Οι αχαρτογράφητες χώρες της ψυχής

Στους αρρώστους οι γιατροί σοφά συνιστούν αλλαγή αέρα και τοπίου. Δόξα τω Θεώ, δεν είναι όλος ο κόσμος εδώ. Το μπάκαϊ δεν φυτρώνει στη Νέα Αγγλία, και η τσίχλα σπάνια ακούγεται εδώ. Η άγρια χήνα είναι πιο κοσμοπολίτισσα από εμάς: παίρνει το πρωινό της στον Καναδά, γευματίζει στον Οχάιο, και στολίζεται για τη νύχτα σε έναν νότιο βάλτο. Ακόμη και ο βίσονας, ως έναν βαθμό, ακολουθεί τις εποχές, βόσκοντας στα λιβάδια του Κολοράντο μέχρι να τον περιμένει πιο πράσινο και γλυκό χορτάρι στο Γέλοουστοουν. Κι όμως εμείς νομίζουμε ότι αν γκρεμιστούν οι ξύλινοι φράχτες και υψωθούν πέτρινοι τοίχοι στα χωράφια μας, τίθενται από δω και πέρα όρια στη ζωή μας και καθορίζεται η μοίρα μας. Αν σε εκλέξουν γραμματέα της κοινότητας, τάχα δεν μπορείς να πας στη Γη του Πυρός αυτό το καλοκαίρι. Aλλά μπορείς να πας, παρ’ όλα αυτά, στη χώρα της κολάσεως. Το σύμπαν είναι ευρύτερο από τις αντιλήψεις μας γι’ αυτό. 

Κι όμως θα έπρεπε συχνότερα να κοιτάμε πέρα από την πρύμνη του σκάφους μας, σαν περίεργοι επιβάτες, και όχι να κάνουμε το ταξίδι σαν ανόητοι ναύτες που ξηλώνουν παλιά σκοινιά. Η άλλη πλευρά της γης δεν είναι παρά το σπίτι του ανταποκριτή μας. Το ταξίδι μας είναι απλώς πλεύση σε μέγιστο κύκλο, και οι γιατροί θεραπεύουν μόνο ασθένειες του δέρματος. Κάποιος σπεύδει στη Νότια Αφρική για να κυνηγήσει καμηλοπαρδάλεις· αλλά σίγουρα αυτό δεν είναι το θήραμα που πραγματικά επιδιώκει. Πόσο καιρό, άραγε, θα κυνηγούσε κανείς καμηλοπαρδάλεις αν μπορούσε; Και οι μπεκάτσες και οι τσίχλες μπορεί να προσφέρουν σπάνια διασκέδαση· αλλά πιστεύω πως πιο ευγενές θήραμα θα ήταν να πυροβολήσει κανείς τον ίδιο του τον εαυτό.

"Στρέψε το βλέμμα σου προς τα μέσα, και θα βρεις

χίλιες περιοχές στο νου σου ακόμη ανεξερεύνητες.

Ταξίδεψέ τες, και γίνε έμπειρος,

στη χαρτογραφία του ίδιου σου του κόσμου."

Τι σημαίνει η Αφρική, τι σημαίνει η Δύση; Δεν είναι άραγε το ίδιο μας το εσωτερικό λευκό στον χάρτη; Μαύρο ίσως αποδειχθεί, όπως η ακτή, όταν ανακαλυφθεί. Είναι οι πηγές του Νείλου ή του Νίγηρα ή του Μισισιπή, ή ένα Βορειοδυτικό Πέρασμα γύρω από αυτή την ήπειρο, που θέλουμε να βρούμε; Είναι αυτά τα προβλήματα που αφορούν περισσότερο την ανθρωπότητα; Είναι ο Φράνκλιν ο μόνος χαμένος άνθρωπος, ώστε η γυναίκα του να αγωνιά τόσο να τον βρει; Ξέρει ο ίδιος ο κύριος Γκρίνελ πού βρίσκεται; Γίνε μάλλον ο Μάνγκο Παρκ, ο Λιούις και Κλαρκ και ο Φρόμπισερ των δικών σου ποταμών και ωκεανών. Εξερεύνησε τα δικά σου υψηλότερα γεωγραφικά πλάτη, με φορτία κονσερβών αν χρειάζεται, και στοίβαξε τα άδεια κουτιά ως σημάδι. Εφευρέθηκαν άραγε οι κονσέρβες μόνο για να διατηρούν το κρέας; Όχι, γίνε ένας Κολόμβος για νέες ηπείρους και κόσμους μέσα σου, ανοίγοντας νέους δρόμους όχι εμπορίου αλλά σκέψης. Κάθε άνθρωπος είναι άρχοντας ενός βασιλείου, δίπλα στο οποίο η αυτοκρατορία του Τσάρου δεν είναι παρά ένα μικρό κράτος, ένας λοφίσκος που άφησε ο πάγος.

Κι όμως μερικοί μπορούν να είναι πατριώτες χωρίς να έχουν αυτοσεβασμό, και θυσιάζουν το μεγαλύτερο για το μικρότερο. Αγαπούν το χώμα που θα γίνει ο τάφος τους, αλλά δεν έχουν καμία συμπάθεια για το πνεύμα που μπορεί ακόμη να ζωντανεύει τον πηλό τους. Ο πατριωτισμός είναι ένα σκουλήκι στο κεφάλι τους. Τι άλλο ήταν εκείνη η αποστολή εξερεύνησης των Νότιων Θαλασσών, με όλη της τη φανφάρα και τη δαπάνη, παρά μια έμμεση αναγνώριση ότι υπάρχουν ήπειροι και θάλασσες στον ηθικό κόσμο, για τις οποίες κάθε άνθρωπος είναι ένας ισθμός ή ένας κόλπος, αλλά που παραμένουν ανεξερεύνητες από τον ίδιο· και όμως είναι ευκολότερο να ταξιδέψει κανείς χιλιάδες μίλια μέσα από κρύο και καταιγίδες και κανίβαλους, με κυβερνητικό πλοίο και πεντακόσιους βοηθούς, παρά να εξερευνήσει τη δική του ιδιωτική θάλασσα - τον Ατλαντικό και τον Ειρηνικό της ίδιας του της ύπαρξης.

"Ας περιπλανιέται άλλος και ας εξετάζει τους μακρινούς Ίβηρες.

Αυτός έχει περισσότερη ζωή, εκείνος περισσότερη διαδρομή."

"Ας περιπλανώνται λοιπόν και ας εξετάζουν τους εξωτικούς Αυστραλούς.

Εγώ έχω περισσότερο Θεό, εκείνοι περισσότερο δρόμο."

Δεν αξίζει να γυρίσεις τον κόσμο για να μετρήσεις τις γάτες στη Ζανζιβάρη. Κι όμως κάν’ το ώσπου να μπορέσεις κάτι καλύτερο, και ίσως βρεις κάποια "τρύπα του Symmes" για να φτάσεις επιτέλους στο εσωτερικό. Η Αγγλία και η Γαλλία, η Ισπανία και η Πορτογαλία, η Χρυσή Ακτή και η Ακτή των Δούλων, όλες βλέπουν προς αυτή την ιδιωτική θάλασσα· αλλά κανένα πλοίο δεν τόλμησε να χαθεί από τη στεριά, αν και χωρίς αμφιβολία είναι ο άμεσος δρόμος προς την Ινδία. Αν θέλεις να μάθεις όλες τις γλώσσες και να προσαρμοστείς στα έθιμα όλων των λαών, να ταξιδέψεις πιο μακριά από όλους τους ταξιδιώτες, να πολιτογραφηθείς σε όλα τα κλίματα και να κάνεις τη Σφίγγα να χτυπήσει το κεφάλι της σε μια πέτρα, υπάκουσε στην προτροπή του αρχαίου φιλοσόφου: Εξερεύνησε τον εαυτό σου. Εδώ χρειάζονται μάτι και θάρρος. Μόνο οι ηττημένοι και οι λιποτάκτες πηγαίνουν στους πολέμους, δειλοί που φεύγουν και κατατάσσονται.

Ξεκίνα τώρα προς εκείνον τον πιο δυτικό δρόμο, που δεν σταματά στον Μισισιπή ή στον Ειρηνικό, ούτε οδηγεί σε μια φθαρμένη Κίνα ή Ιαπωνία, αλλά προχωρά ευθεία, σαν εφαπτομένη σε αυτή τη σφαίρα - καλοκαίρι και χειμώνα, μέρα και νύχτα, με τον ήλιο να δύει, το φεγγάρι να δύει, και στο τέλος και η γη να δύει.

[…]

Όσο ταπεινή κι αν είναι η ζωή σου, αντιμετώπισέ την και ζήσε την· μην την αποφεύγεις και μην τη βρίζεις. Δεν είναι τόσο κακή όσο εσύ. Φαίνεται πιο φτωχή όταν εσύ είσαι πιο πλούσιος. Ο επικριτής βρίσκει ελαττώματα ακόμη και στον παράδεισο. Αγάπησε τη ζωή σου, όσο φτωχή κι αν είναι. Μπορεί να έχεις στιγμές ευχάριστες, συγκλονιστικές, ένδοξες, ακόμη και σε ένα φτωχοκομείο. Ο ήλιος που δύει αντανακλάται εξίσου λαμπρά στα παράθυρα του φτωχού όσο και στο σπίτι του πλούσιου· το χιόνι λιώνει μπροστά στην πόρτα του το ίδιο νωρίς την άνοιξη.

[…]

Καλύτερα από την αγάπη, από τα χρήματα, από τη φήμη - δώσε μου την αλήθεια.

[…]

Αν κάποιος δεν βαδίζει στον ίδιο ρυθμό με τους άλλους, ίσως είναι γιατί ακούει διαφορετικό τύμπανο.

Ας βαδίσει στον ρυθμό που ακούει, όσο μακρινός κι αν είναι.

[…]

Το φως που μας τυφλώνει είναι για εμάς σκοτάδι. Μόνο εκείνη η μέρα ξημερώνει για την οποία είμαστε ξύπνιοι. Υπάρχει περισσότερη μέρα να ξημερώσει. Ο ήλιος είναι απλώς ένα πρωινό αστέρι. 

Henry David Thoreau: Walden, η ζωή στο δάσος

Read more »

Σκουπίδια ως εκεί που φτάνει το μάτι

Κάθε χρόνο παράγονται δισεκατομμύρια τόνοι σκουπιδιών και γενικώς αποβλήτων. Παρά τις προσπάθειες για προώθηση της ανακύκλωσης και της επαναχρησιμοποίησης, ο όγκος των σκουπιδιών που παράγεται κάθε χρόνο αυξάνεται με ταχύτατους ρυθμούς. Η έκθεση “Περιβάλλον: η παραγωγή αποβλήτων θα κορυφωθεί αυτό τον αιώνα” που δημοσιεύεται στην διαδικτυακή έκδοση της επιθεώρησης Nature αναφέρει ότι κάθε μέρα παράγουμε 3,5 εκατομμύρια τόνους στερεών αποβλήτων, ποσότητα δεκαπλάσια σε σύγκριση με τον προηγούμενο αιώνα που αναμένεται να διπλασιαστεί ως το 2025. Υπό την παρούσα κατάσταση, ο όγκος μπορεί να τριπλασιαστεί στα 11 εκατομμύρια τόνους ημερησίως ως το 2100 με την υποσαχάρια Αφρική να τροφοδοτεί τον μεγαλύτερο όγκο σκουπιδιών (κυρίως εξαιτίας της πληθυσμιακής έκρηξης που αναμένεται σε αυτή τη γωνιά της Υφηλίου).

— Τα τρία σενάρια

Η έρευνα μελετά τρία διαφορετικά σενάρια υπολογισμού του όγκου των αποβλήτων που θα κατακλύσουν τη Γη τα επόμενα χρόνια.

Το “κανονικό” σενάριο είναι αυτό που περιγράφηκε πιο πάνω: τριπλασιασμός ως το 2100. Το χείριστο σενάριο κάνει την υπόθεση ενός μέλλοντος όπου ο κόσμος θα είναι χωρισμένος ανάμεσα σε περιοχές ακραίας φτώχειας, μέσου πλούτου και οριακής διαβίωσης. Δεν θα έχει επιτευχθεί η παραμικρή πρόοδος στην αντιμετώπιση της ρύπανσης και άλλων περιβαλλοντικών προβλημάτων, ενώ τα σχέδια για την παγκόσμια ανάπτυξη δεν θα έχουν καρποφορήσει. Η ακραία φτώχεια και η ελλιπής εκπαίδευση θα συνδυαστούν με έκρηξη του παγκόσμιου πληθυσμού στα 13,5 δισεκατομμύρια, το 70% εκ των οποίων θα διαβιεί σε αστικά κέντρα. Το βέλτιστο σενάριο προβλέπει συγκράτηση της παραγωγής αποβλήτων στα 8,4 εκατ. τόνους ημερησίως ως το 2075. Σε αυτό το σενάριο ο πληθυσμός της Γης έχει σταθεροποιηθεί στα 7 δισεκατομμύρια και το 90% κατοικεί στις πόλεις. “Οι άνθρωποι θα είναι πιο μορφωμένοι και περιβαλλοντικά ευαισθητοποιημένοι, ενώ τα επίπεδα φτώχειας θα βρεθούν σε ιστορικό χαμηλό”.

