Φτάνει μια στιγμή για όλους μας, που μέσα από τη σύνθλιψη του ψυχικού διχασμού λάμπει ξανά μια αλήθεια ντυμένη με την εσθήτα της αγάπης, πανάρχαιη στην ουσία της, παρθένα στη θωριά της. Σε κάθε στιγμή το Σήμερα γίνεται αμέσως Ιστορία και αυτόματα κάθεται σε κάποιο, συχνά πρόχειρο, εδώλιο. Όσο περνάνε όμως τα χρόνια κάποιο άλλο μάτι, κάπως αλλιώς θα δει τα πράγματα, κάπως αλλιώς θα βοηθήσει τον απώτερο κριτή. Ο κάθε αιώνας πληρώνει το κρίμα του. Ο δικός μας, όμως, που ακόμα δεν έσβησε, πληρώνει αθροιστικά τα κρίματα όλων των άλλων, γιατί εισπράττει, ταυτόχρονα και τα δικά τους κερδίσματα, υφασμένα από τον νου και την πείρα σε νέους αργαλειούς.
Βασ. Καζάντζης, από τον πρόλογο για "Το Μηδέν και το Άπειρο" του Άρθουρ Καίστλερ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου