιστικούς ως χαρακτήρες, μας αγχώνουν, μας γεμίζουν με ανάγκες και υποχρεώσεις που συχνά τις δημιουργούμε εμείς, πολλές φορές από απλή ανασφάλεια. Μπορούμε να πιστέψουμε στην αλλαγή, τόσο για εμάς, όσο και για τα παιδιά μας. Ίσως το κλείδι να βρίσκεται στην αποκέντρωση και στην φυγή από το αστικό περιβάλλον, στην αναζήτηση πιο ανθρώπινων και υγιών συνθηκών διαβίωσης. Ίσως πάλι, ακόμα και μέσα στα αστικά περιβάλλοντα, με δεδομένο το ότι κάποτε τα πράγματα ήταν και εκεί τελείως διαφορετικά, να μπορούμε να σκεφτούμε πιο καθαρά και να απεξαρτηθούμε από τις νέες μας συνήθειες. Πάντως, η ισορροπία είναι το κλειδί, μπορούμε και είναι ανάγκη συχνά να κάνουμε ένα βήμα πίσω από τα προβλήματα της καθημερινότητας και να σκεφτόμαστε πώς θα βρούμε τον χρόνο να αναπτύξουμε δραστηριότητες που θα μας γεμίζουν, εστιάζοντας στη δημιουργικότητα, την καινοτομία, ακόμα και την ίδια την ονειροπόληση και την ανεμελιά.

Κώστας Κ.

("Η αληθινή ζωή είναι εκεί έξω" - μέρος α')

Read more »

Μήνυμα ελήφθη

Λέγεται ότι οι άνθρωποι έχουν την ανάγκη συνήθως να πουν αυτό που πιστεύουν και αισθάνονται, όχι τόσο για να πείσουν τους ακροατές τους ως προς την ορθότητα της άποψής τους, όσο για να νιώσουν οι ίδιοι την ικανοποίηση ότι είπαν αυτό που πιστεύουν και αισθάνονται. Σε αυτό βασίστηκε το απαραίτητο της ύπαρξης ενός φίλου ή συντρόφου, για να του λέμε αυτό που νιώθουμε, βάσει αυτού εδραιώθηκαν οι παπάδες χθες [εξομολόγηση] και οι ψυχολόγοι σήμερα [συνεδρία], επ’ αυτού στηρίχτηκε ο αρχαίος [σοφότατος] μύθος του κουρέα του Μίδα, που έτρεξε στο βουνό για να φωνάξει για τα γαϊδουρινά αυτιά του Βασιλιά για τα οποία απαγορευόταν ρητά να μιλήσει.

Μερικοί, κυνικοί όντες, θεωρούν ότι ο βαθμός αδυναμίας του ανθρώπου καθορίζει τον βαθμό της εν λόγω ανάγκης και πράγματι, εάν αναλυθεί αυτό πατώντας στην κοινωνική εμπειρία, τότε φαντάζει και ότι είναι και αληθές: τα μικρά παιδιά, καθοδηγούμενα από την αδυναμία του πνεύματός τους πάντοτε λένε την αλήθεια, κι ας «μην πρέπει». Οι γυναίκες, επηρεασμένες από την αδυναμία τη σωματική, αισθάνονται πιο συχνά την ανάγκη να πουν αυτό που νιώθουν, κι ας «μην πρέπει». Οι κυνικοί δε, πετυχημένοι άλλωστε [επιχειρηματίες, πολιτικοί, δημόσια πρόσωπα και δημοφιλείς γνωστοί ή συγγενείς της παρακάτω γειτονιάς], λένε πάντοτε αυτό που «πρέπει», δεν εκφράζουν ποτέ την πραγματική τους άποψη, δημιουργούν φιλίες με βάση το συμφέρον, την ασφάλεια, την ιδιοτέλεια, χτίζουν μια κατάσταση που στο τέλος οι πάντες θεωρούν πετυχημένη.

Πράγματι, εάν είχα 400-500 λέξεις να θυσιάσω, ή καλύτερα, να «επενδύσω», θα ήταν πιο συνετό να τις έγραφα όχι στο Exit Area αλλά σε κάποια μεγάλη κυριακάτικη εφημερίδα, ή σε κάποια μεγάλη ιστοσελίδα όπου, εκμεταλλευόμενος την ικανότητα του λόγου και τις αδυναμίες των πολλών, θα ξεδίπλωνα το κουβάρι της λεκτικής αρμονίας που γλυκαίνει τα αυτιά με τον ρυθμό της - και πετυχαίνει τον σκοπό της. Η αυλή του Βασιλιά όμως, μπορεί να μυρίζει όμορφα και να φαίνεται εντυπωσιακή και πολλά υποσχόμενη, είναι το μπαλκόνι όμως που βρωμάει και είναι ο κόσμος από κάτω που σου προκαλεί αηδία και δεν μπορείς να ανασάνεις παρ' όλο το ύψος, και αυτό το μάθημα μια φορά άμα το μάθεις δεν χρειάζεται δεύτερη. Μπορεί λοιπόν ο κυνικός να καυχιέται ότι δεν νιώθει τίποτα και να αισθάνεται άριστα στο πλάι του Βασιλιά – οποιοδήποτε Βασιλιά – και να σου μιλάει και να λέει ότι τα αληθινά συναισθήματα είναι για τους αδύναμους άρα κι εσύ είσαι αδύναμος άρα λάθος και αποτυχημένος, και είναι και η παρακάτω ιστορία που δεν μπορεί να αφήσει περιθώρια: «...κάποτε, κάποιος, έριξε ένα μπουκάλι στην θάλασσα, με ένα μήνυμα μέσα ίσως σπουδαίο, ίσως όχι, γραμμένο σε ένα χαρτί και καλά κλεισμένο για να μην βραχεί. Αυτός ο άνθρωπος ένιωθε την ανάγκη να πει αυτό που πραγματικά ένιωθε, και δεν ήξερε καν, εάν αυτό που έγραψε ήταν κάτι το άξιο, εάν το μπουκάλι θα έφτανε σε κάποιον προορισμό και εάν αυτός που το λάμβανε, το καταλάβαινε. Κανένας δεν ξέρει ποιος ήταν, πότε το έριξε στην θάλασσα, ποιος το έλαβε [εάν το έλαβε] και τι έγραφε αυτό το μήνυμα...»

Ο κυνικός χαίρεται για αυτό, και θεωρεί ανόητο τον άνθρωπο αυτό και αποτυχημένο και τον βάζει δίπλα στους αδύναμους και τα μωρά παιδιά και τις αδύναμες γυναίκες ΑΛΛΑ... 

ΔΕΝ είναι που τα παιδιά λένε την αλήθεια από βλακεία - λένε την αλήθεια διότι ΔΕΝ ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ. ΔΕΝ είναι που οι γυναίκες λένε αυτό που νιώθουν από αδυναμία, ούτε για να καταλάβουν οι άλλοι - λένε αυτό που νιώθουν ΓΙΑ ΝΑ ΝΙΩΣΟΥΝ ΟΙ ΑΛΛΟΙ. ΔΕΝ είναι ότι δεν ξέρω ποιος έγραψε το μήνυμα στο μπουκάλι και τι έγραψε ακριβώς, ΞΕΡΩ ΟΤΙ ΤΟ ΕΓΡΑΨΕ ΓΙΑ ΜΕΝΑ. Αιώνες τώρα και χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά. Μπορεί και χθες. Σίγουρα και αύριο. Και ξέρω ότι εννοούσε αυτό:

«...Δεν με νοιάζει ποιος θα διαβάσει αυτό το κείμενο και εάν αυτό ή αυτός αξίζει και τι θα καταλάβει, με νοιάζει που τώρα χορεύει στην θάλασσα και στον χρόνο, στο απέραντο του «τίποτα» και των «πάντων», ΕΛΕΥΘΕΡΟ να καθοριστεί από την μοίρα του, ελεύθερο να βυθιστεί από την μοίρα του και [κυρίως] ποτέ μα ποτέ, κανένας από τους «ηγεμόνες» αυτού του κόσμου, δεν θα νιώσει ασφαλής διότι ποτέ δεν θα μάθει που βρίσκεται το μπουκάλι, τι γράφει το χαρτί, και ποιος είναι εκείνος που θα το λάβει, και τι θα αλλάξει με αυτό, τι θα φτιάξει και τι θα γκρεμίσει...».

Γεμίστε λοιπόν την «θάλασσα» των συνειδήσεων με χιλιάδες τέτοια μπουκάλια που φέρουν τόσα «μυστικά» μηνύματα. Δεν με νοιάζει έαν διαβάσει κάποιος αυτό το κείμενο και εάν αυτό αξίζει ή αυτός αξίζει. Με νοιάζει που χορεύει ελεύθερο, στην σκέψη και τον χρόνο.

[μονάδα]/[υποσύνολο]

Read more »

Όνειρο και Πρότυπο

Αν είχα ένα όνειρο για το αύριο, που θα ήθελα να βγει αληθινό, θα επέλεγα να ζήσω χωρίς την εξάρτηση του σημερινού τρόπου ζωής. Θα ονειρευόμουν έναν κόσμο όπως η αρμονία προϋποθέτει να είναι. Μια Γη απαλλαγμένη από το ιδιοκτησιακό καθεστώς των κρατών, ένα Πλανήτη που να αναδεικνύει τη φυσική πολλαπλότητα και να ενισχύει τη διαφορετικότητα σε αντιδιαστολή με τη μαζοποίηση κοινωνιών και πολιτισμών. Στον οποίο η πρακτική της κυριαρχίας και της επιβολής, μέσω των ιδιοκτησιακών τρόπων με τους οποίους ο άνθρωπος αντιμετωπίζει τον εαυτό του αλλά και όλα τα υπόλοιπα έμβια όντα, θα έχει δώσει τη θέση της σε ένα αεξούσιο μοντέλο ζωής, πέρα από την αποξένωση, τον συγκεντρωτισμό, την αλλοτρίωση και τον υλισμό των ημερών.

