Η Αυτονομία απέναντι στο πολιτικό κατεστημένο

Ποια είναι η έννοια της Αυτονομίας; Πολύ απλά σημαίνει ότι εγώ είμαι αυτός που καθορίζει κανόνες σε ιδεολογικό και πολιτικό επίπεδο, ότι εγώ οριοθετώ κοινωνικά, δίχως κατ΄ ανάγκη να έχω πολιτική/κομματική οργάνωση ή εκπροσώπηση. Δρω ως υποκείμενο και όχι ως αναλώσιμο αντικείμενο, σε διάφορα επίπεδα, σε σωματεία, φορείς, συνδέσμους, ομάδες, αλλά και "μεμονωμένα", αυτόνομα, χωρίς να με περιορίζουν άνωθεν εντολές στην άσκηση του λόγου μου, χωρίς να χαράσουν άλλοι την πορεία μου για λογαριασμό μου. Αυτόνομες κοινωνικές επιτροπές βάσεως, να τι μας λείπει. Χωρίς την κομματική ταμπέλα, αυτοοργανωμένα, μ' έναν κατάλληλο ρεαλιστικό ριζοσπαστικό λόγο, μπορούμε να καθοδηγήσουμε εξελίξεις. Είναι αναγκαίο αυτό; Όχι μονάχα είναι αναγκαίο αλλά είναι και το μόνο ρεαλιστικό στις σημερινές συνθήκες. Σήμερα, τα κόμματα και οι οργανωμένες ομάδες (ακόμα και με το πρόσχημα της "Αυτονομίας") εξαπατούν τον κόσμο και ειδικά το πιο υγιές κύτταρο της κοινωνίας, τη νεολαία. Σχηματίστηκαν, δρουν και λειτουργούν σε καθεστώς ανελευθερίας για τα μέλη και τους υποστηρικτές τους, απομυζούν τα όποια ανιδιοτελή κίνητρα υπάρχουν, τον ενθουσιασμό των νέων και τη δημιουργικότητά τους, αφήνοντας τον καθένα ελεύθερο μέχρι εκεί που θα τους δημιουργήσει πρόβλημα. Μέχρι εκεί που δε θα αποτελεί για τους ιεραρχικά ανώτερους απειλή.

Η στάση αυτή φυσικά δεν περιορίζεται μονάχα στα κόμματα. Αποτελεί την ίδια την πεμπτουσία του σημερινού "δημοκρατικού" πολιτεύματος και τη συναντούμε καθημερινά. Σε όλες τις εκφάνσεις της κοινωνικής μας ζωής βλέπουμε το υποτιθέμενο "δίκαιο του ισχυρότερου". Τι γίνεται όμως όταν κάποιος παρατηρεί και επιβεβαιώνει (πολλές φορές δεν αρκεί κάτι, παρά μονάχα η κοινή λογική) ότι οι λεγόμενοι "ισχυρότεροι", οι "άριστοι", οι διαμορφωτές της ζωής μας είναι στην πραγματικότητα το πλήθος των μετρίων που ξέβρασε ο τόπος; Ίσως αυτό και να είναι ένα πρώτο βήμα για την απελευθέρωση από τα δεσμά που τον κρατούν νοητικά σε αναπηρία και εμποδίζουν την άσκηση αντίστασης από τη μεριά του. Και αυτού του είδους ο εγκλωβισμός είναι ο χειρότερος στις μέρες μας, γιατί όσο περισσότεροι ομαδοποιημένοι υπάρχουν, όσο περισσότεροι είναι οι εξαρτημένοι από κόμματα και λοιπές οργανωμένες δομές, τόσο περισσότερο θα διαρκεί το παιχνίδι του συστήματος.

Δυστυχώς οι κομματικοί μηχανισμοί ελέγχουν το μεγαλύτερο μέρος αυτού που ονομάζουμε "ενεργοί πολίτες". Οι τελευταίοι λοιπόν, αυτοί που παίρνουν μέρος στα πράγματα, είναι σε μεγάλο βαθμό πολιτικοποιημένοι στα μαντριά κάθε απόχρωσης, κομματικοποιημένοι με άλλα λόγια, υπακούοντας σε εντολές και κάνοντας το άσπρο - μαύρο, όποτε τους ζητηθεί, χάρην της κομματικής και συστημικής πειθαρχίας. Θέλουμε να πιστεύουμε ότι αυτό σιγά σιγά αλλάζει.

Η Αυτονομία πράγματι είναι ένα πολύ ισχυρό μέσο. Στο πλαίσιο αυτό, ας γίνει κατανοητό ότι το ενστερνίζεσαι την Αυτονομία ως την πλέον ειλικρινή έκφραση, δε σε εντάσσει "στην ομάδα των Αυτόνομων". Οι Αυτόνομοι με άλλα λόγια δεν αποτελούν μια συγκροτημένη ομάδα. Οποιοσδήποτε πιστεύει ότι είναι ανάγκη να λειτουργεί αυτόνομα, μπορεί να το κάνει, και από κει και πέρα δεν δεσμεύεται σε κάτι εκ των υπολοίπων. Εδώ λοιπόν φίλε αναγνώστη δε θα βρεις κάρτες μελών, δε θα βρεις τυποποιημένους κώδικες συμπεριφορές, ρουχισμού, εντολές, συμβιβασμούς και ψευτοπειθαρχίες. Επίσης δε θα βρεις "υποχρεώσεις", κομματικές φωνές, εκλογολογίες και εκλογολαγνίες. Βασικά εδώ δε νομίζω να βρεις τίποτε απολύτως, γιατί όλα πρέπει να είσαι σε θέση να τα σκέφτεσαι και να τα αναπτύσσεις μόνος σου. Η ύπαρξη Αυτόνομων εδράζεται στην πρωτοβουλία του καθένα, στην διαπροσωπική δέσμευση μεταξύ των Συντρόφων και στους ισχυρούς δεσμούς αλληλεγγύης που απορρέουν από τον αλληλοσεβασμό, τη συνέπεια και την αδιάκοπη θέληση για έναν διαφορετικό Κόσμο, από το σάπιο οικοδόμημα του σήμερα.

Αργύρης Στρατής