— Οι ρυπαντές

Μεγαλύτεροι παραγωγοί αποβλήτων του πλανήτη είναι συγκεντρωτικά οι αναπτυσσόμενες χώρες του ΟΟΣΑ με 1,75 εκατ. τόνους ημερησίως.

Η αύξηση που αναμένεται ως το 2050 οφείλεται στην αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου με βάση τα δυτικά πρότυπα, στην αύξηση του πληθυσμού, αλλά και στις καταναλωτικές συνήθειες. Η τάση αναμένεται να επιβραδυνθεί μετά το 2050 χάρη στις τεχνολογικές εξελίξεις και στην επιστήμη των υλικών που θα συμβάλλουν στην παραγωγή μικρότερων, ελαφρύτερων και αποδοτικότερων προϊόντων ως προς τη χρήση πρώτων υλών. Ορισμένες χώρες παράγουν περισσότερα απορρίμματα από άλλες. Για παράδειγμα η Ιαπωνία παράγει το ένα τρίτο των αποβλήτων των ΗΠΑ παρότι έχουν χοντρικά το ίδιο ΑΕΠ. Αυτό συμβαίνει λόγω της πυκνοκατοίκησης, των δασμών σε πολλά εισαγόμενα είδη, αλλά και της ιδιαίτερης κουλτούρας (πχ τα σκουπίδια διπλασιάζονται στο δυτικό κόσμο μετά τα Χριστούγεννα). Τέλος η έρευνα κάνει ειδική μνεία σε πόλεις που κατάφεραν να συρρικνώσουν την παραγωγή αποβλήτων όπως το Σαν Φρανσίσκο στις ΗΠΑ και το Καβασάκι στην Ιαπωνία ακολουθώντας τη γνωστή “διαδρομή”: ανακύκλωση, μικρότερη κατανάλωση, αποδοτικότητα. Αυτό δηλαδή που δεν γίνεται στην Ελλάδα, όπου η ελληνική κυβέρνηση “πασάρει” στην κοινωνία ως σύγχρονες παρωχημένες πλέον τεχνολογίες διαχείρισης απορριμμάτων συνάπτοντας φαραωνικά συμβόλαια με ιδιώτες. Ευθύνη βέβαια έχει τόσο η Τοπική Αυτοδιοίκηση όσο και οι τοπικές κοινωνίες, στα αστικά κέντρα και τις περιφέρειες, που πέραν ελαχίστων εξαιρέσεων χαρακτηρίζονται από παντελή έλλειψη παιδείας σε θέματα περιβαλλοντικής προστασίας (κοινώς δεν σέβονται τον τόπο τους).

Μόνο πρόσφατα το ΥΠΕΚΑ ενσωμάτωσε στη μακροπρόθεσμη στρατηγική του τη μόνη ουσιαστικά βιώσιμη στρατηγική διαχείρισης αποβλήτων: ανακύκλωση, επαναχρησιμοποίηση, διαλογή στην πηγή.

πηγή: Eco News

Read more »

Η αληθινή ζωή είναι εκεί έξω... (μέρος β')

Facts please... Αν και κάποιες φορές τα στοιχεία απλά έρχονται να επιβεβαιώσουν μια οδυνηρή πραγματικότητα. Μια έρευνα που πρόσφατα είδε το φως το δημοσιότητας κατέδειξε το πρόβλημα του ελεύθερου χρόνου και των δραστηριοτήτων στο φυσικό περιβάλλον, κρούωντας τον κώδωνα του κινδύνου σχετικά με αυτή την πραγματικότητα και κυρίως, την ακόμα πιο ανησυχητική μελλοντική τάση. Η έρευνα πραγματοποιήθηκε σε δέκα χώρες και περιλάμβανε περί τα δώδεκα χιλιάδες ερωτηματολόγια. Ενώ ο μέσος χρόνος προαυλισμού των κρατούμενων στης φυλακές υψίστης ασφαλείας των ΗΠΑ είναι δύο ώρες σε καθημερινή βάση, περισσότερος από τον μισό πληθυσμό των παιδιών της γης περνά εκτός σπιτιού ημερησίως λιγότερη από μια ώρα. Τα συμπεράσματα παρουσιάζονται ανησυχητικά σε χώρες όπως οι ΗΠΑ, η Κίνα και η Μεγάλη Βρετανία. 

Αρχικά, οι κρατούμενοι, στερούμενοι της ελευθερίας, απαντούν - στην συντριπτική τους πλειοψηφία - ότι οι δύο αυτές ώρες αποτελούν την "καλύτερη στιγμή - το γεγονός - της ημέρας", την οποία προσμένουν με ανυπομονησία. "Όποια προβλήματα και όποιες ανησυχίες έχεις, βγαίνεις έξω και τις αφήνεις εκεί", είπε κάποιος κρατούμενος. Ένας άλλος απάντησε: "έτσι κρατώ το μυαλό μου καθαρό και αυτό με ανανεώνει". Όταν τους ρώτησαν πώς θα αισθάνονταν αν αυτός ο χρόνος μειωνόταν από δύο ώρες στη μία ώρα, εκείνοι απάντησαν ότι θα εξοργίζονταν και θα απογοητεύονταν από αυτή την εξέλιξη. Θα ήταν σίγουρα επιζήμιο για εκείνους και μια πολύ κακή εξέλιξη. Κάποιοι μάλιστα το παρομοίωσαν με βασανιστήριο και απόλυτη καταστροφή, "το απόλυτο κακό".

Οι κρατούμενοι έμειναν σοκαρισμένοι με το γεγονός ότι σύμφωνα με την έρευνα εκατομμύρια παιδιά στον κόσμο έχουν λιγότερη από μία ώρα διαθέσιμη για να βγουν έξω από το σπίτι τους. Οι γονείς των παιδιών δήλωσαν απογοητευμένοι από το γεγονός ότι ένα στα δέκα παιδιά δεν έχουν πατήσει ποτέ το πόδι τους σε πάρκο, δάσος, βουνό ή παραλία, ή οποιοδήποτε άλλο φυσικό περιβάλλον για τους τελευταίους δώδεκα μήνες, ποσοστό επίσης σοκαριστικό. Τα μισά παιδιά μάλιστα απάντησαν ότι δεν έχουν κάνει ποτέ πικνίκ και ένα στα τρία ότι δεν έχει ποτέ παίξει στη λάσπη. Οι γονείς απάντησαν ότι έτσι "παράγουμε ένα μέλλον αντικοινωνικό, μη δημιουργικό και μια μη δραστήρια και ανήσυχη γενιά". Οι γονείς στη συντριπτική τους πλειοψηφία ένιωσαν ένοχοι για αυτό. Κάτι πάει σίγουρα λάθος.

Δυστυχώς, η έλλειψη πρασίνου, ο συγκεντρωτισμός - εσωτερική μετανάστευση στις μεγαλουπόλεις, ο περιορισμός του ελεύθερου χρόνου λόγω μαθησιακών ή και επαγγελματικών δραστηριοτήτων των γονιών, ο φόβος τους, αλλά και ο ψηφιακός κόσμος στον οποίο ζούμε τις τελευταίες δεκαετίες, έχουν βαθμιαία περιορίσει τον χρόνο των παιδιών για παιχνίδι στο φυσικό περιβάλλον, τον αντικατέστησαν με τον χρόνο που πλέον περνούν σε μια καρέκλα και έχουν κάνει την καθημερινότητα προβλέψιμη και ανυπόφορη. Βλέπουμε, όλο και λιγότερο, παιδιά να ανεβοκατεβαίνουν τους λόφους, να παίζουν ομαδικά παιχνίδια στη γειτονιά, να σκαρφαλώνουν σε δέντρα, να χτυπούν, να κλαίνε και να γελούν, συνεχίζοντας το παιχνίδι σε ανέμελο ρυθμό. Συν τοις άλλοις, η αδράνεια αυτή, οδηγεί τα παιδιά κατ' αυτό τον τρόπο να είναι πιο ευάλωτα στο να γίνουν σωματικά και πνευματικά άρρωστα. Είναι γεγονός ότι η Φύση μας ενδυναμώνει, ενισχύει τις άμυνες του οργανισμού σε μια σειρά παθήσεων, ενώ ενισχύει επίσης τη θετική μας ενέργεια και την ψυχολογία μας, καταπολεμώντας τις ανησυχίες, το στρες και την αρνητικότητα που μπορεί να έχουμε.

Είναι ανάγκη να συνειδητοποιήσουμε, γυρνώντας το χρόνο λίγο πίσω, το πόσο πολύ έχει αλλάξει η (πραγματική) ποιότητα ζωής. Ο καπιταλισμός και οι οικονομικές αναδιαρθρώσεις που γίνονται μας κάνουν πιο υλιστικούς ως χαρακτήρες, μας αγχώνουν, μας γεμίζουν με ανάγκες και υποχρεώσεις που συχνά τις δημιουργούμε εμείς, πολλές φορές από απλή ανασφάλεια. Μπορούμε να πιστέψουμε στην αλλαγή, τόσο για εμάς, όσο και για τα παιδιά μας. Ίσως το κλείδι να βρίσκεται στην αποκέντρωση και στην φυγή από το αστικό περιβάλλον, στην αναζήτηση πιο ανθρώπινων και υγιών συνθηκών διαβίωσης. Ίσως πάλι, ακόμα και μέσα στα αστικά περιβάλλοντα, με δεδομένο το ότι κάποτε τα πράγματα ήταν και εκεί τελείως διαφορετικά, να μπορούμε να σκεφτούμε πιο καθαρά και να απεξαρτηθούμε από τις νέες μας συνήθειες. Πάντως, η ισορροπία είναι το κλειδί, μπορούμε και είναι ανάγκη συχνά να κάνουμε ένα βήμα πίσω από τα προβλήματα της καθημερινότητας και να σκεφτόμαστε πώς θα βρούμε τον χρόνο να αναπτύξουμε δραστηριότητες που θα μας γεμίζουν, εστιάζοντας στη δημιουργικότητα, την καινοτομία, ακόμα και την ίδια την ονειροπόληση και την ανεμελιά.

Κώστας Κ.

("Η αληθινή ζωή είναι εκεί έξω" - μέρος α')

Read more »

Henry David Thoreau: η ζωή στο δάσος

Λίγα έργα προσεγγίζουν τόσο εύστοχα την ολιστική διάσταση της σχέσης ανθρώπου και φύσης, όσο το εμβληματικό και ουσιαστικά έργο ζωής του Αμερικάνου στοχαστή και συγγραφέα Henry David Thoreau με τίτλο "Walden" ή "Η ζωή στο δάσος". Στο βιβλίο του αυτό o Thoreau περιγράφει τη βιωματική επιστροφή του ανθρώπου στο καταφύγιο του φυσικού περιβάλλοντος, και η λέξη "βιωματική" έχει μεγάλη σημασία, διότι η ίδια η σύνταξή του από ένα πακέτο σημειώσεων, είναι προϊόν της φυγής του συγγραφέα από την πολιτισμένη κοινωνία και της εγκατάστασής του σε ένα μικρό σπίτι κοντά στη Μασαχουσέτη, στις όχθες της λίμνης Walden, τίτλο που τελικά έδωσε στο δημιούργημά του. Εκεί έμεινε δύο χρόνια, δύο μήνες και δύο ημέρες, επισκευάζοντας ένα παλιό καλύβι και γεμίζοντάς το με τα απολύτως απαραίτητα για τις παραγματικές ανάγκες και για την επιβίωσή του. "Είμαι ευγνώμων", έγραφε, "που η λίμνη αυτή φτιάχτηκε τόσο βαθιά και τόσο παρθένα, έτσι που να λειτουργεί σαν σύμβολο".

Ο Thoreau, όχι μόνο μέσα από αυτό το έργο του, αλλά από όλη τη βιβλιογραφία του που έχουμε στη διάθεσή μας σήμερα, εστιάζει στο απλό και στο προφανές, σε μια επιστροφή στις πρωτοαναρχικές ρίζες της ζωής, και οι σκέψεις του αυτές αφορούν στην κοινωνική επανάσταση, στην κριτική απέναντι στο δομικό εργαλείο του κράτους, στην κατάργηση της δουλείας, στην απόρριψη του εκπαιδευτικού συστήματος, στην ανάδειξη της οικολογικής ισορροπίας ως προαπαιτούμενου της ευτυχίας. Έγραψε χαρακτηριστικά σε ένα από τα έργα του: "Χαίρομαι, διαπιστώνοντας πόσο λίγο χώρο καταλαμβάνουν στο τοπίο οι άνθρωποι και οι υποθέσεις τους, η Eκκλησία, το κράτος, το σχολείο, οι συναλλαγές και το εμπόριο, οι βιοτεχνίες και η γεωργία και ακόμα περισσότερο, το πλέον ανησυχητικό, η πολιτική."

