Versus the world: φυλή, έθνος και κράτος

Φίλες και φίλοι αναγνώστες, case study: “φυλετική πολιτική”. Με ποιον τρόπο προσεγγίζουμε το φυλετικό ζήτημα; Οι φυλετικά βασισμένες πολιτικές είναι ένας τομέας στον οποίο “επενδύουν” οι εθνικές και ακροδεξιές οργανώσεις. Το πολιτικό τους πρόγραμμα, όταν αυτό υπάρχει, έχει ως βάση τη λανθασμένη χρήση του όρου “φυλετισμός”, συνδεδεμένη με την άποψη περί λευκής κυριαρχίας. Ένας ρατσισμός, ποτισμένος με έντονο κρατισμό και μια ολοκληρωτική θέαση των ανθρωπίνων σχέσεων, που επιτρέπει την εκμετάλλευση του ενός από τον άλλο, στο όνομα μιας ανωτερότητας που μπορεί να συντρίψει κάθε “αδύναμο”. Τα αποκαλούμενα “εθνικιστικά” κόμματα προτείνουν την επιβολή σκληρών μεταναστευτικών νόμων που θέλουν τους πολίτες που δεν ανήκουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση να επαναπατρίζονται στις χώρες προέλευσής τους. Κατά τη γνώμη μου όλοι αυτοί κινούνται μέσα στο πρόβλημα και στο παιχνίδι που το ίδιο το σύστημα θέτει. Όχι μόνο παρασύρονται, αλλά στη συνέχεια καταστρέφονται από το κοινοβουλευτικό κατεστημένο, και στο τέλος αναγκάζονται να συμβιβάζονται σε επιμέρους ζητήματα προκειμένου να κρατήσουν μέρος της εκλογικής πελατείας τους. Παράλληλα, ενισχύουν το πολιτικό κατασκεύασμα που ακούει στο όνομα “Έθνος - Κράτος”, με τη σύγχυση που δημιουργούν ταυτίζοντας την Ιθαγένεια με την Υπηκοότητα.

Ποιος μπορεί να αρνηθεί την πραγματικότητα που δημιουργήθηκε στην Ευρώπη μετά τη Γαλλική Επανάσταση, με τη μετατροπή ενός έθνους μοναρχικών υπηκόων σε ένα ανάλογο πολιτών μιας νέας δημοκρατίας; Έτσι δόθηκε η δυνατότητα σε όποιον θέλει να γίνεται μέλος μιας εθνικής ομάδας με νομικό πλαίσιο, μέσω της ιδιότητας του πολίτη και μόνο, και αυτό συνεχίστηκε στον δυτικό κόσμο και υπάρχει μέχρι σήμερα. Κατ’ αυτό τον τρόπο οι Καπιταλιστές βρήκαν την ευκαιρία να εγκαταστήσουν σε χώρες όπως η Γαλλία, η Γερμανία, η Αγγλία, η Ολλανδία, το Βέλγιο, η Ισπανία, οικονομικούς μετανάστες, οι οποίοι τώρα, εκατοντάδες χρόνια μετά, έχουν φέρει απογόνους - αποτέλεσμα επιμειξιών, που έχουν πλέον ενσωματωθεί στον κορμό των χωρών αυτών. Σε μικρότερη κλίμακα, κάτι τέτοιο συνέβη και στη χώρα μας. Τα “Έθνη” του σήμερα, στέκονται εδώ και χρόνια μετέωρα, διότι είναι εγκλωβισμένα στο νομικό πλαίσιο που ορίζεται από το Κράτος που επιβάλλει την “εθνοποίηση” πληθυσμών, για να εξυπηρετεί τη Νέα Τάξη. Δίνοντας βάση σε αυτές τις τεχνητές οντότητες, τα εθνικιστικά κόμματα και οι ομάδες που κινούνται γύρω τους, αδυνατούν να συλλάβουν την αρχέγονη φύση του ανθρώπου αλλά παγιδεύονται σε αστικούς μονόδρομους. Ωστόσο, αυτή τη στιγμή στη Δύση επαναπροσδιορίζεται συνεχώς ολόκληρη η ιδέα περί έθνους από το κατεστημένο και αυτό πρέπει να μας βάζει σε ακόμα μεγαλύτερες σκέψες για τη φυλετική διάσταση του ζητήματος.

Η Φυλή αποτελεί - ποιος αμφιβάλλει γι’ αυτό - έννοια σημαντική, ορίζει το ποιοι είμαστε, μας παρέχει μια ταυτότητα και χωρίς τη διατήρηση αυτής της θεμελιώδους ποικιλομορφίας, ο κόσμος θα γίνεται όλο και πιο τυποποιημένος. Επιθυμώ τη διατήρηση των διαφορετικών φυλών και πιστεύω ότι ο πολυφυλετισμός τελειώνει με την εξαφάνιση όλων των φυλών. Ο φυλετικός διαχωρισμός είναι αυτός που επαναφέρει την οργανική ισορροπία. Σκέφτομαι όμως πως ίσως σήμερα, με το κρατικίστικο δομικό μοντέλο εξουσίας, είναι αδύνατον να διαχωρίσουμε ανθρώπους στις μεγάλες πόλεις - αστικά κέντρα, πολλοί εκ των οποίων έχουν ήδη φυλετικά επιμιγμένα παιδιά ή επιθυμούν να ζουν ανάμεσα σε ξένους πληθυσμούς. Στη Δύση οι αλλαγές είναι μεγάλες και δεν αποκλείεται σε κάποια χρόνια να μιλούμε για το τέλος των εθνοκρατών, με χώρες να διαλύονται βάσει φυλετικών και πολιτιστικών γραμμών.

Οπότε είναι ξεκάθαρο ότι δε χρειάζεται να συμπεριφερόμαστε στους ανθρώπους με το να τους μαντρώνουμε σε στρατόπεδα συγκέντρωσης (“χώρους επαναπροώθησης”) ή να τους απελαύνουμε όπως γινόταν τον προηγούμενο αιώνα, κάτι το οποίο είχε οδυνηρές συνέπειες. Νομίζω πως αντ' αυτού μπορούμε να οραματιστούμε την επιλογή του μοντέλου διαμόρφωσης νέων κοινοτήτων βασισμένων σε τριμπαλιστικά και πολιτιστικά κριτήρια. Όπως και ο Troy Southgate είχε γράψει σχετικά πριν κάποια χρόνια, το γνωμικό του μέλλοντος ας είναι “σεβασμός προς τους άλλους και ενότητα στην ποικιλομορφία”. Ας το κρατήσουμε αυτό.