Exit Area

Exit Area
Όχι η Ιστορία, αλλά τα είδωλα είναι που κατέρρευσαν. Επιτέλους, μπορούμε να ανασάνουμε ελεύθερα και να χαρούμε τη νέα αρχή δίχως περιττά εμπόδια να μας φράζουν τη θέα.

Φυγή προς τα εμπρός

Φυγή προς τα εμπρός
Καθ' οδόν ανακαλύπτουμε, συνθέτουμε, προσδιορίζουμε και επαναπροσδιοριζόμαστε, δοκιμάζουμε και δοκιμαζόμαστε. γινόμαστε δημιουργοί δεδομένων και αξιών.

Το Αιώνιο Διάβα της Ζωής

Το Αιώνιο Διάβα της Ζωής
Τώρα εμείς δημιουργούμε τον Χάρτη και η Οδός είναι τα δικά μας βήματα. Εμείς θέτουμε τους οδοδείκτες για όσους θέλουν να ταξιδέψουν μαζί μας.

_

_

Περιοδικό "Μηδέν Τελεία": διαθέσιμα σε ψηφιακή μορφή τα πρώτα τέσσερα τεύχη

Από το 2011 και με συνέπεια, η διαχειριστική ομάδα του Exit Area εκδίδει το περιοδικό "Μηδέν Τελεία". Στα τέσσερα τεύχη του, προσπαθήσαμε και συνεχίζουμε να επιχειρούμε την υπέρβαση των στεγανών, με μια ξεχωριστή αρθρογραφία απέναντι στην ιδεολογική και πολιτική ορθότητα, ενάντια στο καταστροφικό δίπολο Δεξιάς και Αριστεράς, με κεντρικούς θεματικούς άξονες τον Φυλετισμό και την Αναρχία. Με τις τόσες δυσκολίες που συναντούμε καθημερινά, με τη δεδομένη κρίση που περνάει η έντυπη έκδοση, το περιοδικό μας στέκεται ακόμα όρθιο, και το πιο σημαντικό, στην ποιοτική βάση που έχουμε θέσει εξ'αρχής ως προαπαιτούμενο. Τρία χρόνια έπειτα από τη σύλληψη της ιδέας για ένα έντυπο διαφορετικό από κάθε αντίστοιχο που κυκλοφορούσε μέχρι τότε, θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε τους συντρόφους, φίλους και γενικότερα όσους μας γνώρισαν μέσω αυτού και στήριξαν την προσπάθειά μας. Ανακοινώνουμε με ιδιαίτερη χαρά ότι τα τεύχη #0, #1 και #2 έχουν εξαντληθεί. Διαθέτουμε πλέον μονάχα το τεύχος #3, που κυκλοφόρησε στις αρχές του χρόνου, σε πολύ περιορισμένο αριθμό αντιτύπων. Παρ' όλα αυτά, σε ό,τι αφορά τα παλαιότερα περιοδικά, υπάρχει η δυνατότητα για download σε ψηφιακή μορφή. Για το λόγο αυτό, παραθέτουμε πιο κάτω τους σχετικούς συνδέσμους.


Το νέο μας τεύχος, αναμένεται να κυκλοφορήσει σύντομα! Συνεχίζουμε μέσα από την έντυπή μας έκδοση να θέλουμε να κρατήσουμε όσο μπορούμε ζωντανό τον ρομαντισμό και τον ρεαλισμό του χειροπιαστού. Επιθυμούμε απέναντι στο εφήμερο και το απρόσωπο, να δώσουμε διάρκεια και σχήμα, να έρθουμε σε άμεση επαφή με όσους έχουν παρόμοιες ανησυχίες και να αγγίξουμε την ψυχή τους. Το "Μηδέν Τελεία" είναι εδώ, σε πείσμα των καιρών και των δυσκολιών. Και αυτό κάνει την κάθε ξεχωριστή κυκλοφορία του ακόμα πιο σημαντική.

