Το σχέδιο εξόντωσης των γηγενών του Αμαζονίου

Ο νέος πρόεδρος της Βραζιλίας Jair Bolsonaro, προερχόμενος από τον πολιτικό χώρο της ακροδεξιάς, στα πλαίσια των καταστροφικών σχεδίων του για τα δάση του Αμαζονίου, έχει βάλει στο στόχαστρο τους γηγενείς πληθυσμούς, δηλώνοντας δημόσια ότι "αυτές οι μειονότητες πρέπει να προσαρμοστούν, αλλιώς απλά θα εξαφανιστούν".

Ο πρόεδρος είναι παλιός γνώριμος της πολιτικής σκηνής της Βραζιλίας, και οι προσπάθειές του για την εκδίωξη των αυτοχθόνων πληθυσμών έχουν ξεκινήσει τουλάχιστον εδώ και μια πενταετία. Έχουν προηγηθεί το τελευταίο διάστημα εκτεταμένες εξαγγελίες, οι δηλώσεις για αντικατάσταση του Υπουργείου Περιβάλλοντος από το Υπουργείο Γεωργίας και ένα νέο πλάνο "ανάπτυξης" για τον Αμαζόνιο, το οποίο προβλέπει το άνοιγμα σε νέες δραστηριότητες, όπως εξορύξεις, μεταλλευτικές, γεωργικές και κτηνοτροφικές δραστηριότητες από μεγάλες εταιρίες διεθνών συμφερόντων. Ο Bolsonaro έκανε γνωστό ότι ούτε ένα εκατοστό γης δεν πρόκειται να φιλοξενήσει τους ιθαγενείς, και ότι αυτοί θα πρέπει να εγκαταλείψουν όσο το δυνατόν πιο σύντομα τις κατοικίες τους αν θέλουν να ζήσουν. Να σημειωθεί ότι στα δάση του Αμαζονίου ζουν αυτή τη στιγμή ένα εκατομμύριο γηγενείες, μεταξύ τους μέχρι και φυλές με μονοψήφιο και διψήφιο πληθυσμό και απειλούνται υπό εξαφάνιση. Ο αριθμός των γηγενών που έχουν δολοφονηθεί από χρυσοθήρες, βιομήχανους, κτηνοτρόφους, γεωργούς, κυνηγούς, τα τελευταία χρόνια είναι αυξητικός. Η βία και οι δολοφονίες έχουν γίνει πλέον συνήθεια στην πολύπαθη περιοχή των δασών του Αμαζονίου.

"Χρειαζόμαστε το δάσος ώστε να το εκμεταλλευτούμε και να πάρουμε ό,τι περισσότερο μπορούμε από αυτό", δήλωσε πρόσφατα ο Bolsonaro, ο οποίος έχει την υποστήριξη των τριών δεξιών μπλοκ, της Σφαίρας, του Βόειου και της Βίβλου. Τα τρία αυτά μπλοκ, εκπροσωπούν αντίστοιχα συμφέροντα τα οποία βολεύουν τον νέο πρόεδρο και υποστηρίζουν τις πολιτικές του. Το μπλοκ της Σφαίρας περιλαμβάνει τους πρώην στρατιωτικούς, νοσταλγούς της στρατιωτικής δικτατορίας, αυτό του Βόειου τους παραγωγούς κρέατος, οι οποίοι επιθυμούν την καταστροφή του περιβάλλοντος και την απομάκρυνση των αυτοχθόνων από τις πατρογονικές τους εστίες, ώστε να συνεχίσουν απρόσκοπτα την μπίζνα τους και τέλος, το μπλοκ της Βίβλου αποτελείται από υπερσυντηρητικούς υποστηρικτές του Ευαγγελικού Κοινοβουλευτικού Μετώπου, οι οποίοι μεταξύ άλλων ακραίων θέσεων αμφισβητούν μέχρι και την ισότητα των δύο φύλων.

Ολοένα και περισσότερες επιχειρήσεις βιομηχανίας εισβάλλουν στην περιοχή. Ο σκοπός του νέου προέδρου είναι ξεκάθαρος, αφού μπροστά στην κυριαρχία των μονοπωλίων και την εκμετάλλευση με σκοπό το κέρδος, το περιβάλλον και η ζωή των αυτοχθόνων δεν έχουν καμία σημασία. Μπροστά σε αυτή την εξοντωτική πολιτική, απαιτείται αντίσταση και παγκόσμια κατακραυγή. 

Read more »

The Economics of Happiness

Μodern societies have taken a fundamentally wrong turn: policymakers, mainstream economists, and business leaders have consistently pushed us in the direction of ever more growth, while ignoring the ecological destruction and spiritual poverty that have been the price of rampant consumerism, massive scale, and escalating speed. There is a way out and a radically different paradigm is needed. Rather than attempting to solve every problem by "growing the economy", we need to focus instead on meeting real human and ecological needs through awakening to our spiritual ties to community and nature – through an "economics of happiness". "The Economics of Happiness" features a chorus of voices from six continents calling for systemic economic change. The documentary describes a world moving simultaneously in two opposing directions. On the one hand, government and big business continue to promote globalization and the consolidation of corporate power. At the same time, all around the world people are resisting those policies, demanding a re-regulation of trade and finance - and, far from the old institutions of power, they're starting to forge a very different future. Communities are coming together to re-build more human scale, ecological economies based on a new paradigm - an economics of localization.

You can watch a shortened version of the film here: https://www.youtube.com/watch?v=pyQaUDLW6ts

For the full movie, please click on the following link: https://vimeo.com/ondemand/theeconomicsofhappiness

Read more »

Ο κόσμος γερνάει

Οι νέοι δεν είστε διαμορφωμένοι ακόμα. Προικισμένοι μπορεί να είστε, ελπιδοφόροι – όσοι είναι, δεν είναι όλοι. Από τους νέους θα βγούνε κι οι βασανιστές και οι φασίστες και οι προοδευτικοί και οι έξυπνοι και οι καλλιτέχνες και τα νούμερα.  […] Προσωπικά δίνω προσοχή σε αυτούς που κολακεύουν τους νέους. Πρέπει να είστε πάρα πολύ καχύποπτοι. Αυτοί που σας κολακεύουν κάτι θέλουν να σας πάρουν. Κάτι θέλουν να σας αρπάξουν. Μη μασάτε. Η κολακεία των νέων υποκρύπτει πάντα κάτι ύποπτο. Η νέα γενιά ναι, είναι ελπίδα, αλλά αφήστε τη να πάρει το δρόμο της, δεν χρειάζεται ούτε καθοδήγηση ούτε γλείψιμο.   

Διονύσης Χαριτόπουλος, αποσπάσματα από συνέντευξη στις 17.4.2008

Ο ελλαδικός χώρος γερνάει. Όχι μόνο επειδή έχουν απομείνει ως επί το πλείστον οι μεγαλύτεροι σε ηλικία κάτοικοί της, φορείς μιας άλλης εποχής, άλλης νοοτροπίας∙ όχι μόνο γιατί κάποιος που βρίσκεται πιο κοντά στο κατώφλι του θανάτου πιο εύκολα ρέπει στον κακώς εννοούμενο συντηρητισμό και γιατί, καθώς λένε, «δεν μπορείς να μάθεις σε παλιό γαϊδούρι καινούρια περπατησιά». Γερνάει και για τον ίδιο λόγο που γερνάει ο υπόλοιπος κόσμος: γιατί οι νεαρής ηλικίας κάτοικοί της συμπεριφέρονται ως γέροι.

Οι περίοδοι που ταρακουνούν συθέμελα τα κεκτημένα και τα δεδομένα, που υποκινούνται συνήθως από οικονομικούς και πολιτικούς λόγους και είθισται να ονομάζονται περίοδοι κρίσης, σηματοδοτούν συνήθως εποχές αγκυλώσεων. Από την Εποχή του Χαλκού μέχρι σήμερα, συμβαίνει με τον ίδιο τρόπο και έχει το ίδιο αποτέλεσμα: τον φόβο. Διασπείρεται σαν επιδημία στην ατμόσφαιρα. Ο φόβος όχι του θανάτου, αλλά ο φόβος της απώλειας ενός συγκεκριμένου τρόπου ζωής. Κι αυτός ο φόβος γερνάει τον άνθρωπο πιο γρήγορα κι απ’ τον χρόνο.

Στο όνομα της λογικής, της «ώριμης» αντιμετώπισης της ζωής, της σύνεσης, οι νέοι άνθρωποι επιλέγουν την απόλυτα υπολογισμένη στάση. Προσπαθούν να μην αφήσουν τίποτε στην τυχαιότητα, προσπαθούν να ελέγξουν κάθε παράμετρο, συλλέγουν τυπικά προσόντα, κολλούν ενσημάκια μανιωδώς, εκπαιδεύονται χωρίς να επιδιώκουν ουσιαστικά τη γνώση, δίχως να βιώνουν σχέσεις, να αποκτούν πολύπλευρες εμπειρίες και τελικά μεγαλώνουν ως γέροι, χωρίς όμως να έχουν τα βιώματα και τη σοφία τους. Γίνονται νεόγεροι, που αγνοούν σχεδόν την ίδια την ανθρώπινη φύση τους και τις πτυχές της ανθρώπινης ψυχής. Άλλωστε, οι ηλικιωμένοι άνθρωποι δε σημαίνει ότι είναι κολλημένοι σε αγκυλωμένες απόψεις. Κάθε άλλο: πολλοί έχουν συχνά φρέσκες ιδέες, είναι πιο ανοιχτοί κι αυθόρμητοι από πολλούς που η ημερομηνία γέννησής τους τούς κατατάσσει στους νέους.

Όταν ολόκληρες γενιές μεγαλώνουν ως νεόγεροι, που εκθειάζουν την οικονομική ασφάλεια, την επικύρωση της επιτυχίας μέσα από τα τεχνολογικά προϊόντα που δίνουν κύρος, αγνοούν την ουσία των ανθρωπίνων σχέσεων, γίνονται οι ιδανικοί εκπρόσωποι της νέας εποχής. Εκφράζουν με τον καλύτερο τρόπο την ανούσια, επίπεδη, μονοδιάστατη ζωή που θα πρέπει να έχει κάθε υπήκοος της σύγχρονης κυριαρχίας.