Η δική μας συμβολή στη μάχη για την καταστροφή των εξουσιαστικών δομών έγκειται στη βαθμιαία μεταβολή του τρόπου με τον οποίο αντιλαμβάνονται και ενεργούν οι συμπολίτες μας. Με την κατανόηση και την αποδοχή του ότι τόσο ο εκφυλισμός της "Πολιτισμένης Δύσης", όσο και η ανέχεια - καχεξία των περιοχών του Τρίτου Κόσμου, αποτελούν δεδομένα με αιτία, που είναι το προ-καπιταλιστικό σύστημα και ο παγκοσμιοποιημένος τρόπος ζωής, σε συνδυασμό με το συνεχώς διογκούμενο αίσθημα τoυ υπερ-εγώ και ενός άκρατου ανταγωνισμού, απόρροια του ισοπεδωτικού υλισμού που καθοδηγεί τις κοινωνίες. 

Σε αυτό το σημείο θα πρέπει να κάνουμε κάποιες σαφείς διευκρινίσεις σε ό,τι αφορά στη δομή του Νέου Κόσμου, όπως τον επιθυμούμε. Υπάρχουν ομάδες και σύνολα, που πιθανότατα θα συμφωνούσαν με όλα τα παραπάνω και ανήκουν προφανώς στο χώρο της Αριστεράς ή τον λεγόμενο "αντιεξουσιαστικό". Οι δικές μας διαφοροποιήσεις με το δικό τους πιθανότατα πρότυπο έγκειται α) στο ότι αφενός οι αριστερές και αριστερίστικες οργανώσεις κινούνται σε συστημικό - ιεραρχικό - κρατικίστικο πλαίσιο, κάτι που βαθμιαία αλλοτριώνει το σύνολο των νέων που έχουν εξεγερτικές διαθέσεις και αγνές προθέσεις και δεν τους διαφοροποιεί εν τέλει σε τίποτε από το νεοφιλελεύθερο μοντέλο του σήμερα και β) οι ομάδες αυτές συναινούν στη δημιουργία μαζανθρώπων, με το να επιθυμούν την ενσωμάτωση όλων, ανεξαρτήτως φυλετικών, γλωσσικών, πολιτιστικών κριτηρίων, σε ένα παγκόσμιο χωνευτήρι, κάτι που τελικά λειτουργεί προς όφελος των παγκόσμιων εξουσιαστών. Αυτό το είδος παγκοσμιοποίησης, είναι πολύ επικίνδυνο, ειδικά όταν ενισχύεται από "παράλληλες δομές" που δε λύνουν κάποιο πρόβλημα, αλλά δίνουν χώρο στο κράτος και στο σύστημα να τις αποδέχεται ως "χρήσιμες επιλογές", αφού και εκείνες είναι εξαρτημένες εν πολλοίς από αυτό.

Δείτε σε αυτό το σημείο το παράδειγμα με τις "δράσεις φιλανθρωπίας", ξεκινώντας από τους δήμους και τις περιφέρειες, και περνώντας σε κόμματα, επιτροπές και φορείς, στην εκκλησία και σε μεμονωμένα πρόσωπα, που ασκούν το αυτοαποκαλούμενο "λειτούργημα" της κοινωνικής μέριμνας. Άλλοι με ανιδιοτελή πρόθεση, και άλλοι με κριτήρια που στόχο έχουν το ιδίον όφελος, όλοι πάντως όσοι κινήθηκαν στο πλαίσιο αυτό της φιλανθρωπίας είχαν ως σκοπό να καλύψουν τις βασικές βιοποριστικές - υλικές ανάγκες των συμπολιτών μας για ένα μικρό (ή μεγαλύτερο) χρονικό διάστημα. Δίχως να παραγνωρίζει κανείς την αξία μιας τέτοιας πράξης, η οποία κινείται στον άξονα της αλληλεγγύης, είναι ανάγκη να δούμε το ζήτημα στη βάση σχέση κράτους και πολίτη. Αυτή η σχέση στις μέρες μας δε θα μπορούσε να μην είναι εχθρική, καθ' ότι η εξουσία επιθυμεί και εν τέλει πετυχαίνει την δουλοπρεπή συμπεριφορά των οικονομικά και ψυχικά ασθενέστερων συμπολιτών μας. Υποτελείς και ενταγμένοι σε ένα σύστημα από το οποίο αδυνατούν να βγουν, λόγω της καθημερινής άνισης μάχης για ουσιαστική επιβίωση, πολλοί συνάνθρωποί μας απλώνουν το χέρι ζητώντας μια σακούλα φαγητό που θα καλύψει τις ανάγκες τους για μια δυο μέρες, το πολύ μια εβδομάδα. Είναι κάτι που είδαμε πρόσφατα να καλύπτεται τηλεοπτικά από διεθνή μέσα, με δημοσιεύματα που έβγαζαν προς τα έξω την εικόνα όχι περήφανων ανθρώπων που διεκδικούν το μέλλον τους με αποφασιστικότητα, αλλά επαιτών και ζητιάνων, που μπρος σε λίγα τρόφιμα και λαχανικά σπρώχνονται σαν απόβλητα της κοινωνίας.

Οπωσδήποτε αυτή η τραγική πραγματικότητα είναι αποτέλεσμα της αναλγησίας του κράτους ως οργάνου του διεθνούς καπιταλιστικού συστήματος, που χρησιμοποιεί τους ανθρώπους ως αναλώσιμους παραγωγούς με εξευτελιστικό αντάλλαγμα λίγα χρήματα για να καλύπτουν ίσα ίσα τα βασικά.

Έτσι λοιπόν, τα "ανθρώπινα δικαιώματα", η "ισότητα" και η "κοινωνική μέριμνα", δεν έχουν κανένα νόημα όταν δεν μπορούν να συνοδευτούν από μια συνολική θεώρηση επί της ζωής, σε ένα νέο σύστημα αξιών που πρέπει και είναι ανάγκη να δημιουργηθεί από την καταστροφή του παρόντος.

Read more »

Να γίνουμε το παράδειγμα

"Το λακωνίζειν εστί φιλοσοφείν" έλεγαν οι αρχαίοι Λακεδαιμόνιοι. Πόση σχέση άραγε έχει ο σημερινός νεοέλληνας με τους αρχαίους προγόνους του; Ο χαρακτήρας είναι ένα πεδίο που πρέπει να κάνει την διαφορά μεταξύ των νεοελλήνων και ημών, που αγωνιζόμαστε για έναν άλλο ελληνικό πολιτισμό. Με τη νεοελληνική κοινωνία έχουμε πολιτισμική διαφορά. Αν δεν έχουμε... ή οι ιδέες μας είναι λάθος ή εμείς.

Ένα από τα χαρακτηριστικά παραδείγματα των νεοελλήνων (με την χειρότερη έννοια του όρου) είναι η ματαιοδοξία, η προσπάθεια αυτοπροβολής και η μεγάλη ιδέα για τον εαυτό τους. Η αλαζονεία προσπαθεί να καλύψει μία κενή πνευματική και ψυχική οντότητα, φανερώνοντας ανασφάλεια. Μία παλιά παροιμία βγαλμένη από την λαϊκή σοφία, λέει "ο άδειος ντενεκές κάνει τον μεγαλύτερο θόρυβο". Πόσο δίκιο είχαν αυτές οι παλιές γενιές ανθρώπων που αν και δεν πήγαν ποτέ σχολείο, διέθεταν όμως παιδεία. Η παιδεία, δεν αποκτάται μέσα από το σημερινό σχολείο και το πανεπιστήμιο. Αντιθέτως σήμερα είναι χαρακτηριστικό το φαινόμενο μιας ολόκληρης γενιάς με άνεση απόκτησης πτυχίων και τραγική έλλειψη παιδείας. Η έλλειψη παιδείας λοιπόν έχει γεμίσει το κοινωνικό τοπίο με τέτοιους "ντενεκέδες" που μάλιστα έχουν και μεγάλη ιδέα για τον εαυτό τους. Πνευματικά όμως βρίσκονται στο μηδέν. Τους καταλαβαίνει κανείς και από την γλωσσική έκφραση, που είναι καθρέπτης της ψυχής.

Αυτό που καταφέρνει ένα μηδενικό που προσπαθεί πάντα να μειώσει όλους τους άλλους και να αυτοκολακεύεται, είναι... να γίνει "νούμερο". Και χωρίς να έχει συναίσθηση του επιπέδου του, αισθάνεται πράγματι ανωτερότητα ως νούμερο. Αν ανάγουμε αυτή την κατάσταση από ατομικό σε ευρύτερο κοινωνικό επίπεδο, έχουμε γύρω μας μία οικτρή νεοελληνική πραγματικότητα. Ένα ολόκληρο έθνος νεοβαρβάρων, διακατέχεται από μία γελοία νεοελληνική "μαγκιά" χωρίς να έχει καμία συναίσθηση της ουσιαστικής του κενότητας και ψάχνοντας πάντα να μειώσει όλους τους άλλους για να καλύψει την δική του κατάντια και τις δικές του ευθύνες. Οι άνθρωποι που έχουν το γνώθι σ’ αυτόν ή που τουλάχιστον προσπαθούν να έχουν αυτογνωσία, διακατέχονται και από μετριοφροσύνη. Δεν έχουν καμία ανάγκη αυτοπροβολής. Μα όσοι έχουν αισθήματα κατωτερότητας μέσα τους, όσοι δεν είναι συμφιλιωμένοι με τον εαυτό τους, διακατέχονται από το σύνδρομο ανεπάρκειας και συνεχούς ανάγκης αλαζονικής συμπεριφοράς.

