Οικοδομώντας το μέλλον του Εθνικοαναρχισμού

Κανένας από εμάς δεν μπορεί να προβλέψει το μέλλον, αλλά ένα πράγμα που φαίνεται αρκετά βέβαιο είναι η τελική κατάρρευση του καπιταλισμού και, όταν αυτό συμβεί, η μαζική παραγωγή θα εξαλειφθεί και τα εργοστάσια θα μείνουν ανενεργά. Ταυτόχρονα, θα υπάρξει μια ασταμάτητη τεχνολογική οπισθοδρόμηση. Η αποτυχία της διεθνιστικής οικονομίας θα οδηγήσει στην εξάλειψη του συστήματος μεταφορών και στον θάνατο της υπάρχουσας οδικής και σιδηροδρομικής υποδομής, έτσι ώστε τα αντικείμενα που σήμερα θεωρούμε δεδομένα να μην παράγονται ή να μην εξάγονται πλέον, και τα πλοκάμια του ιμπεριαλιστικού χταποδιού θα αρχίσουν να αποσύρονται. Θα χάσουμε επίσης το διαδίκτυο, οπότε πολλές από τις συσκευές που χρησιμοποιούμε καθημερινά θα γίνουν εντελώς περιττές και ο κόσμος θα μοιάζει πολύ μεγαλύτερος.

Στις τελευταίες δύο δεκαετίες του εικοστού αιώνα συνέβη κάτι εντελώς απρόβλεπτο στα Βρετανικά Νησιά, όταν τόσο η βιομηχανία άνθρακα όσο και τα ναυπηγεία σταμάτησαν απότομα. Από τότε, οι «χοντρές γάτες» έχουν μεταφέρει όλο και περισσότερο τις δραστηριότητές τους στο εξωτερικό, επειδή με χαμηλούς μισθούς και κακές συνθήκες τα πράγματα παράγονται φθηνότερα στον λεγόμενο «Τρίτο Κόσμο». Γι’ αυτό η Δύση, όπως και εκείνα τα μέρη της Αφρικής και της Ασίας που ήδη βιώνουν μια μετα-πολιτισμική διολίσθηση προς τον ημι-πρωτογονισμό, θα μοιάζει τελικά σαν να την έχει σαρώσει ο καπιταλισμός σαν ανεμοστρόβιλος, έχοντας αποσπάσει όλους τους πόρους που επιθυμούσε και αφήνοντας πίσω του απόλυτο χάος. Ένα χάος που μπορούμε να μετατρέψουμε σε πολιτική, κοινωνική και οικονομική τάξη.

Οι Εθνικοαναρχικοί απορρίπτουν το πολιτικό κατεστημένο και τα διεφθαρμένα κόμματα που μας διχάζουν και επιθυμούν να ξαναχτίσουν τη ζωή στην περιφέρεια μέσα από την αγγειοπλαστική, τη σιδηρουργία, την καλαθοπλεκτική, τη σκεποποιία με άχυρο, την ξυλουργική, τη λιθοδομή, τη ραπτική, το σπιτικό ψήσιμο, τη βοτανοθεραπεία, την περμακουλτούρα και άλλα πρακτικά γνωρίσματα μιας αναβιωμένης βιοτεχνικής βιομηχανίας. Οι άνθρωποι θα επιστρέψουν στο να παράγουν οι ίδιοι πράγματα, συμπεριλαμβανομένων των τροφίμων και εναλλακτικών μορφών ενέργειας, και θα πάψουν να εξαρτώνται από άλλους. Επιπλέον, δεν υπάρχει κανένας λόγος οι άνθρωποι να μην μπορούν να δημιουργήσουν εναλλακτικά νομίσματα ή να χρησιμοποιήσουν τον αντιπραγματισμό ως τρόπο ενίσχυσης της περιφέρειας εις βάρος του χρηματοπιστωτικού πυρήνα. Καμία από αυτές τις μεθόδους δεν χρειάζεται να περιμένει μέχρι ο καπιταλισμός να φτάσει στο τέλος της αργής και ταπεινωτικής του παρακμής· μπορούν να εφαρμοστούν αμέσως. Η σωτηρία μας βρίσκεται στην αντιοικονομία που θα αντικαταστήσει την παλιά τάξη και θα οδηγήσει στην εθνική ελευθερία και την κοινωνική δικαιοσύνη. Σταματήστε να ψηφίζετε εκείνους που θέλουν να μεταρρυθμίσουν το διεφθαρμένο σύστημα και αρχίστε να οικοδομείτε τις επαναστατικές δομές του αύριο.

Troy Southgate

πηγή: Attack The System

Read more »

Η πρακτική εφαρμογή του Εθνικοαναρχισμού

[...] Ο Εθνικοαναρχισμός αποτελεί μία από τις πιο πολυδιάστατες και ανεκτικές μορφές αναρχικής σκέψης και θεώρησης. Παρά το ότι ορισμένες κοινότητες μπορεί να επιλέγουν να μη συνδέονται με άλλες, η βασική αρχή παραμένει η ίδια: κάθε άνθρωπος και κάθε κοινότητα έχει δικαίωμα στην αυτονομία και την αυτοδιάθεση. Αυτή η αντίληψη δημιουργεί έναν αμοιβαίο σεβασμό που σπανίζει στις περισσότερες εσωτερικές διαμάχες του αναρχικού χώρου. Και όταν οι αναρχικοί σταματούν να αναλώνονται στο να ορίζουν τι είναι ο «αληθινός» αναρχισμός, μπορούν επιτέλους να αφιερώσουν περισσότερη ενέργεια στο να εφαρμόσουν τις ιδέες τους στην πράξη. 

Για τον Εθνικοαναρχισμό, η θεωρία αποκτά νόημα μόνο όταν παίρνει πρακτική μορφή. Αν κάθε κοινότητα έχει δικαίωμα στην ελευθερία και την αυτοδιάθεση, τότε αυτό πρέπει να εκφράζεται και στην καθημερινή ζωή. Αν το κράτος θεωρείται καταπιεστικό και εκμεταλλευτικό, τότε η αντίσταση απέναντί του δεν μπορεί να μένει απλώς σε επίπεδο συνθημάτων. Σε αντίθεση με τον Μαρξ, που πίστευε πως το κράτος θα «μαραζώσει» μόνο του μετά την επικράτηση του κομμουνισμού, οι εθνικοαναρχικοί θεωρούν ότι το κράτος και οι εταιρικοί μηχανισμοί που το στηρίζουν θα χάσουν τη δύναμή τους μόνο όταν οι άνθρωποι δημιουργήσουν βιώσιμες εναλλακτικές δομές έξω από αυτούς. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο εμφανίζεται η δημιουργία παράλληλων οικονομιών και ανεξάρτητων θεσμών που λειτουργούν έξω από τον κρατικό και εταιρικό έλεγχο. Η λογική αυτή δεν περιορίζεται σε μποϊκοτάζ απέναντι στις υπάρχουσες δομές εξουσίας, αλλά στοχεύει στη δημιουργία πραγματικών εναλλακτικών. Κοινότητες βασισμένες σε αυτές τις ιδέες θα μπορούσαν να οργανώσουν τοπικά νομίσματα, δίκτυα ανταλλαγών, λαϊκές τράπεζες χωρίς τοκογλυφία, συνεταιρισμούς, κοινωνικές δομές πρόνοιας και υγείας, ομάδες αυτοάμυνας και ανεξάρτητα εκπαιδευτικά εγχειρήματα. Σύμφωνα με αυτή τη λογική, το κράτος δεν θα καταρρεύσει μέσα από μια επανάσταση που θα το αντικαταστήσει με ένα νέο συγκεντρωτικό σύστημα, αλλά θα καταστεί σταδιακά άχρηστο, επειδή οι άνθρωποι θα έχουν πάψει να εξαρτώνται από αυτό. 

Παρ' ότι κάθε κοινότητα μπορεί να αντιλαμβάνεται διαφορετικά την έννοια της κυριαρχίας και της ανεξαρτησίας, υπάρχουν ορισμένα κοινά στοιχεία που θεωρούνται απαραίτητα. Η πλήρης οικονομική αυτάρκεια ίσως να μην είναι εφικτή ή επιθυμητή για όλους, όμως η μέγιστη δυνατή αυτοδυναμία θεωρείται βασικό βήμα προς την αποκέντρωση. Γι’ αυτό δίνεται ιδιαίτερη έμφαση στην αυτάρκη εγκατάσταση γης και στην άμεση παραγωγή αγαθών. Άτομα, οικογένειες ή κοινότητες επιδιώκουν να παράγουν μόνα τους τροφή, υλικά και προϊόντα, να αξιοποιούν τη γη τους, να κατασκευάζουν χειροποίητα αντικείμενα, να εκτρέφουν ζώα και να περιορίζουν όσο γίνεται την εξάρτησή τους από τις μαζικές αγορές και τους κρατικούς μηχανισμούς. Μέσα από αυτή τη διαδικασία, η ελευθερία παύει να είναι αφηρημένη ιδέα και μετατρέπεται σε τρόπο ζωής.

Αυτή η σύνδεση ανάμεσα στη θεωρία και την πράξη παραπέμπει στην αρχαιοελληνική έννοια της «πράξης», της πρακτικής εφαρμογής (praxis). Για τους αρχαίους Έλληνες, και ιδιαίτερα για τον Αριστοτέλη, ο ελεύθερος άνθρωπος δεν αρκεί να σκέφτεται ή να μιλά· πρέπει και να δρα. Η θεωρία, η δημιουργία και η δράση αποτελούν αλληλένδετες πλευρές της ανθρώπινης ύπαρξης. Με αυτή την έννοια, ένας αναρχισμός που περιορίζεται μόνο σε κείμενα, συζητήσεις και ιδεολογικές αναλύσεις δεν αποτελεί πραγματική απειλή για το υπάρχον σύστημα. Οι ιδέες αποκτούν ουσία μόνο όταν μεταφράζονται σε πράξεις και σε μορφές ζωής που αντανακλούν την ελευθερία και την προσωπική ευθύνη. Η έννοια της πράξης ταιριάζει με τον Εθνικoαναρχισμό ακριβώς επειδή δεν επιβάλλει έναν ενιαίο ηθικό κανόνα για όλους. Δεν υπαγορεύει τι πρέπει να κάνει κάθε άτομο ή κοινότητα, αλλά λειτουργεί ως τρόπος αυτοαξιολόγησης με βάση τις αξίες που το ίδιο το άτομο ή η ίδια η κοινότητα έχει επιλέξει. Η πράξη είναι η υλοποίηση της θεωρίας, οποιασδήποτε θεωρίας. Στην εκπαίδευση, αυτό μεταφράζεται σε βιωματική μάθηση και άμεση εμπειρία· στη ζωή γενικότερα, σημαίνει ότι η ελευθερία σκέψης και η ελευθερία δράσης δεν μπορούν να υπάρξουν χωριστά. Το ένα συμπληρώνει το άλλο. Παρ’ όλα αυτά, πολλοί δυσκολεύονται να κατανοήσουν αυτή τη σχέση. 

Η σύγχρονη κουλτούρα της άμεσης ικανοποίησης έχει επηρεάσει ακόμη και τους αναρχικούς, οδηγώντας αρκετούς στην αναζήτηση γρήγορων και ακραίων μορφών σύγκρουσης με το σύστημα. Όμως η δημιουργία πραγματικών, βιώσιμων κοινοτήτων που μπορούν να επιβιώσουν για γενιές δεν είναι κάτι που χτίζεται από τη μια μέρα στην άλλη. Είναι μια αργή και σταδιακή διαδικασία. Γι’ αυτό και το σύνθημα των Ζαπατίστας «lento pero avanzo», «αργά αλλά προχωρώ», εκφράζει ίσως καλύτερα αυτή τη λογική. Η οικοδόμηση ανεξάρτητων δομών αυτάρκειας και παράλληλων κοινωνιών απαιτεί χρόνο, υπομονή και συνεχή προσπάθεια, όπως και η μακροπρόθεσμη επίδρασή τους απέναντι στη σύγχρονη παγκόσμια τάξη.

Craig Fitzgerald/Troy Southgate: National-Anarchism, Ideas and Concepts

Read more »

1.000.000 επισκέψεις και η ευθύνη μας...

Η ιστοσελίδα Exit Area υπάρχει ως μέσο έκφρασης από το 2011. Παρέμεινε εδώ για 13 συνεχόμενα χρόνια, αν και υπήρξαν μεγάλες περίοδοι, πολλών μηνών ή και χρόνου ακόμα, που ουσιαστικά ήταν ανενεργή. "Ανενεργή"... Ναι, νέες σκέψεις με τη μορφή αρθρογραφίας μπορεί να μη δημοσιεύονταν, παρ' όλα αυτά οι επισκέψεις στη σελίδα συνεχίζονταν, οι αναγνώσεις πλήθαιναν, οι αναδημοσιεύσεις καλά κρατούσαν. Και ήρθε η στιγμή, κάπου στις αρχές του τρέχοντος μήνα, να συμπληρωθούν 1.000.000 επισκέψεις. Δεν είναι μικρό πράγμα για μια σελίδα που ποτέ δε διεκδίκησε την προβολή. Περισσότερο εσωστρεφής, ιδεαλιστική, μα και καίρια αντιπολιτική, όποτε οι καιροί το επίτασσαν, η σελίδα μας διαμόρφωσε έναν μικρό χώρο ζυμώσεων και υγιών συγκρούσεων, αλλά και έναν μεγαλύτερο έμπνευσης και επιρροής, ανεξαρτήτως καταβολών. Συνειδητοποιήσαμε ξανά και ξανά, ότι οι εποχές που ζούμε είναι τόσο βάναυσες, τόσο επιθετικές, "αλλιώτικες" πλέον, που απαιτούν τη συνέχιση της ελεύθερης και ριζοσπαστικής έκφρασής μας. Χωρίς λοιπόν μεγάλους και βαρύγδουπους προλόγους, δηλώνουμε πως είμαστε ξανά εδώ.

Από τη συντακτική ομάδα

Read more »

Το παραμύθι

Μια χρωματιστή κόκκινη κλωστούλα που περιστρέφεται καταγράφοντας το παραμύθι μας. Γεμάτη κόμπους, θηλιές, νίκες, ήττες, δρόμους, αδιέξοδα. Μέχρι να σπάσει ή να στοιβαστεί τόση, όση είναι και το μήκος της… Λες και η ζωή μας ένα παραμύθι. Κατά τα άλλα συνεχίζουμε ληψολαγνείς να σκυλοβαριόμαστε. Δεν δημιουργούμε, δεν ερωτευόμαστε, τρομοκρατούμαστε ακόμη μήπως και λάχει. Ο τέλειος συμβιβασμός στα έξωθεν κινούμενα, η τέλεια υποκρισία της δήθεν ευτυχίας, θέατρο και δη δράμα. Περπατάμε με μάτια κλειστά και αφτιά βουλωμένα τυλίγοντας και ξετυλίγοντας την κλωστή μας κατ' αυτό τον τρόπο. Απλώς για να περνά ο νεκρός χρόνος πιο ...μαντζόρε.