Με την πίστη ενός φανατικού χριστιανού αποφεύγουν τα δημιουργικά πάθη και τα συναισθήματα σαν αμαρτήματα. Ακολουθούν χωρίς δεύτερη σκέψη το «σωστό», γιατί αυτό θα τους διατηρήσει στην τροχιά μιας ασφαλούς πορείας μέσα στον κοινωνικό ιστό. Ο φόβος κάνει το αρνητικό προσωπείο του συντηρητισμού να μοιάζει όχι μόνο αναπόφευκτο, αλλά κι επιθυμητό. Όταν φοβόμαστε, νοιώθουμε αδύναμοι και χρειαζόμαστε ένα καταφύγιο. Το καταφύγιο μας το δίνει ο σίγουρος δρόμος, αυτός που εξακολουθεί να υπάρχει. Με αυτή τη λογική ασφαλές καταφύγιο μπορεί να είναι επί παραδείγματι η εκκλησία, που εξακολουθεί να υπάρχει τόσους αιώνες αναλλοίωτη, προσαρμόζοντας πάντα την πολιτική της στα εκάστοτε δεδομένα.

Μπορεί στην πραγματικότητα ο όρος «μέσος άνθρωπος» να μην ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, να είναι ένα προϊόν της στατιστικής επιστήμης, υπάρχει, όμως η ψυχολογία του «γενικού ανθρώπου», ο «βολικός αριθμός». Κατασκευασμένος κι έτοιμος, πριν από εμάς για εμάς, υπάρχει ο γενικός όρος, ένα πρότυπο σωστής ανθρώπινης ζωής, ένα μέτρο ευτυχίας και δυστυχίας, που είναι εύκολο να ακολουθηθεί, όταν απουσιάζει η συνείδηση. Είναι ο σίγουρος, ασφαλής δρόμος, που άλλοι πριν έστρωσαν για μας. Δε θα μάθουμε πολλά, δε θα πάθουμε σχεδόν τίποτε, θα είμαστε αποδεχτοί, αν τον ακολουθήσουμε. Θα εκπαιδευτούμε σωστά, θα είναι πιο απλά τα πράγματα σε αυτόν.

Με αυτή τη λογική, η αναζήτηση της ελευθερίας με κάθε τρόπο, μια ζωή διαφορετική από τη γερασμένη που οραματίζονται άλλοι για μας, είναι η μικρή απόκλιση, το μικρό αμάρτημα. Άλλωστε, όπως λένε όλοι, τα ωραία πράγματα κρατούν λίγο. Με αυτή τη λογική, τα άσχημα κρατούν μια ζωή. Όμως, θα λέγαμε εμείς, τα καλά και τα άσχημα, η ελευθερία κι η σκλαβιά, η ζωντάνια και η γερασμένη σκέψη μπορούν να κρατήσουν όσο εμείς θέλουμε κι όσο εμείς αντέχουμε να ζήσουμε.

πηγή: Anarchypress

Read more »

Οικολογία και Καπιταλισμός ...έννοιες ασυμβίβαστες

«Αν πετάξεις τη φύση έξω από την πόρτα με τη σκούπα, αυτή θα μπει στο σπίτι από το παράθυρο με τσουγκράνα» (Ινδική παροιμία)

Το περιβάλλον είναι ένα δυναμικό σύστημα, το οποίο εξελίσσεται και προσαρμόζεται συνεχώς στις μεταβαλλόμενες επιδράσεις και αντιδράσεις μεταξύ των βιοτικών και αβιοτικών παραγόντων από τους οποίους αποτελείται. Οι σχέσεις αλληλεξάρτησης, επεκτείνονται και ανάμεσα στους ίδιους του ζώντες οργανισμούς, μιας και κανένα από τα ζωντανά είδη δεν μπορεί να επιβιώσει από μόνο του, αφού μέσα στην αλυσίδα της ζωής κάθε οργανισμός παίζει ένα καθορισμένο ρόλο. Συνεπώς, η αυτόνομη ικανότητα ανάπτυξης των οργανισμών είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με το περιβάλλον. Ο άνθρωπος στην εξελικτική του πορεία για να καλύψει τις καθημερινές του ανάγκες, μετέβαλε την δομή του περιβάλλοντος με δραστηριότητες αντιπροσωπευτικές για τους εκάστοτε πολιτισμούς. Οι ανθρώπινες παρεμβάσεις στο περιβάλλον, για να καλύψουν τις διαχρονικά μεταβαλλόμενες ανάγκες μας, διαφοροποιήθηκαν. Ειδικά στην περίοδο του καπιταλιστικού τρόπου κοινωνικής οργάνωσης και παραγωγής, οι ανθρώπινες επεμβάσεις στο περιβάλλον εντατικοποιήθηκαν σε μεγάλο βαθμό υπερβαίνοντας τους φυσικούς νόμους, διαταράσσοντας την αρχική ισορροπία, αλλοιώνοντας τις φυσικές διεργασίες και εν τέλει  απειλώντας την ίδια την ποιότητα της ανθρώπινης ζωής.

Τα περιβαλλοντικά προβλήματα σήμερα

"Όσο υπάρχει ένα σύστημα παραγωγής που θα στηρίζεται στην ιδιωτική εκμετάλλευση του φυσικού πλούτου για την ιδιοποίηση μεγαλύτερου ποσοστού κέρδους, θα αυξάνονται η ανισότητα, η φτώχεια και η καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος."

Τα περιβαλλοντικά προβλήματα που αντιμετωπίζουμε σήμερα, όπως η πληθυσμιακή αύξηση, η εξάντληση των φυσικών πόρων, η εξαφάνιση των φυτών και των ζώων, η καταστροφή της άγριας ζωής, η διεύρυνση του εισοδηματικού χάσματος μεταξύ των κοινωνικών ομάδων, η ρύπανση εδάφους και νερού και αέρα, αλληλοσυνδέονται και αυξάνονται με ανησυχητικούς ρυθμούς. Καθώς ο αριθμός των ανθρώπων και η χρήση φυσικών πόρων αυξάνονται δραστικά, υπάρχουν όλο και πιο συγκεκριμένα στοιχειά που αποδεικνύουν ότι υπάρχει πρόβλημα με την ικανότητα της γης να διατηρήσει στη ζωή τα διάφορα είδη. Συνεχώς εξαφανίζονται δάση και υγρότοποι, ενώ οι ερημικές περιοχές αυξάνονται. Το έδαφος, λόγω της έντονης καλλιέργειας και της καταστροφής των δασών, υποβαθμίζεται. Τα ποτάμια και οι λίμνες γεμίζουν ιζήματα με επικίνδυνες ουσίες. Πολλοί βοσκότοποι έχουν υπερβοσκηθεί, οι θάλασσες, οι λίμνες και τα ποτάμια υπόκεινται σε υπεραλίευση και οι υπόγειοι υδροφορείς σε υπεράντληση. Το νερό, το έδαφος και ο αέρας χρησιμοποιούνται ως αποδέκτες, συχνά τοξικών, ρυπογόνων ουσιών. Η ραγδαία αύξηση των αρνητικών επιπτώσεων στο περιβάλλον συνδέεται άρρηκτα με την σύγχρονη εποχή του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, ο οποίος έχει ως γνώμονα την αύξηση του κέρδους των λίγων και όχι την περιβαλλοντική βιωσιμότητα και την κοινωνική ευημερία.

Επίλογος

Η φύση δεν είναι απλά ο χώρος άσκησης παραγωγικών δραστηριοτήτων, αλλά ένας τόπος όπου ο άνθρωπος γεννιέται, μεγαλώνει και πεθαίνει, γίνεται στοιχείο της ταυτότητας του και σύμβολο της κοινότητας, μέσα στην οποία δραστηριοποιείται. Η κυρίαρχη αντίληψη, που συνέβαλλε στην αλλοίωση και διατάραξη των φυσικών οικοσυστημάτων, είναι ότι ο άνθρωπος βρίσκεται ιεραρχικά σε ανώτερη θέση από τα υπόλοιπα είδη ζωής, τοποθετώντας τα κάτω από την απόλυτη κυριαρχία του και δικαιολογώντας την αλόγιστη εκμετάλλευση τους από τον άνθρωπο. Η ανθρωποκεντρική και αποσπασματική αυτή αντίληψη του κόσμου, που τοποθετεί τον άνθρωπο κυρίαρχο των φυσικών συστημάτων και αγνοεί την αλληλεξάρτηση και τις αλληλεπιδράσεις που υπάρχουν μεταξύ τους, οδήγησε στην υπερεκμετάλλευση της φύσης και των φυσικών πόρων, που θεωρήθηκαν ως ‘ανεξάντλητα’ καταναλωτικά αγαθά, στην αλλοίωση του φυσικού περιβάλλοντος και γενικότερα στη γένεση σοβαρών περιβαλλοντικών προβλημάτων.

Επομένως, είναι απαραίτητη για τη βιωσιμότητα του πλανήτη, η διάδοση θεμελιωδών γνώσεων, η ριζική αλλαγή εκείνων των κοινωνικών αντιλήψεων, νοοτροπιών, στάσεων και το σημαντικότερο, των συμπεριφορών που συνέβαλλαν στη δημιουργία της περιβαλλοντικής κρίσης. Η διαμόρφωση τους πρέπει να γίνει με τέτοιο τρόπο έτσι, ώστε να λαμβάνουν πάντοτε υπόψη τον παράγοντα περιβάλλον, όχι σαν κάτι ξέχωρο και απομονωμένο από τον άνθρωπο, αλλά σαν το καθοριστικό στοιχείο για την ανθρώπινη επιβίωση. Όσο υπάρχει ένα σύστημα παραγωγής που θα στηρίζεται στην ιδιωτική εκμετάλλευση του φυσικού πλούτου για την ιδιοποίηση μεγαλύτερου ποσοστού κέρδους, θα αυξάνονται η ανισότητα, η φτώχεια και η καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος. Ο καπιταλισμός, όσο δεν ανατρέπεται, θα οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια την ανθρωπότητα στην καταστροφή.

Οικοαντίσταση

Read more »

Η Ζωή μας ενάντια στα Κέρδη τους

Ήρθε η σημερινή ημέρα και ήμασταν στο ίδιο έργο θεατές. Πορείες, συνθήματα, πανό. Η Πρωτομαγιά είναι πάντοτε η ημέρα που ακούμε μεγάλα λόγια από μικρούς ανθρώπους. Συνδικάτα και κόμματα, ως συνήθως υπάρχουν για να οικειοποιούνται τα κεκτημένα. Εκείνα τα δικαιώματα που ποτέ δεν κατέκτησαν και τα ίδια κεκτημένα που οι ίδιοι αμαχητί παρέδωσαν. Η αφαίμαξη του εργατικού δυναμικού προς όφελος των λίγων συντελείται δεκαετίες και όχι μονάχα τα τελευταία χρόνια. Οι γιορτές των επαγγελματιών εκπροσώπων, απλά ένας περίτεχνος αποπροσανατολισμός, στον οποίο χρόνο με τον χρόνο ο κόσμος γυρνάει την πλάτη. Στην προτεραία νοσηρή κατάσταση δεν είχαν πέσει οι μάσκες. Η λαϊκή στήριξη πρέπει να αποσύρεται αμέσως, όταν το σύστημα δεν ευνοεί την ολότητα. Ο νους μου ήδη αμύνεται στα σχόλια των πληρωμένων σχολιαστών. Ναι. Όλοι αυτοί θυμούνται το δικαίωμα στην εργασία  μόνο μία μέρα το χρόνο και οι επαγγελματίες εργατοπατέρες με το λόγο τους διχάζουν παρά ενώνουν. "Ο εργάτης πρέπει να ενταχθεί στο κίνημά μας γιατί έτσι λειτουργεί εύρυθμα η δημοκρατία, ο εργάτης πλήττεται, ο εργάτης θέλει, ο εργάτης μπορεί", όλα στο όνομα του εργάτη, πολλές φορές χωρίς τον εργάτη όμως... Και αυτό το τούνελ καταλήγει στο γεφύρι της Άρτας που γκρεμίζεται μπροστά στα μάτια μας και το φως δεν λέει να ξεπροβάλλει. Δεν είναι μόνο οι εγχώριοι πολιτικοί, δεν είναι μόνο το ελληνικό πολιτικό σύστημα. Οι προδότες και οι καπιταλιστές δεν έχουν πατρίδα. Μόνο θεό έχουν και είναι κοινός: το κέρδος, το χρήμα. Το κέρδος έναντι της ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης του μικρού παιδιού, των συνθηκών εργασίας στο αποπνικτικό περιβάλλον ενός εργοστασίου, της παράτασης εργασίας αντί σύνταξης του εξηνταπεντάχρονου οικοδόμου, της απόλυσης δίχως αποζημίωση μετά από ολάκερα χρόνια πραγματικής δουλειάς, της μειώσεως μισθών και περικοπής ημερομισθίων, του εφιάλτη της ανεργίας. Είναι το χρήμα. Το χρήμα έναντι της ίδιας της ζωής. Θέλουμε πίσω τη Ζωή μας, και τη θέλουμε απαλλαγμένη από τον ζουρλομανδύα του σημερινού καπιταλιστικού συστήματος του υπερκέρδους και της εμπορευματοποίηση.

Άρης

Read more »

Συνωμοσία ενάντια στον χρόνο

Δεν θέλω να είμαι το ρομπότ που ρυθμίστηκε στα μέτρα κάποιων. Θέλω να σταματήσω να μετράω. Βαρέθηκα τα νούμερα – την ώρα, την ημερομηνία, τους κωδικούς, τις κλίμακες, τις στατιστικές. Δεν έχω ηλικία, ύψος και βάρος. Δεν έχω εισόδημα, τετραγωνικά μέτρα ιδιοκτησίας, κυβικά αυτοκινήτου. Δεν έχω αριθμό φίλων στο ίντερνετ, νούμερο πιστωτικής κάρτας, αριθμό κοινωνικής ασφάλισης και τυχερό αριθμό που κερδίζει. Δεν θέλω να είμαι το ανθρώπινο αντικείμενο που πρέπει πάντοτε να βιάζεται. Όχι, αύριο δεν θα κοιμηθώ οκτώ ώρες, ούτε θα δουλέψω άλλες τόσες, δεν θα κανονίσω κανένα ραντεβού για την εβδομάδα, δεν με ενδιαφέρει τι ώρα έχει το αγαπημένο μου σίριαλ. Δεν πρέπει μέχρι του χρόνου να πετύχω τους στόχους μου, δεν με νοιάζει τι ώρα θα φύγει το λεωφορείο, ούτε τι ώρα είναι.

Σας παρακαλώ αξιότιμοι, με κάθε ευγένεια και σεβασμό, με πλήρη ευαισθησία και κατανόηση, να κάνετε ένα και μόνο πράγμα: σπάστε όλα τα ρολόγια. Κι αν αυτό ακούγεται υπερβολή, ακόμα κι αν λέτε «τι τρέλα είναι αυτή», τότε μπορείτε να μπείτε στην ουρά σας, στην γραμμή μαζικής παραγωγής και μαζικής ανακύκλωσης, εκεί που ανήκετε δηλαδή: σε γραμμή για το λεωφορείο, σε γραμμή για την δουλειά, στο σουπερμάρκετ, στο κλαμπ, στο σινεμά, στο γήπεδο, στον στρατό, στην πολιτική σας. Σαν ανθρώπινα αντικείμενα μαζικής παραγωγής.

Αν καταφέρω να σταματήσω τον χρόνο, και ξεχάσουν οι άνθρωποι την ώρα, την ημέρα και το έτος, κι όλα όσα αποτυπώνονται σε αριθμούς, τότε θα αναδειχθούν οι αισθήσεις, τότε όλοι θα είναι ευτυχισμένοι και ελεύθεροι. Ίσως, αν πάψουν να κοιτάνε την ώρα, να παρατηρήσουν επιτέλους τον κόσμο γύρω τους, να αποκτήσουν όσφρηση και αφή και γεύση και όραση και ακοή, να χαμογελάσουν και να χαρούν με τα απλά πράγματα. Αυτά που είναι μπροστά μας αλλά δεν τα βλέπουμε. Ίσως να αποκτήσουν και νου, δεν ξέρεις, γίνονται και θαύματα καμιά φορά.

Κώστας Κ.
Μηδέν Τελεία, τεύχος 3

Read more »

Foodmatters

"Είσαι ό,τι τρως!": Η σοφή φράση του Ιπποκράτη πραγματικά αντικατοπτρίζει την σημασία της καλής διατροφής και δίαιτας στην ποιότητα ζωής μας. Το σούπερμαρκετ: σύμβολο του επιπέδου ζωής σ' αυτή τη χώρα σήμερα. Αυτά τα προϊόντα έρχονται από φάρμες κι αγροκτήματα ανεξάρτητα από την απόσταση και την εποχή. Είναι αποτέλεσμα μίας θαυματουργικής γεωργίας, που διαφυλάσσει τη φρέσκια ποιότητα καθ' όλη τη διαδρομή μέχρι το τραπέζι σας. Πόσο παλιά είναι η τροφή σας; Αν το σκεφτείτε, η τροφή σας, στην καλύτερη περίπτωση ταξιδεύει γύρω στα 2.500 με 3.000 χλμ. πριν να φτάσει σε σας και είναι τουλάχιστον μίας εβδομάδας. Κάτι το οποίο γεννά το επόμενο ερώτημα: Πόση θρεπτική αξία αντλείτε από τροφή που είναι τουλάχιστον πέντε ημερών; Αν είστε τυχεροί, αντλείτε ίσως ένα 40% απ" αυτήν που έχετε ανάγκη. Σχεδόν κάθε τροφή που θα βρείτε στα καταστήματα μίας μεγαλούπολης έχει επεξεργαστεί, έχει φτάσει καθυστερημένα στα καταστήματα πολύ συχνά οι θρεπτικές ουσίες έχουν εκφυλιστεί ή εξαφανιστεί απ" την τροφή μέχρι να φτάσει στο πιάτο. Δείτε επίσης στο παρακάτω ντοκιμαντέρ πώς κάποιοι επιστήμονες σταματούν και θεραπεύουν πολλές μορφές καρκίνου, χρησιμοποιώντας απλά μεγάλες ποσότητες βιταμίνης C. Πραγματικά αξίζει τον κόπο να το παρακολουθήσετε, και να διαπιστώσετε πώς συσχετίζεται με την εφαρμογή του κώδικα Alimentarius. 

Σκηνοθεσία: James Colquhoun, Carlo Ledesma

Χώρα παραγωγής: Australia

Read more »

Το μήνυμα των εορτών

Νομίζεις ότι δεν πιστεύεις στον Άγιο Βασίλη πλέον κι ότι απλά σου αρέσει το πνεύμα των Χριστουγέννων; Η αλήθεια είναι ότι πιστεύεις και σε πολλούς μάλιστα. Δεν κάνω λόγο για τον ηλίθιο γέρο της Coca Cola. Αλλά ούτε, αν κάτι τέτοιο υποψιάζεσαι, για τους «αγίους» της πίστης που έχεις. Μιλάω για τις ιστορίες και τα παραμύθια που σου πουλάνε και τα έχεις καταπιεί. Δεν πιστεύεις στον Άγιο Βασίλη αλλά όλη σου η ιδεολογία είναι για παράδειγμα στο δώρο Χριστουγέννων - λες και αν δεν το πάρεις χάθηκες, μισθωτέ σκλάβε. Κι όταν το πάρεις, τρέχεις να αγοράσεις χριστουγεννιάτικα, αλλά αυτό δε συμβαίνει μόνο αυτή την περίοδο. Όλες τις εποχές και όλο τον χρόνο και όλη τη ζωή σου τα έχεις ασφυκτικά εγκλωβισμένα σε ψέματα και παραμύθια, σε μύθους και φαντασιώσεις που αν κάτσεις να το σκεφτείς, είναι τόσο ηλίθια όλα τους όσο το να πιστεύεις στον συγκεκριμένο. Εγώ είμαι εδώ όχι για να δημιουργήσω μύθους, αλλά για να καταστρέψω τους παλιούς. Πάρτο όπως θέλεις. Και καλή ξελευτεριά. 

The X-Human

Read more »

Ασπάσου τη φιλοσοφία της απόδρασης

Από τότε που γεννήθηκα έως τότε που θα πεθάνω, κάποιοι φρόντισαν για μένα όπως ακριβώς και για τους υπόλοιπους του μεγάλου πληθυσμού, να με ελέγχουν και να μου επιβάλουν το άδικο δικό τους. Τα όριά μου είναι πλασματικά – μπορώ βεβαίως να αποκτήσω αγαθά ή να δημιουργήσω σώμα και πνεύμα, μπορώ να ταξιδέψω ακόμα και στο διάστημα, δεν είναι πρόβλημα απλά οι σύγχρονες αντιξοότητες που συναντάει κάποιος στην προσπάθεια για βελτίωση, ούτε λύση οι παραπάνω επιτυχίες. Ακόμα κι αν προσπεράσω για πάντα τον σύγχρονο τρόπο ζωής, ο οποίος κρύβει πολλές ύπουλες παγίδες και λαβύρινθους χωρίς έξοδο, υπάρχει πάντοτε ένα μάτι το οποίο ελέγχει αυτούς που έχουν την διάθεση να είναι ανεξέλεγκτοι και αληθινά ελεύθεροι.