Ζούμε σε μια εποχή έντονης καυχησιάρικης προβολής. Είναι ένα νεοελληνικό χαρακτηριστικό που βρίσκεται εντελώς απέναντι από τις ιδέες μας και τη φυσιογνωμία μας. Εάν θέλουμε να αλλάξουμε την πραγματικότητα, το πρώτο βήμα είναι η αυτοκριτική και η αυτογνωσία. Η μετριοφροσύνη. Και ας μας απαντούν πολλές φορές με αστεία αναίδεια ότι "η μετριοφροσύνη είναι για τους μέτριους". Οφείλουμε να προσπαθούμε να είμαστε εμείς οι ίδιοι το παράδειγμα του ανθρώπου που επιθυμούμε για την κοινωνία του αύριο. Αν δεν αλλάξουμε πρώτα εμείς, δεν είναι δυνατόν να αλλάξουμε την κοινωνία και να διαπλάσουμε νέους συντρόφους. Αντιθέτως αν δεν προσπαθούμε να αλλάξουμε την νοοτροπία μας ακολουθώντας τον δύσκολο δρόμο της Αρετής, τότε θα παραμείνουμε ένα ακόμη προϊόν του κοινωνικού σκουπιδότοπου. Και τα σκουπίδια προσελκύουν μόνο μύγες και σκουλήκια. Ο πόλεμος ξεκινά πρώτα από τον ίδιο μας τον εαυτό για να διαπλάθουμε παράλληλα ένα κίνημα διαφορετικών ανθρώπων που θα διαμορφώσουν με τη σειρά τους και μια νέα πραγματικότητα.

Δημήτρης Τ.

Read more »

The Economics of Happiness

Μodern societies have taken a fundamentally wrong turn: policymakers, mainstream economists, and business leaders have consistently pushed us in the direction of ever more growth, while ignoring the ecological destruction and spiritual poverty that have been the price of rampant consumerism, massive scale, and escalating speed. There is a way out and a radically different paradigm is needed. Rather than attempting to solve every problem by "growing the economy", we need to focus instead on meeting real human and ecological needs through awakening to our spiritual ties to community and nature – through an "economics of happiness". "The Economics of Happiness" features a chorus of voices from six continents calling for systemic economic change. The documentary describes a world moving simultaneously in two opposing directions. On the one hand, government and big business continue to promote globalization and the consolidation of corporate power. At the same time, all around the world people are resisting those policies, demanding a re-regulation of trade and finance - and, far from the old institutions of power, they're starting to forge a very different future. Communities are coming together to re-build more human scale, ecological economies based on a new paradigm - an economics of localization.

You can watch a shortened version of the film here: https://www.youtube.com/watch?v=pyQaUDLW6ts

For the full movie, please click on the following link: https://vimeo.com/ondemand/theeconomicsofhappiness

Read more »

Education otherwise

"Υπάρχουν πολλοί λόγοι για κάτι τέτοιο, καθώς υπάρχουν ήδη οικογένειες που το κάνουν. Κακή υγεία των παιδιών; Στενοχώρια, άσχημη ψυχολογική κατάσταση, δυστυχία, το αίσθημα της απώλειας της παιδικής ηλικίας, ο εκφοβισμός; Κακή επίδοση, παρά τα ταλέντα, τις δεξιότητες και την ευφυΐα; Έλλειψη υποστήριξης για τις ανάγκες των μαθητών; Έλλειψη σεβασμού για τα παιδιά; Η αυξανόμενη πίεση των στόχων, του ελέγχου και της επίτευξης αυτών; Η κακή αλληλεπίδραση με τον εκπαιδευτικό; Η στένωση του προγράμματος σπουδών; Η έντονη πίεση του συστήματος παιδείας; Σε γενικές γραμμές αυτό είναι ικανό να εξαντλήσει ψυχικά τα παιδιά και να χάσουν τον προσανατολισμό τους. Το ίδιο και οι γονείς. Όμως σίγουρα υπάρχει και άλλος τρόπος. Και μια πετυχημένη ζωή στον πραγματικό κόσμο μετά το σχολείο δεν εξαρτάται μονάχα από το σχολείο! Θα νιώσετε ευτυχείς, αν το γνωρίσετε."

Ross Mountney - Μαθαίνοντας Χωρίς Σχολείο

Όλο και περισσότεροι γονείς πλέον υποστηρίζουν το αυτονόητο, ότι πολλές φορές "το παιδί μας πάει στο σχολείο επειδή έτσι πρέπει", πως "το σχολείο δεν προσφέρει πραγματική παιδεία", πως "οι ανάγκες του παιδιού μου δεν καλύπτονται", πως "ο δάσκαλος αυτός πρέπει να αλλάξει διότι είναι αδιάφορος" και πως "το παιδί μας χάνει τα καλύτερα χρόνια του χωρίς να του παρέχεται κάτι ουσιαστικό". Στην πραγματικότητα, το ζήτημα της μετάδοσης γνώσης και της παιδείας αποτελεί κάτι το τόσο σημαντικό, που το κράτος, διαμέσου του εκπαιδευτικού συστήματος, το έχει ουσιαστικά καταστρέψει. "Φέρτε σωστούς δασκάλους", φωνάζουν οι γονείς, "νοσεί η εκπαίδευση", όμως είναι απλά κάποια σημεία που χρειάζονται βελτίωση, ή το πράγμα είναι σάπιο από τη ρίζα του;

Κατά τη γνώμη μου συμβαίνει το δεύτερο. Το εκπαιδευτικό μας σύστημα σήμερα είναι προσαρμοσμένο στο πρότυπο του δυτικού πολιτισμού, του καπιταλισμού, των εξουσιαστικών ιδεολογιών και πρακτικών και του πολιτικού συστήματος που κυριαρχεί. Η εκπαίδευση αποτελεί ένα ακόμα από τα εργαλεία που μεταχειρίζεται το κράτος ώστε να μετατρέπονται τα παιδιά μέρα με τη μέρα σε πειθήνια όργανα, σε υποτακτικούς του κρατικού οικοδομήματος, σε υπάκουους πολίτες αυτής της χώρας, σε όντα που θα χαλιναγωγούν το συναίσθημά τους έναντι της λογικής που υπαγορεύεται από τους νόμους, τα πρέπει και τα μη. Σχολεία και πανεπιστημιακά ιδρύματα στερεοτύπων, κατασκευασμένης πληροφόρησης, και επιλεκτικής μάθησης. Και όλο αυτό πάει χρόνια τώρα πακέτο με τις "παραδόσεις" του τόπου (Εκκλησία, Εθνοκεντρική Παιδεία, με ολίγη διαδραστικότητα και εναλλακτισμό σαν κερασάκι στην τούρτα, προσφορά της Αριστεράς). Πιστεύετε πως μια τέτοια προσέγγιση είναι ακραία; Δεν έχετε παρά να ρωτήσετε το παιδί σας πώς νιώθει, και ας μην εκφράζεται με τη δυναμική που θα ήθελε. Βιώνει την εξουσιαστική μάθηση στο πρόσωπο του καθηγητή του, αντιμετωπίζει τον περιορισμό που πηγάζει από το σχολικό πρόγραμμα, τον οδηγό διδασκαλίας και μάθησης, τη διδακτική ύλη, το ίδιο το περιεχόμενο των βιβλίων, το οποίο προέρχεται από κρατικοδίαιτους και ξεκάθαρα στρατευμένους συγγραφείς... Βλέπει αμήχανα τον εαυτό του να σέρνεται ανάμεσα στη δημόσια και ιδιωτική εκπαίδευση, με επιπρόσθετες ώρες διδασκαλίας που δεσμεύουν τον πιο δημιουργικό του χρόνο, και όλα αυτά γιατί; Για ένα όνειρο κατάκτησης μέσω μιας ανακριτικής και τυποποιημένης διαδικασίας, μιας θέσης σε ανώτερο ή ανώτατο εκπαιδευτικό ίδρυμα, για να ξεκινήσει και εκεί ένα ακόμα στάδιο προβλημάτων.

Άλλοι λοιπόν γονείς εμπιστεύονται το σχολικό σύστημα, όμως υπάρχουν και κάποιοι (πολύ λιγότεροι στον ελλαδικό χώρο απ' ότι στο εξωτερικό), που επιλέγουν να εκπαιδεύσουν το παιδί τους στο σπίτι, αφήνοντας στην άκρη το σχολείο. Θεωρούν σημαντική τη δυνατότητα εξατομικευμένης διδασκαλίας, με επιλογή των ωραρίων μελέτης, της θεματολογίας, και φυσικά την επιλογή για περισσότερο ελεύθερο χρόνο για την ανάπτυξη των δεξιοτήτων του παιδιού, ή απλά για παιχνίδι. Αυτό μπορεί να συμβαίνει λόγω κυρίως μαθησιακών δυσκολιών που έχουν κάποια παιδιά, ειδικών αναγκών ή και φόβου και λοιπών ψυχικών ζητημάτων λόγω του σχολικού περιβάλλοντος, έτσι οι γονείς τους επιλέγουν να τους δώσουν οι ίδιοι τα σχετικά εφόδια, και κυρίως, να προσαρμόσουν πάνω στο παιδί τους τον τρόπο μετάδοσης των πληροφοριών. Το σύστημα ονομάζεται "Homeschooling" ή "Home education".

Κάτι τέτοιο είναι πολύ σημαντικό και αν κάποιος γονέας πάρει την απόφαση να το κάνει, οφείλει να έχει την υπευθυνότητα, τις γνώσεις, το αληθινό ενδιαφέρον και τη συνέπεια ώστε να το ολοκληρώσει. Διότι τη σχέση και τη χημεία με το παιδί, που απαιτούνται ώστε το παιδί να νιώσει οικειότητα και να προσλάβει την πληροφορία, τις διαθέτει ήδη. Πολλοί γονείς πάντως αισθάνονται οι ίδιοι σε καλύτερη θέση να ανταποκριθούν στις σχετικές ατομικές ανάγκες του παιδιού στο σπίτι. Μονάχα οι ίδιοι μπορούν να πάρουν αυτή την απόφαση, όμως έχουν τη δυνατότητα να συνεργαστούν και με άλλες οικογένειες, ζητώντας συμβουλές ή και οργανώνοντας από κοινού κάποιες ώρες, για την κοινωνικοποίηση των παιδιών τους και τη διάδραση. Στο εξωτερικό υπάρχει ένα πολύ καλό δίκτυο αυτοοργανωμένων οικογενειών αλλά και οργανισμών, που στόχο έχει να αναδείξει το ζήτημα της εκπαίδευσης στο σπίτι και της επικοινωνίας ώστε η απόφαση για κάτι τέτοιο να είναι όσο το δυνατόν πιο υπεύθυνη και συνειδητή.