Όμως ας επιστρέψουμε στο "Walden", εκεί όπου μεταφερόμαστε μέσω της ομολογουμένως ξεχωριστής εξομολογητικής διάθεσης του συγγραφέα στην "αρχή του παντός", στο περιβάλλον, και στην επαφή του ανθρώπου με αυτό, η οποία περνά μέσα από την αναζήτηση, την επικοινωνία, τη μοναχικότητα, την πνευματικότητα. Πολλοί χαρακτήρισαν ουτοπική την επιστροφή στις ρίζες, με τον τρόπο που τη θέτει ο Thoreau. Δεν παύει όμως αυτή η λιτή και ωμή ειλικρίνεια, να απασχολεί το σήμερα, σε μια εποχή όπου η υλιστική και καταναλωτική φρενίτιδα έχoυν επηρεάσει τόσο πολύ τη θέαση που έχουμε για τη φύση, και η λογική μας προσβάλλεται από το ιδιοκτησιακό καθεστώς απέναντι σε αυτήν. Ο Thoreau απομακρύνεται από τον πολιτισμό ώστε να αποκοπεί από την εξέλιξη και τα νέα ήθη, εξερευνώντας από την αρχή τις ανθρώπινες σχέσεις, τους θεσμούς, την πορεία του ανθρώπινου γένους, αφήνοντας πνεύμα και ψυχή να χαθούν στο μεγαλείο των στοιχείων της φύσης. Σε αυτό το πλαίσιο, είναι ιδιαίτερα σημαντικοί για την πλοκή οι παραλληλισμοί που κάνει με την "προηγούμενη ζωή" του ως πολίτης, καθώς και οι αντιπαραβολές των δύο διαφορετικών μορφών διαβίωσης.

Το "Walden" αποτελεί μια κατάθεση ψυχής ενός ακόμα ανθρώπου που σε υλιστικό επίπεδο τα είχε όλα, όμως αποφάσισε να τα στερηθεί για να επανακαλύψει τον εαυτό του και να μοιραστεί την εμπειρία του με χιλιάδες αναγνώστες. Η σημαντικότητα του βιβλίου του είναι ανεκτίμητη, η διαχρονικότητά του έκδηλη και όσο περνάει ο χρόνος, όσο ακραία και αν θα φαίνεται αυτή η οπτική, τόσο θα έρχεται να μας θυμίζει το μέρος από το οποίο προερχόμαστε και αυτό στο οποίο είμαστε προορισμένοι να καταλήξουμε, ως σημεία αναφοράς της φυσιολογικότητας της αίσθησης του "ανήκειν" στη μεγάλη οικογένεια της Φύσης. "Είναι τάχα αδύνατον, να συνδυάσει κανείς την ευρωστία των αγρίων, με την πνευματικότητα του σύγχρονου ανθρώπου";

Διαβάστε το από τον σύνδεσμο: "Walden" ή "H ζωή στο δάσος"

Κώστας Κ.

Read more »

Ευτοπία στην επικράτεια του εφήμερου

Ζούμε στην επικράτεια του εφήμερου, στη δικτατορία της φυλής των “εφήμερων ανθρώπων”, για να θυμηθούμε τον Ιούλιο Έβολα. Τα πάντα γύρω μας έχουν την αίσθηση του “καθημερινού”, του πεπερασμένου, του αναλώσιμου, όπως η ανάγνωση της εφημερίδας που πρέπει να προλάβουμε να την τελειώσουμε “σήμερα”, διότι πολύ απλά, αύριο δε θα είναι χρηστική... Όλοι ζούμε εντός αυτής της “επικράτειας”, όλοι κατά καιρούς έχουμε υπάρξει ή υπάρχουμε ως “εφήμεροι”, γι αυτό, πέρα από την όποια κριτική, απαραίτητη (όσο κι επώδυνη) προσωπική άσκηση, η αυτοκριτική...

Εφήμερο είναι η αποθέωση της “στιγμής”, του παρόντος, της καθημερινότητας, είναι η κυρίαρχη στις δυτικές κοινωνίες κουλτούρα της σύμβασης και της συναλλαγής, της χρηστικότητας, του λογικού υπολογισμού, της χυδαίας αντίληψης ότι “ο χρόνος είναι χρήμα” και “όπου γης, πατρίς”. Είναι το “αυτονόητο” του ωφελιμισμού που πέρα από τη “δουλειά” και τη “διασκέδαση” κατακλύζει και τις ανθρώπινες “σχέσεις”. Απουσιάζουν η χαρά της άδολης συνεύρεσης, η βιωματική εμπειρία της σύναξης, η ανιδιοτέλεια της δωρεάς, η πεποίθηση ότι δεν είμαστε μόνον “σημερινοί”, ότι είναι “παιδιά πολλών ανθρώπων τα λόγια μας”. Το Εφήμερο φοβάται τις όχι κατασκευασμένες Αξίες, εκείνες που δεν έχουν ημερομηνία λήξης. Η Διαχρονία είναι η μοναδική αναγνωρίσιμη απειλή. Όλοι οι διαχειριστές του (πολιτικοί, εκδότες, “ιντελιγκέντσια”) προσπαθούν να μας πείσουν ότι τίποτε δε διαρκεί, διότι, πολύ απλά, τίποτε δεν είναι προορισμένο να διαρκέσει. Τα πάντα είναι “σχετικά και γι αυτό ανεκτά”, τα πάντα υπάρχουν “σήμερα” για να αντικατασταθούν “αύριο”, όπως οι διανοούμενοι του συρμού και τα βιβλία τους που γίνονται “best sellers” για να πεταχτούν την επομένη μαζί με τις εφημερίδες και τα “life style” περιοδικά. Στην Ελλάδα του Εφήμερου που δεν είναι καν δυτική, αλλά εκδυτισμένη (κάτι πολύ χειρότερο, κάτι πρόστυχο, υβριδικό), όχι μόνον η “δουλειά”, η “διασκέδαση”, “οι σχέσεις”, αλλά όπως πολύ όμορφα έγραψε κάποιος, “ακόμα και η απόγνωση δεν κοινωνείται”.

Σε αντίθεση με τις εξεγέρσεις της Τυνησίας και της Αιγύπτου, (λαών που δεν είναι καν ομοιογενείς), εξεγέρσεις αληθινές, παλλαϊκές, στις οποίες οι Εθνικές Σημαίες ενσάρκωναν την υπαρκτή διάθεση ατομικής αυτουπέρβασης και συλλογικότητας, την ετοιμότητα της θυσίας,- στη δική μας περίπτωση η συλλογική αγανάκτηση και απόγνωση ανέδειξαν μόνο την ξεκομμένη ατομικότητα. Ένα τυχαίο ανθρωπομάζωμα, ένα άθροισμα ατόμων, που με δίκαιη οργή και αληθινά αιτήματα βρέθηκαν “όλοι μαζί εκεί”, αλλά “ο καθένας μόνος του”, ο καθένας για τους δικούς του και μόνον ιδιαίτερους λόγους, ένα ποσοτικό άθροισμα απελπισμένων, όχι ένα ποιοτικό οργανικό σύνολο, που επειδή απειλούνταν του καθενός η ατομική ασφάλεια, (αλλά και οι μέχρι τότε χρήσιμες αυταπάτες) κινήθηκαν με το ένστικτο της απελπισμένης ατομικότητας.

Το Εφήμερο οικοδομεί το δικό του “χώρο”, τη δική του “πολιτεία”, τη μεγαλόπολη. Ένα χαοτικό συγκρότημα απρόσωπων κτιρίων, διαδρόμων, διαύλων και δικτύων, όπου καθημερινά “ρέει” ένας αηδιαστικός ανθρώπινος πολτός. Εκεί όπου η μεγέθυνση (ανύπαρκτων ποιοτικά μεγεθών) και η υπερβολή υποκαθιστούν την ανάγκη της ταυτότητας (είναι άραγε τυχαίο που οι ουρανοξύστες είναι το σήμα κατατεθέν των δυστοπικών αμερικανικών μεγαλουπόλεων;). Σ' έναν τέτοιο χώρο το Εφήμερο δεν αισθάνεται απλώς ασφαλές, αλλά και παντοδύναμο, εκεί βασιλεύει ο Μαζάνθρωπος και τα χαρακτηριστικά του τα περιέγραψε ο Ίων Δραγούμης ήδη στην πρώτη δεκαετία του 20ού αιώνα! Όπως αναφέρει στο “Όσοι Ζωντανοί”, μαζάνθρωποι είναι εκείνοι “που δεν έχουν ορμές, παρά μόνον γούστα”, “που δεν έχουν εχθρούς”, παρά μόνον ανταγωνιστές, που δεν έχουν φίλους παρά μόνον συναδέλφους, που δεν έχουν ήθος, αλλά περισσεύει η διάθεσή τους στην ηθικολογία.

Σε λίγο καιρό όλοι, εκόντες άκοντες, θα ζούμε σε μεγαλοπόλεις, και μεγαλόπολη πέραν της χαοτικότητας, πέραν της ανθρωπόμορφης ποντικοδρομίας των δικτύων, σημαίνει πολυπολιτισμικότητα - το νέο “political correct” ιδεολόγημα των εξουσιαστών και των “χρήσιμων ηλιθίων” που περισσεύουν. “Συνύπαρξη” πολλών παράλληλων, εφήμερων κοινωνιών που δεν θα συγκροτούν κοινότητα Αξιών και Πεπρωμένου. Αναγκαστική συγκατοίκηση ανθρωπομαζωμάτων που θα λειτουργούν μεταξύ τους ανταγωνιστικά είτε ως “lobby” στο “Κυβερνείο”, είτε ως δυστοπικά γκέτο, όπου οι “διαχειριστές” τους θα επιβάλλουν “δυναμικά” την παρουσία και προστασία τους (“Αφροέλληνες” εναντίον “ελληνοΑσιατών”). Πολυπολιτισμική κοινωνία είναι το αντίθετο της πολιτισμένης κοινωνίας, είναι η επιβεβαίωση της άριζης ατομικότητας. Μεγαλόπολη σημαίνει “δυστοπία”, δηλαδή βίωση της ασχήμιας ως μοναδικής πραγματικότητας, το “δύσμορφο τόπο” ως μοναδικό υπαρκτό χώρο. Ο όρος πρωτοχρησιμοποιήθηκε από τους πρωτοπόρους της επιστημονικής φαντασίας, σήμερα όμως είναι ένας όρος απόλυτα πολιτικός, δηλαδή υπαρκτός, παράγει άμεσα αποτελέσματα. Η δυστοπία θα είναι η πραγματικότητα, εντός της οποίας, “όλοι ώριμα οφείλουμε να συμπεριφερόμαστε”, να αποδεχόμαστε τα όποια “τετελεσμένα” ως δεδομένα. Η δυστοπία θα σηματοδοτεί το αιώνιο “σήμερα”, εν απουσία του “αύριο”.

Και η αντίδραση; Α, ναι. Η “αντίδραση” έρχεται σχεδόν μηχανικά. Μηχανικά και προβλέψιμα. Η δυστοπική μεγαλόπολη είναι ο κατάλληλος χώρος για να φωλιάσουν οι “όποιες ουτοπίες”, ως εναλλακτικότητα (με ή χωρίς εισαγωγικά), αλλά και ως φυγή, ως ατομικό ή μικρο-ομαδικό καταφύγιο, ως οπιούχα συνήθεια σε χασισοποτείο. Μήπως ως “ουτοπικές αντιδράσεις” δεν λειτουργούν οι παραθρησκευτικές οργανώσεις και οι πολιτικές σέχτες που φαντασιώνονται ότι συνιστούν πολιτικά κινήματα; Να είμαστε προσεκτικοί απέναντι στην έννοια “ουτοπία”, πολλές φορές προσφέρεται αφειδώς ως ανώδυνη εκτόνωση. Επαναλαμβάνω: να είμαστε επιφυλακτικοί απέναντι στην “ουτοπία” και όταν δεν λειτουργεί ευνουχιστικά, δεν οδηγεί κατ' ανάγκην στην επανεύρεση του απωλεσθέντος παραδείσου, αντιθέτως πολλές φορές στρώνει το δρόμο προς την κόλαση. Μήπως η Καμπότζη δεν μετατράπηκε σε ένα απέραντο σφαγείο, από τον κομμουνιστή χασάπη Πολ Ποτ και τους “Ερυθρούς Χμερ” του στο κυνήγι της ουτοπίας της αγροτικής κολλεκτίβας; Η ουτοπία είναι απαραίτητη, ναι! Αλλά ως διεγερτικό, ως δείκτης για την ευτοπία, όχι ως νεφελοκοκκυγία. Απέναντι στο δυστοπικό σήμερα, απέναντι στο παντοδύναμο Εφήμερο η απάντηση δεν είναι ο “ου τόπος”, αλλά ο “ευ τόπος”, η Ευτοπία.