Αυτό το μάτι, που πειραματίζεται με την βιολογία και την ψυχολογία όλων μας, αναγνωρίζει σε κάθε ξεχωριστή προσωπικότητα έναν επικείμενο κίνδυνο. Και δεν μιλάει κάποιος για χτύπημα στην ρίζα του «κακού», της αμφισβήτησης δηλαδή, αλλά καταστροφή του σπόρου της αντίστασης από την στιγμή που αυτός εντοπιστεί. Ακόμα κι αν παίξεις με τιμιότατους όρους, που έτσι κι αλλιώς με τέτοιους όρους θα παίξεις, το μεγάλο μάτι της εξουσίας θα φροντίσει να σε τσακίσει από την αρχή, ή πιο μοντέρνα θα ρίξει διαλυτικό πάνω σου και θα σε εκφυλίσει. Εννοούμε, για να μην μιλάμε θεωρητικά, ότι ακόμα κι αν προσπαθήσεις με την καλύτερη των προθέσεων, και με τα χέρια σου καθαρά και ανοιχτά, να φτιάξεις κάτι σωστό στην κοινωνία που ανήκεις, το οποίο δεν θα είναι απειλή ή καταστροφή, αλλά ανώτερο πνεύμα δικαιοσύνης και ανθρώπινης προόδου, τότε η εξουσία θα φροντίσει με τους απλούστερους μηχανισμούς της να υποβαθμίσει αυτό που δημιούργησες και στην ουσία να το αφανίσει. Από την άλλη, άμα όλα αυτά τα κρατάς μέσα σου, θα πάνε και χαμένα, σαν να μην υπήρξανε ποτέ.

Οπότε, αδερφέ στο αίμα και σύντροφε στην μάχη, ασπάσου τη φιλοσοφία της απόδρασης. Δεν φτάνει η δίψα, ούτε οι προσπάθειες. Γιατί αν το σκεφτείς, δεν είναι μια απλή απόδραση που έτσι κι αλλιώς είναι κάτι το εξαιρετικά δύσκολο. Κι αν το καλοσκεφτείς ακόμα περισσότερο και σε μια σωστότερη διάσταση, τελικά είμαστε εκείνοι οι ελάχιστοι που απέδρασαν από την φυλακή, ωστόσο επιστρέφουν σε αυτή και στρέφονται μάλιστα εναντίον της, στην προσπάθεια να την γκρεμίσουν και να απελευθερωθούν όλοι οι φυλακισμένοι. Ναι, αυτό είμαστε τελικά!

The X-Human (πρωτοδημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα "X-Nation")

Read more »

Call of Life: αντιμέτωποι με τον μαζικό αφανισμό

Η μεγέθυνση του παγκόσμιου πληθυσμού και των καταναλωτικών του αναγκών, σε συνδυασμό με την εφαρμογή ακατάλληλων συχνά πρακτικών εκμετάλλευσης των διαθέσιμων πόρων, απειλεί τη βιοποικιλότητα. Οι σύγχρονοι ρυθμοί απώλειας πληθυσμών και ειδών υπερβαίνουν πιθανότατα τους αντίστοιχους εξαλείψεων που συνέβησαν στο παρελθόν. Σύμφωνα με εκτιμήσεις ειδικών, ποτέ στο παρελθόν τόσο πολλά είδη δεν κινδύνεψαν με εξαφάνιση σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα.

To "Call of life" αποτελεί ένα ντοκιμαντέρ διάρκειας περισσότερης από μιας ώρας, το οποίο έχει ως επίκεντρο το περιβάλλον, και συγκεκριμένα τον αυξανόμενο ρυθμό εξαφάνισης φυτικών και ζωικών ειδών του πλανήτη. Καθημερινά, σε κάθε γωνιά της γης, η υπάρχουσα βιοποικιλότητα απειλείται και πολλοί επιστήμονες κάνουν πλέον λόγο για "μαζική εξόντωση".

Η πρωτοφανής αυτή απώλεια στην ποικιλότητα έχει συγκεκριμένες αιτίες, τις οποίες παρουσιάζουν βιολόγοι, ανθρωπολόγοι, περιβαλλοντιστές, ψυχολόγοι και άλλοι κορυφαίοι επιστήμονες, οι οποίοι εν τέλει δεν περιορίζονται μονάχα στο τι δημιούργησε την ανισορροπία του σήμερα, αλλά μελετούν επίσης τον τρόπο με τον οποίο τα πολιτισμικά και οικονομικά συστήματα, σε συνδυασμό με κοινωνικές και ψυχολογικές συμπεριφορές, στέκονται καθοριστικά στη δική μας ευθύνη για τα φαινόμενα αυτά. Έτσι, το ντοκιμαντέρ εξελίσσεται σε μια κριτική προς την ανθρώπινη φύση, η οποία στέκεται ιδιαίτερα απειλητική για το μέλλον του πλανήτη ("Α Crisis not only in Nature, but in Human Nature").

Αν οι σημερινές τάσεις συνεχιστούν με τον ίδιο ρυθμό, οι επιστήμονες προειδοποιούν ότι σχεδόν τα μισά φυτικά και ζωικά όντα θα έχουν εξαφανισθεί τις επόμενες δεκαετίες, από τη διατάραξη και καταστροφή της πολυπλοκότητας των βιολογικών συστημάτων από την ανθρώπινη δραστηριότητα. Υπερθέρμανση του πλανήτη, μόλυνση του περιβάλλοντος, εκμετάλλευση προϊόντων άγριας ζωής, αλλοίωση των φυσικών οικοσυστημάτων, αυτές είναι κάποιες από τις κύριες θεματικές του "Call of life", ένα 9λεπτο απόσπασμα του οποίου μπορείτε να παρακολουθήσετε από τον παρακάτω σύνδεσμο.

Read more »

Πραγματικότητα επιστημονικής φαντασίας

"Αν θέλεις ένα όραμα του μέλλοντος, φαντάσου μια μπότα να συντρίβει ένα ανθρώπινο πρόσωπο - για πάντα." (George Orwell)

Αν ήμασταν ο George Orwell, θα ξεκινούσαμε κάπως έτσι: Ήταν μια λαμπρή κρύα μέρα του Απρίλη, και τα ρολόγια σήμαναν δεκατρείς. Έτσι ξεκινάει το «1984». Θα ξεκινήσουμε όμως, περιγράφοντας αυτό που συμβαίνει στη Θεσσαλονίκη τις τελευταίες μέρες. Ένα κινητό μεγάφωνο, στην οροφή ενός αυτοκινήτου, σκορπάει σε ευήκοα και μη όταν ένα μαγνητοφωνημένο μήνυμα, που επαναλαμβάνεται διαρκώς από μια άχρωμη φωνή. Προκαλεί μια ανατριχίλα· το ακούς και άθελά σου νιώθεις να παίζεις σε ταινία επιστημονικής φαντασίας, όπου μετά την καταστροφή του κόσμου, σα να μην είναι η ίδια η καταστροφή αρκετή, έρχεται και μια δικτατορία των μηχανών. Η φωνή προστάζει: «Λαέ της Θεσσαλονίκης… δεν πίνουμε Coca-cola, δεν πίνουμε Fanta, δεν πίνουμε νερό Αύρα… μέχρι το εργοστάσιο της Coca-Cola να επιστρέψει (από τη Βουλγαρία) στην Ελλάδα… θέλουν να κάνουν την Ελλάδα μας χώρα μόνο καταναλωτών και όχι παραγωγών». Το απειλητικό παραλήρημα  επαναλαμβάνεται, ενώ το όχημα διασχίζει τους δρόμους και τις γειτονιές της πόλης. Στο τέλος, ακούμε και ένα απόσπασμα από το «Hurricane» του Bob Dylan, έτσι για να καλωσορίσουμε το άκρον παράλογο και μετά μουσικής…

Κι όσοι ακόμη δεν έχουν χάσει τελείως το μυαλό τους, είτε από απόγνωση είτε από απλή αφέλεια, λαμβάνουν ένα τουλάχιστον συγκεχυμένο μήνυμα, αντιστροφή εκείνου του πάλαι ποτέ ανεκδιήγητου και απειλητικού εξ ίσου «πάρε coca-cola». Το δίλημμα δηλαδή τίθεται μεταξύ του πάρε coca-cola ελληνική ή μην πάρεις βουλγάρικη; Γιατί να ζητάμε μετά μανίας να επιστρέψει ένα εργοστάσιο που τίποτε δεν προσφέρει σε κανέναν, καταστρέφει τον πλανήτη και τις ζωές των ανθρώπων, με αντάλλαγμα μερικές θέσεις εργασίας; Καλούμε απεγνωσμένα να επιστρέψουν οι εκμεταλλευτές μας, να μας περιποιηθούν και μας, με το ίδιο και χειρότερο εργασιακό καθεστώς που υπάρχει στη Βουλγαρία; Απ’ την άλλη βέβαια, αν το καλοσκεφτείς, όσον αφορά τους μισθούς και τις συνθήκες μισθωτής σκλαβιάς, δεν υπάρχει πλέον και ουσιαστική διαφοροποίηση. Μάλλον ό,τι αφήνει ανέπαφο η απόγνωση, σπεύδει να το καταφάει ο συνδικαλισμός, κάθε κομματικής γραμμής και ιδεολογίας.

Αν συνεχίσουμε το θέατρο του παραλόγου, στο τέλος θα τυφλωθούμε και δε θα είμαστε σε θέση να αντικρίσουμε την ελευθερία μας. Οι εξουσιαστές επιθυμούν έναν κόσμο όπου σύγχρονοι Οιδίποδες θα είναι φαινομενικά ελεύθεροι να κάνουν ό,τι θέλουν, αλλά δε θα μπορούν. Αυτό που πραγματικά θέλουν είναι να παρακαλάμε να γυρίσουμε στο κλουβί μας. Για αυτό στοχεύουν σε ότι πολυτιμότερο έχουμε: το πνεύμα, που μπορεί να δει καθαρά την ελευθερία και να μην τη φοβάται. Η Αναρχία μένει ζωντανή, όσο αυτό το πνεύμα βλέπει και δεν πέφτει στη χοάνη της εξουσίας. Δεν αρκεί να καταστραφεί το κράτος, είναι εξίσου σημαντικό να καταστρέψουμε και τα γεννήματα του κράτους μέσα μας.