Βεβαίως, στην Ελλάδα, το όλο πλαίσιο που έχει στηθεί σε νομικό, επαγγελματικό και κοινωνικό επίπεδο, είναι παραδοσιακά σχολικοκεντρικό, και με πλήθος στερεοτύπων ή προκαταλήψεων, κοινώς, αν δεν περάσεις από δημοτικό, γυμνάσιο, λύκειο, πανεπιστήμιο, σου κλείνουν αργότερα αρκετές πόρτες και η κυρά της γειτονιάς μπορεί και να σου κόψει την καλημέρα, διαδίδοντάς το παράλληλα όπου μπορεί. Έτσι τα όσα παραθέτω, είναι δύσκολα μεν στην εφαρμογή τους, λόγω της ελληνικής πραγματικότητας, άμεσα υποταγμένης στο κράτος, και στην υποχρεωτική από το νόμο φοίτηση στο σχολείο, όμως όχι ακατόρθωτα. Υπάρχει το εξής παράθυρο: Το ελληνικό Υπουργείο Παιδείας φαίνεται να θεωρεί ως απολύτως απαιτούμενη προϋπόθεση της έγκρισης μιας αίτησης γονέων για εκπαίδευση του παιδιού τους στο σπίτι την πιστοποιημένη ανάγκη του μαθητή για ειδική εκπαίδευση (ΦΕΚ 78/τεύχος Α΄/14-03-2000: «Εκπαίδευση των ατόμων με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες», Άρθρο 1, §12γ: «στο σπίτι, σε εξαιρετικές περιπτώσεις»). Οι ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες του μαθητή πιστοποιούνται από το οικείο Κέντρο Διάγνωσης, Αξιολόγησης και Υποστήριξης.

Η γνώση βρίσκεται στην αχαλιναγώγητη δίψα για ζωή, για ελευθερία από τα δεσμά της κυριαρχίας, στη μάθηση μέσω της καθημερινής εμπειρίας, των βασικών αναγκών και του πλαισίου σχέσεων που προέκυπταν κάποτε αβίαστα και αυθόρμητα. Αυτό οι εξουσιαστές δεν είναι σε θέση να το κατανοήσουν, ή μπορεί και να το γνωρίζουν, όμως έχουν τα δικά τους σχέδια. Το θέμα είναι τι κάνουμε εμείς, διότι εμείς είμαστε υπεύθυνοι για τα παιδιά μας και όχι το κράτος. Η οικογένεια προϋπήρχε του κράτους και από τη στιγμή που οι σύγχρονοι δεσμοφύλακές μας είναι υπεύθυνοι για το κατάντημα του εκπαιδευτικού συστήματος, δεν νομιμοποιούνται από τη συνείδησή μας να συνεχίζουν το καταστροφικό έργο πάνω στα παιδιά μας. Σκεφτείτε το αλλιώς. Πολλές φορές δεν είναι τόσο μακρυά από το να γίνει πραγματικότητα!

Κώστας Κ.

Read more »

Η αληθινή ζωή είναι εκεί έξω... (μέρος α')

Είναι αναμφίβολα αυτοί οι ραγδαίοι ρυθμοί της εποχής μας που δεν αφήνουν χώρο και χρόνο στους περισσότερους από εμάς να δεχτούμε τις πηγαίες χαρές της ζωής. Ο ελεύθερος χρόνος τείνει να γίνει πολυτέλεια για αρκετούς ανθρώπους γύρω μας, πολύ περισσότερους απ' ότι στο πολύ πρόσφατο παρελθόν. Σε πλείστες των περιπτώσεων, έχει ενσωματωθεί πλήρως στην καθημερινότητα, ενώ, όπου υπάρχει, είναι σίγουρα διαφορετικός ο τρόπος με τον οποίο αξιοποιείται, σε σχέση με κάποια χρόνια πριν. Όλες οι αλλαγές, έγιναν μόλις μέσα σε δέκα με δεκαπέντε χρόνια, ένα χρονικό διάστημα αρκετά μικρό για το μέγεθος των αλλαγών, ειδικά αν εστιάσουμε στη βαρύτητά τους. Η οικονομική κρίση οπωσδήποτε έχει επηρεάσει τις συνήθειές μας και την καθημερινότητά μας, βάζοντάς την σε πιο ασφυκτικά πλαίσια, όμως δεν είναι μονάχα αυτή. Είναι η εποχή που, στη σκιά των οικονομικών δυσκολιών, αποθεώνονται ο υπερκαταναλωτισμός, ο εργατισμός και το εφήμερο ως στάσεις ζωής, όλα τρέχουν γύρω μας και προσπαθούμε κάτι να αρπάξουμε από αυτά, ο ημερήσιος χρόνος λειτουργεί ως μαθηματική σταθερά και εναγωνίως ψάχνουμε σε κάθε τι να βάλουμε και ένα χρονοδιάγραμμα. Πόσες φορές δεν ακούσαμε κάποιον να λέει δίπλα μας "δε μου φτάνει η μέρα, έχω τόσα πολλά να κάνω...". Κι όμως, αρκετές από τις ανάγκες που έχουν δημιουργηθεί είναι απολύτως πλασματικές. Έρευνες έχουν καταδείξει ότι ο ελεύθερος χρόνος έχει μειωθεί κατά 40% απ' ότι την περασμένη εικοσαετία. Το ποσοστό γίνεται ακόμα μεγαλύτερο όταν - και αυτό είναι ένα πολύ ανησυχητικό στοιχείο - γίνεται λόγος για τα παιδιά.

Η σημασία του ελεύθερου χρόνου και του αδόμητου παιχνιδιού είναι πολύ σημαντική για τη διαμόρφωση του χαρακτήρα, την κοινωνική και τη γνωστική εξέλιξη των παιδιών και δυστυχώς έχει επισκιαστεί στις μέρες μας από το σχολείο, τη μελέτη και τις οργανωμένες δραστηριότητες. Η ασφυκτική διαχείριση του χρόνου, υπό το φόβο της ανασφάλειας σε ό,τι αφορά τη διαχείριση από την πλευρά των γονέων, επιδρά καταλυτικά στην ίδια την ψυχοσύνθεση του παιδιού και του στερεί τη δυνατότητα να χαρεί κάποια πράγματα που αργότερα λόγω ηλικίας θα τα έχει απωλέσει παντελώς. Ο χρόνος μας, και πολύ περισσότερο των μικρών παιδιών, δε θα έπρεπε να υποδεικνύεται και να ορίζεται από τους άλλους, πόσο μάλλον όταν κάτι τέτοιο δεν αφήνει κανένα περιθώριο για αντίστοιχο απρογραμμάτιστο χρόνο, που είναι και το ζητούμενο. Οι μη προσχεδιασμένες δραστηριότητες κοινωνικοποιούν πολύ πιο εύκολα το παιδί, του αφήνουν το ελεύθερο περιθώριο να αναπτυχθεί μόνο του, σε περιβάλλον που το ίδιο θα επιλέξει και να έχει το χρόνο και το χώρο που θα καθορίσει το ίδιο για την ανάπτυξή του αυτή.

(συνεχίζεται)

Κώστας Κ.

Read more »

Ενάντια στο θάνατο και στα αιμοβόρα έθιμα

"Σε λιβάδι λασπωμένο, σπαρακτική σκηνή αποχωρισμού, ξύπνημα μιας επώδυνης θύμησης, πνιγμένης στο αίμα. Ο σπαραγμός μιας μάνας, που ο καρπός της δεν άνθισε! Η περπατησιά της ζωής μου, έχει ευτυχώς αλλάξει μονοπάτι, μα έρχεται Πάσχα, η θλίψη παραμένει, σε χαρά μεταμφιεσμένη…"

Αυτές τις "άγιες" μέρες, όπου η ανθρωπιά απουσιάζει και η υποκρισία περισσεύει, μια κοινωνία διεστραμμένη κάνει τις ετοιμασίες της. Εκατομμύρια αρνιά και κατσίκια δολοφονήθηκαν, για να καταλήξουν στις κοιλιές των συμπατριωτών μας. Η ελληνική υποκουλτούρα ντύνεται στα χρώματα της παράδοσης, όπου το κόκκινο κυριαρχεί, όχι φυσικά ως το αίμα του Χριστού, αλλά ως το αίμα των δολοφονηθέντων ζώων.  Αυτές οι μέρες για εμάς, για όσους η αγάπη για τα ζώα δεν περιορίζεται στο σκυλάκι ή στο γατάκι που φιλοξενούμε στο σπίτι ή στην αυλή μας, είναι μέρες λύπης για τον πολιτισμό των συνανθρώπων μας, μα και αποφασιστικότητας, διότι πρέπει να περάσει το μήνυμά μας σε όσο το δυνατόν περισσότερους αποδέκτες. Η σφαγή πρέπει άμεσα να σταματήσει. Όλα τα ζώα έχουν δικαίωμα στη ζωή και στην ελευθερία και οι άνθρωποι πρέπει να αποβάλλουν από τη νοσηρή αντίληψή τους την κυριαρχία πάνω τους.

Στη χώρα μας, τα τελευταία χρόνια, ολοένα και περισσότεροι συμπολίτες μας αλλάζουν διατροφικές συνήθειες και αποβάλλουν από τις επιλογές τους το ζωικό κρέας και αυτό γίνεται ενσυνείδητα, λόγω της κατανόησης για την παράλογη διαχείριση που υφίσταται το οικοσύστημα στο σύνολό του από τον άνθρωπο. Αυτή είναι μια πολύ καλή εξέλιξη, όμως δυστυχώς η πρόοδος που έχει σημειωθεί δεν είναι αρκετή. Οι προσπάθειές μας πρέπει να ενταθούν.  Αυτό το προστάζει η κραυγή κάθε ξεχωριστού ζώου μέσα στο σφαγείο. Κάθε ζώου που έχει να αντιμετωπίσει τη μαρτυρική στιγμή της δολοφονίας από έναν άνθρωπο.

Ενάντια στο θάνατο και τα αιμοβόρα ένστικτα και έθιμα, κάποιοι Άνθρωποι θα τo σώσουν από τα αχρεία χέρια και το θάνατο και θα χαρούν το ξύπνημα της φύσης μετά τη νάρκη του χειμώνα. Τα μόνα πλάσματα που αγαπούν και σέβονται τη φύση, θα χαρούν την ομορφιά της...

Από τη  συντακτική ομάδα,

Exit Area & Μηδέν Τελεία

Read more »

Ελλήνων Πάσχα: η σφαγή της αγάπης

Το άρθρο αυτό δεν έχει ως σκοπό να σας χαλάσει το διήμερο και να προσθέσει τόνους μιζέριας στη ζωή σας. Εάν δε θέλετε να το διαβάσετε, μπορείτε να σταματήσετε εδώ. Οι παρακάτω σκέψεις  έρχονται με αφορμή μια κατάσταση παράλογη και υποκριτική, εκφράζοντας την έντονη αποδοκιμασία για τις αποκαλούμενες "ημέρες αγάπης και χαράς". Αυτό το άθλιο, αιματοβαμμένο, κτηνώδες Πάσχα, έρχεται κάθε χρόνο να μας θυμίζει σε χριστιανικό φόντο την κατάπτωση του Έλληνα.  Τόσο το θρησκευτικό περιεχόμενο, όσο και η συνολική θεώρηση της συγκεκριμένης "γιορτής", ζέχνουν, από μπόλικη υποκρισία και τη δυσωδία της ελληνικής υποκουλτούρας, η οποία έχει ντυθεί στα χρώματα της παράδοσης. Μια τέτοια παράδοση στέκεται αβασάνιστα περιττή και άχρηστη και πρέπει να αντιμετωπίζεται με απαξίωση και οπωσδήποτε καταγγελτικό λόγο.

Εκατοντάδες χιλιάδες αμνοερίφια σφάζονται για να καταλήξουν μετά από μια αρρωστημένη διαδικασία στις σούβλες και έπειτα στα στομάχια των συμπατριωτών μας, και πρόκειται για ζώα, τα οποία ως ήρεμα και πράα που είναι, δεν διαθέτουν κανένα φυσικό μηχανισμό για να μπορέσουν να αμυνθούν έναντι όλης αυτής της βαναυσότητας που υφίστανται. Δεν μπορούν να τρέξουν γρήγορα, να πετάξουν ή ακόμα να δαγκώσουν. Το μόνο που μπορούν να κάνουν εκείνη την τραγική στιγμή που απειλείται η ζωή τους, είναι να βελάξουν με όση δύναμη τους μένει. Περιμένουν στην ουρά πανικοβλημένα, νιώθουν το τι έρχεται, αισθάνονται τον φόβο μπροστά στην οσμή του θανάτου. Η κορτιζόλη (χημική ουσία που προκαλεί καρκίνο στον ανθρώπινο οργανισμό) εκτοξεύεται στα ύψη. Το κοφτερό μαχαίρι έρχεται σύντομα να ξεσκίσει τη σάρκα τους. Το αίμα αναβλύζει και τα ζώα τινάζονται με σπασμούς μέχρι να χυθεί η σταγόνα εκείνη που θα τα παραδώσει στον θάνατο. Ο σφαγέας τα κατεβάζει από το τσιγκέλι και αρχίζει το γδάρσιμο, το ξεντέριασμα και το ξερίζωμα των εσωτερικών τους οργάνων. Στις αγορές, οι κρεοπώλες μοστράρουν τα άψυχα και κακοπαθημένα πτώματα των αμνών και τα εντόσθιά τους, γνωρίζοντας ότι αυτό το θέαμα δεν προκαλεί καμία αισθητική ή ηθική δυσαρέσκεια, αφού άλλωστε το αγοραστικό κοινό είναι εθισμένο σε τέτοιου είδους θεάματα. Ο κόσμος "παίζει μπουνιές" στην κυριολεξία για να διαλέξει το τελευταίο φτηνό αρνί. Αργότερα θα σπάει τα κεφάλια των ζώων, θα τρώει τα μυαλά, τα μάτια και τη γλώσσα, θα γλύφει τα δόντια τους, θα τρώει τα έντερα και τα αμελέτητά τους... Οποία λογική σε μια συμπεριφορά που μόνο σε ζόμπι παραπέμπει...

 

Όλη η παραπάνω βαρβαρότητα φτάνει στο αποκορύφωμά της με το σούβλισμα του δύστυχου ζώου. Το παλούκι αποτελεί σύμβολο της κυριαρχίας και της σαδιστικής πλευράς της εξουσίας, και μας έγινε γνωστό από τα σχετικά ήθη της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Ο θάνατος κατά παρόμοιο τρόπο προοριζόταν για ειδεχθείς κακούργους ή για όσους αντιστέκονταν στην κρατική εξουσία. Η πρακτική του βιασμού των υποταγμένων, το παλούκωμα και άλλα παρεμφερή βασανιστήρια έχουν την ίδια αιτία. Η εικόνα, όμως, ενός ζώου στη σούβλα είναι από μόνη της βάρβαρη ακόμη και χωρίς να παραπέμπει στους παραπάνω συμβολισμούς.

Αυτή είναι η ωμή πραγματικότητα που καταλήγει ψημένη στο πιάτο μας και σίγουρα, αν τα σφαγεία διέθεταν γυάλινους τοίχους, τότε η πλειοψηφία των ανθρώπων δεν θα τρεφόταν με ζώα. Μπροστά στην υποκρισία Εκκλησίας, Κράτους και χριστιανικού ποίμνιου, σας καλούμε να αναλογιστείτε την ηθική πλευρά του ζητήματος και να προτάξετε την συμπόνοια και την αγάπη για τα ζώα, ως το κυρίαρχο μήνυμα των ημερών. Διότι η εκμετάλλευση ζώου από άνθρωπο είναι άρρηκτα σχετιζόμενη με την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Και το ελληνικό Πάσχα, μαζί με όλο το υπόλοιπο πακέτο με τις αηδίες περί Ανάστασης και σωτηρίας ψυχών, αποτελεί το άκρον άωτον της υποκρισίας και ψευτιάς της παραπαίουσας ελληνικής κοινωνίας.

Κώστας Κ.
παραπομπές/αναφορές: Πανελλαδική Φιλοζωική και Περιβαλλοντική Ομοσπονδία

Read more »

Αποποίηση ευθυνών

Σκέφτεται κανείς ότι η σκλαβιά είναι μια πολύ σοβαρή υπόθεση; Λέμε για την ελευθερία, αλλά καμιά φορά ξεχνάμε πώς είναι να είσαι σκλαβωμένος. Το να αναθέτεις σε κάποιον άλλον να αποφασίζει τι θα κάνεις, είναι για πολλούς μεγάλη παρηγοριά∙ τους απαλλάσσει απ’ την προσωπική ευθύνη να διαλέξουν. Έχει ποτίσει τα κόκκαλά τους η σκέψη ότι αιτία της ύπαρξής μας είναι να χανόμαστε στο πλήθος, να μην παίρνουμε συνειδητές αποφάσεις. Τρομάζουν με τη δύναμη, αλλά τους ελκύει κιόλας.

Η δύναμη γίνεται σημείο αναφοράς, ένας τρόπος για τους τυφλοπόντικες να ορούν στο σκοτάδι. Ελάχιστοι είχαν τη δύναμη να βλέπουν ανάμεσα στους τυφλούς και να μην την κάνουν εξουσία. Από την ώρα που θα γυρίσεις στο σπίτι, το τι θα φας, τι ώρα θα σχολάσεις, ποιες μέρες είναι για ξεκούραση, ποιες για πένθος και ποιες για διασκέδαση, όλα τον ίδιο κύκλο κάνουν.

Είναι εύκολο να μην αποφασίζεις για σένα. Είναι σχεδόν ηδονιστικό, είναι τόσο ανώδυνο, μοιάζει με ωραίο, είναι διασκεδαστικό, μπορείς να περάσεις όχι μόνο τη δική σου ζωή, αλλά και όσων αγαπάς τόσο ανεύθυνα, που ούτε που θα το αντιληφθείς. Το μόνο που καταλαβαίνεις είναι η βία. Γιατί τότε κάποιος σου δίνει ένα χτύπημα στην πλάτη και σ’ αναγκάζει να διαλέξεις αν θ’ απαντήσεις ή όχι.

Αλλά τι γίνεται με όλες τις επιλογές που δεν έκανες; Τι γίνεται με τις στιγμές που μαζεύεις στη μνήμη τη δική σου ή κάποιας μηχανής; Είναι όλες εκείνες οι ανεύθυνες στιγμές, που είναι ευχάριστες, που κάποιες άβολες εικόνες τις χαλούν, που γεμίζουν τις μέρες και τις νύχτες σου με μια στρωτή γραμμή. Πώς είναι να ζεις κανονικά, τέλος πάντων; Να μη σε νοιάζει; Να μη θέλεις να πάρεις καμιά απόφαση; Να κρατάς απ’ το χέρι ατσάλινες παλάμες, που σε σφίγγουν, σου λιώνουν το μυαλό και την ψυχή, αλλά εσύ νιώθεις έναν πόνο στην καρδιά, μια μελαγχολία, ένα άγχος που τα πράγματα δεν πήγαν όπως ήθελες, που δεν πέτυχες τόσα, που δεν κέρδισες τόσα; Πώς είναι άραγε όλοι αυτοί οι κανονικοί άνθρωποι, που κοιμούνται και ξυπνούν κάθε μέρα με το ίδιο όνειρο, με την ίδια αυταπάτη, ότι όλα θα πάνε καλά, κανείς δε θα τους πειράξει, είναι ασφαλείς;

Ποιος πόλεμος απ’ όλους θα τους χτυπήσει με ένα σφυρί στην χάρτινη καρδιά τους, για να τους διαβεβαιώσει ότι το συμβόλαιο τελείωσε και το γλέντι αναβάλλεται για άλλη ζωή, μετά τις μάχες; Πόσοι πόλεμοι θα περάσουν από δίπλα τους, χωρίς να τους αγγίξουν; Πόσες ζωές θα χαθούν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο;

Σταματάς να ρωτάς κάποτε, ο κόσμος είναι αυτός που είναι λες και μένεις μετέωρος. Δεν πας πουθενά. Ούτε μπρος ούτε πίσω. Μένεις εκεί, να εκπορεύεσαι εκ δεξιών της μνήμης, που δεν τελειώνει ποτέ. Γι’ αυτό, όσοι θυμούνται, καλό είναι να μην το δείχνουν με ένα βουβό βλέμμα. Ίσως να πρέπει να μιλούν πιο πολύ, για όσα δεν έμαθαν ακόμη, για όσα μπορούν να ξεκινήσουν σε λίγο, για όσα δε θα τελειώσουν ποτέ.

Πηγή: Anarchy Press

Read more »

Για τις πόλεις, που ποτέ δεν κοιμούνται

Οι κύκλοι του φωτός, η εναλλαγή της μέρας και της νύχτας γιορτάστηκαν και αντιμετωπίστηκαν ως μια έκφραση του κύκλου της ζωής από πολλούς λαούς. Οι γιορτές της ισημερίας, οι τελετές για τη μεγαλύτερη μέρα και νύχτα, για το καλοκαίρι και τις δραστηριότητές του και βέβαια οι γιορτές της άνοιξης. Οι μέρες και οι εποχές με τις ιδιαιτερότητές τους σηματοδοτούσαν το πέρασμα σε μια νέα φάση. Ίχνη απ’ τις γιορτές αυτές φτάνουν μέχρι σήμερα. Ωστόσο, για να είμαστε ειλικρινείς, λίγα πια έχουν απομείνει απ’ τις εναλλαγές αυτές, για να γιορτάσουμε.

Η διαταραχή των εποχών, όπου συχνά απουσιάζει η άνοιξη και το φθινόπωρο και επικρατούν έντονα καλοκαίρια και χειμώνες, με απότομες μεταβολές και ξεσπάσματα, θα λέγαμε ότι ταιριάζει σε καιρούς που με απληστία απορροφούν και εξαντλούν ό,τι υποπέσει στις εφήμερες διαθέσεις τους. Συνήθως, φτάνουμε στα πιο μεγάλα και σημαντικά, καθοδηγούμενοι απ’ τα μικρότερα και τα πιο ασήμαντα.

Κάπως έτσι συμβαίνει και σ’ αυτή την περίπτωση. Ίσως, από συνήθεια και κεκτημένη ταχύτητα, λίγοι από εμάς ως τώρα έχουν σκεφτεί πόσο μας λείπει η αληθινή νύχτα. Ιδιαίτερα στις πόλεις ζούμε σε συνθήκες ορνιθοτροφείου. Υποβαλλόμαστε σε μόνιμες και σταθερές συνθήκες φωτός, ωσάν τις όρνιθες στα ορνιθοτροφεία, προκειμένου να μην παύει ποτέ ο κύκλος της παραγωγής και κατανάλωσης. Αυτός είναι ο μόνος που μένει αδιατάραχτος κι ο μόνος που έμεινε να «γιορτάζεται» πραγματικά. Αληθινό σκοτάδι δε συναντάμε σχεδόν ποτέ σε μια μεγάλη πόλη, «που ποτέ δεν κοιμάται». Τα φώτα κατακλύζουν και εισβάλλουν σε κάθε πτυχή ύπνου και ξύπνιου∙ φωτάκια και γλόμποι του δρόμου, ημίφως και ατμοσφαιρικοί λαμπτήρες. Ζούμε, πράγματι, σε μια πολύ …φωτισμένη εποχή.

Δεν είναι δυνατό να μη θυμηθούμε τον μονόλογο του Τάκη Μόσχου στην ταινία «Η πόλη ποτέ δεν κοιμάται»:

Γεννήθηκα σ’ αυτή την πόλη∙ μεγάλωνα και γύρω μου μεγάλωναν χιλιάδες άλλα παιδιά, σαν και μένα. Περπάτησα ύποπτους δρόμους, νυχτερινούς, είδα θλιβερές εικόνες σε ξεχασμένες γειτονιές, έτρεξα ανάμεσα από μανιασμένους ανθρώπους που ’τρεχαν κι αυτοί∙ προς τα πού δεν ξέρω και φοβάμαι πως ούτε κι αυτοί ξέρουνε. Ξενύχτησα σε πλατείες που φωτίζονται από σπασμένους γλόμπους, έπαιξα άγρια παιγνίδια, πολύ άγρια παιγνίδια, με φοβερές μούρες κι έκλαψα∙ κάτω από ένα μπαλκόνι του τέταρτου ορόφου. Κόσμος γύρω μαζεμένος να κοιτάει τον πεσμένο κι εγώ, παράμερα μονάχος, να ξέρω το γιατί.

Γεννήθηκα σ’ αυτή την πόλη κι έχω αναπνεύσει μπόλικο καυσαέριο και καμένα λάδια από εξατμίσεις και μοτέρ, υστερικά μοτέρ, που ουρλιάζουν μέσα σε τρυφερές νύχτες. […] Γεννήθηκα σ’ αυτή την πόλη και νικήθηκα. Νικήθηκα από σαΐνια που είχαν κάνει στο πεζοδρόμιο περισσότερα χιλιόμετρα από μένα. Και ξέρεις τι καταλάβαινα κάθε φορά που έτρωγα άλλη μια γροθιά στο στομάχι; Θες να μάθεις τι καταλάβαινα;  Έχουμε βουτήξει, φίλε, στα βαθιά νερά, έχουμε βουτήξει στα βαθιά νερά και μας μένει ένα πράγμα∙ μόνο ένα πράγμα μας μένει∙ να μάθουμε να κολυμπάμε. Πρώτα να μάθουμε να κολυμπάμε και μετά να κοιτάξουμε, αν υπάρχει τριγύρω μας στεριά.

Είμαι ένα παιδί αυτής της πόλης, εδώ, αυτής της θάλασσας, αυτής της βρώμικης θάλασσας, όπως είσαι κι εσύ κι αυτός κι όλοι και πρέπει να μάθουμε να μη βουλιάζουμε, φίλε, να κολυμπάμε μέρα-νύχτα, μέρα-νύχτα χωρίς σταματημό, γιατί… η πόλη ποτέ δεν κοιμάται. […]

πηγή: Anarchypress.gr

Read more »

Ξεκαθάρισμα

Πήγαινε πες στην Δημοκρατία να πάει να πλυθεί γιατί η μπόχα της έχει κολλήσει πια στους τοίχους των σπιτιών μας. Μην εθελοτυφλεί επειδή έχει κάμποσους ακόμα που την κάνουν παρέα. Εκείνοι βρωμάνε περισσότερο από την ίδια και οι στάμπες που αφήνει ο λιπαρός ιδρώτας τους -όταν την αγκαλιάζουν- κάνουν το ακριβοπληρωμένο της ταγιέρ να μοιάζει με τοίχο σφαγείου που δεν καθαρίστηκε ποτέ. Πες της να μην περνάει από την γειτονιά γιατί κάποιοι παλιοί εραστές της, που την λάτρεψαν, ακονίζουν τα μαχαίρια τους έχοντας μπροστά τους μια φωτογραφία του ’70: Αυτή με το σιέλ φορεματάκι της να γελάει και εκείνοι δίπλα της να μην τολμούν ούτε να την αγγίξουν, μη και χαλάσουν την στιγμή, μη και τσαλακώσουν το όνειρο.

Πήγαινε πες στην Αριστερά να μην κορδώνεται όταν περνάει από τα σοκάκια γιατί τα χαμπέρια έφθασαν από καιρό στα αφτιά των παιδιών της. Έχει χρόνια τώρα, που όταν αυτά έβγαιναν από την πόρτα για το σχολείο της ζωής, αυτή έβαζε τους γιους των αφεντικών από το παράθυρο και το γλεντούσαν. Πήγαινε πες της ότι ακόμα πηγαίνουν μαζί της οι ατσαλάκωτοι της ζωής μόνο και μόνο για την παλιά της αίγλη. Κατά τα άλλα κατάντησε σαν γριά πόρνη επαρχιακού μπορδέλου που πας μαζί της όχι από ανάγκη αλλά από οίκτο. Πες της ότι τα παιδιά της, που κρυβόταν πίσω από την φούστα της όταν λυγερή και περήφανη περπατούσε στα συντρίμμια της Ιστορίας, θέλουν να την κουρέψουν γουλί και να την κρεμάσουν από το σχοινί του καμπαναριού. Κάθε φορά που θα τινάζεται το κορμί της να χτυπάει η καμπάνα όχι για αυτήν, αλλά για τα όνειρα που έθαψε με τα ίδια της τα χέρια πριν ακόμα ανδρωθούν.

Πήγαινε πες στην Δικαιοσύνη ότι δεν μπορεί να κρύβεται για πολύ πια. Όσο και να την προστατεύουν οι σωματοφύλακες της ανανδρίας κουτσαίνει από την αριστερή πλευρά και ξεχωρίζει στο πλήθος. Της έμεινε κουσούρι από τότε που έκλεβε από την ζυγαριά και τα’ χωνε στις τσέπες της τα δίκια των ερήμην καταδικασμένων. Πες της ότι έχει μία ευκαιρία να μαχαιρωθεί μόνη της με το σπαθί της. Εκείνο που έκοψε λάθους λαιμούς την ώρα που αυτοί τεντωνόταν με πρησμένες φλέβες φωνάζοντας για δίκιο.

Τέλος, πήγαινε πες στην Ελευθερία ότι θα την βγάλει καθαρή. Όχι γιατί στάθηκε ως έπρεπε αλλά γιατί οι πέτρες που μας έβαζε να κουβαλάμε στον ανήφορο των Αξιών έγιναν μία-μία, οι τοίχοι του σπιτιού που μέσα κοιμάται η Ελπίδα μας.