Γινόμαστε δυστυχισμένοι απο παρεξήγηση, απο την γελoιότητα της αδεξιότητάς μας ...που θέλαμε αλλά δεν το ξέραμε, το ξέραμε αλλά δεν αντέχαμε. Συνθλίβουμε όνειρα, ταλέντα, τα θέλω μας και τα «εγώ» μας, το «ποιόν» της ύπαρξής μας, ώστε να γίνουμε οι καθημερινοί μισθωτοί «αξιοπρεπείς» άνθρωποι. Αυτοεξοντωνόμαστε φροντίζοντας τα του θανάτου μας, μην τυχόν κι ο τύμβος μας δεν είναι ομορφολαξεμμένος, παραβλέποντας τον σκοπό της ύπαρξής μας ή αποφεύγοντας την ευθύνη αυτού του σκοπού.

Και η κλωστούλα συνεχίζει, περιστρέφεται, όλο και το μήκος της μικραίνει. Το παραμύθι γράφεται από εμάς εν τη απουσία μας. Τραγικό! Αυτοδημιούργητοι δεσμώτες. Ευήθεια. Φάρσα. Παρεξήγηση.

Νέμεσις

Read more »

Ευτοπία στην επικράτεια του εφήμερου

Ζούμε στην επικράτεια του εφήμερου, στη δικτατορία της φυλής των “εφήμερων ανθρώπων”, για να θυμηθούμε τον Ιούλιο Έβολα. Τα πάντα γύρω μας έχουν την αίσθηση του “καθημερινού”, του πεπερασμένου, του αναλώσιμου, όπως η ανάγνωση της εφημερίδας που πρέπει να προλάβουμε να την τελειώσουμε “σήμερα”, διότι πολύ απλά, αύριο δε θα είναι χρηστική... Όλοι ζούμε εντός αυτής της “επικράτειας”, όλοι κατά καιρούς έχουμε υπάρξει ή υπάρχουμε ως “εφήμεροι”, γι αυτό, πέρα από την όποια κριτική, απαραίτητη (όσο κι επώδυνη) προσωπική άσκηση, η αυτοκριτική...

Εφήμερο είναι η αποθέωση της “στιγμής”, του παρόντος, της καθημερινότητας, είναι η κυρίαρχη στις δυτικές κοινωνίες κουλτούρα της σύμβασης και της συναλλαγής, της χρηστικότητας, του λογικού υπολογισμού, της χυδαίας αντίληψης ότι “ο χρόνος είναι χρήμα” και “όπου γης, πατρίς”. Είναι το “αυτονόητο” του ωφελιμισμού που πέρα από τη “δουλειά” και τη “διασκέδαση” κατακλύζει και τις ανθρώπινες “σχέσεις”. Απουσιάζουν η χαρά της άδολης συνεύρεσης, η βιωματική εμπειρία της σύναξης, η ανιδιοτέλεια της δωρεάς, η πεποίθηση ότι δεν είμαστε μόνον “σημερινοί”, ότι είναι “παιδιά πολλών ανθρώπων τα λόγια μας”. Το Εφήμερο φοβάται τις όχι κατασκευασμένες Αξίες, εκείνες που δεν έχουν ημερομηνία λήξης. Η Διαχρονία είναι η μοναδική αναγνωρίσιμη απειλή. Όλοι οι διαχειριστές του (πολιτικοί, εκδότες, “ιντελιγκέντσια”) προσπαθούν να μας πείσουν ότι τίποτε δε διαρκεί, διότι, πολύ απλά, τίποτε δεν είναι προορισμένο να διαρκέσει. Τα πάντα είναι “σχετικά και γι αυτό ανεκτά”, τα πάντα υπάρχουν “σήμερα” για να αντικατασταθούν “αύριο”, όπως οι διανοούμενοι του συρμού και τα βιβλία τους που γίνονται “best sellers” για να πεταχτούν την επομένη μαζί με τις εφημερίδες και τα “life style” περιοδικά. Στην Ελλάδα του Εφήμερου που δεν είναι καν δυτική, αλλά εκδυτισμένη (κάτι πολύ χειρότερο, κάτι πρόστυχο, υβριδικό), όχι μόνον η “δουλειά”, η “διασκέδαση”, “οι σχέσεις”, αλλά όπως πολύ όμορφα έγραψε κάποιος, “ακόμα και η απόγνωση δεν κοινωνείται”.

Σε αντίθεση με τις εξεγέρσεις της Τυνησίας και της Αιγύπτου, (λαών που δεν είναι καν ομοιογενείς), εξεγέρσεις αληθινές, παλλαϊκές, στις οποίες οι Εθνικές Σημαίες ενσάρκωναν την υπαρκτή διάθεση ατομικής αυτουπέρβασης και συλλογικότητας, την ετοιμότητα της θυσίας,- στη δική μας περίπτωση η συλλογική αγανάκτηση και απόγνωση ανέδειξαν μόνο την ξεκομμένη ατομικότητα. Ένα τυχαίο ανθρωπομάζωμα, ένα άθροισμα ατόμων, που με δίκαιη οργή και αληθινά αιτήματα βρέθηκαν “όλοι μαζί εκεί”, αλλά “ο καθένας μόνος του”, ο καθένας για τους δικούς του και μόνον ιδιαίτερους λόγους, ένα ποσοτικό άθροισμα απελπισμένων, όχι ένα ποιοτικό οργανικό σύνολο, που επειδή απειλούνταν του καθενός η ατομική ασφάλεια, (αλλά και οι μέχρι τότε χρήσιμες αυταπάτες) κινήθηκαν με το ένστικτο της απελπισμένης ατομικότητας.

Το Εφήμερο οικοδομεί το δικό του “χώρο”, τη δική του “πολιτεία”, τη μεγαλόπολη. Ένα χαοτικό συγκρότημα απρόσωπων κτιρίων, διαδρόμων, διαύλων και δικτύων, όπου καθημερινά “ρέει” ένας αηδιαστικός ανθρώπινος πολτός. Εκεί όπου η μεγέθυνση (ανύπαρκτων ποιοτικά μεγεθών) και η υπερβολή υποκαθιστούν την ανάγκη της ταυτότητας (είναι άραγε τυχαίο που οι ουρανοξύστες είναι το σήμα κατατεθέν των δυστοπικών αμερικανικών μεγαλουπόλεων;). Σ' έναν τέτοιο χώρο το Εφήμερο δεν αισθάνεται απλώς ασφαλές, αλλά και παντοδύναμο, εκεί βασιλεύει ο Μαζάνθρωπος και τα χαρακτηριστικά του τα περιέγραψε ο Ίων Δραγούμης ήδη στην πρώτη δεκαετία του 20ού αιώνα! Όπως αναφέρει στο “Όσοι Ζωντανοί”, μαζάνθρωποι είναι εκείνοι “που δεν έχουν ορμές, παρά μόνον γούστα”, “που δεν έχουν εχθρούς”, παρά μόνον ανταγωνιστές, που δεν έχουν φίλους παρά μόνον συναδέλφους, που δεν έχουν ήθος, αλλά περισσεύει η διάθεσή τους στην ηθικολογία.

Σε λίγο καιρό όλοι, εκόντες άκοντες, θα ζούμε σε μεγαλοπόλεις, και μεγαλόπολη πέραν της χαοτικότητας, πέραν της ανθρωπόμορφης ποντικοδρομίας των δικτύων, σημαίνει πολυπολιτισμικότητα - το νέο “political correct” ιδεολόγημα των εξουσιαστών και των “χρήσιμων ηλιθίων” που περισσεύουν. “Συνύπαρξη” πολλών παράλληλων, εφήμερων κοινωνιών που δεν θα συγκροτούν κοινότητα Αξιών και Πεπρωμένου. Αναγκαστική συγκατοίκηση ανθρωπομαζωμάτων που θα λειτουργούν μεταξύ τους ανταγωνιστικά είτε ως “lobby” στο “Κυβερνείο”, είτε ως δυστοπικά γκέτο, όπου οι “διαχειριστές” τους θα επιβάλλουν “δυναμικά” την παρουσία και προστασία τους (“Αφροέλληνες” εναντίον “ελληνοΑσιατών”). Πολυπολιτισμική κοινωνία είναι το αντίθετο της πολιτισμένης κοινωνίας, είναι η επιβεβαίωση της άριζης ατομικότητας. Μεγαλόπολη σημαίνει “δυστοπία”, δηλαδή βίωση της ασχήμιας ως μοναδικής πραγματικότητας, το “δύσμορφο τόπο” ως μοναδικό υπαρκτό χώρο. Ο όρος πρωτοχρησιμοποιήθηκε από τους πρωτοπόρους της επιστημονικής φαντασίας, σήμερα όμως είναι ένας όρος απόλυτα πολιτικός, δηλαδή υπαρκτός, παράγει άμεσα αποτελέσματα. Η δυστοπία θα είναι η πραγματικότητα, εντός της οποίας, “όλοι ώριμα οφείλουμε να συμπεριφερόμαστε”, να αποδεχόμαστε τα όποια “τετελεσμένα” ως δεδομένα. Η δυστοπία θα σηματοδοτεί το αιώνιο “σήμερα”, εν απουσία του “αύριο”.

Και η αντίδραση; Α, ναι. Η “αντίδραση” έρχεται σχεδόν μηχανικά. Μηχανικά και προβλέψιμα. Η δυστοπική μεγαλόπολη είναι ο κατάλληλος χώρος για να φωλιάσουν οι “όποιες ουτοπίες”, ως εναλλακτικότητα (με ή χωρίς εισαγωγικά), αλλά και ως φυγή, ως ατομικό ή μικρο-ομαδικό καταφύγιο, ως οπιούχα συνήθεια σε χασισοποτείο. Μήπως ως “ουτοπικές αντιδράσεις” δεν λειτουργούν οι παραθρησκευτικές οργανώσεις και οι πολιτικές σέχτες που φαντασιώνονται ότι συνιστούν πολιτικά κινήματα; Να είμαστε προσεκτικοί απέναντι στην έννοια “ουτοπία”, πολλές φορές προσφέρεται αφειδώς ως ανώδυνη εκτόνωση. Επαναλαμβάνω: να είμαστε επιφυλακτικοί απέναντι στην “ουτοπία” και όταν δεν λειτουργεί ευνουχιστικά, δεν οδηγεί κατ' ανάγκην στην επανεύρεση του απωλεσθέντος παραδείσου, αντιθέτως πολλές φορές στρώνει το δρόμο προς την κόλαση. Μήπως η Καμπότζη δεν μετατράπηκε σε ένα απέραντο σφαγείο, από τον κομμουνιστή χασάπη Πολ Ποτ και τους “Ερυθρούς Χμερ” του στο κυνήγι της ουτοπίας της αγροτικής κολλεκτίβας; Η ουτοπία είναι απαραίτητη, ναι! Αλλά ως διεγερτικό, ως δείκτης για την ευτοπία, όχι ως νεφελοκοκκυγία. Απέναντι στο δυστοπικό σήμερα, απέναντι στο παντοδύναμο Εφήμερο η απάντηση δεν είναι ο “ου τόπος”, αλλά ο “ευ τόπος”, η Ευτοπία.

Να λειτουργούμε μέσα στο Εφήμερο και να είμαστε διαφορετικοί. Όχι απλώς να είμαστε διαφορετικοί, αλλά να οικοδομούμε τη διαφορά ως υπαρκτό, μετρήσιμο γεγονός, να οικοδομούμε “όμορφους τόπους” μέσα στο δυστοπικό περιβάλλον. Και αυτοί οι “όμορφοι τόποι” να μη λειτουργούν (μόνο) ως αποκομμένες νησίδες σε μια σκοτεινή θάλασσα, αλλά ως υπαρκτή, συνολική πρόταση για ολόκληρη την κοινωνία. Να επανασχεδιάσουμε τα σύμβολα και τα χρώματά μας, να αποκοπούμε από ομφάλιους λώρους που πλέον δεν μας τροφοδοτούν με τίποτα ζωτικό. Να προτείνουμε την εναλλακτικότητα, ως υπαρκτό γεγονός, από τη διατροφή και τη διασκέδαση, την τέχνη και τις εκδόσεις μέχρι το πως πρέπει να καλλιεργείται η ελληνίδα γη και ποιά πρέπει να είναι η σχέση οικιστικού-πολιτισμικού-φυσικού περιβάλλοντος. Να προτείνουμε τον κοινοτισμό όχι ως άσαρκο ιδεολόγημα, αλλά ως βιωμένη εμπειρία σ' έναν κόσμο που τρέφεται με ιδεολογήματα, ως εναλλακτική πρόταση απέναντι στους απονευρωμένους τεχνοκράτες και στους πολιτικούς που δρουν ως ατζέντηδες των υπερεργολάβων και των τραπεζιτών. Να οικοδομούμε τις δικές μας παράλληλες δομές και κοινότητες, αλλά και να μην αφήνουμε τους μαζικούς χώρους είτε είναι ο συνδικαλισμός, ιδιαίτερα ο αγροτοσυνδικαλισμός, είτε η τοπική αυτοδιοίκηση στην αποκλειστικότητα άλλων. Να ενώνονται οι “νησίδες” μας και να δημιουργούν “ήπειρο”. Να είμαστε “εντός, εκτός και επί τα αυτά”. Πρέπει να αναγκάσουμε την Ιστορία ν' ασχοληθεί μαζί μας. Η πολιτικοποίηση της ευτοπίας είναι το νέο στοίχημα. Δύσκολο στοίχημα; Οπωσδήποτε. Αλλά (ποιος μας είπε πως) ζούμε σε εύκολους καιρούς;

* δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Μηδέν Τελεία", τεύχος 0

Read more »

Όνειρο και Πρότυπο

Αν είχα ένα όνειρο για το αύριο, που θα ήθελα να βγει αληθινό, θα επέλεγα να ζήσω χωρίς την εξάρτηση του σημερινού τρόπου ζωής. Θα ονειρευόμουν έναν κόσμο όπως η αρμονία προϋποθέτει να είναι. Μια Γη απαλλαγμένη από το ιδιοκτησιακό καθεστώς των κρατών, ένα Πλανήτη που να αναδεικνύει τη φυσική πολλαπλότητα και να ενισχύει τη διαφορετικότητα σε αντιδιαστολή με τη μαζοποίηση κοινωνιών και πολιτισμών. Στον οποίο η πρακτική της κυριαρχίας και της επιβολής, μέσω των ιδιοκτησιακών τρόπων με τους οποίους ο άνθρωπος αντιμετωπίζει τον εαυτό του αλλά και όλα τα υπόλοιπα έμβια όντα, θα έχει δώσει τη θέση της σε ένα αεξούσιο μοντέλο ζωής, πέρα από την αποξένωση, τον συγκεντρωτισμό, την αλλοτρίωση και τον υλισμό των ημερών.