πηγή: Anarchypress

Read more »

Σκύλοι βασανίζονται σε επιστημονικά εργαστήρια

Στην Αμερική κάθε χρόνο περισσότεροι από 75.000 σκύλοι, μεταξύ αυτών και χιλιάδες αδέσποτα, ταλαιπωρούνται στα επιστημονικά εργαστήρια. Συγκεκριμένα, οι σκύλοι χρησιμοποιούνται κατά βάση στις τοξικολογικές μελέτες. Σε αυτές τους χορηγούνται μεγάλες δόσεις φαρμακευτικών ουσιών, με αποτέλεσμα ... τη βραδεία δηλητηρίαση τους. Επίσης, γίνονται πειραματόζωα σε μελέτες που αφορούν ανθρώπινες ασθένειες, κυρίως για την διάγνωση καρδιολογικών και ορμονικών διαταραχών. Χαρακτηριστικό είναι πως σε μελέτη που έγινε στο πανεπιστήμιο του Οχάιο με την χρήση φαρμακευτικών ουσιών ανάγκαζαν... σκύλους να τρέχουν σε διάδρομο γυμναστικής τόσο πολύ, ώστε να πάθουν καρδιακό επεισόδιο. Μετά αφαιρούσαν με χειρουργική επέμβαση την καρδιά και την μελετούσαν. Τέλος, αξίζει να αναφερθεί ένα άλλο βίαιο πείραμα σε σκύλους. Στο πανεπιστήμιο της Πενσιλβανίας ανέτρεφαν τα κουτάβια με ειδική τροφή, προκειμένου να νοσήσουν από εκφυλιστική πάθηση των οφθαλμών που θα τους οδηγούσε σε τύφλωση. Στην συνέχεια χρησιμοποιούσαν τους οφθαλμούς των κουταβιών για τα πειράματά τους. Δεν υπάρχει, λοιπόν, αμφιβολία ότι οι αυτοί οι μέθοδοι βασανίζουν αθώες και ανυπεράσπιστες υπάρξεις. Πρέπει να σταματήσουν να εφαρμόζονται.

Read more »

Εμείς και ο (σύγχρονος) κόσμος

Ο σύγχρονος άνθρωπος αναμφίβολα τρέφει αγάπη για το υλικό και το ευκαιριακό, το φτηνό και ανέξοδο συναίσθημα, το σάπιο με το φανταχτερό περιτύλιγμα, πολύ μακριά πια και σε αντίθετη κατεύθυνση απο τις ρίζες του... Εξυμνώντας κάθε τι το άρρωστο και παράταιρο στρέφεται ενάντια στη φύση, ενάντια στην ίδια τη φύση του. Τι πιο άρρωστο απο ένα παχύσαρκο σώμα, αλλά και τι πιο άρρωστο από ένα βουτηγμένο στα αναβολικά σώμα, τι πιο άρρωστο απο ένα σώμα που καταναλώνει ψόφια σώματα ζώων και μεταλλαγμένες τροφές, τι πιο άρρωστο από έναν οργανισμό εθισμένο στο αλκοόλ και τη νικοτίνη, τι πιο άρρωστο από ένα σώμα μέσα στα ναρκωτικά. Τι πιο άρρωστο από έναν νου πηγμένο στα μεσημερινάδικα και την τηλεόραση, τι πιο άρρωστο από μια σκέψη μη παραγωγική, μια σκέψη με παρωπίδες, τι πιο άρρωστο από μια σχέση βασισμένη στο εφήμερο.

Μερικές καθαρά προσωπικές σκέψεις και προβληματισμοί που έχουν να κάνουν άμεσα με την παρακμή του δυτικού ανθρώπου και τον τρόπο ζωής που εχει οδηγήσει τον άνθρωπο στην ψευδαίσθηση της ευτυχίας μέσω της ύλης, της ιδιοκτησίας και του εφήμερου. Στην εποχή που διανύουμε τα σώματα εκατομμυρίων ανθρώπων καθημερινά σαπίζουν και η πνευματική κατάπτωση δεν έχει προηγούμενο...

Και εμείς; Αν θέλουμε να εκφράζουμε το υγιές, ακριβώς όπως οι ιδέες μας, οφείλουμε να σταθούμε απέναντι στον σύγχρονο τρόπο ζωής μέσα από τον δικό μας τρόπο ζωής, να ψάχνουμε γύρω μας για το υγιές σε ό,τι και αν κάνουμε, να είμαστε από μόνοι μας ένα φωτεινό μονοπάτι για τους γύρω μας. Μα κυρίως ένα υγιές πρότυπο πνευματικό και σωματικό, πρώτα απ' όλα γιατί το χρωστάμε στον εαυτό μας. Ο καπιταλισμός σήμερα υπάρχει και θα συνεχίζει να επιβιώνει σε κάθε έκφανση της καθημερινότητάς μας. Όμως ο καθένας από εμάς μπορεί να αποποιηθεί το υλικό που πρεσβεύει και τη νοοτροπία που πηγάζει από αυτό και έχει γνώμονα μόνο το κέρδος και την οικονομική εκμετάλλευση. Μπορεί να είναι αυτάρκης, ουσιαστικά αυτόνομος αλλά και ολιγαρκής. Να καλλιεργεί το πνεύμα του αλλά και το σώμα του, να ψάχνει την ποιότητα και την υγεία σε όλα όσα κάνει, να δημιουργεί και όχι να καταστρέφει, να συνομιλεί και όχι να φθονεί, να αποζητά καθημερινά την αυτοβελτίωση ως απαράβατο κανόνα της ζωής και της εξέλιξης. Να σέβεται τη φύση, να λαμβάνει με ευγνωμοσύνη τα αγαθά που του προσφέρει και όχι να την εκμεταλλεύεται αλόγιστα. Να εξελίσσεται διαρκώς και να είναι σαν τα ορμητικά καθαρά νερά ενός ποταμού, που συνεχώς μετακινούνται με ορμή μεταφέροντας μέσα τους τεράστια δύναμη, που αν επιχειρήσεις να τα σταματήσεις θα σε παρασύρουν μαζί τους γκρεμίζοντάς σε, και όχι σαν τα βρώμικα λιμνάζοντα νερά ενός βάλτου.

Η έκπτωση αξιών, ιδεών και προτύπων, η στροφή και η αναζήτηση της ευτυχίας στα υλικά αγαθά, η ασύδοτη εκμετάλλευση της φύσης και η ανάδειξη του χρήματος σαν θεό, είναι το μεγαλύτερο κακό που μπορούσε να κάνει ο ανθρώπος στην ίδια του την ύπαρξη. Από τη στιγμή που σταμάτησε να εκτιμά την ολότητα της φύσης, έπαψε να εκτιμά τον ίδιο του τον εαυτό.

Γ. Πέτρου

Read more »

Οικονομία της υστερίας

Η καπιταλιστική ελίτ μπορεί να συγκριθεί με τον καρκίνο. Τρέφεται από την ζωτική ενέργεια του ξενιστή του. Ο καρκίνος είναι στο πιο δυνατό του σημείο, όταν έχει ξεζουμίσει τον ξενιστή του, αλλά την ίδια στιγμή θα έχει καταστρέψει την βάση της ίδιας της ύπαρξής του. Είναι λοιπόν ακριβώς πριν την καταστροφή του, που ο καπιταλισμός φαίνεται ότι είναι στην ακμή του. Είναι ακριβώς πριν την καταστροφή τους, που η δύναμη των καπιταλιστών και οι αξίες τους θα φτάσουν στο ζενίθ τους στην κοινωνία.

Ένα τυπικό χαρακτηριστικό του καπιταλισμού είναι το ότι πάντα στρέφεται ενάντια στον ίδιο του τον εαυτό, όταν του δοθεί η ευκαιρία. Η καταστροφή του σύγχρονου μετά-βιομηχανικού καπιταλισμού βασίζεται στην τάση του να ελαχιστοποιεί τα έξοδά του και να μεγιστοποιεί τις αγορές του, μέσω της παγκοσμιοποίησης. Ο σύγχρονος καπιταλιστής ελαχιστοποιεί το κόστος παραγωγής του μέσω της αυτοματοποίησης, μετακινώντας την παραγωγή σ χώρες με μικρό κόστος εργασίας ή φέρνοντας φθηνή εργατική δύναμη σε μεγάλες μάζες στις βιομηχανοποιημένες χώρες, με σκοπό να διαλύσει το οργανωμένο εργατικό δυναμικό και να κατεβάσει τους μισθούς. Μεγιστοποιεί την πώληση των προϊόντων του στην βιομηχανοποιημένη Δύση με την μεγαλύτερη αγοραστική δύναμη. Για να το κάνει αυτό, καταργεί κάθε περιορισμό στην εισαγωγή από χώρες με φθηνότερο εργατικό κόστος.

Η αδυναμία στους υπολογισμούς του σύγχρονου καπιταλιστή βρίσκεται στο ότι η αγοραστική δύναμη των δυτικών κοινωνιών βασίζεται στο υψηλό επίπεδο βιομηχανοποιήσεώς τους. Αυτή είναι η ίδια η βάση που ο σύγχρονος καπιταλιστής σταδιακά καταστρέφει. Έτσι, μπορούμε να δούμε πως η λογική του συγχρόνου καπιταλιστή είναι αυτοκαταστροφική στην βάση της.Ποια είναι όμως η θέση του κράτους; Το κράτος είναι το σημαντικότερο εργαλείο του σύγχρονου καπιταλισμού. Το κράτος, όχι μόνο προστατεύει τον σύγχρονο καπιταλιστή και τα χρήματά του, αλλά επίσης δημιουργεί τις απαραίτητες νομικές και υλικές δομές για τις οικονομικές δραστηριότητες του σύγχρονου καπιταλιστή. Το κράτος είναι το πιο σημαντικό όργανο του σύγχρονου καπιταλιστή αλλά και αυτός εξαρτάται από το κράτος. Διαθέτει τα απαραίτητα μέσα για να ελεγχθούν οι αυτοκαταστροφικές τάσεις του σύγχρονου καπιταλιστή.

Η επιβίωση του σύγχρονου μετά-βιομηχανικού συστήματος βασίζεται στην ύπαρξη της πολιτείας. Από τον συνεχή δανεισμό χρημάτων, η πολιτεία έχει την δυνατότητα να διαμοιράζει κοινωνικά οφέλη, τα οποία σε συνεχώς αυξανόμενο βαθμό αποτελούν την αγοραστική δύναμη του πληθυσμού. Αυτή η αγοραστική δύναμη είναι απαραίτητη για να ανταπεξέρχεται στην απαίτηση για προϊόντα, τα οποία ο σύγχρονος καπιταλιστής θέλει να πουλά στον ταχύτατα αποβιομηχανοποιούμενο δυτικό κόσμο.

