H φυλακή δεν αποτρέπει την τέλεση των αντικοινωνικών πράξεων, αντίθετα τις αυξάνει. Δε βελτιώνει εκείνους που διαβαίνουν τα τείχη της. Όσο και αν τη μεταρρυθμίζουν, πάντα θα παραμένει ένας τόπος περιορισμού, ένα τεχνητό περιβάλλον σαν μοναστήρι, που θα κάνει τον φυλακισμένο όλο και πιο ακατάλληλο για να ζήσει μέσα στην κοινότητα. Δεν επιτυγχάνει τον σκοπό της. Ντροπιάζει την κοινωνία και πρέπει να εξαφανιστεί. Είναι ένα κατάλοιπο βαρβαρότητας.
Ένα από τα πρώτα καθήκοντα της επανάστασης θα είναι η κατάργηση των φυλακών - αυτών των μνημείων της ανθρώπινης υποκρισίας και δειλίας. Μια κοινωνία ίσων δεν πρέπει να φοβάται τις αντικοινωνικές πράξεις, όταν παντού θα υπάρχουν ελεύθεροι άνθρωποι, όταν όλοι θα έχουν λάβει μια υγιή εκπαίδευση και θα έχουν αποκτήσει την συνήθεια της αλληλοβοήθειας. Οι περισσότερες από αυτές τις πράξεις δε θα έχουν λόγο ύπαρξης. Οι υπόλοιπες θα εξαφανίζονται εν τη γενέσει τους.
Όσο για τα άτομα με ροπή προς το κακό, τα οποία θα μας κληροδοτήσει η υφιστάμενη κοινωνία μετά την επανάσταση, θα πρέπει να τα εμποδίσουμε να κάνουν πράξη αυτήν τους την προδιάθεση. Αυτό ήδη γίνεται, με πολύ καλά αποτελέσματα, μέσω της αλληλεγγύης όλων των μελών της κοινότητας απέναντι σε τέτοιους επιθετικούς ανθρώπους. Ακόμη όμως και αν οδηγηθούν σε αποτυχία κάποιες από αυτές τις προσπάθειες στο μέλλον, η αδελφική συμπαράσταση πάντα θα αποτελεί τη μόνη πρακτική θεραπεία.
Δεν πρόκειται για ουτοπία. Εφαρμόζεται ήδη από μεμονωμένα άτομα και μπορεί να καταστεί γενική πρακτική. Επιπλέον, αυτού του είδους τα μέσα θα αποδειχθούν πολύ πιο ισχυρά όπλα για την προστασία της κοινωνίας από τις αντικοινωνικές πράξεις, από ότι το υφιστάμενο σύστημα κολασμού, το οποίο, όσο θα υπάρχει, θα αποτελεί μια ανεξάντλητη πηγή νέων εγκλημάτων.
(Από το ομώνυμο βιβλίο του Πέτρου Κροπότκιν)