Ο κήπος

| Κυριακή, 5 Ιανουαρίου 2014

Έχω μια αγάπη δυνατότερη απ’ το θάνατο
Έχω ένα όνειρο δραπέτη απ’ τη μέγγενη του χρόνου
Μια αγάπη που ανασαίνει στο κενό απελπισιά,
χωρίς νερό, χωρίς τροφή, δίχως αγάπη
Μια προσευχή στην ερημιά,
που λαχταρά ν’ ακούσει την ηχώ της να επιστρέφει

Έχω ένα αστέρι μακρινό που τρεμοπαίζει,
στο εικονοστάσι των ματιών σου ένα καντήλι,
που ταπεινά φωτίζει την καρδιά της Λησμονιάς,
της γηραιότερης του σύμπαντος Αβύσσου

Έχω μια θλίψη που με κάνει ν’ αγαπάω τους ανθρώπους,
τις μικρές τους αμαρτίες, τις πικρές τους ενοχές,
των γυναικών το επιούσιο ψέμα,
πνοή δροσιάς στου απομεσήμερου το κάμα,
των σερνικών την φοβισμένη περηφάνια,
τ’ άγρυπνο βλέμμα των αγγέλων μες στο γέλιο των παιδιών,
τη θυμηδία στις ρυτίδες των γερόντων

Έχω έναν έρωτα καθώς στα παραμύθια,
μια φλόγα από λευκόπυρο ατσάλι,
μια ομορφιά που ανάβλυσε απ’ την πηγή των θρύλων
Εκεί νεράιδες λούζουνε τα ολόμαυρα μαλλιά τους
μπροστά στα μάτια τραγοπόδαρων σατύρων,
που με την ξέφρενη σαγήνη των φιλντισένιων τους αυλών,
τις προσκαλούν στον αχαλίνωτο χορό τους,
στου ίμερου τη στροβιλώδη αψηφισιά

Έχω μια αλήθεια που το χέρι μου οπλίζει με του ήλιου το σπαθί
και την καρδιά μου με του Διγενή το θάρρος
Έτσι του Δράκου τη φαρμακερή καρδιά,
απόθεσα στα πόδια σου ακριβή μου

Τούτος ο έρωτας θ’ ανθίσει στον παράδεισο,
τέλειος, ανέγγιχτος και άφθαρτος,
πύρινο άνθος στο περβόλι του Θεού
Μάταιης αγάπης δάκρυα
θα το ποτίζουν σαν κρυστάλλινες σταγόνες κάθε αυγή
κι όταν το σούρπωμα τα πέταλά του ανοίγει,
σαν πεταλούδες θα μαζεύονται οι ψυχές,
μαγνητισμένες από τ’ άρωμα του πάθους,
ζητώντας λαίμαργα να πιουν
από το νέκταρ της ζωής που θα σταλάζει

Κι αυτό το χρώμα τ’ άλικο,
που σκανδαλίζει τη λευκότητα των κρίνων,
θα είν’ εκεί για να φλογίζει στους νεκρούς
του νόστου την αδήριτη ανάγκη,
να προσδοκούν αβάσταγα την ώρα,
στης ύπαρξης τη μοναξιά να ξαναγεννηθούνε
       
Έχω μια αγάπη, ένα όνειρο, έναν έρωτα, ένα δάκρυ
κι είμαι ο πιο πλούσιος που περπάτησε ποτέ σ’ αυτήν τη Γη,
γιατί έχω κείνα που αυτοκράτορες ζηλόφθονα κι ανώφελα ποθήσαν
κι είναι τα χέρια μου κατάφορτα μ’ αστέρια

Με τόσο πλούτο, πες μου εσύ, που έμελε βασίλισσα να γίνεις,
πώς τέτοια φτώχεια ανείπωτη άστοργα σε κατέχει;

0 comments:

Δημοσίευση σχολίου

Rome - This Silver Coil

 

Νο Copyright | www.exitarea.gr | για επικοινωνία: exitarea@yahoo.gr

Επιτρέπεται ελεύθερα η αναδημοσίευση, ακόμα και αν δεν αναφέρεται η πηγή