Ο σύγχρονος καπιταλιστής θέλει τα πάντα. Θέλει από την πολιτεία να διατηρεί το απαραίτητο νομικό και υλικό πλαίσιο για την οικονομική του δραστηριότητα, αλλά την ίδια στιγμή δεν θέλει να συμμετέχει στα έξοδά της. Οδηγεί την πολιτεία σε μία ανυπόφορη κατάσταση. Για να αντεπεξέλθει στην ζήτηση για προϊόντα του καπιταλιστικού συστήματος δύο πράγματα είναι απαραίτητα: Η αγοραστική δύναμη του πληθυσμού πρέπει να διατηρηθεί σχετικά υψηλά και η βασική υποδομή της κοινωνίας να διατηρηθεί. Αυτά τα καθήκοντα αναγκάζουν την πολιτεία να δανείζεται χρήματα σε μία ολοένα αυξανόμενη κλίμακα, επειδή ο σύγχρονος καπιταλιστής θέλει να ελαχιστοποιήσει το κόστος του, που περιλαμβάνει τους φόρους. Τα διαστημικά επιτόκια είναι η κινούμενη άμμος, στην οποία η πολιτεία θα βουλιάζει όσο περισσότερο προσπαθεί να επιπλεύσει.

Όσο περισσότερο ο σύγχρονος καπιταλιστής «περικόπτει» τόσο υψηλότερα είναι τα κέρδη του. Παρ' όλα αυτά, όσο περισσότερο «περικόπτει», τόσο μεγαλύτερο πέφτει το βάρος στην πολιτεία, η οποία θα πρέπει να φροντίσει για τους ανέργους και την ίδια στιγμή να διατηρεί την ικανότητά τους να αγοράζουν τα προϊόντα που πουλά ο σύγχρονος καπιταλιστής. Όσο πιο καταστροφικά φέρεται ο σύγχρονος καπιταλιστής κατά της κοινωνίας, τόσο υψηλότερα θα είναι τα κέρδη του μέχρι να καταστρέψει τα πάντα. Όσο πιο καταστροφικά ενεργεί ο σύγχρονος καπιταλιστής κατά της κοινωνίας, τόσο υψηλότερα θα είναι τα κέρδη του, μέχρι που θα έχει καταστρέψει τα πάντα.

Η συνεχής αύξηση του κρατικού ελλείμματος τείνει να κάνει την αξία του χρήματος ολοένα και πιο αποσπασμένη από την πραγματικότητα. Το χρηματιστήριο μετατρέπεται σε μία γιγαντιαία φούσκα, που είναι δεδομένο ότι θα σπάσει την στιγμή που θα την προφτάσει η πραγματικότητα.Θα βιώσουμε την οικονομία της υστερίας: Φανταστικά χρήματα θα τροφοδοτούν ένα παζάρι των ψευδαισθήσεων. Οι άπληστοι δούλοι του πλούτου πωλούν όνειρα ο ένας στον άλλον και απεγνωσμένα προσπαθούν να ερμηνεύσουν στιγμιαία παράλογα σημάδια και προαισθήματα.

Kai Murros" Η Επανάσταση και πώς να την κάνεις σε μια σύγχρονη κοινωνία"

Read more »

Όχι, αυτό δεν είναι δικό σου...

Ο πρώτος άνθρωπος που περιέφραξε ενα κομμάτι γης και σκέφτηκε να πει "αυτό είναι δικό μου" και βρήκε ανθρώπους τόσο αφελείς ώστε να τον πιστέψουν, ήταν ο πραγματικός θεμελιωτής της πολιτικής κοινωνίας. Από πόσα εγκλήματα δεν θα είχε γλιτώσει το ανθρώπινο γένος αν κάποιος είχε βγάλει τους πασσάλους και σκεπάσει με χώμα τα χαντάκια και φώναζε στους συνανθρώπους του: "Προσοχή στα λόγια αυτού του απατεώνα, είστε χαμένοι αν ξεχάσετε ότι οι καρποί της γης ανήκουν σε όλους και η ίδια η γη σε κανέναν."

πηγή: Εδώ Ελλάς

Read more »

Το fast food στη ζωή μας...

Οι εταιρείες fast food έχουν σημειώσει συγκλονιστική άνοδο τις τελευταίες δεκαετίες. Πώς όμως καταφέρνουν, παρά τη γενική γνώση των ανθρώπων ότι τα προϊόντα που προσφέρουν είναι βλαβερά για τον ανθρώπινο οργανισμό, να συνεχίζουν να διατηρούν την τεράστια πελατεία τους; Όπως υποδεικνύει ένα νέο βιβλίο, του ερευνητικού δημοσιογράφου Μάικλ Μος, με τίτλο «Salt, Sugar, Fat», οι εταιρείες ακολουθούν ένα συγκεκριμένο σχέδιο, ειδικά σχεδιασμένο έτσι ώστε να λανσάρουν τα φαγητά τους, εστιάζοντας στην ψυχολογία των πελατών τους και στην επιθετική πολιτική ενάντια σε κάθε επίμαχό τους. Όπως αναφέρει η DailyBeast, αυτά είναι τα σημαντικότερα στοιχεία που καθιστούν τις εταιρείες fast food κυριολεκτικά αχτύπητες.

Ξέρουν ακριβώς τι μας αρέσει

Οι παραγωγοί φαγητών δεν έχουν την πολυτέλεια να μην μας αρέσει το προϊόν που πουλάνε. Έτσι, έχουν ξοδέψει ένα μεγάλο χρηματικό ποσό, προκειμένου να προσδιορίσουν τι ακριβώς αρέσει στον κόσμο. Όχι μόνο διαθέτουν εργαστήρια φαγητού, σχεδιασμένα να ανακαλύψουν το «σημείο ευτυχίας» του ανθρώπου – το σημείο δηλαδή που η ζάχαρη και το αλάτι στα φαγητά τους είναι στα απολύτως επιθυμητά επίπεδα – αλλά προσλαμβάνουν και ανθρώπους όπως ο Χάουαρντ Μόσκοβιτς, ένας «ειδικός απόλαυσης», δουλειά του οποίου είναι να προσδιορίσει το πότε η ζάχαρη, το αλάτι και τα λιπαρά σε ένα φαγητό είναι σε σωστά επίπεδα.

Ισοπεδώνουν οποιονδήποτε τους εναντιωθεί

Για όποιον σκέφτεται να σηκώσει ανάστημα έναντι των διατροφικών κολοσσών, προσοχή! Η βιομηχανία φαγητού λειτουργεί με μοχθηρή αυτοάμυνα απέναντι σε οποιοδήποτε σήμα κινδύνου και, σαν να μην έφτανε αυτό, έχει και λεφτά για ξόδεμα. Το γεγονός αυτό επιβεβαιώνεται και από ένα περιστατικό της δεκαετίας του 1950, όταν καθηγητές οικιακής οικονομίας των ΗΠΑ αποφάσισαν να ξεσηκωθούν ενάντια στις εταιρείες ταχυφαγείων. Ανταπαντώντας, οι εταιρείες «δημιούργησαν» τη δικιά τους εκδοχή καθηγήτριας, την Μπέτυ Κρόκερ, σκοπός της οποίας ήταν να ενημερώνει το κοινό για τις ευεργετικές ιδιότητες των γευμάτων fast food.

Έχουν τις «πλάτες» των κυβερνήσεων

Μερικές από τις πιο σοκαριστικές αποκαλύψεις του Μος περιέχονται στο κεφάλαιο που αναφέρεται στη σχέση των εταιρειών με τις κυβερνήσεις. Στο κεφάλαιο αυτό, ο δημοσιογράφος αναφέρεται στο υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης των ΗΠΑ, το οποίο ψέγει για την έλλειψη πληροφοριών στα ενημερωτικά φυλλάδια των εταιρειών fast food, καθώς και στις παχυλές επιχορηγήσεις που λαμβάνουν οι εταιρείες αυτές από την αμερικανική κυβέρνηση.

Διαχειρίζονται πολλά περισσότερα από το προϊόν τους

Το προϊόν αυτό καθαυτό είναι μόλις μία μικρή μεταβλητή στην εξίσωση της αγοράς fast food. Οι εταιρείες στην πραγματικότητα ελέγχουν τα πάντα, από το που θα τοποθετηθούν τα προϊόντα τους στα σουπερμάρκετ, μέχρι την ποσότητα των προϊόντων που θα διανέμονται σε καταστήματα διαφορετικών περιοχών, ανάλογα με την έρευνα που έχουν πραγματοποιήσει για τις καταναλωτικές συνήθειες των κατοίκων τους. 

Τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται

Όλοι μας λίγο-πολύ έχουμε μάθει να ελέγχουμε τα συστατικά στα προϊόντα που αγοράζουμε. Ακόμα και τα συστατικά που αναγράφονται, ωστόσο, δεν αντικατοπτρίζουν την αλήθεια. «Το ήξερες πως ο χυμός φρούτων που αναγράφεται στα συστατικά στη συσκευασία είναι επεξεργασμένος σε τέτοιο βαθμό, ώστε να αποτελείται σχεδόν αποκλειστικά από ζάχαρη» είπε ένας εταιρικός επιστήμονας στον Μος. Ακόμα και το αλάτι, όπως αναφέρεται, είναι χημικά επεξεργασμένο και αναδομημένο, προκειμένου να παράγει την καλύτερη δυνατή γεύση.

Τα στελέχη τους τρέφονται υγιεινά

Στις δικές τους διατροφικές συνήθειες, οι περισσότεροι από τους επιστήμονες, τους ερευνητές και τα στελέχη των εταιρειών fast food αποφεύγουν τα προϊόντα που οι ίδιοι παράγουν. Ένας πρώην δοκιμαστής γνωστής εταιρείας αναψυκτικών εκμυστηρεύτηκε στον Μος πως αναγκάστηκε να σταματήσει να καταναλώνει το αναψυκτικό που δοκίμαζε, επειδή «δεν είναι καθόλου καλό για την υγεία μου». Τρώγοντας δείπνο με τον «ειδικό απόλαυσης» κ. Μόσκοβιτς, ο Μος διαπίστωσε πως ο ερευνητής απέφευγε να καταναλώσει τα ίδια προϊόντα, για τα οποία έχει δώσει αγώνα προκειμένου να προωθήσει. Ρωτώντας τον γιατί δεν ήθελε να πιει λίγο από το αναψυκτικό του, ο Μόσκοβιτς αρκέστηκε στο να απαντήσει: «Δεν πίνω αναψυκτικά. Κάνουν κακό στα δόντια».

πηγή:  proionta-tis-fisis.blogspot.com

Read more »

Πώς να σταματήσετε μια πολυεθνική εξόρυξης χρυσού

Από την πρώτη στιγμή, αλλά και μέχρι την τελευταία που θα βρισκόμαστε σε αυτόν τον αγώνα, στεκόμαστε όχι μόνο απέναντι στην καταστροφή του περιβάλλοντος, αλλά και απέναντι στο κράτος και τα αφεντικά, ξένα και ντόπια. Καμία σημασία δεν έχει άλλωστε η προέλευσή τους, μιας και σκοπός τους είναι το κέρδος κι όχι καμία “ανάπτυξη του τόπου” ή κανένα “εθνικό συμφέρον”.