Να λειτουργούμε μέσα στο Εφήμερο και να είμαστε διαφορετικοί. Όχι απλώς να είμαστε διαφορετικοί, αλλά να οικοδομούμε τη διαφορά ως υπαρκτό, μετρήσιμο γεγονός, να οικοδομούμε “όμορφους τόπους” μέσα στο δυστοπικό περιβάλλον. Και αυτοί οι “όμορφοι τόποι” να μη λειτουργούν (μόνο) ως αποκομμένες νησίδες σε μια σκοτεινή θάλασσα, αλλά ως υπαρκτή, συνολική πρόταση για ολόκληρη την κοινωνία. Να επανασχεδιάσουμε τα σύμβολα και τα χρώματά μας, να αποκοπούμε από ομφάλιους λώρους που πλέον δεν μας τροφοδοτούν με τίποτα ζωτικό. Να προτείνουμε την εναλλακτικότητα, ως υπαρκτό γεγονός, από τη διατροφή και τη διασκέδαση, την τέχνη και τις εκδόσεις μέχρι το πως πρέπει να καλλιεργείται η ελληνίδα γη και ποιά πρέπει να είναι η σχέση οικιστικού-πολιτισμικού-φυσικού περιβάλλοντος. Να προτείνουμε τον κοινοτισμό όχι ως άσαρκο ιδεολόγημα, αλλά ως βιωμένη εμπειρία σ' έναν κόσμο που τρέφεται με ιδεολογήματα, ως εναλλακτική πρόταση απέναντι στους απονευρωμένους τεχνοκράτες και στους πολιτικούς που δρουν ως ατζέντηδες των υπερεργολάβων και των τραπεζιτών. Να οικοδομούμε τις δικές μας παράλληλες δομές και κοινότητες, αλλά και να μην αφήνουμε τους μαζικούς χώρους είτε είναι ο συνδικαλισμός, ιδιαίτερα ο αγροτοσυνδικαλισμός, είτε η τοπική αυτοδιοίκηση στην αποκλειστικότητα άλλων. Να ενώνονται οι “νησίδες” μας και να δημιουργούν “ήπειρο”. Να είμαστε “εντός, εκτός και επί τα αυτά”. Πρέπει να αναγκάσουμε την Ιστορία ν' ασχοληθεί μαζί μας. Η πολιτικοποίηση της ευτοπίας είναι το νέο στοίχημα. Δύσκολο στοίχημα; Οπωσδήποτε. Αλλά (ποιος μας είπε πως) ζούμε σε εύκολους καιρούς;

* δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Μηδέν Τελεία", τεύχος 0

Read more »

Όνειρο και Πρότυπο

Αν είχα ένα όνειρο για το αύριο, που θα ήθελα να βγει αληθινό, θα επέλεγα να ζήσω χωρίς την εξάρτηση του σημερινού τρόπου ζωής. Θα ονειρευόμουν έναν κόσμο όπως η αρμονία προϋποθέτει να είναι. Μια Γη απαλλαγμένη από το ιδιοκτησιακό καθεστώς των κρατών, ένα Πλανήτη που να αναδεικνύει τη φυσική πολλαπλότητα και να ενισχύει τη διαφορετικότητα σε αντιδιαστολή με τη μαζοποίηση κοινωνιών και πολιτισμών. Στον οποίο η πρακτική της κυριαρχίας και της επιβολής, μέσω των ιδιοκτησιακών τρόπων με τους οποίους ο άνθρωπος αντιμετωπίζει τον εαυτό του αλλά και όλα τα υπόλοιπα έμβια όντα, θα έχει δώσει τη θέση της σε ένα αεξούσιο μοντέλο ζωής, πέρα από την αποξένωση, τον συγκεντρωτισμό, την αλλοτρίωση και τον υλισμό των ημερών.

Η δική μας συμβολή στη μάχη για την καταστροφή των εξουσιαστικών δομών έγκειται στη βαθμιαία μεταβολή του τρόπου με τον οποίο αντιλαμβάνονται και ενεργούν οι συμπολίτες μας. Με την κατανόηση και την αποδοχή του ότι τόσο ο εκφυλισμός της "Πολιτισμένης Δύσης", όσο και η ανέχεια - καχεξία των περιοχών του Τρίτου Κόσμου, αποτελούν δεδομένα με αιτία, που είναι το προ-καπιταλιστικό σύστημα και ο παγκοσμιοποιημένος τρόπος ζωής, σε συνδυασμό με το συνεχώς διογκούμενο αίσθημα τoυ υπερ-εγώ και ενός άκρατου ανταγωνισμού, απόρροια του ισοπεδωτικού υλισμού που καθοδηγεί τις κοινωνίες. 

Σε αυτό το σημείο θα πρέπει να κάνουμε κάποιες σαφείς διευκρινίσεις σε ό,τι αφορά στη δομή του Νέου Κόσμου, όπως τον επιθυμούμε. Υπάρχουν ομάδες και σύνολα, που πιθανότατα θα συμφωνούσαν με όλα τα παραπάνω και ανήκουν προφανώς στο χώρο της Αριστεράς ή τον λεγόμενο "αντιεξουσιαστικό". Οι δικές μας διαφοροποιήσεις με το δικό τους πιθανότατα πρότυπο έγκειται α) στο ότι αφενός οι αριστερές και αριστερίστικες οργανώσεις κινούνται σε συστημικό - ιεραρχικό - κρατικίστικο πλαίσιο, κάτι που βαθμιαία αλλοτριώνει το σύνολο των νέων που έχουν εξεγερτικές διαθέσεις και αγνές προθέσεις και δεν τους διαφοροποιεί εν τέλει σε τίποτε από το νεοφιλελεύθερο μοντέλο του σήμερα και β) οι ομάδες αυτές συναινούν στη δημιουργία μαζανθρώπων, με το να επιθυμούν την ενσωμάτωση όλων, ανεξαρτήτως φυλετικών, γλωσσικών, πολιτιστικών κριτηρίων, σε ένα παγκόσμιο χωνευτήρι, κάτι που τελικά λειτουργεί προς όφελος των παγκόσμιων εξουσιαστών. Αυτό το είδος παγκοσμιοποίησης, είναι πολύ επικίνδυνο, ειδικά όταν ενισχύεται από "παράλληλες δομές" που δε λύνουν κάποιο πρόβλημα, αλλά δίνουν χώρο στο κράτος και στο σύστημα να τις αποδέχεται ως "χρήσιμες επιλογές", αφού και εκείνες είναι εξαρτημένες εν πολλοίς από αυτό.

Δείτε σε αυτό το σημείο το παράδειγμα με τις "δράσεις φιλανθρωπίας", ξεκινώντας από τους δήμους και τις περιφέρειες, και περνώντας σε κόμματα, επιτροπές και φορείς, στην εκκλησία και σε μεμονωμένα πρόσωπα, που ασκούν το αυτοαποκαλούμενο "λειτούργημα" της κοινωνικής μέριμνας. Άλλοι με ανιδιοτελή πρόθεση, και άλλοι με κριτήρια που στόχο έχουν το ιδίον όφελος, όλοι πάντως όσοι κινήθηκαν στο πλαίσιο αυτό της φιλανθρωπίας είχαν ως σκοπό να καλύψουν τις βασικές βιοποριστικές - υλικές ανάγκες των συμπολιτών μας για ένα μικρό (ή μεγαλύτερο) χρονικό διάστημα. Δίχως να παραγνωρίζει κανείς την αξία μιας τέτοιας πράξης, η οποία κινείται στον άξονα της αλληλεγγύης, είναι ανάγκη να δούμε το ζήτημα στη βάση σχέση κράτους και πολίτη. Αυτή η σχέση στις μέρες μας δε θα μπορούσε να μην είναι εχθρική, καθ' ότι η εξουσία επιθυμεί και εν τέλει πετυχαίνει την δουλοπρεπή συμπεριφορά των οικονομικά και ψυχικά ασθενέστερων συμπολιτών μας. Υποτελείς και ενταγμένοι σε ένα σύστημα από το οποίο αδυνατούν να βγουν, λόγω της καθημερινής άνισης μάχης για ουσιαστική επιβίωση, πολλοί συνάνθρωποί μας απλώνουν το χέρι ζητώντας μια σακούλα φαγητό που θα καλύψει τις ανάγκες τους για μια δυο μέρες, το πολύ μια εβδομάδα. Είναι κάτι που είδαμε πρόσφατα να καλύπτεται τηλεοπτικά από διεθνή μέσα, με δημοσιεύματα που έβγαζαν προς τα έξω την εικόνα όχι περήφανων ανθρώπων που διεκδικούν το μέλλον τους με αποφασιστικότητα, αλλά επαιτών και ζητιάνων, που μπρος σε λίγα τρόφιμα και λαχανικά σπρώχνονται σαν απόβλητα της κοινωνίας.

Οπωσδήποτε αυτή η τραγική πραγματικότητα είναι αποτέλεσμα της αναλγησίας του κράτους ως οργάνου του διεθνούς καπιταλιστικού συστήματος, που χρησιμοποιεί τους ανθρώπους ως αναλώσιμους παραγωγούς με εξευτελιστικό αντάλλαγμα λίγα χρήματα για να καλύπτουν ίσα ίσα τα βασικά.

Έτσι λοιπόν, τα "ανθρώπινα δικαιώματα", η "ισότητα" και η "κοινωνική μέριμνα", δεν έχουν κανένα νόημα όταν δεν μπορούν να συνοδευτούν από μια συνολική θεώρηση επί της ζωής, σε ένα νέο σύστημα αξιών που πρέπει και είναι ανάγκη να δημιουργηθεί από την καταστροφή του παρόντος.

Read more »

Η πείνα

Άνοιξα το παράθυρο. Έβλεπα σε ένα χέρσο οικόπεδο, όπου είχαν τεντώσει ένα σκοινί για να απλώσουν ρούχα και η άκρη του πήγαινε αρκετά μακριά, στο βάθος και σταματούσε στα χαλάσματα ενός σιδεράδικου, που είχε πιάσει φωτιά τελευταία και το καθάριζαν τώρα κάποιοι εργάτες. Ακούμπησα και κοίταξα ψηλά. Σε λίγο θα ξημέρωνε εντελώς. Ήταν φθινόπωρο, στην εποχή εκείνη όπου όλα αρχίζουν να δροσίζουν, όλα αλλάζουν χρώμα, όλα πεθαίνουν. Οι φωνές του δρόμου με τραβούσαν έξω από το σπίτι. Αυτό το αδειανό δωμάτιο, που το πάτωμα του βούλιαζε και έτριζε όταν περπατούσα, μου φαινόταν σαν ένα μεγάλο, ξεχαρβαλωμένο φέρετρο. Η κλειδαριά του δεν έκλεινε καλά, και δεν είχε σόμπα. Συνήθιζα να βάζω τις κάλτσες μου κάτω από το πάπλωμα για να στεγνώνουν ως το πρωί. Όταν φυσούσε πολύ και ήταν ανοιχτή η κάτω πόρτα, άκουγες παράξενα σφυρίγματα να διαπερνούν το πάτωμα, και οι εφημερίδες που σκέπαζαν τους τοίχους απ' τις δυο μεριές της πόρτας σχιζόντουσαν πολλές φορές ίσαμε ένα πήχυ. Μόνο ένα πράγμα μου άρεσε εκεί μέσα, μια μικρή κόκκινη κουνιστή πολυθρόνα. Κάθε βράδυ ξάπλωνα εκεί και μισοκοιμισμένος, σκεφτόμουν και ταξινομούσα τις σκέψεις μου και τις εντυπώσεις μου. Σηκώθηκα και πήγα να δω το καλαθάκι που ήταν πλάι στο κρεβάτι μου, αν είχε μείνει τίποτε για για να φάω. Δεν βρήκα τίποτε, και ξαναγύρισα στο παράθυρο.

Θεέ μου! Σκέφτηκα, αξίζει πια τον κόπο να παραδέρνω ακόμα για να βρω δουλειά; Ως τώρα η υπομονή μου δεν βρήκε άλλο από ένα σωρό ψεύτικες υποσχέσεις ή ξερά όχι. Διαρκώς τρέφομαι με ψεύτικες ελπίδες, και κάθε μέρα ξαναρχίζω τα τρεχάματα που δεν καταλήγουν σε τίποτα. Όλες αυτές οι αποτυχίες με έχουν κάνει να χάσω το θάρρος μου. Μήπως δεν έφτασα στο σημείο να ζητήσω την θέση λογιστή; Αλλά ήταν πια αργά και εξάλλου δεν ήμουν ικανός να δώσω την εγγύηση των 50 κορωνών που απαιτούσαν. Πάντα παρουσιάζεται και από ένα εμπόδιο.

Προσπάθησα να πάω και στην πυροσβεστική υπηρεσία. Ήμασταν 50 υποψήφιοι και φουσκώναμε το στήθος μας για να κάνουμε τους δυνατούς και παίρναμε στρατιωτικές πόζες. Ένας επιθεωρητής μας εξέταζε έναν έναν, μας έπιανε τα μπράτσα και έκανε διάφορες ερωτήσεις. Όταν πέρασε από μπροστά μου κούνησε το κεφάλι του και είπε πως ήταν αδύνατο να με πάρουν επειδή φορούσα γυαλιά. Ξαναπήγα πάλι. Αυτή τη φορά είχα βγάλει τα γυαλιά μου και στεκόμουν ολόστητος, με σουφρωμένα φρύδια και με ένα βλέμμα κοφτερό σαν μαχαίρι. Ο επιθεωρητής όμως πέρασε μπροστά μου γελώντας.. με είχε αναγνωρίσει.

Αλλά το χειρότερο απ' όλα ήταν που τα ρούχα μου ήταν σε τόσο άθλια κατάσταση που δεν μπορούσα να παρουσιαστώ πουθενά σαν άνθρωπος. Είχα πάρει πια τον κατήφορο, σιγά σιγά αλλά και τόσο μονοκόμματα. Τώρα ήμουν σε μια κατάσταση αφάνταστης ανέχειας. Δεν είχα ούτε χτένι να χτενιστώ.. δεν είχα ούτε ένα βιβλίο για να διαβάσω στις ώρες τις απελπισίας μου. Όλο το καλοκαίρι το είχα περάσει στα νεκροταφεία και στο βασιλικό κήπο, εκεί περπατούσα, ονειροπολούσα, καθόμουν κι έγραφα τα άρθρα μου. Έγραφα τη μια στήλη πάνω στην άλλη. Είχα περίεργα ευρήματα, κι από το ανήσυχο μυαλό μου ξεπετιόνταν σπίθες γεμάτες φαντασία. 