Η δική μας συμβολή στη μάχη για την καταστροφή των εξουσιαστικών δομών έγκειται στη βαθμιαία μεταβολή του τρόπου με τον οποίο αντιλαμβάνονται και ενεργούν οι συμπολίτες μας. Με την κατανόηση και την αποδοχή του ότι τόσο ο εκφυλισμός της "Πολιτισμένης Δύσης", όσο και η ανέχεια - καχεξία των περιοχών του Τρίτου Κόσμου, αποτελούν δεδομένα με αιτία, που είναι το προ-καπιταλιστικό σύστημα και ο παγκοσμιοποιημένος τρόπος ζωής, σε συνδυασμό με το συνεχώς διογκούμενο αίσθημα τoυ υπερ-εγώ και ενός άκρατου ανταγωνισμού, απόρροια του ισοπεδωτικού υλισμού που καθοδηγεί τις κοινωνίες. 

Σε αυτό το σημείο θα πρέπει να κάνουμε κάποιες σαφείς διευκρινίσεις σε ό,τι αφορά στη δομή του Νέου Κόσμου, όπως τον επιθυμούμε. Υπάρχουν ομάδες και σύνολα, που πιθανότατα θα συμφωνούσαν με όλα τα παραπάνω και ανήκουν προφανώς στο χώρο της Αριστεράς ή τον λεγόμενο "αντιεξουσιαστικό". Οι δικές μας διαφοροποιήσεις με το δικό τους πιθανότατα πρότυπο έγκειται α) στο ότι αφενός οι αριστερές και αριστερίστικες οργανώσεις κινούνται σε συστημικό - ιεραρχικό - κρατικίστικο πλαίσιο, κάτι που βαθμιαία αλλοτριώνει το σύνολο των νέων που έχουν εξεγερτικές διαθέσεις και αγνές προθέσεις και δεν τους διαφοροποιεί εν τέλει σε τίποτε από το νεοφιλελεύθερο μοντέλο του σήμερα και β) οι ομάδες αυτές συναινούν στη δημιουργία μαζανθρώπων, με το να επιθυμούν την ενσωμάτωση όλων, ανεξαρτήτως φυλετικών, γλωσσικών, πολιτιστικών κριτηρίων, σε ένα παγκόσμιο χωνευτήρι, κάτι που τελικά λειτουργεί προς όφελος των παγκόσμιων εξουσιαστών. Αυτό το είδος παγκοσμιοποίησης, είναι πολύ επικίνδυνο, ειδικά όταν ενισχύεται από "παράλληλες δομές" που δε λύνουν κάποιο πρόβλημα, αλλά δίνουν χώρο στο κράτος και στο σύστημα να τις αποδέχεται ως "χρήσιμες επιλογές", αφού και εκείνες είναι εξαρτημένες εν πολλοίς από αυτό.

Δείτε σε αυτό το σημείο το παράδειγμα με τις "δράσεις φιλανθρωπίας", ξεκινώντας από τους δήμους και τις περιφέρειες, και περνώντας σε κόμματα, επιτροπές και φορείς, στην εκκλησία και σε μεμονωμένα πρόσωπα, που ασκούν το αυτοαποκαλούμενο "λειτούργημα" της κοινωνικής μέριμνας. Άλλοι με ανιδιοτελή πρόθεση, και άλλοι με κριτήρια που στόχο έχουν το ιδίον όφελος, όλοι πάντως όσοι κινήθηκαν στο πλαίσιο αυτό της φιλανθρωπίας είχαν ως σκοπό να καλύψουν τις βασικές βιοποριστικές - υλικές ανάγκες των συμπολιτών μας για ένα μικρό (ή μεγαλύτερο) χρονικό διάστημα. Δίχως να παραγνωρίζει κανείς την αξία μιας τέτοιας πράξης, η οποία κινείται στον άξονα της αλληλεγγύης, είναι ανάγκη να δούμε το ζήτημα στη βάση σχέση κράτους και πολίτη. Αυτή η σχέση στις μέρες μας δε θα μπορούσε να μην είναι εχθρική, καθ' ότι η εξουσία επιθυμεί και εν τέλει πετυχαίνει την δουλοπρεπή συμπεριφορά των οικονομικά και ψυχικά ασθενέστερων συμπολιτών μας. Υποτελείς και ενταγμένοι σε ένα σύστημα από το οποίο αδυνατούν να βγουν, λόγω της καθημερινής άνισης μάχης για ουσιαστική επιβίωση, πολλοί συνάνθρωποί μας απλώνουν το χέρι ζητώντας μια σακούλα φαγητό που θα καλύψει τις ανάγκες τους για μια δυο μέρες, το πολύ μια εβδομάδα. Είναι κάτι που είδαμε πρόσφατα να καλύπτεται τηλεοπτικά από διεθνή μέσα, με δημοσιεύματα που έβγαζαν προς τα έξω την εικόνα όχι περήφανων ανθρώπων που διεκδικούν το μέλλον τους με αποφασιστικότητα, αλλά επαιτών και ζητιάνων, που μπρος σε λίγα τρόφιμα και λαχανικά σπρώχνονται σαν απόβλητα της κοινωνίας.

Οπωσδήποτε αυτή η τραγική πραγματικότητα είναι αποτέλεσμα της αναλγησίας του κράτους ως οργάνου του διεθνούς καπιταλιστικού συστήματος, που χρησιμοποιεί τους ανθρώπους ως αναλώσιμους παραγωγούς με εξευτελιστικό αντάλλαγμα λίγα χρήματα για να καλύπτουν ίσα ίσα τα βασικά.

Έτσι λοιπόν, τα "ανθρώπινα δικαιώματα", η "ισότητα" και η "κοινωνική μέριμνα", δεν έχουν κανένα νόημα όταν δεν μπορούν να συνοδευτούν από μια συνολική θεώρηση επί της ζωής, σε ένα νέο σύστημα αξιών που πρέπει και είναι ανάγκη να δημιουργηθεί από την καταστροφή του παρόντος.

Read more »

Να γίνουμε το παράδειγμα

"Το λακωνίζειν εστί φιλοσοφείν" έλεγαν οι αρχαίοι Λακεδαιμόνιοι. Πόση σχέση άραγε έχει ο σημερινός νεοέλληνας με τους αρχαίους προγόνους του; Ο χαρακτήρας είναι ένα πεδίο που πρέπει να κάνει την διαφορά μεταξύ των νεοελλήνων και ημών, που αγωνιζόμαστε για έναν άλλο ελληνικό πολιτισμό. Με τη νεοελληνική κοινωνία έχουμε πολιτισμική διαφορά. Αν δεν έχουμε... ή οι ιδέες μας είναι λάθος ή εμείς.

Ένα από τα χαρακτηριστικά παραδείγματα των νεοελλήνων (με την χειρότερη έννοια του όρου) είναι η ματαιοδοξία, η προσπάθεια αυτοπροβολής και η μεγάλη ιδέα για τον εαυτό τους. Η αλαζονεία προσπαθεί να καλύψει μία κενή πνευματική και ψυχική οντότητα, φανερώνοντας ανασφάλεια. Μία παλιά παροιμία βγαλμένη από την λαϊκή σοφία, λέει "ο άδειος ντενεκές κάνει τον μεγαλύτερο θόρυβο". Πόσο δίκιο είχαν αυτές οι παλιές γενιές ανθρώπων που αν και δεν πήγαν ποτέ σχολείο, διέθεταν όμως παιδεία. Η παιδεία, δεν αποκτάται μέσα από το σημερινό σχολείο και το πανεπιστήμιο. Αντιθέτως σήμερα είναι χαρακτηριστικό το φαινόμενο μιας ολόκληρης γενιάς με άνεση απόκτησης πτυχίων και τραγική έλλειψη παιδείας. Η έλλειψη παιδείας λοιπόν έχει γεμίσει το κοινωνικό τοπίο με τέτοιους "ντενεκέδες" που μάλιστα έχουν και μεγάλη ιδέα για τον εαυτό τους. Πνευματικά όμως βρίσκονται στο μηδέν. Τους καταλαβαίνει κανείς και από την γλωσσική έκφραση, που είναι καθρέπτης της ψυχής.

Αυτό που καταφέρνει ένα μηδενικό που προσπαθεί πάντα να μειώσει όλους τους άλλους και να αυτοκολακεύεται, είναι... να γίνει "νούμερο". Και χωρίς να έχει συναίσθηση του επιπέδου του, αισθάνεται πράγματι ανωτερότητα ως νούμερο. Αν ανάγουμε αυτή την κατάσταση από ατομικό σε ευρύτερο κοινωνικό επίπεδο, έχουμε γύρω μας μία οικτρή νεοελληνική πραγματικότητα. Ένα ολόκληρο έθνος νεοβαρβάρων, διακατέχεται από μία γελοία νεοελληνική "μαγκιά" χωρίς να έχει καμία συναίσθηση της ουσιαστικής του κενότητας και ψάχνοντας πάντα να μειώσει όλους τους άλλους για να καλύψει την δική του κατάντια και τις δικές του ευθύνες. Οι άνθρωποι που έχουν το γνώθι σ’ αυτόν ή που τουλάχιστον προσπαθούν να έχουν αυτογνωσία, διακατέχονται και από μετριοφροσύνη. Δεν έχουν καμία ανάγκη αυτοπροβολής. Μα όσοι έχουν αισθήματα κατωτερότητας μέσα τους, όσοι δεν είναι συμφιλιωμένοι με τον εαυτό τους, διακατέχονται από το σύνδρομο ανεπάρκειας και συνεχούς ανάγκης αλαζονικής συμπεριφοράς.

Ζούμε σε μια εποχή έντονης καυχησιάρικης προβολής. Είναι ένα νεοελληνικό χαρακτηριστικό που βρίσκεται εντελώς απέναντι από τις ιδέες μας και τη φυσιογνωμία μας. Εάν θέλουμε να αλλάξουμε την πραγματικότητα, το πρώτο βήμα είναι η αυτοκριτική και η αυτογνωσία. Η μετριοφροσύνη. Και ας μας απαντούν πολλές φορές με αστεία αναίδεια ότι "η μετριοφροσύνη είναι για τους μέτριους". Οφείλουμε να προσπαθούμε να είμαστε εμείς οι ίδιοι το παράδειγμα του ανθρώπου που επιθυμούμε για την κοινωνία του αύριο. Αν δεν αλλάξουμε πρώτα εμείς, δεν είναι δυνατόν να αλλάξουμε την κοινωνία και να διαπλάσουμε νέους συντρόφους. Αντιθέτως αν δεν προσπαθούμε να αλλάξουμε την νοοτροπία μας ακολουθώντας τον δύσκολο δρόμο της Αρετής, τότε θα παραμείνουμε ένα ακόμη προϊόν του κοινωνικού σκουπιδότοπου. Και τα σκουπίδια προσελκύουν μόνο μύγες και σκουλήκια. Ο πόλεμος ξεκινά πρώτα από τον ίδιο μας τον εαυτό για να διαπλάθουμε παράλληλα ένα κίνημα διαφορετικών ανθρώπων που θα διαμορφώσουν με τη σειρά τους και μια νέα πραγματικότητα.

Δημήτρης Τ.

Read more »

Εκλογική Απεργία, επιλογή ενάντια στο πολιτικό σύστημα

Αντίστροφη μέτρηση για μια ακόμα εκλογική διαδικασία, και τα κομματικά επιτελεία έχουν στρωθεί στη δουλειά, που δεν είναι άλλη από το μάζεμα της πελατείας τους, με το πρόσχημα φυσικά της "αντιπροσώπευσης". Η εξουσιαστική μηχανή ξαναπαίρνει μπρος για να ανανεώσει τη λαϊκή εντολή, κάθε σκουριασμένο γρανάζι λαδώνεται ξανά, γιατί "οι αριθμοί είναι αυτοί που μιλάνε" και πρέπει να "μετρηθούμε" ακόμα μια φορά. Οι χρήσιμοι ηλίθιοι των κομματικών μηχανισμών πάντα υπήρχαν και θα υπάρχουν, είναι δεδομένο, όμως είναι λυπηρό ο ίδιος ο κόσμος που δηλώνει δεξιά και αριστερά ότι σιχαίνεται τους πολιτικούς, να συνεχίζει να σκύβει το κεφάλι και να μπαίνει στο παραβάν, στηρίζοντας με την ενεργή συμμετοχή του το σύστημα και εναποθέτοντας τις ελπίδες του στα μίσθαρνα όργανά του.

Γιατί, τι αποτελούν στην ουσία οι εκλογές; Είναι ξεκάθαρα η αναπαραγωγή της εξουσίας, ένα από τα σημαντικά εργαλεία του πολιτικού συστήματος ώστε να διεκδικεί και να λαμβάνει τη νομιμοποίηση, για να ελέγχει, να καταπιέζει, να εξοντώνει μέσω της διαχείρισης, τους ανθρώπους, τους οποίους αντιμετωπίζει ως αναλώσιμους, ως νούμερα και ποσοστά, υπηκόους του εκτρωματικού κρατικού μορφώματος.

Η αντιμετώπιση της διαδικασίας στη βάση της εκλογικής απεργίας έγκειται στην ουσία της πρώτης ως δομικού στοιχείου του κράτους και της δημοκρατίας. Δεν προτάσσουμε την αποχή από τις εκλογές ως μια καιροσκοπική άρνηση (τέτοιες κατά καιρούς είδαμε πολλές), αλλά ως σαφή θέση, ως μια από τις απελευθερωτικές διεργασίες από τη μέγγενη του κρατισμού και της πολιτικής, από την αιχμαλωσία των ανθρώπων από τους επίδοξους διαχειριστές του. Σας καλούμε να μην ενδώσετε σε αυτό τον προφανή υποβιβασμό της ανθρώπινης αξιοπρέπειας στο επίπεδο ενός αριθμού, ενός ψηφοφόρου, και να αγνοήσετε με όλη τη συνειδητή σας δύναμη τις επερχόμενες εκλογές. Η αποχή όλων μας, είναι μια πράξη ειλικρινής, μια στάση αγέρωχη που μας φέρνει ένα ακόμα βήμα πιο κοντά σε έναν νέο κόσμο δημιουργίας και ελευθερίας, που θα ανατείλλει από τα συντρίμμια του σύγχρονου αυτού εκτρώματος.

Από τη συντακτική ομάδα

Read more »

Brainstorming: Παρατηρώ...