Σε μία περίοδο που για την καθημερινή επιβίωση γίνεται αγώνας, και όλο και μεγαλύτερα κομμάτια της κοινωνίας φτωχοποιούνται, τα συμφέροντα των από πάνω βαφτίζονται εθνικά, η καταστροφή βαφτίζεται ανάπτυξη και η απειλή του εκφασισμού της κοινωνίας αρχίζει να γίνεται πραγματικότητα.

Τρεις Αργεντινοί θέτουν τον εαυτό τους σε κίνδυνο, καθώς προσπαθούν να σταματήσουν μια πολυεθνική εταιρεία εξόρυξης χρυσού να καταστρέψει το περιβάλλον τους. Ανάλογη «επένδυση», επιχειρείται και στη Χαλκιδική, σε μια περιοχή - μνημείο της φύσης, μία ανάσα κυριολεκτικά από κατοικημένες περιοχές . Χρυσός για εμάς είναι το δάσος, το νερό και οι θάλασσες μας!

Read more »

Χρήμα ή Ζωή: τι μας κάνει πραγματικά πλούσιους

Από τη μια πλευρά λέμε ότι «δεν μπορούμε να συνεχίσουμε έτσι!»  Αλλά από την άλλη πλευρά δεν έχουμε καμία ιδέα για το πώς πρέπει να προχωρήσουμε. Ενάντια στην ορθότερη λογική μας - και στις συνειδήσεις μας! - δεχόμαστε μέτρα τα οποία οι περισσότεροι από εμάς βλέπουμε ως επιβλαβή με πολλούς τρόπους. Παραμένουμε παγιδευμένοι στο ζουρλομανδύα του σημερινού καπιταλιστικού συστήματος του χρήματος και της εμπορευματοποίησης. Αυτό είναι αλήθεια, αλλά είμαι πεπεισμένη ότι μπορούμε να απελευθερώσουμε τους εαυτούς μας, εάν επικεντρώσουμε στην επιβίωση. "Επιβίωση" σημαίνει ότι έχουμε αυτά που χρειαζόμαστε πραγματικά για τη ζωή μας. Ωστόσο, ο όρος "οικονομία της επιβίωσης" - μία οικονομία επικεντρωμένη στις ανάγκες της ζωής - αντιμετωπίζεται με επιφυλάξεις και συχνά σχόλια όπως: "Αυτό σημαίνει ότι πηγαίνουμε πίσω στη Λίθινη Εποχή." Μήπως αυτό σημαίνει ότι μία οικονομία οργανωμένη στο να παράσχει όλες τις ανάγκες της ζωής δεν θεωρείται επιθυμητή; Ως ερώτημα, αυτό μπορεί να ρίξει φως στις ιδεολογικές προκαταλήψεις που οδηγούν στην απόρριψη της μη Εμπορευματικής Οικονομίας. Αυτές πηγάζουν από μια εδραιωμένη αντίληψη της σύγχρονης οικονομίας της αφθονίας, όπου όλα τα προϊόντα της γης είναι διαθέσιμα ως εμπορεύματα, όπου ο καθένας μπορεί να ζήσει άνετα στην ευημερία, και κανείς δεν πρέπει να ανησυχεί για τις βασικές ανάγκες.

Από τη σκοπιά αυτής της φαντασίωσης, η μη Εμπορευματική Οικονομία προκαλεί σκέψεις φτώχειας, ανασφαλείς και πρωτόγονες συνθήκες διαβίωσης. Τι γίνεται όμως όταν ξαφνικά γίνεται σαφές ότι αυτή η φαντασίωση μιας σύγχρονης εποχής της αφθονίας για όλους είναι ακριβώς αυτό, μια φαντασίωση; Μια τέτοια στιγμή σαφήνειας έγινε εφικτή με την οικονομική κρίση. Αλλά τότε κάτι όπως η επιδότηση για την απόσυρση των παλιών αυτοκίνητων προσφέρεται ως αντίμετρο, και έχει μια συντριπτική ανταπόκριση. "Η Γερμανία έχει εθιστεί στην μανία απόσυρσης", ανέφερε το περιοδικό Spiegel. Αν και όλοι γνωρίζουν ότι τα αυτοκίνητα συμβάλλουν στην παγκόσμια θέρμανση και ότι τα πετρελαϊκά αποθέματα φθίνουν. Παρόλα αυτά, είμαστε ευτυχείς που με αυτό τον τρόπο χιλιάδες θέσεις εργασίας μπορούν να σωθούν. Τι ανοησία! Ή πάρτε τις λεγόμενες διασώσεις. Οι τράπεζες που προκάλεσαν τη κρίση λαμβάνουν δισεκατομμύρια ευρώ σε επιχορηγήσεις και εγγυήσεις από το δημόσιο ταμείο. Όλοι γνωρίζουμε ότι με αυτόν τον τρόπο τα χρήματα που ανήκουν σε όλους τους πολίτες από κοινού παραδίδονται στα ιδιωτικά κερδοσκοπικά συμφέροντα. Γνωρίζουμε ότι στο μέλλον αυτοί οι πόροι θα λείψουν από τα κοινωνικά σχέδια και ότι όλοι μας, ειδικά οι απλοί άνθρωποι - και ως εκ τούτου η πλειοψηφία του πληθυσμού - θα πρέπει να πληρώσουν το τίμημα. Η διαδικασία που ξεκίνησε πριν από πολύ καιρό συνεχίζεται: οι φτωχοί γίνονται φτωχότεροι και ο αριθμός τους αυξάνεται, και οι πλούσιοι γίνονται όλο και πιο πλούσιοι.

Αλλά δεν υπάρχουν μαζικές διαμαρτυρίες. Προφανώς η πλειοψηφία έχει την εντύπωση ότι οι κυβερνήσεις δεν έχουν άλλη επιλογή, ότι χωρίς αυτές τις διασώσεις ολόκληρο το οικονομικό σύστημα θα κατέρρεε και τα πράγματα θα γίνονταν ακόμα χειρότερα από ό, τι κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης του 1929. Και οι περισσότερες λεγόμενες εναλλακτικές προτάσεις μένουν μέσα στο στενό πλαίσιο της επιλεγμένης κατεύθυνσης: Σώστε αυτές τις τράπεζες και αυτές τις επιχειρήσεις - αλλά όχι τις άλλες, αυξήστε τον κρατικό έλεγχο εδώ, χαλαρώστε τον εκεί. Αλλά κανείς δεν αμφισβητεί ότι το σύστημα πρέπει να επιδοτείται με δημόσιο χρήμα για τις τράπεζες και τις επιχειρήσεις.

Διαισθητικά ωστόσο, πολλοί άνθρωποι βλέπουν ότι εδώ και αρκετό καιρό κάτι έχει πάει εντελώς λάθος με το είδος της οικονομίας μας. Αλλά για όσο περισσότερο  διάστημα έχουν οργανώσει τη ζωή και τις προσδοκίες τους στο να χωρούν σε μια οικονομία ανάπτυξης, τόσο λιγότερο ξέρουν πως θα μπορούσε να μοιάζει μια οικονομία που οργανώνεται γύρω από το πως να παρέχει τα αναγκαία. Για δεκαετίες πιστεύαμε ότι τίποτα δεν ήταν πιο σημαντικό από το να αποκτήσουμε πολλά χρήματα. Και η εμπειρία του μεταπολεμικού οικονομικού «θαύματος»  και των μετέπειτα δεκαετιών ευημερίας φαινόταν να μας λέει ότι είχαμε δίκιο. Τα πάντα, κάθε χειραψία, είχε ως στόχο να βγάλει χρήματα. Και για μεγάλο χρονικό διάστημα ποτέ δεν φαινόταν να αποτελεί πρόβλημα η μετατροπή αυτών των χρημάτων σε χειροπιαστά πράγματα, όπως τρόφιμα, ρουχισμός, στέγη πάνω από τα κεφάλια μας - ό,τι χρειαζόμαστε για να ζήσουμε.

Αλλά τι θα συμβεί αν αυτό το είδος του μετασχηματισμού καταρρεύσει; Τι θα συμβεί αν δεν έχουμε πλέον τίποτα να πάρουμε από τη χειραψία; Τότε συνειδητοποιούμε ότι αν και τα χρήματα μπορούν να εξατμιστούν στον αέρα, όπως έχει συμβεί από την αρχή της χρηματοπιστωτικής κρίσης, δεν μπορούν να μας γεμίσουν. Εν ολίγοις, δεν μπορούμε να φάμε τα χρήματα. Συνειδητοποιούμε ότι δεν ξέρουμε πώς να καλλιεργήσουμε τροφή, να οικοδομήσουμε μια στέγη ή να επιδιορθώσουμε παλιά ρούχα. Επειδή στον πολύ εξειδικευμένο κόσμο μας με τον συνεχώς αυξανόμενο καταμερισμό της εργασίας, μόνο μερικοί διαθέτουν αυτές τις ικανότητες. Δεν γνωρίζουμε πια, εκτός από την ανταλλαγή χρημάτων, πώς να βρεθούμε μαζί και να μοιραστούμε αυτή τη γνώση. Σε ένα πολύ βασικό επίπεδο, δηλαδή το επίπεδο διαβίωσης, μας λείπει η επικοινωνία και την μπλοκάρουμε  από την συνείδησή μας.

Προκειμένου να είμαστε σε θέση να αναγνωρίσουμε την ειδική, ζωτική αξία των πραγμάτων και των υπηρεσιών αντί για την καθαρά χρηματική αξία τους, χρειαζόμαστε έναν νέο όρο: «Η παραγωγή διαβίωσης - ή παραγωγή της ζωής - περιλαμβάνει όλη την εργασία που δαπανήθηκε στη δημιουργία, αναδημιουργία και τη συντήρηση της άμεσης ζωής και η οποία δεν έχει άλλο σκοπό. Η παραγωγή διαβίωσης έρχεται επομένως σε άμεση αντίθεση με την εμπορευματική παραγωγή και την παραγωγή υπεραξίας. Για την παραγωγή διαβίωσης ο στόχος είναι η «ζωή». Για την παραγωγή εμπορευμάτων, είναι το «χρήμα», το οποίο «παράγει» συνεχώς περισσότερα χρήματα, ή η συσσώρευση του κεφαλαίου. Για αυτό τον τρόπο παραγωγής η ζωή είναι, να το πω έτσι, μόνο μια τυχαία παρενέργεια. 