πηγή: Simple Man

Read more »

Η Ζωή μας ενάντια στα Κέρδη τους

Ήρθε η σημερινή ημέρα και ήμασταν στο ίδιο έργο θεατές. Πορείες, συνθήματα, πανό. Η Πρωτομαγιά είναι πάντοτε η ημέρα που ακούμε μεγάλα λόγια από μικρούς ανθρώπους. Συνδικάτα και κόμματα, ως συνήθως υπάρχουν για να οικειοποιούνται τα κεκτημένα. Εκείνα τα δικαιώματα που ποτέ δεν κατέκτησαν και τα ίδια κεκτημένα που οι ίδιοι αμαχητί παρέδωσαν. Η αφαίμαξη του εργατικού δυναμικού προς όφελος των λίγων συντελείται δεκαετίες και όχι μονάχα τα τελευταία χρόνια. Οι γιορτές των επαγγελματιών εκπροσώπων, απλά ένας περίτεχνος αποπροσανατολισμός, στον οποίο χρόνο με τον χρόνο ο κόσμος γυρνάει την πλάτη. Στην προτεραία νοσηρή κατάσταση δεν είχαν πέσει οι μάσκες. Η λαϊκή στήριξη πρέπει να αποσύρεται αμέσως, όταν το σύστημα δεν ευνοεί την ολότητα. Ο νους μου ήδη αμύνεται στα σχόλια των πληρωμένων σχολιαστών. Ναι. Όλοι αυτοί θυμούνται το δικαίωμα στην εργασία  μόνο μία μέρα το χρόνο και οι επαγγελματίες εργατοπατέρες με το λόγο τους διχάζουν παρά ενώνουν. "Ο εργάτης πρέπει να ενταχθεί στο κίνημά μας γιατί έτσι λειτουργεί εύρυθμα η δημοκρατία, ο εργάτης πλήττεται, ο εργάτης θέλει, ο εργάτης μπορεί", όλα στο όνομα του εργάτη, πολλές φορές χωρίς τον εργάτη όμως... Και αυτό το τούνελ καταλήγει στο γεφύρι της Άρτας που γκρεμίζεται μπροστά στα μάτια μας και το φως δεν λέει να ξεπροβάλλει. Δεν είναι μόνο οι εγχώριοι πολιτικοί, δεν είναι μόνο το ελληνικό πολιτικό σύστημα. Οι προδότες και οι καπιταλιστές δεν έχουν πατρίδα. Μόνο θεό έχουν και είναι κοινός: το κέρδος, το χρήμα. Το κέρδος έναντι της ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης του μικρού παιδιού, των συνθηκών εργασίας στο αποπνικτικό περιβάλλον ενός εργοστασίου, της παράτασης εργασίας αντί σύνταξης του εξηνταπεντάχρονου οικοδόμου, της απόλυσης δίχως αποζημίωση μετά από ολάκερα χρόνια πραγματικής δουλειάς, της μειώσεως μισθών και περικοπής ημερομισθίων, του εφιάλτη της ανεργίας. Είναι το χρήμα. Το χρήμα έναντι της ίδιας της ζωής. Θέλουμε πίσω τη Ζωή μας, και τη θέλουμε απαλλαγμένη από τον ζουρλομανδύα του σημερινού καπιταλιστικού συστήματος του υπερκέρδους και της εμπορευματοποίηση.

Άρης

Read more »

Η ώρα της Αποκάλυψης...

Η κατάσταση της κοινωνίας μας έχει φτάσει σε οριακά επίπεδα. Μάρτυρες αυτού είμαστε όλοι μας. Αυτοί που ψάχνουν ευκαιριακές καταστάσεις μέσα από τα προβλήματα, δεν θα πάνε πολύ μακριά. Η ευκαιρία υπάρχει, αλλά όχι για να ευνοηθείς – υπάρχει για να ζήσεις μια πιο αξιοπρεπέστατη ζωή. Αξιοπρέπεια μέσα στην παρακμή; Ίσως όχι κοινωνική, πάντως σίγουρα σε επίπεδο συνειδησιακού χαρακτήρα.

Δεν θα αφήσω αυτή την ευκαιρία να πάει χαμένη. Στον σίγουρο κόσμο ήμουν ένα φάντασμα, φιγούρα ανάμεσα στο ευτυχισμένο κοπάδι της ψεύτικης ευημερίας. Απείχα παντού και πάντα σε κάθε σύγκριση, διότι η αξιοκρατία τους για μένα ήταν ανέκαθεν μια σκέτη μαλακία. Έτσι λοιπόν απείχα συνειδητά. Αλλά όταν οι ισορροπίες αλλάζουν, αλλάζουν και οι άνθρωποι που ξεχωρίζουν. Δεν θέλω να ξεχωρίσω ηγετικά.

Δεν θέλω να γίνω αποδεκτός από το πλήθος. Όσοι ψάχνουν νεκρούς εγκεφάλους ας κάνουν από τώρα πολιτική και θα τους ακολουθήσουν πολλοί τέτοιοι. Πρέπει να βρω τους σημαντικούς, πρέπει να βρω τους ξεχωριστούς, πρέπει να βρω τα φαντάσματα που τώρα δεν μπορώ να δω κι ας είμαι κι εγώ ένα φάντασμα της κοινωνίας. Όταν πέφτουν οι μάσκες και γκρεμίζονται όλοι οι τοίχοι, τα πρόσωπα δεν κρύβονται κι έτσι ξεκινάμε όλοι από το μηδέν. Αυτό θέλω.

Δεν θα μπορούσα να μην αποδεχτώ αυτήν την ανεπανάληπτη ευκαιρία. Να πείσω απόλυτα τον εαυτό μου ότι ποτέ δεν φόρεσα την μάσκα που μου πρόσφερε η κοινωνία. Και μετά να πείσω εκείνους που ούτε αυτοί συνήθιζαν να φορούν. Και να πορευτούμε μαζί. Εσένα αλήθεια, πιο είναι το αληθινό σου πρόσωπο;

The X-Human (πρωτοδημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα "X Nation")

Read more »

Για το Αύριο...

Ζούμε το χειρότερο, αυτό μην το ξεχνάς. Κάθε μέρα που περνά γινόμαστε μάρτυρες αφόρητης κατάθλιψης, κάθε μέρα αποχαιρετάμε κι έναν Έλληνα που δεν αντέχει να ζήσει το παρακάτω, κάθε λεπτό αγωνιούμε για τους οικείους μας αν θα είναι υγιείς, κάθε στιγμή παρακολουθούμε τις ειδήσεις σαν να διαβάζουμε μια λίστα που θα έχει το δικό μας όνομα ως μελλοντικού καταδικασμένου, κάθε μέρα ζούμε το αφόρητο. Όλα μας φαίνονται ένας ανήφορος που δεν σταματά πουθενά. Κι όμως, επιβιώνουμε μέσα σε αυτό που μέχρι πριν δύο χρόνια το απευχόμασταν. Ο καθένας από μονάχος του βλέπει τον τοίχο να ορθώνεται μπροστά του και είναι εκατομμύρια οι στιγμές που δεν έχεις τα κουράγια πλέον να σκαρφαλώσεις ούτε ένα χιλιοστό πάνω από το έδαφος. Είναι στιγμές που θέλεις το έδαφος να καταρρεύσει , να τελειώνει αυτή η ιστορία, αυτός ο εφιάλτης που σε έβαλαν να διανύσεις.

Σε γεμίζουν με ελπίδες όντα που διαχειρίζονται την ζωή σου αλλά και τον δρόμο που θα πάρει ο εφιάλτης σου και είναι τόσο μεγάλη η καταπόνησή σου που θέλεις να πιστέψεις ότι κάποιος από αυτούς θα σε βγάλει από το τέλμα. Είναι φυσικό να θέλεις να πιστέψεις κάπου γιατί το ξέρουμε όλοι μας πια ότι οι ανθρώπινες αντοχές είναι τεράστιες και εσύ δεν θέλεις να δεις που φθάνουν οι δικές σου. Δεν θέλεις να δεις τι μπορεί να αντέξουν ακόμα τα μάτια σου και η καρδιά σου. Ζήσε λοιπόν και την διορισμένη ελπίδα. Είναι και αυτό κομμάτι του παζλ. Είναι και αυτό ένα μέρος του σήριαλ που πρέπει να δούμε, θέλουμε δεν θέλουμε. Αλλά να μην ξεχνάς ότι ζεις το χειρότερο. Και το ζεις μόνο εσύ και κανένας σωτήρας σου. Κάθε μέρα που ξυπνάς να γνωρίζεις ότι ο ανήφορος είναι δικός σου και μόνο δικός σου. Η πολιτική ποτέ δεν είχε ανήφορο. Μόνο ευθείες και όταν ξεπηδούσε κάποια λακκούβα αμέσως έφτιαχνε παράδρομους για να συνεχίσει την πορεία της. Έτσι κάνει και τώρα που εσύ είσαι η λακκούβα της. Δεν θα σκοντάψει πάνω σου, θα σε προσπεράσει αδιαφορώντας αν εσύ έζησες το χειρότερο.

Αύριο λοιπόν, που θα ξυπνήσεις και πάλι μέσα στο χειρότερο να μην ξεχάσεις αυτά που έζησες μέχρι σήμερα. Να μην ξεχάσεις τους Έλληνες που δεν άντεξαν να δουν το παρακάτω, τους μελλοθάνατους που τους κόβουν μέρες από τις ήδη κομμένες μέρες τους, τους ασθενείς που μετράνε τα φάρμακα αγωνιώντας τι θα γίνει όταν τελειώσει και αυτή η καρτέλα, τα παιδιά που τα συμβουλεύουμε να μην κάνουν μεγάλα όνειρα γιατί εμείς σταθήκαμε πολύ μικροί για τα δικά μας, να μην ξεχάσεις τον εαυτό σου όταν γονάτισες από απελπισία, να μην ξεχάσεις τα ουρλιαχτά απόγνωσης συμπατριωτών σου, να μην ξεχάσεις ότι η εκ γενετής περηφάνια σου έγινε με μιας προσβολή, να μην ξεχάσεις ότι έζησες το αδιανόητο. Να μην ξεχάσεις ότι επέζησες μέσα σε ένα βομβαρδισμένο τοπίο χωρίς όπλα, χωρίς συμμάχους, χωρίς υποστήριξη. Να μην ξεχάσεις ότι σε ξέχασαν όλοι. Και στο χειρότερο που θα ζήσεις, το νου σου μη και ξεχάσεις, ότι είσαι Έλληνας.