Έχω μια κακή συνήθεια, που στους άτιμους χρόνους που ζούμε είναι καταδικαστέα. Παρατηρώ. Παρατηρώ τους συμπολίτες μου που ζουν, φυτοζωούν για την ακρίβεια, με τα χρήματα που προέρχονται από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Περιφερειακής Ανάπτυξης, χωρίς όμως καμιά άμεση προοπτική ανάπτυξης. Παρατηρώ τη νέα γενιά να επιθυμεί να μεταναστεύσει, ζώντας την ψευδαίσθηση της αξιοπρέπειας του εξωτερικού ή, ακόμα χειρότερα να ζήσει μια ζωή χωρίς όνειρα και ελπίδα στην καταδικασμένη Ελλάδα. Παρατηρώ τις διαπροσωπικές σχέσεις να έχουν μετατραπεί σε σχέσεις “δούναι και λαβείν”. Παρατηρώ μια κοινωνία να ζει και να συμπεριφέρεται στην μακαριότητα του εγωισμού και της εγωπάθειάς της, χωρίς καμιά αίσθηση αλληλεγγύης, βοήθειας ή συμπάθειας του καθενός προς τον διπλανό του. Παρατηρώ τους θιασώτες της δημοκρατίας, που πριν μερικές δεκαετίες ήταν στο προσκήνιο των αγωνιστικών κινητοποιήσεων για να φύγουν οι δικτάτορες, να συντελούν σήμερα ως πολιτικοί πια, στις θέσεις - κλειδιά στις οποίες βρίσκονται, στην καταστροφή της Πατρίδας μου.

Πάντα, μετά από αυτές τις παρατηρήσεις, έρχεται η ώρα να βγει ένα συμπέρασμα. Ποιοι είναι οι χαμένοι και ποιοι οι κερδισμένοι μέσα σε έναν αποδεδειγμένα κατεστραμμένο κόσμο; Όλοι μας - λιγότερο ή περισσότερο ο καθένας - έχουμε μεγαλώσει σε ένα κοινωνικό καθεστώς τρόμου και απαγορεύσεων του τύπου “μην κάνεις αυτό ή εκείνο, μην συμπεριφέρεσαι έτσι, δεν είναι του επιπέδου σου ή της ηλικίας σου”. Όλοι μας έχουμε μεγαλώσει σε ένα κοινωνικό καθεστώς τρόμου και υποταγής του τύπου “κοίτα τη δουλειά σου και άσε τους άλλους..., εσύ θα βγάλεις το φίδι απο την τρύπα...; αυτά δεν είναι για εμάς”. Τώρα μας υποχρεώνουν να δεχτούμε την δική τους ήττα, ως αποτυχία δική μας. Να νιώσουμε ένοχοι για κάτι που δεν κάναμε. Να γίνουμε οι χαμένοι. 

Πραγματικά, πολλές φορές είναι τόσο δύσκολο να συμβουλεύσεις, μέχρι και τον ίδιο σου τον εαυτό. Πόσο δε μάλλον τον διπλανό σου, όταν γνωρίζεις ότι ο κάθε άνθρωπος έχει διαφορετικές αντοχές, δυνάμεις και το να υποχρεώσωεις κάποιον, άγνωστο αναγνώστη, να κάνει κάτι που τον υπερβαίνει, ώστε στην συνέχεια να απογοητευτεί περισσότερο, είναι ριψοκίνδυνο και άτιμο. Αυτό όμως που μέσα στον καταιγισμό των σκέψεών μου θέλω να καταδείξω είναι ότι κερδισμένοι ή νικητές ήταν πάντα όσοι πρώτιστα πηγαίναν κόντρα στον δικό τους μέχρι τότε δομημένο κόσμο, στις δικές τους κοινωνικές συμβάσεις. Διότι σίγουρα η βασική υπέρβαση, όταν αποζητά κανείς την υπέρβαση του συνόλου, είναι η σύγκρουση με αυτό που μέχρι τότε θεωρούταν δεδομένο, για όλους, ακόμα και σε προσωπικό επίπεδο.

Η συνταγή της επιτυχίας σίγουρα δεν υπάρχει και θα ήταν άτοπο να προσπαθούσα να αναφέρω κάτι πάνω σε αυτό. Άκου την καρδιά σου, ελευθέρωσε το μυαλό σου, σπάσε τη συμβατικότητα των σκέψεών σου και μείνε ξύπνιος στον ορυμαγδό της κατευθυνόμενης πληροφόρησης. Αντί για Επανάσταση, όταν δεν μπορείς να την κάνεις, ίσως να αρκεί να αμύνεσαι, να οχυρώνεσαι και να παρατηρείς. Μέχρι να έρθει η κατάλληλη στιγμή.

Γιάννης Α.

Read more »

Η Αυτονομία απέναντι στο πολιτικό κατεστημένο

Ποια είναι η έννοια της Αυτονομίας; Πολύ απλά σημαίνει ότι εγώ είμαι αυτός που καθορίζει κανόνες σε ιδεολογικό και πολιτικό επίπεδο, ότι εγώ οριοθετώ κοινωνικά, δίχως κατ΄ ανάγκη να έχω πολιτική/κομματική οργάνωση ή εκπροσώπηση. Δρω ως υποκείμενο και όχι ως αναλώσιμο αντικείμενο, σε διάφορα επίπεδα, σε σωματεία, φορείς, συνδέσμους, ομάδες, αλλά και "μεμονωμένα", αυτόνομα, χωρίς να με περιορίζουν άνωθεν εντολές στην άσκηση του λόγου μου, χωρίς να χαράσουν άλλοι την πορεία μου για λογαριασμό μου. Αυτόνομες κοινωνικές επιτροπές βάσεως, να τι μας λείπει. Χωρίς την κομματική ταμπέλα, αυτοοργανωμένα, μ' έναν κατάλληλο ρεαλιστικό ριζοσπαστικό λόγο, μπορούμε να καθοδηγήσουμε εξελίξεις. Είναι αναγκαίο αυτό; Όχι μονάχα είναι αναγκαίο αλλά είναι και το μόνο ρεαλιστικό στις σημερινές συνθήκες. Σήμερα, τα κόμματα και οι οργανωμένες ομάδες (ακόμα και με το πρόσχημα της "Αυτονομίας") εξαπατούν τον κόσμο και ειδικά το πιο υγιές κύτταρο της κοινωνίας, τη νεολαία. Σχηματίστηκαν, δρουν και λειτουργούν σε καθεστώς ανελευθερίας για τα μέλη και τους υποστηρικτές τους, απομυζούν τα όποια ανιδιοτελή κίνητρα υπάρχουν, τον ενθουσιασμό των νέων και τη δημιουργικότητά τους, αφήνοντας τον καθένα ελεύθερο μέχρι εκεί που θα τους δημιουργήσει πρόβλημα. Μέχρι εκεί που δε θα αποτελεί για τους ιεραρχικά ανώτερους απειλή.

Η στάση αυτή φυσικά δεν περιορίζεται μονάχα στα κόμματα. Αποτελεί την ίδια την πεμπτουσία του σημερινού "δημοκρατικού" πολιτεύματος και τη συναντούμε καθημερινά. Σε όλες τις εκφάνσεις της κοινωνικής μας ζωής βλέπουμε το υποτιθέμενο "δίκαιο του ισχυρότερου". Τι γίνεται όμως όταν κάποιος παρατηρεί και επιβεβαιώνει (πολλές φορές δεν αρκεί κάτι, παρά μονάχα η κοινή λογική) ότι οι λεγόμενοι "ισχυρότεροι", οι "άριστοι", οι διαμορφωτές της ζωής μας είναι στην πραγματικότητα το πλήθος των μετρίων που ξέβρασε ο τόπος; Ίσως αυτό και να είναι ένα πρώτο βήμα για την απελευθέρωση από τα δεσμά που τον κρατούν νοητικά σε αναπηρία και εμποδίζουν την άσκηση αντίστασης από τη μεριά του. Και αυτού του είδους ο εγκλωβισμός είναι ο χειρότερος στις μέρες μας, γιατί όσο περισσότεροι ομαδοποιημένοι υπάρχουν, όσο περισσότεροι είναι οι εξαρτημένοι από κόμματα και λοιπές οργανωμένες δομές, τόσο περισσότερο θα διαρκεί το παιχνίδι του συστήματος.

Δυστυχώς οι κομματικοί μηχανισμοί ελέγχουν το μεγαλύτερο μέρος αυτού που ονομάζουμε "ενεργοί πολίτες". Οι τελευταίοι λοιπόν, αυτοί που παίρνουν μέρος στα πράγματα, είναι σε μεγάλο βαθμό πολιτικοποιημένοι στα μαντριά κάθε απόχρωσης, κομματικοποιημένοι με άλλα λόγια, υπακούοντας σε εντολές και κάνοντας το άσπρο - μαύρο, όποτε τους ζητηθεί, χάρην της κομματικής και συστημικής πειθαρχίας. Θέλουμε να πιστεύουμε ότι αυτό σιγά σιγά αλλάζει.

Η Αυτονομία πράγματι είναι ένα πολύ ισχυρό μέσο. Στο πλαίσιο αυτό, ας γίνει κατανοητό ότι το ενστερνίζεσαι την Αυτονομία ως την πλέον ειλικρινή έκφραση, δε σε εντάσσει "στην ομάδα των Αυτόνομων". Οι Αυτόνομοι με άλλα λόγια δεν αποτελούν μια συγκροτημένη ομάδα. Οποιοσδήποτε πιστεύει ότι είναι ανάγκη να λειτουργεί αυτόνομα, μπορεί να το κάνει, και από κει και πέρα δεν δεσμεύεται σε κάτι εκ των υπολοίπων. Εδώ λοιπόν φίλε αναγνώστη δε θα βρεις κάρτες μελών, δε θα βρεις τυποποιημένους κώδικες συμπεριφορές, ρουχισμού, εντολές, συμβιβασμούς και ψευτοπειθαρχίες. Επίσης δε θα βρεις "υποχρεώσεις", κομματικές φωνές, εκλογολογίες και εκλογολαγνίες. Βασικά εδώ δε νομίζω να βρεις τίποτε απολύτως, γιατί όλα πρέπει να είσαι σε θέση να τα σκέφτεσαι και να τα αναπτύσσεις μόνος σου. Η ύπαρξη Αυτόνομων εδράζεται στην πρωτοβουλία του καθένα, στην διαπροσωπική δέσμευση μεταξύ των Συντρόφων και στους ισχυρούς δεσμούς αλληλεγγύης που απορρέουν από τον αλληλοσεβασμό, τη συνέπεια και την αδιάκοπη θέληση για έναν διαφορετικό Κόσμο, από το σάπιο οικοδόμημα του σήμερα.

Αργύρης Στρατής

Read more »

Συνωμοσία ενάντια στον χρόνο

Δεν θέλω να είμαι το ρομπότ που ρυθμίστηκε στα μέτρα κάποιων. Θέλω να σταματήσω να μετράω. Βαρέθηκα τα νούμερα – την ώρα, την ημερομηνία, τους κωδικούς, τις κλίμακες, τις στατιστικές. Δεν έχω ηλικία, ύψος και βάρος. Δεν έχω εισόδημα, τετραγωνικά μέτρα ιδιοκτησίας, κυβικά αυτοκινήτου. Δεν έχω αριθμό φίλων στο ίντερνετ, νούμερο πιστωτικής κάρτας, αριθμό κοινωνικής ασφάλισης και τυχερό αριθμό που κερδίζει. Δεν θέλω να είμαι το ανθρώπινο αντικείμενο που πρέπει πάντοτε να βιάζεται. Όχι, αύριο δεν θα κοιμηθώ οκτώ ώρες, ούτε θα δουλέψω άλλες τόσες, δεν θα κανονίσω κανένα ραντεβού για την εβδομάδα, δεν με ενδιαφέρει τι ώρα έχει το αγαπημένο μου σίριαλ. Δεν πρέπει μέχρι του χρόνου να πετύχω τους στόχους μου, δεν με νοιάζει τι ώρα θα φύγει το λεωφορείο, ούτε τι ώρα είναι.

Σας παρακαλώ αξιότιμοι, με κάθε ευγένεια και σεβασμό, με πλήρη ευαισθησία και κατανόηση, να κάνετε ένα και μόνο πράγμα: σπάστε όλα τα ρολόγια. Κι αν αυτό ακούγεται υπερβολή, ακόμα κι αν λέτε «τι τρέλα είναι αυτή», τότε μπορείτε να μπείτε στην ουρά σας, στην γραμμή μαζικής παραγωγής και μαζικής ανακύκλωσης, εκεί που ανήκετε δηλαδή: σε γραμμή για το λεωφορείο, σε γραμμή για την δουλειά, στο σουπερμάρκετ, στο κλαμπ, στο σινεμά, στο γήπεδο, στον στρατό, στην πολιτική σας. Σαν ανθρώπινα αντικείμενα μαζικής παραγωγής.

Αν καταφέρω να σταματήσω τον χρόνο, και ξεχάσουν οι άνθρωποι την ώρα, την ημέρα και το έτος, κι όλα όσα αποτυπώνονται σε αριθμούς, τότε θα αναδειχθούν οι αισθήσεις, τότε όλοι θα είναι ευτυχισμένοι και ελεύθεροι. Ίσως, αν πάψουν να κοιτάνε την ώρα, να παρατηρήσουν επιτέλους τον κόσμο γύρω τους, να αποκτήσουν όσφρηση και αφή και γεύση και όραση και ακοή, να χαμογελάσουν και να χαρούν με τα απλά πράγματα. Αυτά που είναι μπροστά μας αλλά δεν τα βλέπουμε. Ίσως να αποκτήσουν και νου, δεν ξέρεις, γίνονται και θαύματα καμιά φορά.

Κώστας Κ.
Μηδέν Τελεία, τεύχος 3

Read more »

Χωρίς επιλογή

Υπάρχουν, υπήρξαν, θα υπάρξουν άνθρωποι που λόγω της φύσης τους, του dna ή όπως θέλετε πείτε το, ξεχωρίζουν από την πλειοψηφία και γράφουν την δική τους ιστορία. Πολιτικοί, καλλιτέχνες, επαναστάτες, στρατηγοί, επιχειρηματίες και ηγέτες, φυσιογνωμίες που ξεχειλίζουν από πείσμα (ίσως), δημιουργικότητα (ίσως), ικανότητες (ίσως), εγωκεντρισμό (πολύ) κι άλλα πράγματα που σε κάνουν να διαφέρεις, άσχετα αν καταστρέφεις ή προσφέρεις. Δεν είμαι σαν κι αυτούς "ξεχωριστός".

Δεν θα ψάξω τον χώρο, τον χρόνο και την ουσία. έπαψα.από.καιρό.να.ψάχνω.και.την.ιδεολογία. Η μια αλήθεια λέει: να φύγω μακριά από όλα αυτά. Παιδί αυτής της αλήθειας είναι ότι όσο κι αν προσπαθήσω ο κόσμος δεν αλλάζει. Δεν ψάχνω ανθρώπους να με ακολουθήσουν - Δεν ψάχνω ανθρώπους να ακολουθήσω. Μην με θέλετε για υποστηρικτή σας, θα σας αμφισβητήσω. Μην με θαυμάζετε, θα σας πω τις αδυναμίες μου. Ό,τι αξίζω ας το αξίζω, ό,τι είναι να κάνω θα το κάνω. Είναι πλέον γεγονός ότι στον κόσμο αυτόν δεν γίνεται να συμβιβαστώ. Υπάρχει ένα κύτταρο όμως στο σώμα μου, κάπου εκεί στην καρδιά, που όταν γυρίζω την πλάτη να απομακρυνθώ, τότε αυτό με στρέφει πάλι πίσω, στον κόσμο που μισώ, και μου λέει: μείνε εκεί που ανήκεις και μείνε όρθιος. Κάνε αυτό που πρέπει χωρίς να το πεις σε κανέναν, ούτε στον εαυτό σου. Δεν ψάχνει τη δόξα αυτό το κύτταρο, δεν ψάχνει την ψυχική ηρεμία. Υπάρχει όπως, υπάρχω κι εγώ. Και πολεμάει την λογική.