(Bennholdt-Thomsen / Mies 1999)

Read more »

Η γραμμή τραβήχτηκε

Αγαπητέ παραλήπτη,

όταν σταματήσουμε να αντιμετωπίζουμε τον εαυτό μας σαν πουτάνες που κλαίμε όταν μας κόβουν το μερίδιο από τα δεδουλευμένα μας και όταν αυξάνουν τα ποσοστά παρακρατήσεων των υπηρεσιών που δίνουμε, ίσως πάρουμε μπροστά. Διότι εσύ με το σκυμμένο κεφάλι που νομίζεις ότι τελείωσε ο κόσμος γιατί μίκρυνε ο δικός σου μικρόκοσμος, πρέπει να δεις από κάτοψη την όλη κατάσταση και να σταματήσεις να χτυπάς το κεφάλι σου στον τοίχο. Εκτός αν είσαι κομματοβολεμένο κτήνος και χάνεις τα ποσοστά από το νταβατζιλίκι. Εσύ κομματόσκυλο της όποιας παράταξης, ούτως ή άλλως, πουτάνα είσαι εκ γενετής. Πεθαμένος από την μήτρα της μάνας σου. Προδοτική λανθάνουσα γέννα που πρέπει να εξαλειφθεί από κύτταρο χωρίς ίχνος οίκτου.

Αλλά απευθύνομαι στον άλλον, σε αυτόν που δούλεψε, που ονειρεύτηκε έναν καλύτερο κόσμο και πέρα από τον κώλο του, που έκανε οικογένεια γιατί το πόθησε και όχι για τα μόρια διορισμού. Σε αυτόν που τα χέρια του ακόμα και στις τσέπες κρυμμένα γίνονται γροθιές όταν βλέπει το άδικο να εξελίσσεται μπροστά του κι ας μην είναι δική του δουλειά. Εσύ, λοιπόν, δεν έχεις κανένα δικαίωμα να φέρεσαι σαν πόρνη. Εσύ και μόνο εσύ έχεις το δικαίωμα να επιζήσεις και να ξαναρχίσεις από την αρχή. Αν σκεφτείς ότι στεναχωριέσαι για πολύχρωμα χαρτάκια με το όνομα χρήμα θα μειδιάσεις. Εσύ δεν γεννήθηκες για να ανταλλάσσεσαι, μην το κάνεις λοιπόν τώρα στα δύσκολα. Το χρήμα εφευρέθηκε για τους ανάπηρους στην ψυχή. Γι'αυτούς που δεν μπορούσαν να κατακτήσουν το όνειρο με την ψυχή τους αλλά να το κλέψουν από αυτούς που μπορούσαν να το δημιουργήσουν. Ρώτα τον εαυτό σου: Αν από αύριο το πρωί σου έδιναν 10.000 ευρώ μισθό μέχρι τον θάνατό σου, θα ήσουν καλά;  Αν σκεφτόσουν ότι «είμαι πλούσιος αλλά Πατρίδα να σταθώ δεν έχω» τότε είσαι από αυτούς που γεννήθηκαν με την κατάρα του Δικαίου. Έχεις δικαίωμα να πατάς αυτό το χώμα γιατί απ’ ό,τι είδες η ελευθεριότητα να το πατά το τακούνι της κάθε πουτάνας μάς έφερε εδώ που μας έφερε.

Αν δεις καθαρά τα πρόσωπα όλων αυτών, που σε εκφοβίζουν με νομικίστικους και οικονομικούς όρους μέσω των ΜΜΕ καθημερινά, θα βάλεις τα γέλια. Πάρτους έναν - έναν και πες μου ποιον θα εμπιστευόσουν από αυτούς να σταθεί στο πλάι σου σε έναν πόλεμο που μπορεί να ξεκινήσει ίσως κι αύριο. Βρήκες κανέναν, διότι εγώ, όταν τους βλέπω τελευταία από κάτοψη, σκέφτομαι ότι σε έναν πόλεμο που ίσως ξεκινήσει αύριο, δεν θα περπατήσω μέχρι τα σύνορα να απωθήσω τον εχθρό. Θα πάω στα σπίτια τους. Από εκεί θα ξεκινήσω τον πόλεμο για να έχω τουλάχιστον τα νώτα μου σίγουρα. Να μην σκοτωθώ από εγχώρια πουτάνα, ούτε από εισαγόμενο νταβατζή. Να σκοτωθώ από αυτόν που εγώ θα επιλέξω.

Κάνει πολύ κρύο τις τελευταίες ημέρες και το πετρέλαιο έχει φθάσει στην τελευταία γραμμή στον λέβητα ενώ στο ντουλάπι έχουν μείνει τρία πάκα μακαρόνια, δύο κιλά ρύζι και δύο γάλατα. Ίσως αύριο να μην έχω καν σύνδεση να δω αν διάβασες τούτο το  γράμμα. Σίγουρα αύριο όμως θα είμαι με 3 κουβέρτες πάνω μου και θα σε σκέφτομαι, Έλληνα, να είσαι κι εσύ στην ανάλογη θέση με μένα. Σήκωσε το κεφάλι σου, χάραξε τον δρόμο, σφίξε στην αγκαλιά το παιδί σου και ετοιμάσου για τα δύσκολα που δεν θα βρίσκουν λύση ούτε με όλο το χρυσό του κόσμου. Και πάρτο απόφαση ότι οι δικές σου πληγές δεν γιατρεύονται με χρήμα. Είναι τόσο βαθιές όσο και οι ρίζες τούτης της χώρας.

Με εκτίμηση,

 Simple Man 

Read more »

Με αφορμή την επίθεση στις Σκουριές: τρομοκράτες είναι οι Έλληνες πολιτικοί

Οι καναλάρχες της διαπλοκής επιτέλους πήραν θέση! Και είχαμε ανησυχήσει τόσο καιρό... Περίμεναν την κατάλληλη στιγμή ώστε να βγουν οι γλύφτες των επενδυτών και να βάλουν πλάτη στους βιαστές της ελληνικής γης. Δεν θέλουν την ομορφιά της ελληνικής φύσης, δεν μυρίζουν τον καθαρό αέρα, δεν τους λέει απολύτως τίποτα ένα πράσινο και υγιές περιβάλλον. Δεν έζησαν αυτά τα τέρατα ποτέ εκεί άλλωστε. 4.000 στρέμματα παρθένου δάσους στο βωμό των μεταλλευτικών δραστηριοτήτων. Χιλιάδες κάτοικοι όμηροι της λυσσαλέας καπιταλιστικής αδηφάγας μηχανής και των υπέρμαχων της επένδυσης, που τρίβουν τα χέρια τους μπροστά στο βιασμό της γης μας. Και οι πολιτικοί ...μουγγοί! Να τους χαίρεστε όσοι τους ψηφίσατε, είστε άξιοι της μοίρας σας.

Στις Σκουριές υπάρχει πόλεμος. Πόλεμος αξιοπρέπειας απέναντι στον αργό θάνατο που φέρει το κυάνιο. Όχι, στις μέρες μας η εξόρυξη χρυσού δε γίνεται με αξίνες και φτυάρια, όπως στις ταινίες με τον Λούκυ Λουκ. Γίνεται με θανατηφόρα διαλύμματα, ικανά να σκορπίσουν το θάνατο.

19 Αυγούστου 1995: Σε χρυσωρυχείο της Νέας Γουινέας, που εκμεταλλευόταν Καναδέζικη εταιρεία, έσπασε το φράγμα της λίμνης αποβλήτων και 839 εκατομμύρια γαλόνια υπέροχου κυανιούχου νερού απελευθερώθηκαν στους ποταμούς. Ολόκληρη η περιοχή κηρύχτηκε σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης. 15.000 άνθρωποι μετακόμισαν στην Ελβετία.

20 Μαΐου 1998, Kyrgyzstan. Ένα φορτηγό που μετέφερε κυάνιο για το ορυχείο της Καναδέζικης εταιρείας Cameco, πέφτει από μια γέφυρα μέσα σε ποταμό. Δύο τόνοι κυανίου απελευθερωθήκαν στο ποτάμι. 2557 άνθρωποι δηλητηριάστηκαν, 850 νοσηλεύτηκαν, 4 πέθαναν (σας φαίνονται λίγοι; αν ήταν τα παιδιά σας ανάμεσα τους θα είχατε άλλη άποψη).

Ιανουάριος 2000, Ρουμανία. Διαρρηγνύεται το φράγμα αποβλήτων και 100.000 κυβικά μέτρα νερού μολυσμένο με κυάνιο και βαρέα μέταλλα πέρασαν από τον παραπόταμο στο «γαλάζιο» Δούναβη. Η οικολογική καταστροφή θεωρήθηκε η σοβαρότερη στον ευρωπαϊκό χώρο μετά το ατύχημα του Τσέρνομπιλ. «Εμείς ζούμε μακριά από τα ορυχεία, τι μας νοιάζει;» θα πει ένας υπέροχος άνθρωπος.

Αναγνώστες, φίλοι και φίλες... Τα κόμματα σιωπούν γιατί έχουν έννομο συμφέρον. Μιλούν για προβοκάτορες, καταδικάζουν τις ενέργειες πολιτών για τη διεκδίκηση του μέλλοντος των επόμενων γενεών, σέρνονται σαν τα σκουλήκια προκειμένου να ικανοποιούν τα αφεντικά τους. Αυτή είναι η δουλειά τους. Τα καθεστωτικά μέσα μεταδίδουν την είδηση της επίθεσης, αν και έχουν αποκρύψει εντελώς τις αντιδράσεις και τις διαδηλώσεις των κατοίκων της Χαλκιδικής - ενάντια στην επέκταση των μεταλλευτικών δραστηριοτήτων - και τη βίαιη καταστολή των διαδηλώσεων από τις δυνάμεις κατοχής. Σημεία και τέρατα. Τσέπωσαν 2 δις απο τους Καναδούς,στην έκθεση που έγινε σχετικά με την εξόρυξη είχαν αποκρύψει τα στοιχεία για το "αρσενικό" και τις επιπτώσεις στην υγεία των κατοίκων. Τα ΜΜΕ "έθαψαν" την καταστροφή ολόκληρου δάσους και φωνάζουν για τον εμπρησμό πέντε - έξι μηχανημάτων, και ο λοβοτομημένος τηλεθεατής συνεχίζει ακάθεκτος να αγανακτεί με τους "αλήτες" που έκαψαν τα μηχανήματα. Η εταιρεία Ελληνικός Χρυσός έχει ξεσκιστεί να βάζει διαφημίσεις σε διάφορα ΜΜΕ, ώστε να εξαγοράσει τη σιωπή όλων.

Μη μένετε απαθείς. Μη συνηθίζετε στην ιδέα της εξαθλίωσης, γιατί αυτή θα είναι η ζωή σας.

Read more »