Όμως η απελπιστική κατά σταση στην οποία βρισκόμουν, μού αφαιρούσε σιγά σιγά την κρίση μου και πολλές φορές διάλεγα θέματα εκτός επικαιρότητας, οπότε δεν τα δεχόταν. Κι όμως, πόση δουλειά δεν είχε χρειαστεί πολλές φορές για να τα γράψω! Όταν τελείωνα το ένα άρθρο, άρχιζα αμέσως το άλλο, χωρίς να με απογοητεύουν τα όχι των διευθυντών. Έλεγα μέσα μου πως κάποτε θα πετύχαινα. Και πράγματι, είχα μερικές φορές την τύχη να πληρωθώ πέντε ολόκληρες κορώνες για τη δουλειά ενός απογεύματος. Έφυγα από το παράθυρο και πήγα στην καρέκλα που είχα για τουαλέτα. Πήρα το παντελόνι μου. Ήταν ξασπρισμένο από το λιώσιμο. Το έβρεξα για να του ζωηρέψω το χρώμα και να το κάνω να φαίνεται λίγο πιο καινούργιο. Έβαλα στην τσέπη μου μολύβι και χαρτί και βγήκα. Κατέβηκα αθόρυβα την σκάλα. Είχαν περάσει αρκετές μέρες που έπρεπε να είχα πληρώσει το νοίκι κι εγώ δεν είχα πεντάρα. Έτσι δεν μπορούσα να πληρώσω τίποτε. 

Ήταν εννιά η ώρα. Ο αέρας ήταν γεμάτος από φωνές, από θορύβους που έκαναν τα αμάξια κι όταν αυτά ήταν μια φοβερή πρωινή συμφωνία όπου ανακατεύονταν τα βήματα των πεζών, και τα χτυπήματα που έκαναν τα καμτσίκια των αμαξάδων. Όλη αυτή η κίνηση με αναζωογόνησε κάπως. Βέβαια, δεν βγήκα εκείνο το πρωί για να πάρω τον αέρα μου. Τι τον χρειαζόταν τον αέρα τα πνευμόνια μου; Ήμουν δυνατός σαν τον Ηρακλή και μπορούσα να σταματήσω ολόκληρο αμάξι με τον ώμο μου. Ήμουνα σχεδόν κεφάτος. Η ατμόσφαιρα ήταν ωραία. Και με είχε συνεπάρει το γενικό αίσθημα ευθυμίας. Διασκέδαζα κοιτώντας του ανθρώπους που συναντούσα, και διάβαζα τα τοιχοκολλημένα προγράμματα. Άφηνα να με επηρεάζουν χίλια δυο μικροπράγματα, όλα εκείνα τα ασήμαντα πράγματα που διάβαιναν στο δρόμο μου και χάνονταν. Να είχα τίποτε να φάω μια τέτοια ωραία μέρα! Αυτό το τόσο καθάριο πρωινό με ερέθιζε, και ένιωθα πως πνιγόμουν από ζωή. 

απόσπασμα από την εισαγωγή του βιβλίου "Η Πείνα", του Κνουτ Χάμσουν

Read more »

The Economics of Happiness

Μodern societies have taken a fundamentally wrong turn: policymakers, mainstream economists, and business leaders have consistently pushed us in the direction of ever more growth, while ignoring the ecological destruction and spiritual poverty that have been the price of rampant consumerism, massive scale, and escalating speed. There is a way out and a radically different paradigm is needed. Rather than attempting to solve every problem by "growing the economy", we need to focus instead on meeting real human and ecological needs through awakening to our spiritual ties to community and nature – through an "economics of happiness". "The Economics of Happiness" features a chorus of voices from six continents calling for systemic economic change. The documentary describes a world moving simultaneously in two opposing directions. On the one hand, government and big business continue to promote globalization and the consolidation of corporate power. At the same time, all around the world people are resisting those policies, demanding a re-regulation of trade and finance - and, far from the old institutions of power, they're starting to forge a very different future. Communities are coming together to re-build more human scale, ecological economies based on a new paradigm - an economics of localization.

You can watch a shortened version of the film here: https://www.youtube.com/watch?v=pyQaUDLW6ts

For the full movie, please click on the following link: https://vimeo.com/ondemand/theeconomicsofhappiness

Read more »

Education otherwise

"Υπάρχουν πολλοί λόγοι για κάτι τέτοιο, καθώς υπάρχουν ήδη οικογένειες που το κάνουν. Κακή υγεία των παιδιών; Στενοχώρια, άσχημη ψυχολογική κατάσταση, δυστυχία, το αίσθημα της απώλειας της παιδικής ηλικίας, ο εκφοβισμός; Κακή επίδοση, παρά τα ταλέντα, τις δεξιότητες και την ευφυΐα; Έλλειψη υποστήριξης για τις ανάγκες των μαθητών; Έλλειψη σεβασμού για τα παιδιά; Η αυξανόμενη πίεση των στόχων, του ελέγχου και της επίτευξης αυτών; Η κακή αλληλεπίδραση με τον εκπαιδευτικό; Η στένωση του προγράμματος σπουδών; Η έντονη πίεση του συστήματος παιδείας; Σε γενικές γραμμές αυτό είναι ικανό να εξαντλήσει ψυχικά τα παιδιά και να χάσουν τον προσανατολισμό τους. Το ίδιο και οι γονείς. Όμως σίγουρα υπάρχει και άλλος τρόπος. Και μια πετυχημένη ζωή στον πραγματικό κόσμο μετά το σχολείο δεν εξαρτάται μονάχα από το σχολείο! Θα νιώσετε ευτυχείς, αν το γνωρίσετε."

Ross Mountney - Μαθαίνοντας Χωρίς Σχολείο

Όλο και περισσότεροι γονείς πλέον υποστηρίζουν το αυτονόητο, ότι πολλές φορές "το παιδί μας πάει στο σχολείο επειδή έτσι πρέπει", πως "το σχολείο δεν προσφέρει πραγματική παιδεία", πως "οι ανάγκες του παιδιού μου δεν καλύπτονται", πως "ο δάσκαλος αυτός πρέπει να αλλάξει διότι είναι αδιάφορος" και πως "το παιδί μας χάνει τα καλύτερα χρόνια του χωρίς να του παρέχεται κάτι ουσιαστικό". Στην πραγματικότητα, το ζήτημα της μετάδοσης γνώσης και της παιδείας αποτελεί κάτι το τόσο σημαντικό, που το κράτος, διαμέσου του εκπαιδευτικού συστήματος, το έχει ουσιαστικά καταστρέψει. "Φέρτε σωστούς δασκάλους", φωνάζουν οι γονείς, "νοσεί η εκπαίδευση", όμως είναι απλά κάποια σημεία που χρειάζονται βελτίωση, ή το πράγμα είναι σάπιο από τη ρίζα του;

Κατά τη γνώμη μου συμβαίνει το δεύτερο. Το εκπαιδευτικό μας σύστημα σήμερα είναι προσαρμοσμένο στο πρότυπο του δυτικού πολιτισμού, του καπιταλισμού, των εξουσιαστικών ιδεολογιών και πρακτικών και του πολιτικού συστήματος που κυριαρχεί. Η εκπαίδευση αποτελεί ένα ακόμα από τα εργαλεία που μεταχειρίζεται το κράτος ώστε να μετατρέπονται τα παιδιά μέρα με τη μέρα σε πειθήνια όργανα, σε υποτακτικούς του κρατικού οικοδομήματος, σε υπάκουους πολίτες αυτής της χώρας, σε όντα που θα χαλιναγωγούν το συναίσθημά τους έναντι της λογικής που υπαγορεύεται από τους νόμους, τα πρέπει και τα μη. Σχολεία και πανεπιστημιακά ιδρύματα στερεοτύπων, κατασκευασμένης πληροφόρησης, και επιλεκτικής μάθησης. Και όλο αυτό πάει χρόνια τώρα πακέτο με τις "παραδόσεις" του τόπου (Εκκλησία, Εθνοκεντρική Παιδεία, με ολίγη διαδραστικότητα και εναλλακτισμό σαν κερασάκι στην τούρτα, προσφορά της Αριστεράς). Πιστεύετε πως μια τέτοια προσέγγιση είναι ακραία; Δεν έχετε παρά να ρωτήσετε το παιδί σας πώς νιώθει, και ας μην εκφράζεται με τη δυναμική που θα ήθελε. Βιώνει την εξουσιαστική μάθηση στο πρόσωπο του καθηγητή του, αντιμετωπίζει τον περιορισμό που πηγάζει από το σχολικό πρόγραμμα, τον οδηγό διδασκαλίας και μάθησης, τη διδακτική ύλη, το ίδιο το περιεχόμενο των βιβλίων, το οποίο προέρχεται από κρατικοδίαιτους και ξεκάθαρα στρατευμένους συγγραφείς... Βλέπει αμήχανα τον εαυτό του να σέρνεται ανάμεσα στη δημόσια και ιδιωτική εκπαίδευση, με επιπρόσθετες ώρες διδασκαλίας που δεσμεύουν τον πιο δημιουργικό του χρόνο, και όλα αυτά γιατί; Για ένα όνειρο κατάκτησης μέσω μιας ανακριτικής και τυποποιημένης διαδικασίας, μιας θέσης σε ανώτερο ή ανώτατο εκπαιδευτικό ίδρυμα, για να ξεκινήσει και εκεί ένα ακόμα στάδιο προβλημάτων.

Άλλοι λοιπόν γονείς εμπιστεύονται το σχολικό σύστημα, όμως υπάρχουν και κάποιοι (πολύ λιγότεροι στον ελλαδικό χώρο απ' ότι στο εξωτερικό), που επιλέγουν να εκπαιδεύσουν το παιδί τους στο σπίτι, αφήνοντας στην άκρη το σχολείο. Θεωρούν σημαντική τη δυνατότητα εξατομικευμένης διδασκαλίας, με επιλογή των ωραρίων μελέτης, της θεματολογίας, και φυσικά την επιλογή για περισσότερο ελεύθερο χρόνο για την ανάπτυξη των δεξιοτήτων του παιδιού, ή απλά για παιχνίδι. Αυτό μπορεί να συμβαίνει λόγω κυρίως μαθησιακών δυσκολιών που έχουν κάποια παιδιά, ειδικών αναγκών ή και φόβου και λοιπών ψυχικών ζητημάτων λόγω του σχολικού περιβάλλοντος, έτσι οι γονείς τους επιλέγουν να τους δώσουν οι ίδιοι τα σχετικά εφόδια, και κυρίως, να προσαρμόσουν πάνω στο παιδί τους τον τρόπο μετάδοσης των πληροφοριών. Το σύστημα ονομάζεται "Homeschooling" ή "Home education".

Κάτι τέτοιο είναι πολύ σημαντικό και αν κάποιος γονέας πάρει την απόφαση να το κάνει, οφείλει να έχει την υπευθυνότητα, τις γνώσεις, το αληθινό ενδιαφέρον και τη συνέπεια ώστε να το ολοκληρώσει. Διότι τη σχέση και τη χημεία με το παιδί, που απαιτούνται ώστε το παιδί να νιώσει οικειότητα και να προσλάβει την πληροφορία, τις διαθέτει ήδη. Πολλοί γονείς πάντως αισθάνονται οι ίδιοι σε καλύτερη θέση να ανταποκριθούν στις σχετικές ατομικές ανάγκες του παιδιού στο σπίτι. Μονάχα οι ίδιοι μπορούν να πάρουν αυτή την απόφαση, όμως έχουν τη δυνατότητα να συνεργαστούν και με άλλες οικογένειες, ζητώντας συμβουλές ή και οργανώνοντας από κοινού κάποιες ώρες, για την κοινωνικοποίηση των παιδιών τους και τη διάδραση. Στο εξωτερικό υπάρχει ένα πολύ καλό δίκτυο αυτοοργανωμένων οικογενειών αλλά και οργανισμών, που στόχο έχει να αναδείξει το ζήτημα της εκπαίδευσης στο σπίτι και της επικοινωνίας ώστε η απόφαση για κάτι τέτοιο να είναι όσο το δυνατόν πιο υπεύθυνη και συνειδητή.

Βεβαίως, στην Ελλάδα, το όλο πλαίσιο που έχει στηθεί σε νομικό, επαγγελματικό και κοινωνικό επίπεδο, είναι παραδοσιακά σχολικοκεντρικό, και με πλήθος στερεοτύπων ή προκαταλήψεων, κοινώς, αν δεν περάσεις από δημοτικό, γυμνάσιο, λύκειο, πανεπιστήμιο, σου κλείνουν αργότερα αρκετές πόρτες και η κυρά της γειτονιάς μπορεί και να σου κόψει την καλημέρα, διαδίδοντάς το παράλληλα όπου μπορεί. Έτσι τα όσα παραθέτω, είναι δύσκολα μεν στην εφαρμογή τους, λόγω της ελληνικής πραγματικότητας, άμεσα υποταγμένης στο κράτος, και στην υποχρεωτική από το νόμο φοίτηση στο σχολείο, όμως όχι ακατόρθωτα. Υπάρχει το εξής παράθυρο: Το ελληνικό Υπουργείο Παιδείας φαίνεται να θεωρεί ως απολύτως απαιτούμενη προϋπόθεση της έγκρισης μιας αίτησης γονέων για εκπαίδευση του παιδιού τους στο σπίτι την πιστοποιημένη ανάγκη του μαθητή για ειδική εκπαίδευση (ΦΕΚ 78/τεύχος Α΄/14-03-2000: «Εκπαίδευση των ατόμων με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες», Άρθρο 1, §12γ: «στο σπίτι, σε εξαιρετικές περιπτώσεις»). Οι ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες του μαθητή πιστοποιούνται από το οικείο Κέντρο Διάγνωσης, Αξιολόγησης και Υποστήριξης.