Και τότε η λύση ποια μπορεί να είναι; Συμβιβασμός; Προσαρμογή; Μετάλλαξη; Ή μήπως... Υπάρχουν κάποιοι που πράγματι αποφάσισαν να σηκώσουν λευκή σημαία, αυτός ήμουν κι εγώ. Κάποιοι από αυτούς τα κατάφεραν και η ζωή τους συνεχίστηκε ωραία, όχι όμως κι εγώ. Ήταν τόση η σκόνη, ο καπνός και το αίμα στους δρόμους και έμεινα εκεί γιατί δεν μπόρεσα να φύγω. Ένα κύτταρο το αποφάσισε αυτό. Και τότε η λευκή σημαία μου βάφτηκε μαύρη από τον καπνό, και βάφτηκε κόκκινη από το αίμα. Οπότε δεν είχα επιλογή.

Read more »

Η ώρα της Αποκάλυψης...

Η κατάσταση της κοινωνίας μας έχει φτάσει σε οριακά επίπεδα. Μάρτυρες αυτού είμαστε όλοι μας. Αυτοί που ψάχνουν ευκαιριακές καταστάσεις μέσα από τα προβλήματα, δεν θα πάνε πολύ μακριά. Η ευκαιρία υπάρχει, αλλά όχι για να ευνοηθείς – υπάρχει για να ζήσεις μια πιο αξιοπρεπέστατη ζωή. Αξιοπρέπεια μέσα στην παρακμή; Ίσως όχι κοινωνική, πάντως σίγουρα σε επίπεδο συνειδησιακού χαρακτήρα.

Δεν θα αφήσω αυτή την ευκαιρία να πάει χαμένη. Στον σίγουρο κόσμο ήμουν ένα φάντασμα, φιγούρα ανάμεσα στο ευτυχισμένο κοπάδι της ψεύτικης ευημερίας. Απείχα παντού και πάντα σε κάθε σύγκριση, διότι η αξιοκρατία τους για μένα ήταν ανέκαθεν μια σκέτη μαλακία. Έτσι λοιπόν απείχα συνειδητά. Αλλά όταν οι ισορροπίες αλλάζουν, αλλάζουν και οι άνθρωποι που ξεχωρίζουν. Δεν θέλω να ξεχωρίσω ηγετικά.

Δεν θέλω να γίνω αποδεκτός από το πλήθος. Όσοι ψάχνουν νεκρούς εγκεφάλους ας κάνουν από τώρα πολιτική και θα τους ακολουθήσουν πολλοί τέτοιοι. Πρέπει να βρω τους σημαντικούς, πρέπει να βρω τους ξεχωριστούς, πρέπει να βρω τα φαντάσματα που τώρα δεν μπορώ να δω κι ας είμαι κι εγώ ένα φάντασμα της κοινωνίας. Όταν πέφτουν οι μάσκες και γκρεμίζονται όλοι οι τοίχοι, τα πρόσωπα δεν κρύβονται κι έτσι ξεκινάμε όλοι από το μηδέν. Αυτό θέλω.

Δεν θα μπορούσα να μην αποδεχτώ αυτήν την ανεπανάληπτη ευκαιρία. Να πείσω απόλυτα τον εαυτό μου ότι ποτέ δεν φόρεσα την μάσκα που μου πρόσφερε η κοινωνία. Και μετά να πείσω εκείνους που ούτε αυτοί συνήθιζαν να φορούν. Και να πορευτούμε μαζί. Εσένα αλήθεια, πιο είναι το αληθινό σου πρόσωπο;

The X-Human (πρωτοδημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα "X Nation")

Read more »

Εθνικοαναρχισμός, πέρα από κάθε στερεότυπο (μέρος β')

Φίλες και φίλοι αναγνώστες, αφορμή για το άρθρο αυτό στάθηκαν οι ψίθυροι των επικριτών μας, όσων δεξιά και αριστερά χύνουν το δηλητήριό τους για τον Εθνικοαναρχισμό και τον μικρό μας Αγώνα. Βεβαίως, όπως είχε πει κάποτε και ο Chomsky, "αν δεν πιστεύουμε στην ελευθερία της έκφρασης, ακόμα και για τους ανθρώπους που διαφωνούμε μαζί τους, δεν πιστεύουμε τελικά καθόλου σε αυτήν", επομένως υπό αυτή την έννοια, και αυτή είναι η αφετηρία μας και πάγια πεποίθησή μας, δεν έχουμε σκοπό να απαγορεύσουμε σε κανέναν να πιστεύει και να εκφράζει αυτό που επιθυμεί, όμως είναι δικαίωμά μας να υπερασπιζόμαστε αυτό που με κόπο χτίζουμε, ειδικά όταν η δόλια λασπολογία υποκαθιστά τα επιχειρήματα. Η σειρά των κειμένων "Εθνικοαναρχισμός, πέρα από κάθε στερεότυπο", το πρώτο μέρος της οποίας έχει δημοσιευθεί παλαιότερα στην ιστοσελίδα μας, εξυπηρετεί όμως και έναν άλλο, σημαντικότερο σκοπό, πέρα από την απλή αντιπαράθεση: να γνωρίσει ο αποδέκτης της προπαγάνδας των επικριτών μας, τι πραγματικά πρεσβεύουμε, σε σχέση με όσα πιστεύουν και πράττουν οι πολέμιοί μας.

Είναι η Φυλετική Αναρχία, το απόλυτο κακό;

Είναι γεγονός ότι ο Εθνικοαναρχισμός, αυτό το πάντρεμα της Αναρχίας με τον Φυλετισμό, που για εμάς αποτελεί κάτι το φυσιολογικό, αφού δεν ενστερνιζόμαστε την άποψη ότι η Αναρχία είναι συνώνυμη της καταστροφής των φυλετικών ιδιαιτεροτήτων, βρίσκει τον τελευταίο καιρό απήχηση σε αρκετούς νέους και νέες. Έτσι, άρχισαν να εμφανίζονται δειλά - δειλά οι πρώτες αντιδράσεις και αντιρρήσεις σχετικά με το εγχείρημά μας, το οποίο διάφοροι ιδεολογικοί χώροι, είδαν ως απειλή για εκείνους. Πράγματι, το σύνθημα "πέρα από τη Δεξιά και την Αριστερά", το οποίο απηχεί τη βασική μας επιδίωξη για υπερκερασμό των δύο ξεπερασμένων αυτών πολιτικών χώρων, δημιούργησε θύλακες αμυντικής συμπεριφοράς σε αυτούς και τα παρακλάδια τους, με τους μεν δεξιούς και ακροδεξιούς να μας χαρακτηρίζουν "κόκκινους προδότες", και τους δε αριστερούς να μας αποδίδουν τον εύκολο για εκείνους χαρακτηρισμό του "φασίστα". Οποία Τιμή, να προσπαθούν όλοι αυτοί να σε ποδοπατήσουν... Σίγουρα καμία από τις δύο πλευρές δε θέλει να χάσει τη σίγουρη πελατεία της και είναι βολικό οτιδήποτε νέο έρχεται στο προσκήνιο να γίνεται αντικείμενο κριτικής, με την προσφιλή τους μέθοδο της απολυτότητας. Διότι έτσι αντιμετωπίζουν τα πάντα οι θιασώτες της διαχείρισης και της κυριαρχίας. Διατηρούν μια πελατεία σε ένα δικό τους "μαγαζί", του οποίου τα συμφέροντα είναι απόλυτα ταυτισμένα με την επιβίωση τη δική τους.

Ακούτε και θα ακούσετε πολλά ψέματα για τον Εθνικοαναρχισμό. Σε μια σειρά κειμένων θα αναφερθούμε ένα προς ένα σε αυτά. Ας ξεκινήσουμε λοιπόν από το γεγονός ότι οι Εθνικοαναρχικοί εξυπηρετούν υπόγεια συμφέροντα στο να πλήξουν τη συνοχή στον εθνικιστικό χώρο. Η απάντησή μου είναι απλή και ξεκινάει από το εξής: η πολυδιάσπαση του εθνικιστικού χώρου είναι δεδομένη, τόσο που να μην έχει την ανάγκη διεμβολισμού από τους Εθνικοαναρχικούς. Άλλωστε, όσο κι αν το αντίθετο υποστηρίζουν κάποιοι, ο Εθνικοαναρχισμός δεν αποτελεί μια "αίρεση" του Εθνικισμού, αλλά κάτι το διακριτά διαφορετικό, μια οπτική που καμία σχέση δεν μπορεί να έχει με τον εξουσιαστικό μανδύα που περιβάλλει τα πάντα, υπό το πρίσμα του Εθνικισμού - Δεξιάς. Και σε αυτές τις διαφορές θα εστιάσουμε, αναφέροντας εν συντομία κάποια βασικά σημεία, ξεκινώντας από το τρίπτυχο "Εξουσία - Κράτος - Δημοκρατία".

Το δόγμα του "Αρχηγού" και η υποταγή στο Κράτος

Η εθνικιστική ιδεολογία, μέσα από την καθετότητα σε ιεραρχικά ζητήματα και το πρότυπο της "Απόλυτης Αρχής", σαφέστατα τοποθετείται στην πλευρά των κυριαρχικών πολιτικών / ιδεολογικών ρευμάτων, αυτών που στρέφονται ενάντια στον Άνθρωπο, τα υπόλοιπα έμβια όντα και τη Γη, αφού προσβλέπουν σε καθεστώτα εκμετάλλευσής τους ως αναλώσιμων μεγεθών και όχι ανάδειξης της οργανικής τους δυναμικής. Ο "επικεφαλής" αντιμετωπίζεται ως "ιερή αγελάδα", η υποταγή σε εκείνον αποτελεί κάτι δεδομένο, και φυσικά δε μιλούμε για έναν επικεφαλής, αλλά για διάφορους, μικρούς και μεγάλους διαχειριστές ομάδων, που σε πλείστες των περιπτώσεων περιβάλλονται από κόλακες - επίδοξους μνηστήρες. Αποτελεί αυτοσκοπό η αρχηγία, και όλες οι προσπάθειες τείνουν ωφελιμιστικά προς την κατάκτηση της ηγεσίας, αφού πρότυπα των Εθνικιστών αποτελούν ηγέτες που - σύμφωνα με τη συμβατική Ιστορία - οδήγησαν τις ιστορικές εξελίξεις.  Η καθετότητα και η πυραμιδοειδής μορφή ιεραρχίας συναντιούνται σήμερα και στο κράτος. Υπάρχει μια ελίτ που αποφασίζει, και από κάτω της βρίσκεται η κυβερνητική εξουσία που εκτελεί, και αυτό συμβαίνει διότι μπορεί οι κυβερνητικοί σχηματισμοί να αλλάζουν, όμως ο κρατικός μηχανισμός συνεχίζει να λειτουργεί με τον ίδιο τρόπο. Πιο κάτω βρίσκονται οι εξουσίες του κράτους, οι οποίες επιβάλλουν τις αποφάσεις της ελίτ και στη βάση της πυραμίδας υπάρχει ο λαός. Την ίδια δομή θα βρούμε και στην εθνικιστική / εθνικοσοσιαλιστική κοσμοθεωρία, σύμφωνα με την οποία το κρατικό μοντέλο διαχείρισης είναι πολύ χρήσιμο, και όσο πιο αρτηριοσκληρωτικό και αποφασιστικό είναι (ειδικά προς τους πολιτικούς αντιπάλους), τόσο καλύτερα εξυπηρετούνται τα συμφέροντα της αντίστοιχης ομάδας εξουσίας. Η στήριξη στο κράτος έναντι της Κοινότητας, και η αποδοχή όλων των εργαλείων του, με μοναδική διαφωνία ως προς το ποιος τα διαχειρίζεται (οι πολιτικοί αντίπαλοι αντί των Εθνικιστών) οδηγεί ουκ ολίγες φορές σε υποστήριξη μέχρι και του ισχύοντος συνταγματικού πλαισίου, και των κατασταλτικών υπηρεσιών του κράτους. Εξ' ού και η αποδοχή της Αστυνομίας και η επίκληση για περισσότερη αστυνόμευση για την επιβολή ασφάλειας, όπως και ο "σεβασμός και η εμπιστοσύνη στο έργο της δικαιοσύνης (sic)". Αντίθετα, ο Εθνικοαναρχισμός έχει ως στόχο του τη βαθμιαία αποσύνθεση της κάθετης ιεραρχίας και την απόκτηση συνείδησης σχετικής με την αλληλεγγύη, τη συνεννόηση, την αμοιβαιότητα και τον εθελοντισμό, ως βασικών στοιχείων αρμονικής συμβίωσης και λήψης αποφάσεων, μέσα από συλλογικές διεργασίες.

Στρατός και Εκκλησία

Κλείνοντας τα σχετικά με τους θεσμούς του κράτους, ειδοποιός διαφορά μας αποτελεί το χαρακτηριστικό παράδειγμα της προσήλωσης του εθνικού χώρου στον Στρατό και στην Εκκλησία, δύο θεματοφύλακες της δυστυχίας του σύγχρονου κόσμου. Ο μεν Στρατός, έστω και στη σημερινή του απαξιωμένη του διάσταση, αποτελεί το απόλυτο φετίχ για τους Εθνικιστές, αφού ενσαρκώνει τα οράματα και τα κόμπλεξ του καθένα για κυριαρχία σε έναν δικό του μικρόκοσμο. Τα μιλιταριστικά πρότυπα, η στρατιωτική θητεία, η κατασκευασμένη γύρω από τους πολέμους Ιστορία, που κινείται στον εξουσιαστικό άξονα βασιλιάδων - αυτοκρατόρων - στρατηγών - προέδρων, και πολλά ακόμα σημεία, δημιουργούν στην ψυχή του κόσμου ένα προηγούμενο, που αφορά στην αποδοχή ενός πλαισίου δήθεν ασφάλειας και ταυτόχρονα επιτρέπει στις παγκόσμιες εξουσίες να διαφεντεύουν με τα ίδια ακριβώς εργαλεία ολόκληρο τον Πλανήτη. Οι συγκρούσεις μεταξύ λαών και εδώ και χιλιετίες μεταξύ κρατών, έχουν ως υπαιτίους τους εξουσιαστές/κρατιστές και σαν θύματα τους ανθρώπους και τις κοινωνίες. Βεβαίως, η εναντίωσή μας με το Στρατό δε σημαίνει ότι δηλώνουμε υπέρμαχοι της κατ' επίφασιν ειρήνης. Αναγνωρίζουμε ότι οι αγώνες εμπεριέχουν το στοιχείο της βίας, απαραίτητο και προαπαιτούμενο των απελευθερωτικών διεργασιών. Όσον αφορά το θρησκευτικό πρότυπο του σήμερα και την Εκκλησία, ανέκαθεν ο Εθνικισμός υπέφερε από τη σύνδεση του ζητήματος της Πίστης με την πολιτική, και σε αυτό σήμερα συνεχίζει να τον σέρνει η σύνδεση Κράτους - Εκκλησίας και η ανάλογη σχέση ψηφοφόρου - πιστού, που διαμορφώνει εκλογικά το πλαίσιο που αναζητούν. Αναφέραμε ότι η Εξουσία είναι γλυκιά, και όπως είναι φυσικό, και οι Εθνικιστές θα έκαναν τα πάντα προκειμένου να τη γευτούν.

