Ακούω συχνά πολλούς να αναπολούν το παρελθόν. Να αναπολούν σύμβολα, πρόσωπα, γεγονότα... Μια παρελθοντολογία που εκφράζεται μέσω συνθημάτων, συμβολισμών, αντίληψης, τοποθετήσεων, πρακτικής. Δεν είναι κακό να γυρίζουμε πίσω το μυαλό μας. Η Ιστορία λένε πως διδάσκει, δε θα το έλεγα πάντως, καθώς οι συσχετισμοί αλλάζουν από εποχή σε εποχή. Εκεί είναι και η ουσία. Σήμερα οι καταστάσεις απαιτούν διαφορετικούς χειρισμούς, αναδημιουργία και επαναπροσδιορισμό φιλοσοφίας και δράσης, για μια νέα πνοή στα πράγματα. Είναι αρκετοί αυτοί που το λένε, ναι, μα λίγοι το έχουν καλά κατανοήσει, έτσι ώστε να μπορούν να το υποστηρίξουν. Η ασφάλεια που προσδίδει το χωροταξικό δόγμα του χώρου είναι αρκετή για να συγκρατήσει και τον πιο τολμηρό νέο. Μα δεν έχω σκοπό να γκρινιάξω άλλο. Δεν έχω σκοπό να κατακρίνω άλλο την ακροδεξιά. Δεν θα μπω στο τρυπάκι να ασχοληθώ με τον "Εθνικισμό της σαγιονάρας", κυριολεκτικά και μεταφορικά (λόγω επιπέδου - πάτου). Υπάρχει λόγος άλλωστε; Θα αφήσω τις σκέψεις και τα γραφόμενά μου στη διάθεση του καθενός, ώστε να φανεί με τον καιρό η διακριτή διαφοροποίησή μου.