Η γνώση βρίσκεται στην αχαλιναγώγητη δίψα για ζωή, για ελευθερία από τα δεσμά της κυριαρχίας, στη μάθηση μέσω της καθημερινής εμπειρίας, των βασικών αναγκών και του πλαισίου σχέσεων που προέκυπταν κάποτε αβίαστα και αυθόρμητα. Αυτό οι εξουσιαστές δεν είναι σε θέση να το κατανοήσουν, ή μπορεί και να το γνωρίζουν, όμως έχουν τα δικά τους σχέδια. Το θέμα είναι τι κάνουμε εμείς, διότι εμείς είμαστε υπεύθυνοι για τα παιδιά μας και όχι το κράτος. Η οικογένεια προϋπήρχε του κράτους και από τη στιγμή που οι σύγχρονοι δεσμοφύλακές μας είναι υπεύθυνοι για το κατάντημα του εκπαιδευτικού συστήματος, δεν νομιμοποιούνται από τη συνείδησή μας να συνεχίζουν το καταστροφικό έργο πάνω στα παιδιά μας. Σκεφτείτε το αλλιώς. Πολλές φορές δεν είναι τόσο μακρυά από το να γίνει πραγματικότητα!

Κώστας Κ.

Read more »

Η αληθινή ζωή είναι εκεί έξω... (μέρος α')

Είναι αναμφίβολα αυτοί οι ραγδαίοι ρυθμοί της εποχής μας που δεν αφήνουν χώρο και χρόνο στους περισσότερους από εμάς να δεχτούμε τις πηγαίες χαρές της ζωής. Ο ελεύθερος χρόνος τείνει να γίνει πολυτέλεια για αρκετούς ανθρώπους γύρω μας, πολύ περισσότερους απ' ότι στο πολύ πρόσφατο παρελθόν. Σε πλείστες των περιπτώσεων, έχει ενσωματωθεί πλήρως στην καθημερινότητα, ενώ, όπου υπάρχει, είναι σίγουρα διαφορετικός ο τρόπος με τον οποίο αξιοποιείται, σε σχέση με κάποια χρόνια πριν. Όλες οι αλλαγές, έγιναν μόλις μέσα σε δέκα με δεκαπέντε χρόνια, ένα χρονικό διάστημα αρκετά μικρό για το μέγεθος των αλλαγών, ειδικά αν εστιάσουμε στη βαρύτητά τους. Η οικονομική κρίση οπωσδήποτε έχει επηρεάσει τις συνήθειές μας και την καθημερινότητά μας, βάζοντάς την σε πιο ασφυκτικά πλαίσια, όμως δεν είναι μονάχα αυτή. Είναι η εποχή που, στη σκιά των οικονομικών δυσκολιών, αποθεώνονται ο υπερκαταναλωτισμός, ο εργατισμός και το εφήμερο ως στάσεις ζωής, όλα τρέχουν γύρω μας και προσπαθούμε κάτι να αρπάξουμε από αυτά, ο ημερήσιος χρόνος λειτουργεί ως μαθηματική σταθερά και εναγωνίως ψάχνουμε σε κάθε τι να βάλουμε και ένα χρονοδιάγραμμα. Πόσες φορές δεν ακούσαμε κάποιον να λέει δίπλα μας "δε μου φτάνει η μέρα, έχω τόσα πολλά να κάνω...". Κι όμως, αρκετές από τις ανάγκες που έχουν δημιουργηθεί είναι απολύτως πλασματικές. Έρευνες έχουν καταδείξει ότι ο ελεύθερος χρόνος έχει μειωθεί κατά 40% απ' ότι την περασμένη εικοσαετία. Το ποσοστό γίνεται ακόμα μεγαλύτερο όταν - και αυτό είναι ένα πολύ ανησυχητικό στοιχείο - γίνεται λόγος για τα παιδιά.

Η σημασία του ελεύθερου χρόνου και του αδόμητου παιχνιδιού είναι πολύ σημαντική για τη διαμόρφωση του χαρακτήρα, την κοινωνική και τη γνωστική εξέλιξη των παιδιών και δυστυχώς έχει επισκιαστεί στις μέρες μας από το σχολείο, τη μελέτη και τις οργανωμένες δραστηριότητες. Η ασφυκτική διαχείριση του χρόνου, υπό το φόβο της ανασφάλειας σε ό,τι αφορά τη διαχείριση από την πλευρά των γονέων, επιδρά καταλυτικά στην ίδια την ψυχοσύνθεση του παιδιού και του στερεί τη δυνατότητα να χαρεί κάποια πράγματα που αργότερα λόγω ηλικίας θα τα έχει απωλέσει παντελώς. Ο χρόνος μας, και πολύ περισσότερο των μικρών παιδιών, δε θα έπρεπε να υποδεικνύεται και να ορίζεται από τους άλλους, πόσο μάλλον όταν κάτι τέτοιο δεν αφήνει κανένα περιθώριο για αντίστοιχο απρογραμμάτιστο χρόνο, που είναι και το ζητούμενο. Οι μη προσχεδιασμένες δραστηριότητες κοινωνικοποιούν πολύ πιο εύκολα το παιδί, του αφήνουν το ελεύθερο περιθώριο να αναπτυχθεί μόνο του, σε περιβάλλον που το ίδιο θα επιλέξει και να έχει το χρόνο και το χώρο που θα καθορίσει το ίδιο για την ανάπτυξή του αυτή.

(συνεχίζεται)

Κώστας Κ.

Read more »

Ο κόσμος γερνάει

Οι νέοι δεν είστε διαμορφωμένοι ακόμα. Προικισμένοι μπορεί να είστε, ελπιδοφόροι – όσοι είναι, δεν είναι όλοι. Από τους νέους θα βγούνε κι οι βασανιστές και οι φασίστες και οι προοδευτικοί και οι έξυπνοι και οι καλλιτέχνες και τα νούμερα.  […] Προσωπικά δίνω προσοχή σε αυτούς που κολακεύουν τους νέους. Πρέπει να είστε πάρα πολύ καχύποπτοι. Αυτοί που σας κολακεύουν κάτι θέλουν να σας πάρουν. Κάτι θέλουν να σας αρπάξουν. Μη μασάτε. Η κολακεία των νέων υποκρύπτει πάντα κάτι ύποπτο. Η νέα γενιά ναι, είναι ελπίδα, αλλά αφήστε τη να πάρει το δρόμο της, δεν χρειάζεται ούτε καθοδήγηση ούτε γλείψιμο.   

Διονύσης Χαριτόπουλος, αποσπάσματα από συνέντευξη στις 17.4.2008

Ο ελλαδικός χώρος γερνάει. Όχι μόνο επειδή έχουν απομείνει ως επί το πλείστον οι μεγαλύτεροι σε ηλικία κάτοικοί της, φορείς μιας άλλης εποχής, άλλης νοοτροπίας∙ όχι μόνο γιατί κάποιος που βρίσκεται πιο κοντά στο κατώφλι του θανάτου πιο εύκολα ρέπει στον κακώς εννοούμενο συντηρητισμό και γιατί, καθώς λένε, «δεν μπορείς να μάθεις σε παλιό γαϊδούρι καινούρια περπατησιά». Γερνάει και για τον ίδιο λόγο που γερνάει ο υπόλοιπος κόσμος: γιατί οι νεαρής ηλικίας κάτοικοί της συμπεριφέρονται ως γέροι.

Οι περίοδοι που ταρακουνούν συθέμελα τα κεκτημένα και τα δεδομένα, που υποκινούνται συνήθως από οικονομικούς και πολιτικούς λόγους και είθισται να ονομάζονται περίοδοι κρίσης, σηματοδοτούν συνήθως εποχές αγκυλώσεων. Από την Εποχή του Χαλκού μέχρι σήμερα, συμβαίνει με τον ίδιο τρόπο και έχει το ίδιο αποτέλεσμα: τον φόβο. Διασπείρεται σαν επιδημία στην ατμόσφαιρα. Ο φόβος όχι του θανάτου, αλλά ο φόβος της απώλειας ενός συγκεκριμένου τρόπου ζωής. Κι αυτός ο φόβος γερνάει τον άνθρωπο πιο γρήγορα κι απ’ τον χρόνο.

Στο όνομα της λογικής, της «ώριμης» αντιμετώπισης της ζωής, της σύνεσης, οι νέοι άνθρωποι επιλέγουν την απόλυτα υπολογισμένη στάση. Προσπαθούν να μην αφήσουν τίποτε στην τυχαιότητα, προσπαθούν να ελέγξουν κάθε παράμετρο, συλλέγουν τυπικά προσόντα, κολλούν ενσημάκια μανιωδώς, εκπαιδεύονται χωρίς να επιδιώκουν ουσιαστικά τη γνώση, δίχως να βιώνουν σχέσεις, να αποκτούν πολύπλευρες εμπειρίες και τελικά μεγαλώνουν ως γέροι, χωρίς όμως να έχουν τα βιώματα και τη σοφία τους. Γίνονται νεόγεροι, που αγνοούν σχεδόν την ίδια την ανθρώπινη φύση τους και τις πτυχές της ανθρώπινης ψυχής. Άλλωστε, οι ηλικιωμένοι άνθρωποι δε σημαίνει ότι είναι κολλημένοι σε αγκυλωμένες απόψεις. Κάθε άλλο: πολλοί έχουν συχνά φρέσκες ιδέες, είναι πιο ανοιχτοί κι αυθόρμητοι από πολλούς που η ημερομηνία γέννησής τους τούς κατατάσσει στους νέους.

Όταν ολόκληρες γενιές μεγαλώνουν ως νεόγεροι, που εκθειάζουν την οικονομική ασφάλεια, την επικύρωση της επιτυχίας μέσα από τα τεχνολογικά προϊόντα που δίνουν κύρος, αγνοούν την ουσία των ανθρωπίνων σχέσεων, γίνονται οι ιδανικοί εκπρόσωποι της νέας εποχής. Εκφράζουν με τον καλύτερο τρόπο την ανούσια, επίπεδη, μονοδιάστατη ζωή που θα πρέπει να έχει κάθε υπήκοος της σύγχρονης κυριαρχίας.

Με την πίστη ενός φανατικού χριστιανού αποφεύγουν τα δημιουργικά πάθη και τα συναισθήματα σαν αμαρτήματα. Ακολουθούν χωρίς δεύτερη σκέψη το «σωστό», γιατί αυτό θα τους διατηρήσει στην τροχιά μιας ασφαλούς πορείας μέσα στον κοινωνικό ιστό. Ο φόβος κάνει το αρνητικό προσωπείο του συντηρητισμού να μοιάζει όχι μόνο αναπόφευκτο, αλλά κι επιθυμητό. Όταν φοβόμαστε, νοιώθουμε αδύναμοι και χρειαζόμαστε ένα καταφύγιο. Το καταφύγιο μας το δίνει ο σίγουρος δρόμος, αυτός που εξακολουθεί να υπάρχει. Με αυτή τη λογική ασφαλές καταφύγιο μπορεί να είναι επί παραδείγματι η εκκλησία, που εξακολουθεί να υπάρχει τόσους αιώνες αναλλοίωτη, προσαρμόζοντας πάντα την πολιτική της στα εκάστοτε δεδομένα.

Μπορεί στην πραγματικότητα ο όρος «μέσος άνθρωπος» να μην ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, να είναι ένα προϊόν της στατιστικής επιστήμης, υπάρχει, όμως η ψυχολογία του «γενικού ανθρώπου», ο «βολικός αριθμός». Κατασκευασμένος κι έτοιμος, πριν από εμάς για εμάς, υπάρχει ο γενικός όρος, ένα πρότυπο σωστής ανθρώπινης ζωής, ένα μέτρο ευτυχίας και δυστυχίας, που είναι εύκολο να ακολουθηθεί, όταν απουσιάζει η συνείδηση. Είναι ο σίγουρος, ασφαλής δρόμος, που άλλοι πριν έστρωσαν για μας. Δε θα μάθουμε πολλά, δε θα πάθουμε σχεδόν τίποτε, θα είμαστε αποδεχτοί, αν τον ακολουθήσουμε. Θα εκπαιδευτούμε σωστά, θα είναι πιο απλά τα πράγματα σε αυτόν.