Η δημοκρατική πλάνη

Η προσήλωση των Εθνικιστών προς το δημοκρατικό πολίτευμα, είναι κάτι δεδομένο και έχει βρει εφαρμογή σε διαφορετικές χώρες, διαφορετικά περιβάλλοντα και φάσεις της Ιστορίας. Αποδεικνύεται από τη λύσσα για εξουσία που διακατέχει τους εθνικιστικούς φορείς, που βιάζονται ποιος θα σχηματίσει πρώτος κόμμα και θα μπει στο παιχνίδι της διαχείρισης. Παρά το γεγονός ότι υπάρχουν σχηματισμοί, κυρίως εθνικοσοσιαλιστικοί και εθνικοεπαναστικοί, οι οποίοι στρέφονται ανοικτά κατά του δημοκρατικού πολιτεύματος, εντούτοις λειτουργούν με την ακροδεξιά σαν συγκοινωνούντα δοχεία, λόγω της δυναμικής που έχει η δεύτερη έναντι των πρώτων. Άλλωστε, όπως έγραψα και προηγουμένως, τους Εθνικιστές ενδιαφέρει όχι απλά μια κάποια συμμετοχή στα κοινά, αλλά η εξουσία, μέσω της οποίας θα επιβάλλουν τη δική τους Τάξη Πραγμάτων. Οι Εθνικοαναρχικοί στεκόμαστε το ίδιο αντίθετοι τόσο στη δημοκρατία, όσο και σε κάθε μορφής δικτατορία, όποιο περίβλημα και αν έχει, διότι επιθυμούμε το απελευθερωτικό αεξούσιο στη ζωή. Διότι εχθρευόμαστε την επιβολή και αγαπούμε την Ελευθερία.

 Η γραμμή έχει τραβηχτεί

Ο ειλικρινής σεβασμός στον Άνθρωπο και σε όλα τα έμβια όντα, στα δικαιώματά τους, η θέασή μας για τον Πλανήτη, πέρα από την υλιστική και ισοπεδωτική ιδιοκτησιακή λογική των Εθνικιστών και τέλος η αγνή αντισυστημική μας λογική, θέτουν τις βάσεις για έναν όμορφο αλλά και επίπονο Αγώνα, ο οποίος, όπως ενδεικτικά παρουσιάσαμε πιο πάνω, δεν είναι προϊόν μιας "υπόγειας συνωμοσίας" που στόχο έχει να πλήξει τον εθνικιστικό κορμό, ούτε καν αποτελεί "σπλάχνο" αυτού του χώρου. Πρόκειται στην ουσία για εκ διαμέτρου αντίθετες λογικές, που σε ένα μετέπειτα στάδιο μετουσιώνονται σε δύο τελείως διαφορετικούς κόσμους. Και ενώ πριν κάποια χρόνια, όταν ο Εθνικοαναρχισμός αποτελούσε μια έννοια άγνωστη, τα λόγια και τα επιχειρήματα αυτά έμοιαζαν να πέφτουν στο κενό, τώρα πλέον λαμβάνονται σοβαρά υπ' όψιν, καθώς όλο και περισσότεροι νέοι και και νέες αναζητούν μια καινούρια διέξοδο. Αυτό αποτελεί μια βεβαίωση της εθνικοαναρχικής επαναστικότητας, ότι μετά από χρόνια γόνιμων προβληματισμών, έχει προκύψει μια νέα λειτουργία αφοσιωμένου και επίμονου φανατισμού. Είναι στην ατμόσφαιρα, καθαρή από συμβιβαστικές λογικές, ότι η πιθανότητα υπάρχει για να κινήσει την επαναστατική ιδέα σε μια νέα και πιο απειλητική για το σύστημα θέση. Για χάρη της Κοινότητας και των Ανθρώπων, για χάρη της Ευτοπίας που όλοι αναζητούμε, η ευκαιρία έχει αρπαχτεί.

(συνεχίζεται...)

Read more »

Για το Αύριο...

Ζούμε το χειρότερο, αυτό μην το ξεχνάς. Κάθε μέρα που περνά γινόμαστε μάρτυρες αφόρητης κατάθλιψης, κάθε μέρα αποχαιρετάμε κι έναν Έλληνα που δεν αντέχει να ζήσει το παρακάτω, κάθε λεπτό αγωνιούμε για τους οικείους μας αν θα είναι υγιείς, κάθε στιγμή παρακολουθούμε τις ειδήσεις σαν να διαβάζουμε μια λίστα που θα έχει το δικό μας όνομα ως μελλοντικού καταδικασμένου, κάθε μέρα ζούμε το αφόρητο. Όλα μας φαίνονται ένας ανήφορος που δεν σταματά πουθενά. Κι όμως, επιβιώνουμε μέσα σε αυτό που μέχρι πριν δύο χρόνια το απευχόμασταν. Ο καθένας από μονάχος του βλέπει τον τοίχο να ορθώνεται μπροστά του και είναι εκατομμύρια οι στιγμές που δεν έχεις τα κουράγια πλέον να σκαρφαλώσεις ούτε ένα χιλιοστό πάνω από το έδαφος. Είναι στιγμές που θέλεις το έδαφος να καταρρεύσει , να τελειώνει αυτή η ιστορία, αυτός ο εφιάλτης που σε έβαλαν να διανύσεις.

Σε γεμίζουν με ελπίδες όντα που διαχειρίζονται την ζωή σου αλλά και τον δρόμο που θα πάρει ο εφιάλτης σου και είναι τόσο μεγάλη η καταπόνησή σου που θέλεις να πιστέψεις ότι κάποιος από αυτούς θα σε βγάλει από το τέλμα. Είναι φυσικό να θέλεις να πιστέψεις κάπου γιατί το ξέρουμε όλοι μας πια ότι οι ανθρώπινες αντοχές είναι τεράστιες και εσύ δεν θέλεις να δεις που φθάνουν οι δικές σου. Δεν θέλεις να δεις τι μπορεί να αντέξουν ακόμα τα μάτια σου και η καρδιά σου. Ζήσε λοιπόν και την διορισμένη ελπίδα. Είναι και αυτό κομμάτι του παζλ. Είναι και αυτό ένα μέρος του σήριαλ που πρέπει να δούμε, θέλουμε δεν θέλουμε. Αλλά να μην ξεχνάς ότι ζεις το χειρότερο. Και το ζεις μόνο εσύ και κανένας σωτήρας σου. Κάθε μέρα που ξυπνάς να γνωρίζεις ότι ο ανήφορος είναι δικός σου και μόνο δικός σου. Η πολιτική ποτέ δεν είχε ανήφορο. Μόνο ευθείες και όταν ξεπηδούσε κάποια λακκούβα αμέσως έφτιαχνε παράδρομους για να συνεχίσει την πορεία της. Έτσι κάνει και τώρα που εσύ είσαι η λακκούβα της. Δεν θα σκοντάψει πάνω σου, θα σε προσπεράσει αδιαφορώντας αν εσύ έζησες το χειρότερο.

Αύριο λοιπόν, που θα ξυπνήσεις και πάλι μέσα στο χειρότερο να μην ξεχάσεις αυτά που έζησες μέχρι σήμερα. Να μην ξεχάσεις τους Έλληνες που δεν άντεξαν να δουν το παρακάτω, τους μελλοθάνατους που τους κόβουν μέρες από τις ήδη κομμένες μέρες τους, τους ασθενείς που μετράνε τα φάρμακα αγωνιώντας τι θα γίνει όταν τελειώσει και αυτή η καρτέλα, τα παιδιά που τα συμβουλεύουμε να μην κάνουν μεγάλα όνειρα γιατί εμείς σταθήκαμε πολύ μικροί για τα δικά μας, να μην ξεχάσεις τον εαυτό σου όταν γονάτισες από απελπισία, να μην ξεχάσεις τα ουρλιαχτά απόγνωσης συμπατριωτών σου, να μην ξεχάσεις ότι η εκ γενετής περηφάνια σου έγινε με μιας προσβολή, να μην ξεχάσεις ότι έζησες το αδιανόητο. Να μην ξεχάσεις ότι επέζησες μέσα σε ένα βομβαρδισμένο τοπίο χωρίς όπλα, χωρίς συμμάχους, χωρίς υποστήριξη. Να μην ξεχάσεις ότι σε ξέχασαν όλοι. Και στο χειρότερο που θα ζήσεις, το νου σου μη και ξεχάσεις, ότι είσαι Έλληνας.

A Simple Man

Read more »

Ασπάσου τη φιλοσοφία της απόδρασης

Από τότε που γεννήθηκα έως τότε που θα πεθάνω, κάποιοι φρόντισαν για μένα όπως ακριβώς και για τους υπόλοιπους του μεγάλου πληθυσμού, να με ελέγχουν και να μου επιβάλουν το άδικο δικό τους. Τα όριά μου είναι πλασματικά – μπορώ βεβαίως να αποκτήσω αγαθά ή να δημιουργήσω σώμα και πνεύμα, μπορώ να ταξιδέψω ακόμα και στο διάστημα, δεν είναι πρόβλημα απλά οι σύγχρονες αντιξοότητες που συναντάει κάποιος στην προσπάθεια για βελτίωση, ούτε λύση οι παραπάνω επιτυχίες. Ακόμα κι αν προσπεράσω για πάντα τον σύγχρονο τρόπο ζωής, ο οποίος κρύβει πολλές ύπουλες παγίδες και λαβύρινθους χωρίς έξοδο, υπάρχει πάντοτε ένα μάτι το οποίο ελέγχει αυτούς που έχουν την διάθεση να είναι ανεξέλεγκτοι και αληθινά ελεύθεροι.

Αυτό το μάτι, που πειραματίζεται με την βιολογία και την ψυχολογία όλων μας, αναγνωρίζει σε κάθε ξεχωριστή προσωπικότητα έναν επικείμενο κίνδυνο. Και δεν μιλάει κάποιος για χτύπημα στην ρίζα του «κακού», της αμφισβήτησης δηλαδή, αλλά καταστροφή του σπόρου της αντίστασης από την στιγμή που αυτός εντοπιστεί. Ακόμα κι αν παίξεις με τιμιότατους όρους, που έτσι κι αλλιώς με τέτοιους όρους θα παίξεις, το μεγάλο μάτι της εξουσίας θα φροντίσει να σε τσακίσει από την αρχή, ή πιο μοντέρνα θα ρίξει διαλυτικό πάνω σου και θα σε εκφυλίσει. Εννοούμε, για να μην μιλάμε θεωρητικά, ότι ακόμα κι αν προσπαθήσεις με την καλύτερη των προθέσεων, και με τα χέρια σου καθαρά και ανοιχτά, να φτιάξεις κάτι σωστό στην κοινωνία που ανήκεις, το οποίο δεν θα είναι απειλή ή καταστροφή, αλλά ανώτερο πνεύμα δικαιοσύνης και ανθρώπινης προόδου, τότε η εξουσία θα φροντίσει με τους απλούστερους μηχανισμούς της να υποβαθμίσει αυτό που δημιούργησες και στην ουσία να το αφανίσει. Από την άλλη, άμα όλα αυτά τα κρατάς μέσα σου, θα πάνε και χαμένα, σαν να μην υπήρξανε ποτέ.

Οπότε, αδερφέ στο αίμα και σύντροφε στην μάχη, ασπάσου τη φιλοσοφία της απόδρασης. Δεν φτάνει η δίψα, ούτε οι προσπάθειες. Γιατί αν το σκεφτείς, δεν είναι μια απλή απόδραση που έτσι κι αλλιώς είναι κάτι το εξαιρετικά δύσκολο. Κι αν το καλοσκεφτείς ακόμα περισσότερο και σε μια σωστότερη διάσταση, τελικά είμαστε εκείνοι οι ελάχιστοι που απέδρασαν από την φυλακή, ωστόσο επιστρέφουν σε αυτή και στρέφονται μάλιστα εναντίον της, στην προσπάθεια να την γκρεμίσουν και να απελευθερωθούν όλοι οι φυλακισμένοι. Ναι, αυτό είμαστε τελικά!

The X-Human (πρωτοδημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα "X-Nation")

Read more »

Μικρή πραγματεία περί Επανάστασης

Στην πρώτη συνεδρία του Συνεργείου παράδοξης γραφής, μιλήσαμε για τη "Μέθοδο Σβάιτσερ", που πήρε τ' όνομά της απ' τον παππού του Σαρτρ. Να μην τα πολυλογώ, λεπτομέρειες έχει γράψει ο Γελωτοποιός, που εκτός αυτού έκατσε κι έγραψε σαν καλός Μάστορας ένα παράδειγμα για να καταλάβουν οι μαθητάδες τι θέλει να τους πει. Του κατέβηκαν ούτε λίγο ούτε πολύ, 31 Παραλλαγές για ένα Ποτήρι. Το κείμενο τελείωνε με την ακόλουθη φράση: "Ας συζητήσουμε τώρα για την επανάσταση". Εγώ πάλι το είδα κάπως πονηρά. Αφού τούτο ήταν το υπόδειγμα και τελείωνε με αυτήν τη φράση, πάει να πει πως είναι κωδικός για μας, να γράψουμε για την Επανάσταση. "Ε, κι αν δεν είναι έτσι" σκέφτηκα, "τελικά όλοι για κάτι θα πρέπει να γράψουμε". Έτσι, με τη μέθοδο του παππού του Σαρτρ, προέκυψε το παρακάτω κείμενο, το πρώτο για μένα που βγαίνει μέσα απ' τις παράδοξες διαδρομές του Συνεργείου. Ας μιλήσουμε λοιπόν για επανάσταση...

1. Όταν άκουσα τη λέξη "Επανάσταση", σκίρτησα σαν το γέρικο πολεμικό άλογο, που ανήμπορο να σκωθεί στα ποδάρια του, καθημαγμένο, ετοιμοθάνατο, τεντώνει τ’ αυτιά του και τα στυλώνει προς τον ήχο του βοώντος χαλκού, που σαλπίζει για επίθεση.

2. Το να βάλει, σκέφτηκα, ο Πρωτομάστορας του Συνεργείου - ο ταπεινός Γελωτοποιός -  ως εργασία την Επανάσταση, πρέπει να εκληφθεί ως εύνοια του Χάους προς την αφεντιά μου, χθαμαλό Του υπηρέτη. Μετά το ξανασκέφτηκα. «Είσαι σίγουρος ότι όντως ο Πρωτομάστορας μας έχει βάλει τούτη την εργασία;» με ρώτησε εκείνος ο ατάλαντος που έχω μέσα μου, που έργο ζωής και απέραντη ηδονή του, αλλά κι ο μοναδικός του λόγος ύπαρξης, είναι να με προσγειώνει. Έχε χάρη που χρειάζονται και κάτι τέτοιοι πούστηδοι, αλλιώς θα τον κανόνιζα εγώ…

3.  «Μήπως εσύ το επέλεξες, μπας κι ερμήνευσες τη ρήση του Γελωτοποιού κατά το δοκούν», συνέχισε ο εξαποδώ, «επειδή θαρρείς πως σε βολεύει; Γιατί τάχα το κατέχεις λέει το θέμα;». Γέλασε σαρδόνια. Δεν βρήκα κουράγιο μήτε να τόνε βρίσω. Έχει δίκιο κατά βάθος, ό,τι και να πεις. Και μόνο που πιάνεις τη λέξη Επανάσταση στο στόμα σου, κινδυνεύεις να γελοιοποιηθείς.

4.  Εντάξει λοιπόν, ξεκινάω. Ήδη έχω κωλώσει. Τι να πω για την Επανάσταση; Ότι ήθελα όλη μου τη ζωή να την κάνω, όμως δεν ήξερα εναντίον ποιου και με ποιο στόχο; 

5. Είναι ας πούμε Επανάσταση ο στίχος “Don’t know what I want but I know how to get it, I wanna destroy passer by, cause I wanna be Anarchy”, του Johnny Rotten και της αλητοσυμμορίας του; Κάπως έτσι όμως δεν ακούστηκα κι εγώ προηγουμένως; Και μη μου πεις ότι τούτος ο στίχος δεν σου φούσκωνε κάποτε την καρδιά, πίσω εκεί στα χρόνια της δύσκολης εφηβείας, Όττο ψευταρά!

6. Είναι η εφηβεία Επανάσταση; Ναι είναι, Ορμονική Επανάσταση. Ο.Ε. 17 Μαΐων και ποιος είδε το Χάος και δεν το σκιάχτηκε. Εντάξει, μέχρι και ο κύριος υπουργός κυκλοφορούσε με το τσεκούρι στο χέρι κείνα τα χρόνια. Εγώ τουλάχιστον δεν φοράω γραβάτα ούτε και τώρα.

7.  Επανάσταση δεν είναι να εξεγερθείς εναντίον των γονιών σου, τούτο το κάνει κάθε πικραμένος. Είναι όταν θα γίνεις εσύ γονιός, να τα κάνεις καλύτερα από κείνους. 

8. Κι αν έκαμες Επανάσταση, ξέρεις ποιο θα ‘ταν το χειρότερο που θα μπορούσε να σου τύχει; Να πετύχει! Εκεί να σε δω μάγκα, νταή κι ιδεολόγε. Θα κάμεις σκληρή παλαίστρα με το Εγώ σου κι εκείνο θα σε συντρίψει. Θα νικήσεις την Εξουσία; Όχι, θα νικήσεις τον Εξουσιαστή. Εκείνη, η προαιώνια Πόρνη της Βαβυλώνας, θα σε υποδεχτεί νικητή και τροπαιούχο, θα σε τυλίξει στην αφεύγατη Λαγνεία της κι αφιονισμένο με τα αιθέρια έλαια της αποθυμιάς της τελικά θα σε νικήσει η Πορφυρή Γυναίκα, θα σε ρίξει στα γόνατα να τη δοξάζεις, να την λαχταράς, να την ποθείς για πάντα. Μετά θα γίνεις ο νέος Εξουσιαστής, μέχρις ότου η Θεία Πόρνη επιλέξει τον επόμενο, για να του δείξει την εύνοιά Της.
     

9. Είναι άραγε η λέξη Επανάσταση, το αντίθετο της λέξης Εξουσία; Μάλλον θα μ’ έκοβαν στις Πανελλαδικές, αν τολμούσα να γράψω κάτι τέτοιο. Όμως γιατί όχι; Η Εξουσία εχθρεύεται την Επανάσταση όσο τίποτε άλλο. Της είναι ο μόνιμος τρόμος, η ημερήσια μέριμνα, ο βραδινός βραχνάς, ο νυχτερινός εφιάλτης. Η Επανάσταση πάλι, εξ ορισμού στρέφεται εναντίον της Εξουσίας, με σκοπό να την ανατρέψει. Άρα τελικά, πράγματι είναι τα δύο αντίθετα, ως έννοιες. 

10. Όμως το αντίθετο της Εξουσίας, είναι η Αναρχία, η κατάργηση δηλαδή κάθε εξουσιαστικής μορφής και δομής και η απόδοση του αυτεξούσιου στο άτομο, και της δικαιοδοσίας στην κοινότητα. Είναι λοιπόν η λέξη Αναρχία, συνώνυμο της Επανάστασης; Εάν ήμουν πολύ φανατικός, ή πολύ νέος, η γλώσσα θα προέτρεχε της διανοίας μου και θ’ απαντούσα «Ναι» δαγκωτό. Ευσεβείς πόθοι! Επαναστάσεις έγιναν πολλές, η Εξουσία όμως εξακολούθησε αδάμαστη την ύπαρξή της, στους αιώνες των αιώνων αμήν. 

11. Είναι η Επανάσταση συνώνυμο της Ελευθερίας; Καλά θα ήταν, όμως δυστυχώς ο Στάλιν, ο Πολ Ποτ και πολλοί άλλοι διάσημοι επαναστάτες έχουν εντελώς διαφορετική άποψη.

12. Αντίθετα, συνώνυμα, εχθροί και φίλοι, συν και πλην, αριστερά και δεξιά. Λένε πως αν βάλεις ένα γατάκι μόλις γεννηθεί, μέσα σ’ ένα μαύρο κουτί, που έχει μονάχα μια λευκή οριζόντια ή κατακόρυφη γραμμή, μετά από λίγες μέρες, εκείνο μπορεί πλέον να δει μόνο κατά τον οριζόντιο ή κατακόρυφο άξονα αντίστοιχα, μονοδιάστατα δηλαδή. Κάπως έτσι κι εμείς. Μάθαμε να βλέπουμε τα πάντα να παρατάσσονται θλιβερά πάνω σ’ έναν οριζόντιο άξονα, να στριμώχνονται στην άβολη μονοσημαντότητα χίλιες δυο αποχρώσεις του γκρίζου. Για τα γατιά οι βλάβη είναι μη αναστρέψιμη. Ίσως και για τους ανθρώπους καθώς φαίνεται. Επανάσταση θα πει να μάθουμε να βλέπουμε κι άλλες διαστάσεις στον νοερό μας ορίζοντα.

13. Πόσο αδιάφορα είναι όλα όσα γράφω για την Επανάσταση! Θα μπορούσαν άραγε να συνεγείρουν το λαό σε εξέγερση, σαν τους πύρινους λόγους του Λένιν ή του Ροβεσπιέρου; Ποσώς! Έστω να συγκινήσουν κάποιον, έναν μονάχα; Μπα… Να ρίξουν έστω καμιά γκόμενα τέλος πάντων; Μη γίνεσαι γελοίος… Ε και λοιπόν; Δεν είναι Επανάσταση να συνειδητοποιείς τη μετριότητα που σε δέρνει;

14. Ίσως το νόημα της άσκησης να είναι ακριβώς αυτό. Το γεγονός ότι θα ξαμολήσεις εκατό διαφορετικές αγέλες λέξεων, να κυνηγούν λαχανιασμένα την παρθένο κόρη Επανάσταση, δεν σημαίνει απαραίτητα ότι έστω και μια απ’ αυτές θα καταφέρει να τη γραπώσει, ούτε αυτό σε χρίζει εσένα επαναστάτη.

15. Η αποτυχία μιας Επανάστασης είναι ηρωική και πένθιμη, καθαγιάζεται απ’ το αίμα και τον πόνο, εξαγνίζεται απ’ τη θυσία άδολων επαναστατών, μυθοποιείται υποσυνείδητα στα βάθη της κοινής διάνοιας. Μ’ αυτόν τον τρόπο, η Επανάσταση πάντα εμφιλοχωρεί σαν σπέρμα αγριόχορτου, ακόμα και στο πιο προσεκτικά σκαλισμένο κι οργωμένο κοινωνικό πεδίο. Γι’ αυτό πάντοτε είναι πιθανό να ξεσπάσει. Όμως υπάρχει ένα μυστικό, που κάνει τους εξουσιαστές να καγχάζουν χαιρέκακα. Αυτό που γοητεύει το συλλογικό υποσυνείδητο, υπό τον λατρευτικό τύπο της Θυσίας, δεν είναι στ’ αλήθεια η Επανάσταση. Είναι η Ηττημένη Επανάσταση.

16. Η επιτυχία πάλι της Επανάστασης, ξεκινάει με πολλές ελπίδες κι άφθονη πίστη, καταλήγει πάντοτε όμως σε συμβιβασμό κι απογοήτευση, συχνά σε αυταρχισμό και περισσή σκληρότητα. Εάν όλες οι Επαναστάσεις είχαν νικήσει, η λέξη Επανάσταση θα ήταν εξίσου κακόφημη με τη λέξη Χαφιές ή Μπάτσος. 

17. Σταματώ την Επανάσταση γι’ απόψε. Κι αύριο το πρωί, πέστε της να κάμει ησυχία, να με περιμένει να ξυπνήσω και να πιω τον καφέ μου με το πάσο μου. Μετά επαναστατούμε και πάλι αν θέλετε...

18. Ξύπνησα άκεφος, δεν έχω καμμία διάθεση για Επανάσταση σήμερα. Είναι ξένη και αλλότρια η λέξη, δεν μου λέει απολύτως τίποτα. Ρε μπας κι έπρεπε να επιλέξω να γράψω 50 διαφορετικά πράγματα για τον καναπέ του σαλονιού μου; Πιο ταιριαστό με την περίπτωσή μου θα ήτανε φοβάμαι…

19. Η Επανάσταση του 1821 ήτανε λέει «εθνικοαπελευθερωτική». Άραγε απελευθέρωσε το έθνος, ή σωστότερα το γένος; Το μόνο που κατάφερε κατά τη γνώμη μου, ήταν ν’ αλλάξει το γένος νταβατζή, από τον Τούρκο στον Άγγλο. Τώρα που αλλάξαμε και πάλι, πουλώντας το κορμί μας στον Γερμανό προαγωγό (γιατί ο μπανάλ νταβατζής ήταν Τούρκος με άκομψες μουστάκες παλιακές, όχι Ευρωπαίος Λόρδος Τραπεζίτης με κουστούμι Αρμάνι), θα μπορούσε κι αυτό να θεωρηθεί ως Επανάσταση; «Η Επανάσταση του 2010 που κήρυξε ο Παλαιών Πατρών Παπαντρέο απ’ το Καστελόριζο». Έτσι θα μείνει στα βιβλία της Ιστορίας, γραμμένα από τις Ρεπούσηδες αυτού του τόπου, δυο - τρεις γενιές αργότερα.

20. Βέβαια ας μην είμαι μονόπλευρος. Επανάσταση δεν είναι μονάχα η πολιτική εξέγερση. Υπάρχουν κι επιστημονικές και τεχνολογικές Επαναστάσεις. Μερικές απ’ αυτές βοήθησαν σημαντικά την ανθρωπότητα. Πολλές άλλες όχι. Όμως ευτυχώς ή δυστυχώς, κάθε πράξη που αφορά τις μάζες και τον δημόσιο βίο, έχει πολιτικό χαρακτήρα. Έτσι, ενταγμένες στο ίδιο κοινωνικό, οικονομικό και ιδεολογικό πλαίσιο, τούτες εν τέλει υπηρέτησαν τις ίδιες αντικοινωνικές δυνάμεις του κεφαλαίου και απλά επαύξησαν τη ισχύ του, την απήχησή του, συνέβαλλαν στην παντοκρατορία του. Παγκοσμιοποίηση, χρηματοπιστωτικό σύστημα, μαζικές παρακολουθήσεις σε πλανητική κλίμακα, διαγονιδιακά είδη, ύποπτα εμβόλια, θανάσιμες θεραπείες, δεν θα ήταν εφικτά χωρίς τις επιστημονικές και τεχνολογικές Επαναστάσεις, που αποτέλεσαν το υπόβαθρό τους.

21. Τις δεκαετίες που ακολούθησαν την πτώση του Τοίχους και την ήττα του κομμουνιστικού μπλοκ, οι Επαναστάσεις άλλαξαν στρατόπεδο. Πορτοκαλί Επαναστάσεις, Αραβικές Ανοίξεις κι εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα, χρησιμοποιήθηκαν κυρίως απ’ την αμερικανική εξωτερική πολιτική, προκειμένου οι ΗΠΑ να προωθήσουν τους γεωπολιτικούς τους σχεδιασμούς. Πολύ περισσότερο τα τελευταία χρόνια, όπου η υπερδύναμη βρέθηκε άξαφνα σε θέση αδυναμίας και δεν είχε τα φράγκα για ανοιχτές στρατιωτικές επεμβάσεις. Καταστροφισμός, χάος και διάλυση στη θέση της διπλωματίας ή του πολέμου. Ο λύκος χαίρεται μέσα στην αναμπουμπούλα.

22. Η πρώτη και ίσως η μοναδική Επανάσταση που πρέπει να κάνει κάποιος, είναι εναντίον του εαυτού του. Να εξεγερθεί ενάντια σε όλες τις βεβαιότητες, να ξηλώσει τις άκαμπτες πεποιθήσεις σαν μαινόμενος Ιακωβίνος, ν’ αναδομήσει τις αλήθειες που ‘ταν ξένες, να διαλύσει τα βολικά και σπλαχνικά ψεύδη, να κοιτάξει ώρα πολλή μέσα στην Άβυσσο και ν’ αφήσει κι εκείνη με τη σειρά της να κοιτάξει μέσα του. Να δοκιμάσει τελικά να εφαρμόσει τις ιδέες του στον μικρόκοσμο, προτού να ‘χει το θράσος να τις διακηρύξει στον μακρόκοσμο. Έχεις κάνει ποτέ σου μια Επανάσταση; 

23. Τις Επαναστάσεις τις κάνουν τ’ άδεια στομάχια, όχι τ’ άδεια κεφάλια.