A Simple Man

Read more »

Σταματήστε να πεθαίνετε, τους χαλάτε το success story!

Τη μια αυτοκτονούν, την άλλη πεθαίνουν στο δρόμο από πείνα, και τώρα πρόσφατα πεθαίνουν στην προσπάθειά τους να ζεσταθούν. Πάντοτε υπάρχει μια σκληρή πραγματικότητα που έρχεται για να συντρίψει τα φτηνά επικοινωνιακά κόλπα της κυβέρνησης. Όλο κάτι στραβό γίνεται και αυτοί οι Έλληνες μιζεριάζουν αντί να βλέπουν με αισιοδοξία το λαμπρό μέλλον που αχνοφαίνεται το 2014 (πώς γίνεται και κάθε χρόνο το όνειρο παίρνει παράταση τελικά για τον επόμενο, μάλλον ο λαός φταίει και γι αυτό...). Μα πώς είναι δυνατόν να μην βλέπει κανείς το πλεόνασμα; Τόση υπερπροσπάθεια για τις τράπεζες και το κεφάλαιο, καμία εκτίμηση και κανένα ευχαριστώ.

Μη σας φαίνεται παράξενο. Στο μυαλό των κρατούντων, κάπως έτσι είναι τα πράγματα. Είναι τόσο βλάκες; Όχι. Συνεχίζουν να ζουν σε μια παράλληλη πραγματικότητα, μην έχοντας απολύτως καμία επαφή με το λαό και τα προβλήματά του. Όπου και να πηγαίνουν συνεχίζουν να μην πληρώνουν, εξακολουθούν να συναντιούνται με συγκεκριμένους κύκλους ανθρώπων και απέχουν πολύ ακόμα από το να κάνουν το ...σκατό τους παξιμάδι, και ας κλαίγονται γι αυτό.

Έχουν φτάσει στο σημείο να χαρακτηρίζουν ως φτηνό λαϊκισμό όταν τους κατηγορεί ο κόσμος ως ηθικούς αυτουργούς για τους θανάτους συμπατριωτών μας. Τους τελευταίους δε μήνες, έχουν περάσει στην επικοινωνιακή αντεπίθεση, παίζοντάς το μάγκες, κουνώντας το δάχτυλο και έχοντας ύφος προς όσους τους ξεμπροστιάζουν. Τους έχουμε αφήσει να έχουν αυτό το ύφος, διότι τους επιτρέψαμε να μην αισθάνονται τον κίνδυνο, ανενόχλητοι καθώς περνούν το ένα μέτρο μετά το άλλο χωρίς καμία αντίσταση. 

Καμία αντιπολίτευση και κανένας πολιτικός δεν πρόκειται να σώσει κάποιον, αν αυτός ο κάποιος δεν συναισθανθεί τη δύναμη της δικής του ατομικότητας και της αντίστοιχης επιρροής του σε ένα σύνολο δυναμικών μονάδων. Απαιτείται όσο ποτέ άλλοτε η αυτοοργάνωση, η ένταξη σε φορείς και ομάδες με αντικομματικό και αντιπολιτικό χαρακτήρα και το σπρώξιμο της κατάρρευσης των θεμελίων της αστικής δημοκρατίας και του κράτους. Αδιαφορία για τις κομματικές σειρήνες, παρουσία στο δρόμο και να τους χαλάμε τη σούπα, όπου τους βρίσκουμε.

Αργύρης Στρατής

Read more »

Η φωτογραφία

Ανοίγω το άλμπουμ. 299 φωτογραφίες μαρτυρούν την καταγωγή μου. Πρόγονοι κτηνοτρόφοι, αγρότες, δάσκαλοι, οικοδόμοι, νοικοκυρές, πρόσφυγες, βιοπαλαιστές με μάτια λαμπερά να κοιτούν την κάμερα μη φοβούμενοι ότι θα φανεί στο βλέμμα τους τίποτε άλλο από αυτό που πραγματικά είναι. Καθαροί! Καταγωγή μπερδεμένη, όπως όλων μας άλλωστε. Φωτογραφία Νο 23 η προγιαγιά σε μια παράγκα με τους γιους της και πίσω ο μπόγος των αναμνήσεων από τον Πόντο να στέκει γυρτός. Φωτογραφία Νο 29 ο παππούς καμαρωτός πριν καταταχθεί στο στρατό. Φωτογραφία Νο 43 η γιαγιά ανάμεσα σε τέσσερις αντάρτες που πίνουν τσίπουρο δίπλα στο τζάκι. Φωτογραφία Νο 40 παλικάρια στο χακί την στιγμή που φεύγουν για τον πόλεμο-όλοι χαιρετούν, όλοι χαμογελούν-. Φωτογραφία Νο 44 η ημέρα που ο παππούς γύρισε από τις γερμανικές φυλακές – το μισό χωριό απουσιάζει από το πλάνο, για να μην χαρακτηριστεί-. Φωτογραφία Νο 46 ο αδελφός του παππού επέστρεψε ζωντανός από στρατόπεδο συγκέντρωσης της Γερμανίας. Φωτογραφία Νο 47 ο πατέρας στην Μακρόνησο με δύο γειτόνους μας. Φωτογραφία Νο 69 η θεία πίσω στο σπίτι μετά από τις διακοπές στην Γυάρο. Φωτογραφία Νο 78 ο πατέρας στέλνει ευχές για τα Χριστούγεννα από το παράπηγμα που ζούσε σε κάποιο εργοτάξιο στην Λιβύη...

Το πιο βαρύ φορτίο μέσα από αυτό το σπίτι που πρέπει να κουβαλήσω, όταν θα πρέπει να το εγκαταλείψω λόγω ληξιπρόθεσμων λογαριασμών προς το Κράτος, είναι αυτό το άλμπουμ. Είναι αυτό που μαρτυρά ότι είμαι αυτός που είμαι όχι λόγω των πράξεων των προγόνων μου αλλά εξαιτίας της δικής μου απραξίας. Όσο για το σπίτι που στέκει κοντά 90 χρόνια έχοντας βάλει όλες οι γενιές από κάτι, θα το παραδώσω αμαχητί. Δεν έκανα και τίποτε σπουδαίο για την ζωή και για το σύνολο για να μου αξίζει τέτοια περιουσία. 299 φωτογραφίες κιτρινισμένες, φθαρμένες μαρτυρούν ότι αυτοί που έχουν δικαίωμα να ομιλούν, να απαιτούν και να διεκδικούν είναι αυτοί που πάλεψαν. Όχι πάλη για μια καλύτερη ζωή αλλά πάλη για την ζωή. Αυτά τα βλέμματα που μένουν άτρωτα μέσα στο φωτογραφικό χαρτί, ενώ τα ρούχα και το σκηνικό έχει αρχίσει να σβήνει, μού αποδεικνύουν ότι όλα φθείρονται εκτός από τα βλέμματα των ανθρώπων.

Κοιτώ και τα μάτια όλων μας, όποτε μπορώ να βγω έξω από καταφύγιό μου. Γυάλινα σαν του ψαριού όλα τα βλέμματα. Λες και πέρασαν αιώνες μέσα σε 5 χρόνια. Είναι γιατί λέμε πολλά ενώ ξέρουμε ότι και που μιλούμε είναι θράσος. Στα λόγια όλη η γενιά μου όπως και αυτή που ακολουθεί είναι άριστη. Στις πράξεις πάσχει, και όταν ζοριζόμαστε ψάχνουμε να βρούμε έναν πρόγονο να μάς ξελασπώσει συνειδησιακά. Ποτέ άλλοτε τα λόγια δεν είχαν γίνει τόσο φτωχά και τόσο επικίνδυνα όσο σήμερα. Οι μάχες από σωματικές έγιναν λεκτικές. Έχει μετατραπεί η χώρα σε μια τεράστια Βουλή που όλοι μιλάμε και τελικά δεν λέμε τίποτε. Ο λόγος δεν εφεύρεθηκε για να αυτοσυγχωρούμαστε αλλά να εκφράζουμε αυτό που έχουμε μέσα μας με σκοπό το μέσα μας να γίνει πράξη. Μέχρι τώρα αποδεικνύεται ότι πάσχουμε σε πολλά μέσα μας γι' αυτό και ο λόγος μένει μόνο στον αέρα ή σε λέξεις στο χαρτί.

Δεν είχα προγόνους ήρωες. Απλοί καθημερινοί άνθρωποι ήταν όπως οι πρόγονοι των περισσοτέρων μας. Με τους φόβους, τις αγωνίες, την παγωνιά, την απόγνωση, τις απειλές, το θάνατο, με τα στραβά και τα ανάποδά τους. Σαν εμένα και σαν εσένα. Μόνο που στην εξέλιξη χάθηκε η λεβεντιά. Την αποποιηθήκαμε γιατί νομίζαμε ότι ποτέ σε μας δεν θα συμβεί το αδιανόητο. Εκείνοι ήταν πάντα έτοιμοι γι΄ αυτό. Είτε έχαναν είτε κέρδιζαν θα έπρατταν αυτό που δεν τολμούσε να μπει προς συζήτηση. Την προσβολή και το άδικο χαστούκι, λεκτικό ή υπαρξιακό, δεν κάθεσαι να το συζητήσεις. Το ανταποδίδεις όποιο κι αν είναι το αντίτιμο. Φωτογραφία Νο300: Εγώ με το άλμπουμ αγκαλιά και σφραγισμένο το στόμα μου με μονωτική ταινία λίγο πριν την αναζήτηση της λεβεντιάς. Ελπίζω το βλέμμα να μείνει αναλλοίωτο έναν αιώνα μετά. 

Simple Man

Read more »