Με αυτή τη λογική, η αναζήτηση της ελευθερίας με κάθε τρόπο, μια ζωή διαφορετική από τη γερασμένη που οραματίζονται άλλοι για μας, είναι η μικρή απόκλιση, το μικρό αμάρτημα. Άλλωστε, όπως λένε όλοι, τα ωραία πράγματα κρατούν λίγο. Με αυτή τη λογική, τα άσχημα κρατούν μια ζωή. Όμως, θα λέγαμε εμείς, τα καλά και τα άσχημα, η ελευθερία κι η σκλαβιά, η ζωντάνια και η γερασμένη σκέψη μπορούν να κρατήσουν όσο εμείς θέλουμε κι όσο εμείς αντέχουμε να ζήσουμε.

πηγή: Anarchypress

Read more »

Για τις πόλεις, που ποτέ δεν κοιμούνται

Οι κύκλοι του φωτός, η εναλλαγή της μέρας και της νύχτας γιορτάστηκαν και αντιμετωπίστηκαν ως μια έκφραση του κύκλου της ζωής από πολλούς λαούς. Οι γιορτές της ισημερίας, οι τελετές για τη μεγαλύτερη μέρα και νύχτα, για το καλοκαίρι και τις δραστηριότητές του και βέβαια οι γιορτές της άνοιξης. Οι μέρες και οι εποχές με τις ιδιαιτερότητές τους σηματοδοτούσαν το πέρασμα σε μια νέα φάση. Ίχνη απ’ τις γιορτές αυτές φτάνουν μέχρι σήμερα. Ωστόσο, για να είμαστε ειλικρινείς, λίγα πια έχουν απομείνει απ’ τις εναλλαγές αυτές, για να γιορτάσουμε.

Η διαταραχή των εποχών, όπου συχνά απουσιάζει η άνοιξη και το φθινόπωρο και επικρατούν έντονα καλοκαίρια και χειμώνες, με απότομες μεταβολές και ξεσπάσματα, θα λέγαμε ότι ταιριάζει σε καιρούς που με απληστία απορροφούν και εξαντλούν ό,τι υποπέσει στις εφήμερες διαθέσεις τους. Συνήθως, φτάνουμε στα πιο μεγάλα και σημαντικά, καθοδηγούμενοι απ’ τα μικρότερα και τα πιο ασήμαντα.

Κάπως έτσι συμβαίνει και σ’ αυτή την περίπτωση. Ίσως, από συνήθεια και κεκτημένη ταχύτητα, λίγοι από εμάς ως τώρα έχουν σκεφτεί πόσο μας λείπει η αληθινή νύχτα. Ιδιαίτερα στις πόλεις ζούμε σε συνθήκες ορνιθοτροφείου. Υποβαλλόμαστε σε μόνιμες και σταθερές συνθήκες φωτός, ωσάν τις όρνιθες στα ορνιθοτροφεία, προκειμένου να μην παύει ποτέ ο κύκλος της παραγωγής και κατανάλωσης. Αυτός είναι ο μόνος που μένει αδιατάραχτος κι ο μόνος που έμεινε να «γιορτάζεται» πραγματικά. Αληθινό σκοτάδι δε συναντάμε σχεδόν ποτέ σε μια μεγάλη πόλη, «που ποτέ δεν κοιμάται». Τα φώτα κατακλύζουν και εισβάλλουν σε κάθε πτυχή ύπνου και ξύπνιου∙ φωτάκια και γλόμποι του δρόμου, ημίφως και ατμοσφαιρικοί λαμπτήρες. Ζούμε, πράγματι, σε μια πολύ …φωτισμένη εποχή.

Δεν είναι δυνατό να μη θυμηθούμε τον μονόλογο του Τάκη Μόσχου στην ταινία «Η πόλη ποτέ δεν κοιμάται»:

Γεννήθηκα σ’ αυτή την πόλη∙ μεγάλωνα και γύρω μου μεγάλωναν χιλιάδες άλλα παιδιά, σαν και μένα. Περπάτησα ύποπτους δρόμους, νυχτερινούς, είδα θλιβερές εικόνες σε ξεχασμένες γειτονιές, έτρεξα ανάμεσα από μανιασμένους ανθρώπους που ’τρεχαν κι αυτοί∙ προς τα πού δεν ξέρω και φοβάμαι πως ούτε κι αυτοί ξέρουνε. Ξενύχτησα σε πλατείες που φωτίζονται από σπασμένους γλόμπους, έπαιξα άγρια παιγνίδια, πολύ άγρια παιγνίδια, με φοβερές μούρες κι έκλαψα∙ κάτω από ένα μπαλκόνι του τέταρτου ορόφου. Κόσμος γύρω μαζεμένος να κοιτάει τον πεσμένο κι εγώ, παράμερα μονάχος, να ξέρω το γιατί.

Γεννήθηκα σ’ αυτή την πόλη κι έχω αναπνεύσει μπόλικο καυσαέριο και καμένα λάδια από εξατμίσεις και μοτέρ, υστερικά μοτέρ, που ουρλιάζουν μέσα σε τρυφερές νύχτες. […] Γεννήθηκα σ’ αυτή την πόλη και νικήθηκα. Νικήθηκα από σαΐνια που είχαν κάνει στο πεζοδρόμιο περισσότερα χιλιόμετρα από μένα. Και ξέρεις τι καταλάβαινα κάθε φορά που έτρωγα άλλη μια γροθιά στο στομάχι; Θες να μάθεις τι καταλάβαινα;  Έχουμε βουτήξει, φίλε, στα βαθιά νερά, έχουμε βουτήξει στα βαθιά νερά και μας μένει ένα πράγμα∙ μόνο ένα πράγμα μας μένει∙ να μάθουμε να κολυμπάμε. Πρώτα να μάθουμε να κολυμπάμε και μετά να κοιτάξουμε, αν υπάρχει τριγύρω μας στεριά.

Είμαι ένα παιδί αυτής της πόλης, εδώ, αυτής της θάλασσας, αυτής της βρώμικης θάλασσας, όπως είσαι κι εσύ κι αυτός κι όλοι και πρέπει να μάθουμε να μη βουλιάζουμε, φίλε, να κολυμπάμε μέρα-νύχτα, μέρα-νύχτα χωρίς σταματημό, γιατί… η πόλη ποτέ δεν κοιμάται. […]

πηγή: Anarchypress.gr

Read more »

Η κουλτούρα του καταναλωτισμού και εμείς

"Consumed: Inside the belly of the Beast" λέγεται το σύντομο ντοκιμαντέρ του 2011, στο οποίο ψυχολόγοι και ειδικοί επιστήμονες πάνω στη βιωσιμότητα, αναλύουν τις ψυχολογικές και κοινωνικές ρίζες της καταναλωτικής κουλτούρας, και πώς όλο αυτό το σύστημα θα εξελιχθεί μαζί με εμάς. "Όλοι μας έχουμε αυτή την νοητική ασθένεια που λέγεται καταναλωτισμός. Παίρνουμε ελάχιστα από αυτόν, αλλά δουλεύουμε απίστευτα σκληρά για να τον διαμορφώσουμε… Όλοι γινόμαστε, με έναν μαζικό τρόπο, ψυχωτικοί… "Το μέσο νοικοκυριό καταναλώνει σαν να υπήρχαν τρείς πλανήτες αντί για έναν… Στήνουμε με τον πιo πρωτοπόρο και αναπάντεχο τρόπο την εξέλιξή του κόσμου μας και δε βλέπουμε την ουσία που κρύβεται μέσα μας και το πόσο ομορφότερη είναι…" Δείτε το σχετικό ντοκιμαντέρ: http://youtu.be/bOKl04TWVsU

Read more »

Foodmatters

"Είσαι ό,τι τρως!": Η σοφή φράση του Ιπποκράτη πραγματικά αντικατοπτρίζει την σημασία της καλής διατροφής και δίαιτας στην ποιότητα ζωής μας. Το σούπερμαρκετ: σύμβολο του επιπέδου ζωής σ' αυτή τη χώρα σήμερα. Αυτά τα προϊόντα έρχονται από φάρμες κι αγροκτήματα ανεξάρτητα από την απόσταση και την εποχή. Είναι αποτέλεσμα μίας θαυματουργικής γεωργίας, που διαφυλάσσει τη φρέσκια ποιότητα καθ' όλη τη διαδρομή μέχρι το τραπέζι σας. Πόσο παλιά είναι η τροφή σας; Αν το σκεφτείτε, η τροφή σας, στην καλύτερη περίπτωση ταξιδεύει γύρω στα 2.500 με 3.000 χλμ. πριν να φτάσει σε σας και είναι τουλάχιστον μίας εβδομάδας. Κάτι το οποίο γεννά το επόμενο ερώτημα: Πόση θρεπτική αξία αντλείτε από τροφή που είναι τουλάχιστον πέντε ημερών; Αν είστε τυχεροί, αντλείτε ίσως ένα 40% απ" αυτήν που έχετε ανάγκη. Σχεδόν κάθε τροφή που θα βρείτε στα καταστήματα μίας μεγαλούπολης έχει επεξεργαστεί, έχει φτάσει καθυστερημένα στα καταστήματα πολύ συχνά οι θρεπτικές ουσίες έχουν εκφυλιστεί ή εξαφανιστεί απ" την τροφή μέχρι να φτάσει στο πιάτο. Δείτε επίσης στο παρακάτω ντοκιμαντέρ πώς κάποιοι επιστήμονες σταματούν και θεραπεύουν πολλές μορφές καρκίνου, χρησιμοποιώντας απλά μεγάλες ποσότητες βιταμίνης C. Πραγματικά αξίζει τον κόπο να το παρακολουθήσετε, και να διαπιστώσετε πώς συσχετίζεται με την εφαρμογή του κώδικα Alimentarius. 

Σκηνοθεσία: James Colquhoun, Carlo Ledesma

Χώρα παραγωγής: Australia

Read more »

Call of Life: αντιμέτωποι με τον μαζικό αφανισμό

Η μεγέθυνση του παγκόσμιου πληθυσμού και των καταναλωτικών του αναγκών, σε συνδυασμό με την εφαρμογή ακατάλληλων συχνά πρακτικών εκμετάλλευσης των διαθέσιμων πόρων, απειλεί τη βιοποικιλότητα. Οι σύγχρονοι ρυθμοί απώλειας πληθυσμών και ειδών υπερβαίνουν πιθανότατα τους αντίστοιχους εξαλείψεων που συνέβησαν στο παρελθόν. Σύμφωνα με εκτιμήσεις ειδικών, ποτέ στο παρελθόν τόσο πολλά είδη δεν κινδύνεψαν με εξαφάνιση σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα.

To "Call of life" αποτελεί ένα ντοκιμαντέρ διάρκειας περισσότερης από μιας ώρας, το οποίο έχει ως επίκεντρο το περιβάλλον, και συγκεκριμένα τον αυξανόμενο ρυθμό εξαφάνισης φυτικών και ζωικών ειδών του πλανήτη. Καθημερινά, σε κάθε γωνιά της γης, η υπάρχουσα βιοποικιλότητα απειλείται και πολλοί επιστήμονες κάνουν πλέον λόγο για "μαζική εξόντωση".

Η πρωτοφανής αυτή απώλεια στην ποικιλότητα έχει συγκεκριμένες αιτίες, τις οποίες παρουσιάζουν βιολόγοι, ανθρωπολόγοι, περιβαλλοντιστές, ψυχολόγοι και άλλοι κορυφαίοι επιστήμονες, οι οποίοι εν τέλει δεν περιορίζονται μονάχα στο τι δημιούργησε την ανισορροπία του σήμερα, αλλά μελετούν επίσης τον τρόπο με τον οποίο τα πολιτισμικά και οικονομικά συστήματα, σε συνδυασμό με κοινωνικές και ψυχολογικές συμπεριφορές, στέκονται καθοριστικά στη δική μας ευθύνη για τα φαινόμενα αυτά. Έτσι, το ντοκιμαντέρ εξελίσσεται σε μια κριτική προς την ανθρώπινη φύση, η οποία στέκεται ιδιαίτερα απειλητική για το μέλλον του πλανήτη ("Α Crisis not only in Nature, but in Human Nature").

Αν οι σημερινές τάσεις συνεχιστούν με τον ίδιο ρυθμό, οι επιστήμονες προειδοποιούν ότι σχεδόν τα μισά φυτικά και ζωικά όντα θα έχουν εξαφανισθεί τις επόμενες δεκαετίες, από τη διατάραξη και καταστροφή της πολυπλοκότητας των βιολογικών συστημάτων από την ανθρώπινη δραστηριότητα. Υπερθέρμανση του πλανήτη, μόλυνση του περιβάλλοντος, εκμετάλλευση προϊόντων άγριας ζωής, αλλοίωση των φυσικών οικοσυστημάτων, αυτές είναι κάποιες από τις κύριες θεματικές του "Call of life", ένα 9λεπτο απόσπασμα του οποίου μπορείτε να παρακολουθήσετε από τον παρακάτω σύνδεσμο.