24. Ο Κάιν ήταν ο πρώτος δολοφόνος, ή μήπως ο πρώτος επαναστάτης; Ίσως γι’ αυτό ο Θεός τον καταδίκασε να μην πεθάνει ποτέ και να σέρνει τη σκιά του για πάντα ανάμεσά μας, ο Περιπλανώμενος Ιουδαίος, υπόμνηση κι απειλή προς κάθε μεγαλουσιάνο και κάθε εξουσία. Οι δυνάμεις του Χάους καραδοκούν κάθε στιγμή και πριονίζουν σαν καλικάτζαροι τις κολώνες του κατεστημένου κόσμου.

25. Και η 21η Απριλίου του 1967 ήταν επίσης Επανάστασις. Έτσι τουλάχιστον ήθελε να λέει. Εμείς οι αμνήμονες κι αγνώμονες επιμένουμε να τη λέμε Χούντα. Ω θεέ μου, πόση αδικία σε τούτο τον μάταιο κόσμο! Τέτοια ακούει ο Άδωνις και κάνει σκοποβολή και σαφάρι με τους εργαζόμενους, για να μας δείξει τι εστί βερίκοκο.

26. Χωράει άραγε η Επανάσταση μέσα στο ποτήρι του Γελωτοποιού; Εάν η εξουσία είναι το δοχείο, η Επανάσταση παίρνει το σχήμα της. Όμως αν το δοχείο ήμασταν εμείς, τότε κι η Επανάσταση ρευστή θα ‘παιρνε το δικό μας σχήμα, καθώς εκείνη θα μας γέμιζε και θα μας διέτρεχε αναβλύζοντας. 

27. Έχω παιδιά στην εφηβεία. Κοίτα να δεις που από επαναστάτης, έφτασα κι εγώ ν’ αντιμετωπίζω τη γκιλοτίνα. Τα πάντα ρει. Από κάπου εκεί ψηλά, η μάνα μου τα βλέπει και χαμογελά με νόημα. Ίσως αυτό ακριβώς να ‘ναι τελικά το ζητούμενο. Ο Έρμαν Έσσε έγραφε στον Ντέμιαν, ότι το παιδί για να ενηλικιωθεί, πρέπει προηγουμένως να σκοτώσει του γονείς του. We all must die…

28. Επανάσταση γίνεται πια μόνο στις διαφημίσεις. Κλην, με νέα επαναστατική σύνθεση. Καθαρίζει, απολυμαίνει και με λίγο στουπί γίνεται μολότοφ. 

29. Κουράστηκα τόσο να γράφω για Επανάσταση, πού να την έκαμα κιόλας. Πρέπει να μαγειρέψω, πρέπει να πάω στη δουλειά. Γενικώς πρέπει να πρέπει. Να θυμηθώ να επαναστατήσω από αύριο, ή καλύτερα από Δευτέρα.

30. Πλησιάζω στο τέλος. Τα τριάκοντα αργύρια της Επανάστασης καταναλώθηκαν ωμά, χωρίς αιδώ. Χωρίς εκεί. Δίχως χαρά κι απόλαυση. Δεν νιώθω ότι έγινα καλύτερος στο γράψιμο μετά απ’ αυτό. Μπορεί όμως να κάνω και λάθος. Δεν είναι εύκολο να κρίνεις αντικειμενικά το τομάρι σου…
     

 31. Η μεγαλύτερη Δυστοπία είναι να οραματιστείς να κάνεις μια Επανάσταση, που μετά απ’ αυτήν  δεν θα χρειαστεί ποτέ πια καμμία άλλη. «Η Τελευταία Επανάσταση», όπως λέμε «Το Τέλος της Ιστορίας». Πολύ Χάξλεϋ διαβάζω μου φαίνεται…

32. Έκαμα ό,τι περνούσε απ’ το πληκτρολόγιό μου, για να γράψω μια πρόταση παραπάνω απ’ όσες έγραψε ο Γελωτοποιός για ένα Ποτήρι. Τελικά τα κατάφερα. Επαναστάτησα ενάντια στον Πρωτομάστορα. Έγινα κι εγώ επιτέλους Κομαντάντε. Viva la Revolution! Σταματώ εδώ. Το μόνο κοινό που έχει το κείμενό μου με την Επανάσταση, είναι τα συναισθήματα κενού κι απογοήτευσης που συνοδεύουν αμφότερων το τέλος…

Otto Great Chaos

Read more »

Να μικρύνουμε την απόσταση...

Στο επίκεντρο της σκέψης και της δράσης μας βρίσκεται η αδιάκοπη επιθυμία για σύγκρουση με κάθε μορφή κυριαρχίας. Οι υφιστάμενες σχέσεις εξουσίας, όπως αυτές αναπτύσσονται εντός ενός μοντέλου διαχείρισης που εστιάζει στο κράτος, έχουν ως στόχο την καταπίεση των ανθρώπων για χάρη εν τέλει του παγκόσμιου υπερκέρδους. Οι άνθρωποι σπρώχνονται βαθμιαία να γίνουν υπηρέτες μιας ιδιοκτησιακής λογικής, σύμφωνα με την οποία ολόκληρος ο Πλανήτης αντιμετωπίζεται στη "χρηστική" του διάσταση, με περιοχές που αξιοποιούνται ως πηγές πλούτου και χρήματος, και από εκεί ξεκινούν τα κύρια προβλήματα, που έχουν να κάνουν με την αδικία, την εκμετάλλευση και τη δυστυχία. 

Είναι ουτοπία να επιθυμείς έναν κόσμο μακρυά από τη μολυσματική επιρροή της ανθρώπινης αλαζονείας; Είναι παράλογη η επιθυμία για μια ζωή όπου ο καθένας θα έχει τη δυνατότητα να πορεύεται ελεύθερα και ανεμπόδιστα, αναζητώντας εκείνα τα μονοπάτια που θάφτηκαν με το πέρασμα των χρόνων και την επέλαση της καπιταλιστικής τυρρανίδας; Φυσικά και όχι. Όταν όμως ο παραμορφωτικός φακός της κατασκευασμένης ευτυχίας, προσαρμοσμένης στον υλιστικό καθωσπρεπισμό, θέτει τις παρούσεις ισορροπίες και κατευθύνει τον νου, τότε είναι φυσικό η πλειοψηφία του κόσμου να απομακρύνεται από την αναζήτηση αυτής της ανάμνησης.

Ας φροντίσουμε να μικρύνουμε την απόσταση ανάμεσα στο όνειρό μας και στην πραγματικότητα. Ας παλέψουμε ώτσε να δοθεί ένα τέλος στην ανθρώπινη ματαιοδοξία, που είναι υπεύθυνη για το σημερινό καθεστώς διαχείρισης του πλανήτη και των διαφορετικών μορφών ζωής που ζουν σε αυτόν. Ας εξασφαλίσουμε ότι η δράση μας είναι ικανή να εγγυηθεί το μέλλον που καρτερεί κάθε φωνή που θέλει να εξεγερθεί.

Η Απελευθέρωση θα γίνει πραγματικότητα μόνο όταν σπάσουμε της αλυσίδες κάθε εξουσίας.

Read more »

Πράξη δεύτερη

Αντιμέτωποι με μια οδυνηρή στιγμή για δεύτερη φορά μέσα σε λιγότερο από δύο μήνες, αυτή της δολοφονίας σε ιδεολογικοπολιτικό φόντο. Δύο μέλη της Χρυσής Αυγής δολοφονημένα, με εμφανή τα κίνητρα αντεκδίκησης για τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, μένει να σφραγιστεί αυτό και από τη σχετική έρευνα που διεξάγεται. Παρατηρείται η ολίσθηση δύο πλευρών στην ένοπλη βία με το χαρακτήρα ξεκαθαρίσματος λογαριασμών, κάτι το οποίο αφενός αποπροσανατολίζει από τα πραγματικά προβλήματα, αφετέρου διχάζει ολόκληρη την κοινωνία, αναβιώνοντας τους παλαιακούς - αλλά υπαρκτούς καθώς φαίνεται - θλιβερούς διαχωρισμούς σε δεξιό και αριστερό, φασίστα και αντιφασίστα, κάτι που δίχως αμφιβολία είναι διαχειρίσιμο από τα κέντρα εξουσίας και τους εν Ελλάδι εντολοδόχους τους.

Από χτες βλέπουμε παράδοξα πράγματα. Τα ΜΜΕ να μιλούν όχι για δολοφόνους, αλλά για "εκτελεστές", με μια γενικότερη φρασεολογία που δείχνει ηθελημένη απόσταση, διακρίνοντας το θάνατο σε κατηγορίες, ανάλογα με το ποιος είναι ο νεκρός, την κυβέρνηση και τα πολιτικά κόμματα να συνιστούν ψυχραιμία, τη στιγμή που δύο μήνες πριν η οργή όλων ξεχείλιζε, και τον κόσμο για ακόμα μια φορά να καλείται να παίξει το δικό του ρόλο, μη γνωρίζοντας από πού προέρχονται όλα αυτά, επιλέγοντας θάνατο ...ε, με συγχωρείτε, στρατόπεδο. Ποια δολοφονία είναι η πιο στυγερή; Με μαχαίρι ή με πιστόλι; Από το ένα μέτρο, ή από τα δέκα; Συμπλοκή ή όχι; Με παρέα ή χωρίς;

Πρόκειται για μια αρρωστημένη κατάσταση, ενδεικτική της σαπίλας που βιώνει η Ελλάδα. Καθημερινά γινόμαστε μάρτυρες ανισόρροπων καταστάσεων και ανάλογων εξελίξεων, πλέον η συχνότητα των γεγονότων είναι τόσο μεγάλη, που εύκολα περνούν στη λήθη λίγο καιρό μετά, παρ' όλα αυτά προστίθενται σαν τραύματα στο σώμα της κοινωνίας. Το ερώτημα "ποιος όπλισε το χέρι των δολοφόνων", πιστεύω πως είναι άτοπο, υπό την έννοια ότι οι δράστες προφανώς και δεν περίμεναν ούτε την κυβέρνηση, ούτε τα ΜΜΕ, ούτε κανέναν, για να δράσουν. Οι λογαριασμοί είναι γνωστοί και πολλά εξίσου τυφλά χτυπήματα στο παρελθόν το μαρτυρούν αυτό. Το χέρι τους προφανώς οπλίστηκε από την πρόθεσή τους να "ισοφαρίσουν" στα πλαίσια αντεκδίκησης τη δολοφονία του Φύσσα, και (τραγική η διαπίστωση) να περάσουν ...μπροστά, εκτελώντας περισσότερους.

Τα δύο αντίπαλα στρατόπεδα αποτελούν θύτες και θύματα ταυτόχρονα, και αν συνεχιστεί όλο αυτό (αρκετοί και από τις δύο πλευρές το επιθυμούν) το κράτος θα ξεμπερδέψει σύντομα μαζί τους και θα επιβάλλει με μεγαλύτερη λαϊκή συναίνεση την καταστολή παντού. Η υποκρισία όλων περισσεύει, καθώς οι μέχρι τώρα Εθνικιστές του "Rest in pieces" ευχολογίου για τον Φύσσα, κάνουν τώρα σαν μωρές παρθένες για τους "εγκληματίες κόκκινους", οι δε αριστεροantifa εκδηλώνουν το αιώνιο κόμπλεξ τους από φόβο προς το πολιτικό αντίκτυπο, που προφανώς θυματοποιεί κι άλλο τη Χρυσή Αυγή. Ευτυχώς, αρκετοί και από τις δύο πλευρές ξυπνούν και βλέπουν καθαρά το ύποπτο του πράγματος μέσα από το περιτύλιγμα. Κάποιοι κλαίνε, κάποιοι γελούν, κάποιοι οργίζονται, μα υπάρχουν και κάποιοι που τρίβουν τα χέρια τους από ικανοποίηση με όλα αυτά και που επωφελούνται πολιτικά. Και αυτό γυρνάει εις βάρος όλων μας στο τέλος.

Ως Exit Area, που ποτέ δεν κρύψαμε μέσα από άρθρα μας τόσο τη φυλετική όσο και την αναρχική μας οπτική και θεωρία, θέλουμε να εκφράσουμε την λύπη μας για το θάνατο δύο νέων ανθρώπων. Όπως το κάναμε και για το θάνατο του Παύλου Φύσσα. Όχι επειδή "η βία είναι κάτι κακό", αλλά επειδή η βία ως μέρος της πολιτικής μπορεί να έχει νόημα όταν στρέφεται κατευθείαν στον στόχο και όχι σε αθώους. Δυστυχώς η λογική των συμμοριών συνεχίζεται, ενώ η Ελλάδα θα έπρεπε να είχε από καιρό ξεμπεδέψει με τους εγχώριους δυνάστες της.

Read more »

Ένας χρόνος "Exit Area"!

Πέρασε κιόλας ένας χρόνος από την πρώτη μας ανάρτηση. Σε αυτό τον πρώτο μας χρόνο είχαμε την ευκαιρία να αναπτύξουμε τόσο τη δική μας, ξεχωριστή αρθρογραφία, όσο και να αναδημοσιεύσουμε εξαιρετικά επίσης κείμενα από σελίδες τις οποίες παρακολουθούμε. 235 αναρτήσεις, περισσότερες από 100.000 επισκέψεις, μα το σημαντικότερο, που υπερβαίνει τους αριθμούς, διάθεση για να συνεχίσουμε. Παράλληλα, με πολύ περιορισμένα μέσα, κυκλοφορήσαμε δύο τεύχη "Μηδέν Τελεία", δύο εφημεριδάκια δρόμου ενώ στα προσεχή πλάνα είναι, πέρα από το τρίτο τεύχος του περιοδικού, η κυκλοφορία ενός βιβλίου. Όλα αυτά ελπίζουμε να έχουν ολοκληρωθεί μέσα στο 2013. Θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε τους αναγνώστες και τις αναγνώστριες για τη στήριξή τους και όλα τα θετικά σχόλια για τη δουλειά μας. Χαιρόμαστε να λαμβάνουμε μηνύματα ένδειξης του ότι αυτό που κάνουμε δεν πάει χαμένο, κάθε άλλο μάλιστα, είναι τροφή για σκέψη σε ολοένα και μεγαλύτερο αναγνωστικό κοινό. Ιδιαίτερα θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε τους συντρόφους και τις συντρόφισσες που έχουν συνεισφέρει στην παραγωγή κειμένων, τόσο για την ιστοσελίδα, όσο και για το περιοδικό. Χωρίς το ομαδικό του πράγματος, δε θα είχε νόημα να συνεχίσουμε.

Κλείνοντας τη μικρή αυτή επετειακή δημοσιεύση, θέλουμε να κάνουμε ένα μικρό δωράκι στον πρώτο φίλο ή φίλη που θα επικοινωνήσει μαζί μας στο email μας exitarea@yahoo.gr με τίτλο μηνύματος "Ένας χρόνος Exit Area". Θα του αποστείλουμε τα τρία τεύχη (μαζί με το δοκιμαστικό) του περιοδικού μας, τα δύο εφημεριδάκια δρόμου, ένα cd και ένα βιβλίο.

Συντροφικούς χαιρετισμούς,

η συντακτική ομάδα του www.exitarea.gr

Read more »