Read more »

Εμείς και ο (σύγχρονος) κόσμος

Ο σύγχρονος άνθρωπος αναμφίβολα τρέφει αγάπη για το υλικό και το ευκαιριακό, το φτηνό και ανέξοδο συναίσθημα, το σάπιο με το φανταχτερό περιτύλιγμα, πολύ μακριά πια και σε αντίθετη κατεύθυνση απο τις ρίζες του... Εξυμνώντας κάθε τι το άρρωστο και παράταιρο στρέφεται ενάντια στη φύση, ενάντια στην ίδια τη φύση του. Τι πιο άρρωστο απο ένα παχύσαρκο σώμα, αλλά και τι πιο άρρωστο από ένα βουτηγμένο στα αναβολικά σώμα, τι πιο άρρωστο απο ένα σώμα που καταναλώνει ψόφια σώματα ζώων και μεταλλαγμένες τροφές, τι πιο άρρωστο από έναν οργανισμό εθισμένο στο αλκοόλ και τη νικοτίνη, τι πιο άρρωστο από ένα σώμα μέσα στα ναρκωτικά. Τι πιο άρρωστο από έναν νου πηγμένο στα μεσημερινάδικα και την τηλεόραση, τι πιο άρρωστο από μια σκέψη μη παραγωγική, μια σκέψη με παρωπίδες, τι πιο άρρωστο από μια σχέση βασισμένη στο εφήμερο.

Μερικές καθαρά προσωπικές σκέψεις και προβληματισμοί που έχουν να κάνουν άμεσα με την παρακμή του δυτικού ανθρώπου και τον τρόπο ζωής που εχει οδηγήσει τον άνθρωπο στην ψευδαίσθηση της ευτυχίας μέσω της ύλης, της ιδιοκτησίας και του εφήμερου. Στην εποχή που διανύουμε τα σώματα εκατομμυρίων ανθρώπων καθημερινά σαπίζουν και η πνευματική κατάπτωση δεν έχει προηγούμενο...

Και εμείς; Αν θέλουμε να εκφράζουμε το υγιές, ακριβώς όπως οι ιδέες μας, οφείλουμε να σταθούμε απέναντι στον σύγχρονο τρόπο ζωής μέσα από τον δικό μας τρόπο ζωής, να ψάχνουμε γύρω μας για το υγιές σε ό,τι και αν κάνουμε, να είμαστε από μόνοι μας ένα φωτεινό μονοπάτι για τους γύρω μας. Μα κυρίως ένα υγιές πρότυπο πνευματικό και σωματικό, πρώτα απ' όλα γιατί το χρωστάμε στον εαυτό μας. Ο καπιταλισμός σήμερα υπάρχει και θα συνεχίζει να επιβιώνει σε κάθε έκφανση της καθημερινότητάς μας. Όμως ο καθένας από εμάς μπορεί να αποποιηθεί το υλικό που πρεσβεύει και τη νοοτροπία που πηγάζει από αυτό και έχει γνώμονα μόνο το κέρδος και την οικονομική εκμετάλλευση. Μπορεί να είναι αυτάρκης, ουσιαστικά αυτόνομος αλλά και ολιγαρκής. Να καλλιεργεί το πνεύμα του αλλά και το σώμα του, να ψάχνει την ποιότητα και την υγεία σε όλα όσα κάνει, να δημιουργεί και όχι να καταστρέφει, να συνομιλεί και όχι να φθονεί, να αποζητά καθημερινά την αυτοβελτίωση ως απαράβατο κανόνα της ζωής και της εξέλιξης. Να σέβεται τη φύση, να λαμβάνει με ευγνωμοσύνη τα αγαθά που του προσφέρει και όχι να την εκμεταλλεύεται αλόγιστα. Να εξελίσσεται διαρκώς και να είναι σαν τα ορμητικά καθαρά νερά ενός ποταμού, που συνεχώς μετακινούνται με ορμή μεταφέροντας μέσα τους τεράστια δύναμη, που αν επιχειρήσεις να τα σταματήσεις θα σε παρασύρουν μαζί τους γκρεμίζοντάς σε, και όχι σαν τα βρώμικα λιμνάζοντα νερά ενός βάλτου.

Η έκπτωση αξιών, ιδεών και προτύπων, η στροφή και η αναζήτηση της ευτυχίας στα υλικά αγαθά, η ασύδοτη εκμετάλλευση της φύσης και η ανάδειξη του χρήματος σαν θεό, είναι το μεγαλύτερο κακό που μπορούσε να κάνει ο ανθρώπος στην ίδια του την ύπαρξη. Από τη στιγμή που σταμάτησε να εκτιμά την ολότητα της φύσης, έπαψε να εκτιμά τον ίδιο του τον εαυτό.

Γ. Πέτρου

Read more »

Ένα ταξίδι στη θλιβερή πραγματικότητα των άλμπατρος

Το "Midway" είναι ένα ισχυρό οπτικό ταξίδι στην καρδιά της περιβαλλοντικής τραγωδίας. Σε ένα από τα πιο απομακρυσμένα νησιά στον πλανήτη, χιλιάδες μωρά άλμπατρος βρίσκονται νεκρά στο έδαφος, με τα σώματα τους γεμάτα πλαστικό από τα σκουπίδια του Ειρηνικού. Επιστρέφοντας στο νησί για πολλά έτη, η ομάδα που επιμελείται της παραγωγής γίνεται μάρτυρας στον κύκλο ζωής και θανάτου αυτών των πουλιών ως πολυεπίπεδη αλληγορία για την εποχή μας. "Με τον φωτογράφο Chris Jordan ως οδηγό μας, καθοδηγούμαστε μέσα στη φωτιά της φρίκης και του πένθους, αντιμετωπίζοντας την απεραντοσύνη αυτής της τραγωδίας - και με δική μας συνενοχή - προχωράμε".

Ο θεατής θα έχει την εμπειρία να ζήσει την εναλλαγή της ομορφιάς και τρόμου, καταστροφής και ανανέωση, θλίψης και χαράς, γέννηση και θανάτου… Το "Midway" θέλει να ταξιδέψει τους θεατές μέσα στα βάθη του πνεύματός τους, παραδίνοντας ένα βαθύ μήνυμα σεβασμού και αγάπης που έχει ήδη φτάσει σε ένα ακροατήριο εκατομμυρίων ανθρώπων σε όλο τον πλανήτη. 

Δείτε το trailer από τον σύνδεσμο που ακολουθεί: Midway trailer

Read more »

1η Νοεμβρίου: Παγκόσμια Ημέρα Χορτοφαγίας

Η 1η του Νοέμβρη ίσως είναι η ημέρα που θα σου δοθεί η ευκαιρία να κοιτάξεις τον κόσμο με άλλη ματιά. Ίσως διαπιστώσεις ότι είναι η ώρα να αναθεωρήσεις κάποιες συνήθειες που αφορούν την διατροφή σου, για να γίνεις έτσι καλύτερος απέναντι στον εαυτό σου και στο περιβάλλον σου. Εμείς θα προσπαθήσουμε να σε πείσουμε γι' αυτό, με συνήγορο την απλή λογική και επιχείρημα την ηθική του δικαιώματος της ζωής. Η χορτοφαγία δεν είναι μόνο τρόπος, αλλά και στάση ζωής. Έχει αρκετούς ένθερμους οπαδούς και αμέτρητους φανατικούς εχθρούς. Θίγει μεγάλα οικονομικά συμφέροντα ανά τον κόσμο και όχι μόνο δεν την συνιστούν οι «οργανωμένες κοινωνίες» δυτικού τύπου, αλλά την υποβαθμίζουν συνειδητά και την καταστούν ακόμα και γραφική συνήθεια με σκοπό να την εξοντώσουν. Βλέπετε οι κρεατοφάγοι αποτελούν το πρότυπο του ανεπτυγμένου δυτικού ανθρώπου και τα απαραίτητα «γρανάζια» της σύγχρονης παγκοσμιοποιημένης καταναλωτικής μηχανής.

Εάν κανείς αντιλαμβάνεται τα ζώα ως ηλίθια, βρώμικα και κτηνώδη, αυτό ίσως βοηθά να διευκολυνθεί το ηθικό φορτίο της δολοφονίας και της κατανάλωσής τους. Οι χοίροι, μαζί με τα άλλα προς τροφή ζώα, είναι ιδιαίτερα ευφυείς. Ο καθηγητής Stanley Curtis του κρατικού πανεπιστημίου Penn έχει διδάξει τους χοίρους να καταλαβαίνουν τις σύνθετες σχέσεις μεταξύ ενεργειών και αντικειμένων προκειμένου να παίξουν βιντεοπαιχνίδια. Οι χοίροι έχουν αποδειχθεί ότι είναι συγκεντρωμένοι, δημιουργικοί, καινοτόμοι και ίσοι σε νοημοσύνη με τους χιμπατζήδες. Τα προς τροφή ζώα σφάζονται κατά εκατομμύρια. Συχνά γδέρνονται, βράζονται και σφάζονται ζωντανά! Αν επρόκειτο να αποβάλουμε την κατανάλωση κρέατος εξ ολοκλήρου, οι πόροι τροφίμων του κόσμου θα ήταν επαρκείς για να ταΐσουν 10 δισεκατομμύρια ανθρώπους το 1998. Κατά μέσο όρο, χρειάζονται 15 κιλά σιταριού για να παράγουμε μόνο ένα κιλό βόειου κρέατος, 6 κιλά σιταριού για να παράγουμε ένα κιλό χοιρινού κρέατος, 3 κιλά σιταριού για να παράγουμε ένα κιλό κοτόπουλου και 9 κιλά ιχθυάλευρου για να παράγουμε ένα κιλό εκτρεφόμενων ψαριών. Το ίδιο σιτάρι μπορεί να καταναλωθεί άμεσα από τους ανθρώπους. Η καταστροφή του περιβάλλοντός μας που προκαλείται από την παραγωγή εκτρεφόμενων ζώων είναι μια απέραντη δαπάνη που δεν υπολογίζεται στην τιμή που καταβάλλετε για το κιλό του κρέατος στο κρεοπωλείο. 

Το δικαίωμα στη ζωή είναι ιερό και αφορά όλα τα πλάσματα της φύσης

Όχι στον κανιβαλισμό της ανθρώπινης επικράτησης

Κανένα είδος δεν πρέπει να ζει σε βάρος άλλου είδους

Η ζωή που τρέφεται με θάνατο δεν είναι ζωή

Αν συνεχίσουμε να τρώμε κρέας, κάποτε θα φάμε ο ένας τον άλλον

Read more »

We are One: μουσική πρωτοβουλία ενάντια στην κρίση

"United against extreme poverty" είναι το motto της πρωτοβουλίας που ακούει στο όνομα "We Are One", η οποία αναπτύχθηκε με σκοπό την υποστήριξη άστεγων συνανθρώπων μας στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Εμπνευστής της ένας Έλληνας, ο Τάσος Λαυρεντιάδης, ο οποίος εξηγεί το σκεπτικό: "Θέλουμε να βοηθήσουμε πάμπτωχους και άστεγους συνανθρώπους μας στην Ελλάδα και σε διάφορα άλλα μέρη του κόσμου, όπου υπάρχει μεγάλη ανάγκη. Υπάρχουν πολλοί εξαθλιωμένοι που ζουν στις ίδιες τις πόλεις μας, στις ίδιες τις γειτονιές μας, άνθρωποι που επιβιώνουν καθημερινά με τεράστια δυσκολία μέσα στους δρόμους τρώγοντας αποφάγια, χωρίς στέγη, χωρίς ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Αόρατοι άνθρωποι για τους οποίους δεν ενδιαφέρεται κανένας. Το ξέρουμε ότι οι καιροί είναι πολύ δύσκολοι για όλους μας, άλλα υπάρχουν αυτή τη στιγμή άνθρωποι τριγύρω μας που είναι σε χειρότερη κατάσταση από εμάς, για τους οποίους το επόμενο βήμα είναι ο θάνατος σε ένα παγκάκι, ένα παγωμένο χειμωνιάτικο βράδυ. Οι κυβερνήσεις δε δίνουν δεκάρα για αυτούς, όποτε αποφασίσαμε να κάνουμε κάτι εμείς οι μουσικοί, οι απλοί πολίτες. Ετοιμάζουμε τραγούδια στα οποία θα συμμετάσχουν πολλές γνωστές μπάντες και rock/metal καλλιτέχνες από διάφορες χώρες. Επίσης ετοιμάζουμε live events σε διάφορες πόλεις του κόσμου για να μαζέψουμε ρούχα, τρόφιμα και εισφορές, τα οποία θα παραδώσουμε εμείς οι ίδιοι σε αυτούς που έχουν πραγματική ανάγκη."

Μέχρι στιγμής συμμετοχή έχουν δηλώσει οι Graham Bonnet, Mark Boals, Marc Hudson, Kee Marcello, Jorn Lande. Μια αξιέπαινη προσπάθεια για την οποία μπορείτε να μάθετε μέσω της σελίδας της πρωτοβουλίας στο facebook.

Read more »

Όχι, αυτό δεν είναι δικό σου...

Ο πρώτος άνθρωπος που περιέφραξε ενα κομμάτι γης και σκέφτηκε να πει "αυτό είναι δικό μου" και βρήκε ανθρώπους τόσο αφελείς ώστε να τον πιστέψουν, ήταν ο πραγματικός θεμελιωτής της πολιτικής κοινωνίας. Από πόσα εγκλήματα δεν θα είχε γλιτώσει το ανθρώπινο γένος αν κάποιος είχε βγάλει τους πασσάλους και σκεπάσει με χώμα τα χαντάκια και φώναζε στους συνανθρώπους του: "Προσοχή στα λόγια αυτού του απατεώνα, είστε χαμένοι αν ξεχάσετε ότι οι καρποί της γης ανήκουν σε όλους και η ίδια η γη σε κανέναν."

πηγή: Εδώ Ελλάς

Read more »